Redakcja: Ewa Trzaska

Korekta: Lidia Zawieruszanka

Projekt graficzny okładki: Lemon Studio

Skład: Izabela Kruźlak

Zdjęcie na okładce: Aleksandra Dacko, fotograf: Marcin Szymański

Zdjęcie autorki: Patrycja Strzałkowska

© Copyright by Patrycja Strzałkowska

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2019

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

ISBN 978-83-8103-491-3

Przygotowanie eBooka: Jarosław Jabłoński

Z dedykacją dla wszystkich, którzy zastanawiają się, czy o nich piszę.

Drogi Czytelniku,

książka, którą trzymasz w ręce, nie jest lekkim romansem, nie jest też historią dziewczyny z sąsiedztwa ani dramatem, przy którym uronisz parę łez. To obrzydliwa do szpiku kości opowieść będąca wytworem mojej wyobraźni, która jednakże mogłaby się wydarzyć…

„Cover Girl” jest książką opisującą brudny świat bardzo bogatych ludzi o bardzo popieprzonych poglądach; świat, w którym seks serwuje się na śniadanie, a swoje zdjęcia ogląda się w porannej prasie, popijając kawę.

Patrycja Strzałkowska

Prolog

Miłość to bezinteresowne uczucie, które jest częścią życia każdego człowieka. Seks zaś to miłość fizyczna, która jest naturalna i instynktowna. Zagłębianie się w definicję tych dwóch wyrazów jest, rzecz jasna, kompletnie bezsensowne i totalnie zbędne, ponieważ każdy doskonale wie, co one oznaczają. Miłość i seks łączą się ze sobą i scalają w jedność, tworząc silne powiązanie. Miłość bez seksu jest niepełna, a seks bez miłości to pusty akt cielesny.

Pytanie, czy dla każdego happy end oznacza to samo? Szczęście to świadome podejmowanie decyzji o swoim własnym życiu. Dla jednego oznacza to stworzenie ogromnej rodziny, dla drugiego jest to wstawienie zajebistego zdjęcia na Instagramie, dla trzeciego przelecenie jak największej liczby ludzi, dla kolejnego władza, a dla jeszcze kogoś ogromne kwoty na koncie bankowym. Każdy wyobraża sobie wymarzoną egzystencję inaczej, na swój obraz i podobieństwo. Nie ma idealnego modelu życia, ponieważ wszyscy na tym świecie mamy swoje potrzeby. Każdy jest inny. Bez wyjątku. Dlatego też mając tę wiedzę, łatwiej przyjąć do wiadomości informację, że nie każdy jest zdolny, by kochać. Naprawdę! Niewykluczone, że na naszej planecie żyją ludzie o czarnej duszy, dla których miłość to za mało. Dla takich osób kwestie niematerialne nie mają wartości. Nie wierzą w Boga, nie wierzą w ludzi, nie wierzą w uczucia, ponieważ ufają tylko temu, co ma wymierną wartość, najlepiej przeliczalną na pieniądze. Człowiek nie rodzi się ani dobry, ani zły. To przychodzi z czasem, wtedy, gdy w naszych głowach zaczynają się konkretyzować wartości, i wtedy, gdy można już świadomie ocenić, jakie są skutki naszych działań.

Taka właśnie była Martyna. Obchodziło ją tylko to, co dało się przeliczyć na pieniądze. To co, że w środku była kompletnie pusta, skoro z wierzchu absolutnie idealna? Ciało dopracowane w każdym szczególe przypominało zdjętą przed chwilą prosto z półki lalkę Barbie. Miała przepiękne platynowe włosy do pasa, które odbijały złociste promienie słońca, intensywnie błękitne oczy, o jakich marzą miliony kobiet, brzoskwiniową cerę i idealnie szczupłą figurę. Nie było w całej Polsce dziewczyny, która wyglądała by tak jak ona. Mijając ją na ulicy, można było się zastanawiać, czy to aby na pewno żywa istota. Dla jednych była ideałem, a dla innych dmuchaną lalą do ruchania, ale taką, w której płynie gorąca krew i bije prawdziwe serce. Często wzbudzała kontrowersje, obrzydzenie, a jednocześnie zachwyt. Często o niej mówili, oglądali się za nią i wołali jej imię. Czy czuła się z tym źle? Ani trochę, ale… Chciała więcej. Było jej za mało. Chciała więcej rozmów, więcej podziwu i więcej wszystkiego. Czuła niedosyt.

Gdy była nastolatką i nie była jeszcze tak wyrachowana, w jej duszy odzywała się samotna prośba o miłość. Ale była tak cicha, że Martyna ledwo co ją słyszała. Jeden jedyny raz zdarzyła jej się przygoda nazwana przez nią związkiem. W gruncie rzeczy do prawdziwej relacji temu układowi było bardzo daleko. Opierał się on na wspólnych korzyściach majętnego i, o czym warto wspomnieć, żonatego mężczyzny oraz bardzo młodej, zagubionej kobiety, która nigdy w życiu nie zaznała opiekuńczej troski ojca. Jak można się domyślać, ona widziała w nim ojca, a jemu zależało tylko na paru szybkich numerkach w hotelowym pokoju i braku zobowiązań. Jak szybko ten romans się zaczął, tak samo szybko się skończył.

Po tym zdarzeniu ostatecznie straciła nadzieję i zabiła głos, który wołał w jej głowie o odrobinę miłości. Jego echo wyparła ze swoich wspomnień. Teraz przestała zajmować się tym, co minęło. Po czasie stać ją było na coś więcej niż pielęgnowanie wspomnień o tym, co umarło. To, co się wydarzyło, i to, co ich łączyło, straciło dla Martyny znaczenie, i prawdę mówiąc, z ostatnimi łzami po jego stracie pozbyła się z serca resztek dobroci. Czy on był temu winien? Oczywiście, że nie. To ona zdecydowała się na związek, który z góry był skazany na porażkę, to ona podjęła decyzję, że będzie tylko dziewczyną z dziurą między nogami, nikim więcej. Sama sobie zawdzięcza to, że kompletnie straciła wiarę w mężczyzn: w ich szlachetność, a nawet człowieczeństwo. Sama doprowadziła się do tego, że ostatnią rzeczą, o której by pomyślała, było poświęcenie wszystkiego dla miłości. Seks stał się dla niej kartą przetargową i przestał się wiązać z uczuciem. Był zadaniem, za które dostawała piątki, dziesiątki i tysiące, głównie na karcie kredytowej jej nowego partnera. W mgnieniu oka wyszła za niego za mąż. Nie miała właściwie na co czekać, bo jego zegar biologiczny odmierzał ostatnie lata życia. Skończył sześćdziesiąt osiem lat, gdy stanął na ślubnym kobiercu u boku młodej kobiety. Był znanym w całej Polsce aktorem z pokaźnym kontem bankowym, a Martyna jako jego żona kroczyła obok niego przepełniona przekonaniem, że wygrała życie. Dziewczyna była pewna, że stała się królową, a jej małżonek cieszył się z niej tak samo, jak z nowego samochodu. I szczerze mówiąc, wcale nie ceni jej wyżej od nowego modelu iPhone’a. Oboje byli siebie warci. Rola normalności w ich życiu, była tylko bladym cieniem. Nie musieli nic przed sobą udawać, bo po co mieli mylić chęć pójścia do łóżka z miłością? On chciał więcej, ona chciała jak najlepiej, on chciał jak najmłodszą, ona – jak najdrożej się tylko dało. Ona chciała być sławna, a on jej mógł to dać. To nie był egoizm. To dwoje popieprzonych ludzi: stary zboczeniec, którego marzeniem było zamoczenie swojego spróchniałego penisa w młodej dupie, i dwudziestolatka o spaczonej psychice, której było wszystko jedno, jak zdobędzie to, o czym marzyła. Czysta harmonia, yin-yang.

To się dzieje naprawdę. Tak wygląda czyjeś życie, tak brzmią czyjeś myśli, tak zepsuty jest świat ludzi, których codziennie mijamy na ulicy. Każdy ma swoją normalność i każdy inaczej ją definiuje. Martyna właśnie tego chciała i właśnie to dostała.

Zadufane w sobie typy w idealnie dopasowanych garniturach i z kłębiącymi się w głowach brudnymi, choć ekskluzywnymi myślami, patrzyły wyuzdanym wzrokiem w stronę Martyny, która siedziała wyprostowana przy barze w restauracji na 40. piętrze hotelu w centrum Warszawy. Był wtorek. Wtorki Martyna miała wolne. Nie musiała spędzać czasu z przyklejonym na klej obłudy sztucznym uśmiechem u boku swojego męża, z którym nawet nie potrafiła rozmawiać. W te dni znikał na 24 godziny. Wyłączał telefon. Nie mówił jej nic. Jedyną zasadą, której musiała przestrzegać w ich małżeństwie, było niezadawanie pytań. W zamian za to miała wszystko. Wszystko, co było dla niej najważniejsze. Szczerze powiedziawszy, taki układ pasował jej idealnie. Miała czas, by odetchnąć od mężczyzny, który osaczał ją z każdej strony. Miał charakter tak zgorzkniały jak ona. Ciągnęło wilka do lasu.

„Brzydka ona brzydki on, a taka ładna miłość” – napisał Jan Wołek, zaśpiewała Grażyna Łobaszewska.

Głęboko zakorzeniony i mocno wypracowany cynizm Martyny dawał o sobie znać zawsze, gdy udawała szczęście, uznając, że jej się to opłaca. Od najmłodszych lat była uczona, że sprzedać można nawet duszę. Miasto, w którym żyła, od zawsze szeptało jej to do ucha. Nie poznała innego życia i nie chciała innego życia. Na dziewczynie nigdy nie robiło większego wrażenia to, że wszytko miało swoją cenę. Miłość, władza, kariera, sukces, wszytko to miało swoją wartość wyliczoną w banknotach. Tak właśnie wyglądała rzeczywistość, w której już od dzieciństwa kojarzyła mężczyzn tylko ze sferą materialną. W jej rodzinnym domu nie było ani jednego osobnika płci męskiej, nawet pies wabił się Luna i zdecydowanie był suką. Martyna w pamięci miała ojca, którego widywała raz na pół roku. Okazjonalnie przesyłał jej matce alimenty i tyle właściwie było z niego pożytku. Nie znaczył dla niej wiele, bo po prostu go w jej życiu nie było. Nigdy nie miał dla niej czasu, nigdy nie chciał go dla niej mieć. Dlaczego zatem miałaby w ogóle pomyśleć, że ją kocha? Nie kochał. Wychowywała ją tylko matka, jego nie było. Zostawił je, więc matka musiała wziąć sprawy w swoje ręce i przejąć na siebie rolę obydwojga rodziców. Świetnie jej to zresztą wychodziło i zawsze znakomicie dawała sobie ze wszystkim radę. Martyna już jako młoda dziewczyna była nauczona, aby facetów traktować jako maszyny do płacenia rachunków. Na podstawie wizerunku ojca stworzyła sobie obraz wszystkich mężczyzn. Dlatego też nie było dla niej żadnym problemem zamienić miłość na pieprzenie, wiarę na bogatych facetów, a seks na pieniądze. Nigdy nie chciała żyć byle jak, byle przetrwać. Zawsze chciała być najlepsza, mimo wszystko nosić głowę wysoko i patrzeć na innych z góry.

Przywiane nadzieje

Martyna szła pewnym krokiem ulicami centrum Warszawy, rozmyślając nad sensem swojego życia, a raczej nad jego brakiem. I brakiem pomysłu na to, jak miałoby ono dalej wyglądać. Nie miała ani celu, ani żadnego planu. Każdy krok, który do tej pory robiła, kończył się totalną porażką. Trudno więc się dziwić, że dziewczyna nie miała żadnych aspiracji i kompletnie straciła ochotę na to, by jakkolwiek się rozwijać. Zaczęła jakieś studia, ale po kilku miesiącach je rzuciła, bo szybko zaczęły ją nudzić i według niej nie dawały nic, a jedynie zabierały czas. Miała też dość różowej waty cukrowej, którą przynosili jej jednorazowi kochankowie. Nie nadawali się do niczego, odstawiali w jej łóżku jednorazowe pornoteatrzyki. Nie dawali jej tego, czego naprawdę pragnęła. Nudziła ją podróż, którą odbywała do tej pory. Chciała potężnego grzmotu i piorunów, spadających z nieba diamentów. Marzyła o gwiazdach, takich z ekranu, wcale nie tych na niebie. Nie wierzyła w cuda ani w Piotrusia Pana, który przyleci do niej z czarodziejskim pyłkiem spełniającym marzenia. Tak, marzenia miała. Śniła o sławie oraz o tym, żeby stać się ikoną dla kobiet. Chciała być idealna i zostać dziewczyną z okładek najbardziej znanych czasopism. Idealnie zepsuta…

Samo posiadanie marzeń nie wystarcza jednak, żeby je zrealizować. Potrzebne są czyn, ruch, popęd, bodziec… cokolwiek. Nie pragnęła być normalna, bo ani czasy, w których przyszło jej żyć, ani miejsce, w którym się urodziła, normalności nie sprzyjały. Z każdej strony, z każdego kąta, z telewizora i z internetu wyzierała jałowa, pusta perfekcja, która rozpaczliwie krzyczała w samotności i w nieszczęściu. Zresztą sama do niej dążyła. Może to przez kompleksy? A może dlatego, że dziś akceptuje się wyłącznie ludzi bez skazy? W każdym razie niemal wszystkie części ciała Martyny były zrobione. Ba, wyrzeźbione, stworzone na nowo i maksymalnie dopracowane. Ale ona nadal nie czuła się dobrze we własnej skórze. Miała zoperowany nos, piersi, pośladki, doczepiane włosy, powiększone usta, odessaną tkankę tłuszczową z brzucha i non stop chodziła na coraz to nowe zabiegi kosmetyczne. Miały one doprowadzić jej ciało do ideału. I doprowadzały, choć ona wciąż nie czuła satysfakcji ani z tego, jak wygląda, ani z tego, jak żyje. Chciała być KIMŚ. Kimś więcej niż tylko piękną Martyną. Wiedziała, że szczęściu trzeba odrobinę pomóc, że nic nie przychodzi samo. Miała świadomość tego, że bycie ładną to zwyczajnie za mało. Ale brakowało jej koneksji, znajomości, dzięki którym mogłaby sięgnąć po sławę. Odwieczna prawda znana w biznesie, stosowana przez największe koncerny, brzmi: nawet jeśli produkt jest świetny, to i tak bez reklamy się nie sprzeda. Martyna wiedziała, że bez reklamy nie będzie w stanie się sprzedać.

Dwa kilometry dalej i piętnaście minut później, spacerując bez celu, prowadzona przez intuicję, dotarła przed olbrzymie drzwi ze szkła. To nie był przypadek. Znalazła się przed wejściem do najbardziej ekskluzywnej warszawskiej galerii handlowej. W budynku przy ul. Brackiej można kupić ciuchy tylko od znanych projektantów, a ceny za najdrobniejszą rzecz zaczynają się od tysiąca złotych. I szybują w górę niemal bez ograniczeń. Bez mocno wypchanego forsą portfela nie ma co tam zaglądać. I mało kto zagląda, bo większość społeczeństwa zdaje sobie sprawę z tego, że Burberry, Chanel, Christian Dior, Giorgio Armani, Gucci, Louis Vuitton, Alexander McQueen, Miu Miu, Prada, Versace czy Yves Saint Laurent nie sprzedają produktów po cenach z sieciówek. Nic więc dziwnego, że galeria zwykle świeciła pustkami. Można tam było spotkać kilku stałych klientów, kilka par w układzie: starszy pan i jego „podopieczna”. Przewijały się też gwiazdy i gwiazdeczki mniejszego kalibru, które miały się za wielkie celebrytki. Martyna znała to miejsce doskonale, uwielbiała otaczać się luksusem i drogimi rzeczami. Kochała widzieć zazdrość w oczach innych kobiet, gdy nosiła na ramieniu parę tysięcy złotych. Co ciekawe, ona sama nigdy nie poznała prawdziwej wartości pieniądza. Jak to możliwe? Żyła na bakier z tym, co uchodziło za normę, czyli ze wzorcem typowej monogamicznej rodziny. Robiła wszystko za wszelką cenę. Jej ego było wciąż niezaspokojone, chciała więcej i więcej, wdzierała się na sam szczyt. A na tym szczycie znów było jej wszystkiego za mało. Była nieprzeciętna.

Czego pragnęła najbardziej? Marzyła o dokonaniach, sukcesach? Nie, nawet sława była dla niej tylko środkiem do celu. A tym najważniejszym celem było bogactwo absolutne, najdroższe przedmioty w nieograniczonych ilościach. Kochała chełpić się biżuterią, torebkami, dodatkami i przedmiotami, które według niej wynosiły ją ponad pospólstwo, tak przez nią pogardzany plebs. Lubiła wyzwania i często stawiała sobie za cel zdobycie konkretnej rzeczy. Ot, choćby maleńka torebka od Louis Vuitton w kształcie kuferka. Torebka, o której marzyła, jest jednym z najdroższych projektów, jakie można kupić w butiku LV. Ale, prawdę mówiąc, kompletnie jej się nie podobała. No właśnie. Za to podobała się Martynie jej cena – ponad 25 tysięcy złotych. To wystarczyło, aby zmienić całkowicie opinię na temat tego małego paskudztwa.

„Chcieć to móc!” powtarzała niejednokrotnie, zamykając oczy, gdy musiała przespać się z jakimś mężczyzną. Za to po kolejnej randce była obdarowywana rzeczami, które tylko wskazała palcem. Uważała się za kobietę luksusową, ale luksusowy miała jedynie tyłek ubrany w ciuchy dobrych marek i znanych projektantów. Ceną, którą musiała za nie płacić, była cena jej własnego ciała. Ubrania, które nosiła, miały za zadanie informować wszystkich wokół, że luksus to dla niej norma i codzienność. Nosząc ciuchy najdroższych marek, oczekiwała prezentów na tym samym, ultrawysokim poziomie. I koło się zamykało.

Świat ocenia cię po tym, jak cię widzi. Nawet jeśli mieszkasz w jednym pokoju i masz pięć niespłaconych kredytów w banku, dla ogółu to nieistotne. Będziesz cieszyć się szacunkiem, o ile na ręku nosisz Hublota, a na ramieniu torebkę Hermesa. Oznajmiasz w ten sposób swój status, swoją pozycję i to że jesteś KIMŚ. Właśnie o takie bycie kimś chodziło Martynie. Nie liczyła się cena, nie liczyła się wartość, liczyła się tylko wygrana.

Dopracowany wygląd wcale nie powoduje, że człowiek staje się lepszy, ma bogatsze wnętrze. Nie. Nie. Nie. To nic. Martyna nie chciała nic poza tym, by być ładną okładką, niezwykłą dekoracją. Pieniądze są potrzebne do godnego życia. To oczywiste. Ale dla każdego słowo „godność” znaczy zupełnie coś innego. „Godność to godne i wygodne życie” – tym hasłem Martyna kierowała się na co dzień.

Weszła do środka budynku centrum handlowego. Grzecznie skinęła głową na przywitanie ochroniarzom przed wejściem. Stanęła na ruchomych schodach, które zawiozły ją na drugie piętro. Spojrzała na swoje odbicie w szybie, poprawiając spadający spod beżowego kapelusza kosmyk włosów. Niesfornie opadał wprost na okulary Prady. Wtedy z oddali usłyszała znajomy głos i chichot. To jej koleżanki przeglądały półki ze złotymi łańcuchami przypiętymi do błyszczących torebek sławnej projektantki Stelli McCartney.

– Wow, ale piękne! – Martyna zawołała na tyle głośno, aby miały szansę usłyszeć ją z daleka.

– O, hej Martyna! Dlaczego się wcześniej do nas nie odezwałaś? Nic nie mówiłaś, że wybierasz się na zakupy – dziwiła się jedna z nich.

– A wiesz, Karola, jakoś wcale tego nie planowałam. Nogi same mnie tu zaniosły…

– Ha, ha, skąd ja to znam. Ale dlaczego ta melancholia w głosie? – zainteresowała się druga.

– A weź, przestań. Nie mam dziś humoru.

– Ja mam w takim razie dla ciebie propozycję. Pod warunkiem, że nic na dziś nie planujesz. Poprawimy ci ten zły nastrój.

– Nie planuję…

– To chodź z nami. Zamierzamy wybrać sobie tutaj coś ładnego, a potem idziemy zjeść obiad i wieczorem ruszamy z Gosią na imprezkę. Przyłączysz się?

– Wiesz co… właściwie to niegłupi pomysł! – Martyna ucieszyła się z propozycji koleżanki.

– Super!

– To co, która z was bierze tę torebkę? Jest cudna! – uśmiechnęła się do dziewczyn.

– Eee… Ja raczej myślałam o czymś na dzisiejszy wieczór… Może jakaś obcisła sukienka, spódnica. Chciałabym kupić sobie coś takiego, wiecie, że wejdę do klubu i wszyscy popatrzą na mnie i zemdleją z zachwytu. A przynajmniej będą piszczeć – odparła Małgorzata.

– O cholera, Gośka! Ty to masz wymagania! Tam na końcu są jakieś ciuchy – Martyna wskazała butik w głębi.

– Święta się znalazła. Spójrz na siebie. Świecisz od stóp do głowy. Ale te botki to już mogłaś sobie darować. Na kilometr widać, że to Balenciaga.

– Chyba właśnie o to jej chodziło – roześmiała się druga z koleżanek.

– Bądźcie cicho, wy złośliwe baby! – Martyna niby skarciła znajome, ale zachichotała razem z nimi.

– Chodźcie ze mną. Pomożecie mi wybrać coś odpowiedniego, doradzicie mi – zaproponowała.

– Twoje parcie na wygląd jest tak wielkie, że już nawet mnie powoli zaczyna ono przerastać – ponownie parsknęła śmiechem Karolina, odwracając się w stronę Małgorzaty.

– Jeśli nie prezentujesz się wystarczająco, to nie istniejesz – skwitowała tamta.

– Co ty pleciesz! Powinni cię za to ukarać więzieniem.

– Nie wkurwiaj mnie! Sama łazisz w Gucci.

– Ale ja całymi dniami coś robię, a nie tylko leżę i pachnę jak ty! Studiuję, mam pracę i się rozwijam. A ty wydajesz hajs swoich starych i tylko czekasz, aż ci jakiś książę wyskoczy na drogę i włoży koronę wprost na pustą główkę.

– Kurwa, Karolina, zejdź już ze mnie. Przeginasz – Małgorzata najwyraźniej się wściekła.

– STOP! Nie kłóćcie się! Dziewczyny, ja was bardzo proszę. Wszystkie mamy nasrane w głowach. Koniec, kropka – Martyna postanowiła być rozjemczynią.

– Ha, ha, ha. Wygrałaś! – Obie przyznały jej rację, uśmiechając się do siebie pojednawczo.

– Zaraz do was wrócę, muszę skoczyć na sekundę do toalety – rzuciła Martyna, odwracając się w stronę wyjścia z butiku.

– Nie zostawiaj nas, bo zaraz się pożremy!

– Gośka, zsikam się!

– Dobra idź! – Gośka udała, że warczy, patrząc w stronę Karoliny.

– Wrrr – rzuciła jej koleżanka.

Martyna zostawiła swoje znajome, niepewna, czy na pewno nie zrobią sobie krzywdy. Postanowiła jednak zaryzykować i poszła w stronę windy. Nagle, ku jej zdziwieniu, zobaczyła mężczyznę, który wydał jej się kimś znajomym. Po ułamku sekundy zdała sobie sprawę, kto to jest. Przed wejściem do windy stał facet, którego kojarzyła z ekranu. Świetny, bardzo znany aktor, który grał w najlepszych polskich komediach. Mimowolnie uśmiechnęła się do niego. A kiedy odwzajemnił jej uśmiech, zalała ją fala gorąca. Zaczerwieniła się zawstydzona. Ku jej zdziwieniu mężczyzna zaczął rozmowę.

– Gdzie się tak śpieszysz?

– Szczerze mówiąc to… oj, dobrze, powiem w tajemnicy. Idę do toalety – dziewczyna próbowała być dowcipna, chociaż nie do końca jej się to udawało. On jednak, nie zważając na jej infantylne zachowanie, kontynuował rozmowę.

– Ha, ha. W takim razie czy mogę pani potowarzyszyć? – roześmiał się, spoglądając na reakcję dziewczyny.

– Nie rozumiem, w jakim celu – zdezorientowana dziewczyna popatrzyła na niego z lekką złością. Nie wiedziała, czy przypadkiem jej nie obraża.

– Oczywiście żartowałem! Nazywam się Jarek, Jarosław Nowicki – mówiąc to, wyciągnął rękę w jej kierunku.

– Och, przecież wiem, jak się pan nazywa – odpowiedziała onieśmielona, rumieniąc się jeszcze bardziej.

– Proszę, nie mów do mnie „pan”. Rozumiem, że nie jestem najmłodszy, ale bez przesady, dobrze?

– Ojej, nie miałam tego na myśli! Broń Boże. Chciałam być po prostu grzeczna.

– A ja chciałem nie tworzyć bezsensownej bariery pomiędzy mną a piękną nieznajomą. Jak piękna dama się nazywa?

– Martyna.

– Miło cię poznać, Martynko. Jesteś tu sama?

– A dlaczego pytasz?

– Gdybyś była, to chętnie coś bym ci zaproponował. Jednak skoro nie odpowiadasz, pozostawmy to w tajemnicy.

– Tak, jestem sama! – szybko skłamała.

– Znakomicie – ucieszył się aktor. – Wpadłem na pomysł, by zaprosić cię na lunch. Zechciałbyś mi towarzyszyć? Właśnie zmierzam na ostatnie piętro do mojej ulubionej restauracji. Dołączysz?

– Ojej, serio? To znaczy z miłą chęcią! – zaszczebiotała tonem nastolatki.

Martyna nawet przez sekundę nie zawahała się, wybierając towarzystwo aktora. Zrezygnowała ze spotkania z koleżankami, które opuściła przed sekundą i właściwie na sekundę. Intuicja szeptała jej, że to jest właśnie ten moment, gdy jej życie ma szansę się radykalnie zmienić. Że to, na co tak długo czekała i czego chciała od losu, czego pragnęła najmocniej na świecie, może się zdarzyć właśnie teraz. Ten spotkany przy windzie mężczyzna był jej okazją jedną na milion. Ba, jedną na miliard! Sławny i bogaty. Kompletnie nie przeszkadzało jej, że jest trzykrotnie od niej starszy. Wiedziała, że takiej okazji nie może przegapić. Pojechała z nim na ostatnie piętro budynku. Oczy jej lśniły, serce waliło, miała ogromną nadzieję na miłe, długie i owocne spotkanie.

Nowicki odebrał od niej płaszcz i wyciągał rękę, wskazując kręte schody.

– Proszę tędy – zaprowadził ją na przeszklony taras na ostatniej kondygnacji do stolika tuż przy szklanej balustradzie. Odsunął jej krzesło.

– Jesteś przeurocza. Dawno nie spotkałem takiej kobiety jak ty – wyszeptał.

– Dziękuję… – dziewczyna odpowiedziała cicho. Starała się ukryć zawstydzenie, udając, że zachwyca się widokiem Warszawy, który roztaczał się z tego miejsca. Dzięki temu unikała jego spojrzenia.

– Dlaczego widzę zdenerwowanie na twojej ślicznej buzi? Zawstydziłem cię?

– Nie, skąd…

– Martyno, przecież widzę.

– Po prostu nie mogę uwierzyć, że rozmawiam z tobą na żywo.

– Nie analizuj. Ciesz się chwilą. Jestem normalnym mężczyzną.

– Dla ciebie to takie proste. Szczerze powiedziawszy: tak, jestem lekko onieśmielona sytuacją.

– Och. Przeżyłem już trochę w swoim życiu. Uwierz mi, im mniej się zastanawiasz, tym wszystko jest prostsze. Uśmiechnij się i powiedz mi, na co masz ochotę.

Martyna przejrzała kartę i poczuła jeszcze większe zakłopotanie. Nie miała pojęcia, na co powinna się zdecydować, aby dobrze wypaść. Była głodna, a więc najchętniej wybrałaby jakieś pożywne jedzenie. Ale z drugiej strony obawiała się dać plamę. Być może Nowicki uzna, że korzysta z okazji, by się najeść? Może będzie się z niej śmiał? Była tak bardzo zdenerwowana, że postanowiła postawić na najprostsze i najbardziej „bezpieczne” danie, jakie jej przyszło do głowy.

– Poproszę niegazowaną wodę i może jakąś sałatkę – powiedziała wreszcie.

– Zajrzałaś chociaż do karty? – zapytał aktor.

– Tak.

– Nie udawaj więc, że nie masz ochoty na nic innego. Widzę to przecież na twojej ślicznej buzi – obdarzył dziewczynę ciepłym uśmiechem.

– Nie rób mi tego!

– Ale czego?

– Przez ciebie cała się czerwienię.

– He, he, widzę! Przestań się już tak peszyć.

– Łatwo ci mówić.

– Och, ludzie czasem są okropnie leniwi, zamiast chwytać to, co najlepsze, zadowalają się minimum… Nie będziesz się w moim towarzystwie zapychać sałatą! Nie pozwolę na to. Zamówię ci polędwicę wołową z ziemniakami pieczonymi w maśle. Do tego moje ulubione czerwone wytrawne wino. Na pewno będzie ci smakować.

– Wiesz, co dobre – uśmiechnęła się do niego i odetchnęła z ulgą.

– Oj wiem, wiem, dlatego właśnie to ty ze mną tutaj siedzisz.

Wtedy rozległ się dzwonek. Martyna popełniła faux pas i w tak eleganckim miejscu położyła telefon na stole, tuż obok swojego talerza. Spojrzała na ekran. Dzwoniła Karolina.

– No śmiało, odbierz – uśmiechnął się do niej Jarosław.

– Nie, nie, to nic ważnego.

– Jak uważasz. Nie będzie mi to przeszkadzać. Nie krępuj się.

Zachęcona przez niego, Martyna chwyciła telefon i napisała SMS-a do koleżanki:

Martyna: Kochana, bardzo was przepraszam. Musiałam pilnie wyjść. Odezwę się wieczorem. Mam spotkanie.

Na co Karolina odpisała:

Karolina: Jakie spotkanie, gdzie ty jesteś? Miałaś iść siku! Co ty odwalasz? Zaraz idziemy na Nowy Świat na obiad. Idziesz z nami?

Martyna: Nie idę. Nie mogę teraz rozmawiać.

Karolina: Super. Pa.

Martyna: Nie obrażaj się. Zadzwonię później!

Przecież nie mogła się przyznać koleżankom, że nawet nie wyszła z budynku i że jest teraz dwa piętra nad nimi. A już w szczególności nie mogła wspomnieć o tym, że siedzi z przy stoliku z najprawdziwszą gwiazdą polskiego kina. Kto wie, czy któraś z nich nie wpadłaby na pomysł, żeby przyjść do restauracji i podpieprzyć Martynie jej okazję życia. Przecież dla nich liczyła się tylko kasa, ale to nie szło w parze nawet z odrobiną klasy. Do Karoliny pod tym względem miała jeszcze odrobinę zaufania, ale po Małgośce mogła się spodziewać wszystkiego. Wolała je okłamać, niż powiedzieć prawdę. Takie piękne zrządzenie losu, szczęśliwy traf, to była jej szansa. Tylko jej! Po jaką cholerę miała strzelać sobie w stopę? Poza tym Martynie bardzo zależało, żeby wypaść przed Nowickim jak najlepiej. Obawiała się, że nie będzie potrafiła się zachować odpowiednio i że, nie daj Bóg, któraś z jej koleżanek bardziej przypadnie mu do gustu. Przecież nie mogła zmarnować takiej okazji.

Jarosław również miał sprecyzowany cel. Szukał właśnie takiej kobiety. Miała dupę, cycki i imię kończące się literą A. To wystarczyło. Była idealną kandydatką na miejsce, które przygotował. Poza tym była piękna, młoda, naiwna i szalenie próżna. Dlatego właśnie wpadła mu w oko. Tych kilka prostych cech przyciągnęło go do niej. A ją do niego z kolei to, że potrzebowała partnera, który będzie w stanie zapewnić jej odpowiedni poziom życia. Tak, Nowicki był idealnym kandydatem, nie miała co do tego wątpliwości. To spotkanie obojgu spadło jak gwiazdka z nieba. Prezent od Boga, albo raczej od władcy piekieł.

– Jesteś singielką? – zapytał prosto z mostu.

– Widzę, że przechodzimy od razu do konkretów.

– Martynko, po prostu chcę mieć jasną sprawę.

– Oczywiście, że jestem. Być może nie miałeś wcześniej do czynienia z kobietami, które wiedzą, czym jest wierność. Ja akurat kieruję się w życiu pewnymi zasadami. Jedną z nich jest właśnie wierność. Przecież w innym wypadku nie siedziałabym teraz z tobą – kłamała jak z nut.

– W takim razie mogę uważać, że mam przyjemność być z tobą, Martynko, na randce?

– Chyba tak…

– Czuję się zaszczycony, naprawdę!

– Przestań! Znów czuję przez ciebie zakłopotanie – westchnęła dziewczyna.

Nowicki podniósł rękę i zawołał kelnera.

– Poproszę jeszcze jedną lampkę wina dla pani. Albo może od razu poprosimy o całą butelkę. – Masz ochotę na coś słodkiego? Jakieś lody, ciastko? – zwrócił się do dziewczyny.

– Właściwie… Zjadłabym pralinki czekoladowe.

– Moja pani ma ochotę na pralinki. Macie tu coś takiego? – kolejny raz zwrócił się do kelnera.

– Niestety, nie – odparł kelner.

– Nie uznaję takiej odpowiedzi. Mam nadzieję, że jednak jakieś się znajdą. Przecież nie mogę pozwolić, żeby ta młoda dama wyszła stąd niezadowolona – to mówiąc, wsunął kelnerowi 200 zł napiwku. Był pewien, że dzięki temu sytuacja zostanie rozwiązana, i to dość szybko.

– Och nie! Bez przesady! Obejdę się bez czekoladek. Wybiorę coś z karty. Nie wiedziałam, że nie mają tu pralinek. Poczekaj… – zawołała Martyna.

– Spokojnie. Jesteś moim gościem. A ja jestem znany z tego, że goszczę najlepiej.

– Skoro tak…

– Wypijmy zatem za nasze spontaniczne spotkanie i za to, że się poznaliśmy. Mam nadzieję, że to zmieni nasze życie na lepsze – podniósł kieliszek i wzniósł toast.

– Za nasze spotkanie – Martyna również podniosła kieliszek, lekko przechyliła w jego stronę, delikatnie stukając, i upiła łyk czerwonego trunku.

Po trzech kieliszkach wina, dwóch drinkach wypitych nieco później oraz po dziesięciu czekoladkach, które kelner przyniósł z delikatesów po drugiej stronie ulicy, Jarosław zaproponował Martynie spacer. Jak się można spodziewać, przechadzka zakończyła się w taksówce, która zawiozła ich do domu Nowickiego.

Podał jej rękę, gdy wysiadała z taksówki. A ona z niedowierzaniem przyglądała się ogromnemu budynkowi, który przypominał jako żywo rezydencję Carringtonów z jej ulubionego serialu.

– Tu mieszkasz? – zapytała.

– Przecież nie przywiozłem cię do domu kolegi – odrzekł rozbawiony jej zachwytem i niedowierzaniem.

Do wejścia prowadziła szeroka aleja i drewniany most zawieszony nisko nad eleganckim stawem, oprawionym w szlachetne ramy białego marmuru.

– Jest piękna!

– Dziękuję ci bardzo. Wiesz, prowadzę kilka biznesów i stać mnie na to, by spełnić wszystkie swoje zachcianki. Mam nadzieję, że wnętrze również przypadnie ci do gustu. Zapraszam do środka.

Otworzył szeroko drzwi, dumnie prezentując ogromną przestrzeń holu. Za nim widać było równie duży, a może nawet większy salon. Na jego środku stały trzy wielkie kanapy obszyte futrem z szynszyli. Gdzieś za nimi, w tle, odbijało się w lustrze lazurowe światło bijące z gigantycznego podświetlanego akwarium. Wszędzie stały olbrzymie fikusy, monumentalne monstery, dostojne daktylowce i egzotyczne araukarie. Nowicki uwielbiał rośliny i ustawiał je wszędzie. W salonie panował półmrok, a gospodarz ewidentnie nie chciał tego zmieniać. Zamierzał stworzyć atmosferę, dzięki której Martyna ulegnie jego czarom, a siwe włosy będą mniej rzucały jej się w oczy. Posadził ją przy złotym stoliku kawowym i podał kieliszek, który napełnił szampanem. Rozpalił ogień w kominku. Wiedział, jak podziałać na kobiece zmysły, wiedział, jak obudzić w kobiecie pożądanie.

– Jarek, czy możesz mi coś powiedzieć o sobie?

– Pytaj, o co chcesz.

– Chcę cię poznać trochę lepiej.

– A cóż ja ci mogę powiedzieć?

– Jak to jest, że taki elegancki mężczyzna nie ma kobiety.

– Miałem dwie żony.

– To akurat wiem z gazet. Ale dlaczego nie spotykasz się teraz z żadną kobietą?

– Przecież właśnie się spotykam. Jesteś u mnie.

– Ha, ha, znamy się od paru godzin.

– Mi to wystarczy – uśmiechnął się do Martyny, popijając złoty trunek z kwadratowej szklanki.

– Podobno jeśli taki atrakcyjny facet jest sam, to znaczy, że nie wszystko jest z nim, hmm… w porządku.

– He, he, to już musiałabyś sama sprawdzić. I wtedy dopiero odpowiedzieć sobie na to pytanie. Tak, zdecydowanie musisz mnie bliżej poznać.

– Taki właśnie mam zamiar. Może powiesz mi o sobie coś takiego, czego nie przeczytam w żadnej gazecie i na żadnym portalu? Zaskocz mnie czymś!

– No cóż… Lubię mieć zaplanowane życie. Prowadzić kalendarz swoich spraw. Lubię, gdy wszytko ma swoją dokładną datę i czas wykonania. Lubię wiedzieć, gdzie, co i której się zdarzy, a czasem przewiduję też przyszłość.

– Co to ma znaczyć?

– Na przykład wiem, że będziesz moją kolejną żoną.

– Ha, ha – parsknęła śmiechem, niemalże dławiąc się szampanem.

– Nie wiem, co w tym śmiesznego. Nie uważasz, że do siebie pasujemy?

– Czy właśnie próbujesz mnie przestraszyć?

– Lubię czuć władzę. Jestem do tego stworzony.

– Zaczynam się ciebie bać.

– Teraz pocałujesz mnie i pójdziesz ze mną do łóżka – powiedział z dziwną stanowczością.

– Jesteś tego taki pewien?

– Jak niczego na świecie.

Martyna nie była przekonana do tego, co właśnie miała zrobić. Wręcz przeciwnie. Wcale nie miała ochoty na seks z facetem starszym od siebie dokładnie o 50 lat. Ale wiązała z tym swoją luksusową, wymarzoną przyszłość. Bajkę, która była tuż na wyciągnięcie ręki. Wyciągnięcie ręki do jego rozporka. Jedno za cenę drugiego. Cóż, w życiu nie ma nic za darmo.

Przysunęła się do niego i pocałowała w usta. Poczuła lekkie obrzydzenie i nieznacznie się odsunęła. Poprosiła o kolejny kieliszek alkoholu. Tym razem wypiła go niemal duszkiem. Chciała się znieczulić, chciała, by w jej głowie zwariował cały świat. Nowicki podniósł ją z sofy, zsunął ramiączko jej sukienki. Po chwili pewnym ruchem zsunął całą sukienkę.

– Poczekaj, zaraz przyjdę – nieoczekiwanie wyszedł z salonu i skierował się do łazienki.

Gdy Martyna zobaczyła zamykające się za nim drzwi, wstała i podbiegła do wiaderka z lodem, w którym chłodził się z szampan. Piła wprost z butelki, szybko, łapczywie, by upić się jeszcze bardziej. Gdy tylko usłyszała, że mężczyzna zmierza w jej kierunku, wróciła na sofę. Podszedł do niej z kompletem czarnej erotycznej bielizny w ręce.

– Załóż to dla mnie, proszę – zwrócił się do niej, ale był to rozkaz, nie prośba.

– Dobrze… – posłusznie wzięła koronkowe body i wsunęła w nie swe swoje bardzo szczupłe, może nawet zbyt szczupłe ciało.

– Teraz wyglądasz jeszcze piękniej.

Stanowczym ruchem sunął dłonią po jej ciele. Dotykał piersi, brzucha, pleców, pośladków, jakby oceniał swoją własność, świeżo nabyty cenny przedmiot. Wreszcie szarpnął nią, odwrócił i położył, niemal rzucił na podłogę. Stanął nad nią wyprostowany, podniecony i nieznoszący sprzeciwu. Po chwili uklęknął tuż nad jej twarzą. Martyna nigdy wcześniej nie kochała się z facetem w tym wieku. Nigdy nawet nie widziała nagiego męskiego ciała, które ma więcej niż 60 lat. Zamknęła oczy, by go dłużej nie oglądać i nie patrzeć na to, co robi. Uniosła się lekko na łokciach i zaczęła przesuwać językiem po wnętrzu jego ud. Wędrowała coraz wyżej, do krocza. Czuła pomarszczoną, wiszącą skórę moszny, niewielkie kulki jąder i to, jak jego podniecenie rośnie. W końcu objęła całego członka najpierw ręką, potem ustami. Poczuła go niemal w przełyku, miała wrażenie, że się dusi i dłużej tego nie wytrzyma i… straciła świadomość i kontakt z samą sobą. Urwał jej się film. Jemu to zupełnie nie przeszkadzało. Wchodził w nią gwałtownie, brutalnie, jakby miał pod sobą dmuchaną lalkę albo nieprzytomną dziwkę. Wreszcie, zdyszany, spuścił się jej na twarz. Po wszystkim położył ledwo żywą i kompletnie pijaną Martynę w sypialni, a sam wyszedł, żeby zadzwonić.

– Mariusz, nie uwierzysz, jaką poznałem dziś laskę. Łyka wszytko jak młody pelikan. Dosłownie!

– Ha, ha, rozumiem, że ma głębokie gardło.

– Znasz mnie lepiej, niż mi się wydawało – zaśmiał się Nowicki. – Przed sekundą włożyłem jej do torebki 20 klocków. Zobaczymy, co zrobi rano, jak to zobaczy. Mam nadzieję, że obsra się po pachy z radości i zemdleje z wrażenia. Takiej lalki właśnie szukałem. Mam już dość tego, że węszą wszędzie za mną te paparuchy. Zrobią mi kiedyś problem. Wezmę sobie taką głupią pannę za żonę i moje kłopoty się skończą.

– Masz rację, to znakomity pomysł.

– Nie dość, że pobzykam sobie młode ciałko, to jeszcze będę miał niezłą przykrywkę. Przecież będę żonaty i wreszcie przestaną pisać o mnie w necie te brednie.

– Co to za laska?

– Słodka blondi z ładną dupką. Spodobałaby ci się! Może ci kiedyś ją pożyczę.

– Myślisz, że ta mała zgodzi się na ślub? Pewnie nie od razu. Ta twoja ostatnia aferka z gwałtem raczej ci dobrego piaru nie zrobiła. Dobrze, że tamta niunia wycofała zarzuty, bo miałbyś duże problemy. Teraz ratuje cię coś, co złagodzi wizerunek. I oczywiście coś, dzięki czemu przestaną węszyć, gdzie łazisz po nocach. Wiesz Jarek, musisz się nareszcie „ustatkować” – przyjaciel kończył żartem, z którego obaj się zaczęli śmiać.

– Ha, ha! Sporo zapłaciłem, żeby tamta kretynka zamknęła gębę. A Martyna? Myślę, że dwa tygodnie i jest moja, że grzecznie powie mi „tak” przed urzędnikiem stanu cywilnego. Kto wie, może nawet już by powiedziała? Jednak myślę, że lepiej będzie jeszcze chwilę poczekać, bo się jeszcze wystraszy biedactwo – znów obaj się zaśmiali.

– Co ty mówisz! To piję twoje zdrowie, Jarek. Tylko żeby ta panna nie szperała za bardzo gdzie nie trzeba.

– Jest na to za głupia… spokojnie!

Smak Azji

Cięcie! – krzyknął rozwścieczony reżyser. – Co ty, kobieto, do cholery, odstawiasz? Ile razy mam ci powtarzać, że masz być pewną siebie prawniczką! A ty mi tu odgrywasz Dankę z „Na Wspólnej”! Trochę życia! Mamy nagrać kinowy hit, a nie film, który zdobędzie nagrodę żenady roku. Przez ciebie powtarzamy tę scenę już 35. raz! – mężczyzna złapał się za głowę i przewracając oczami, spojrzał na Jarosława.

– Może chociaż ty dasz jej do zrozumienia, że ma się wziąć do roboty… Bardzo cię proszę, przemów tej babie do rozumu, bo mi już ręce opadają. Przysięgam, że zaraz zrobię jej krzywdę, a do kryminału przez jakieś durne babsko trafić nie zamierzam!

– Spoko stary! No problem – Jarosław z kamienną twarzą zwrócił się do młodej aktorki.

– Słuchaj, laleczko… Zaraz, jak ty w ogóle masz na imię?

– Luiza.

– Dobra, Luiza, musisz coś zrozumieć, gdyż ewidentnie nie pojmujesz, co my tu robimy. To poważna produkcja, a nie plac zabaw dla dzieciaczków. Zdaje mi się, że już jesteś dorosła. Widzę, że cycuszki masz jak marzenie. Wypnij je, cholera jasna, do przodu, a tyłek do tyłu i daj coś z siebie! Kurwa, jesteś aktorką, a nie mimozą!

Dziewczyna spojrzała na niego niepewnie.

– Jarek, to nie jest takie proste. Przecież staram się, jak mogę…

– Ja tego jakoś nie widzę. Nikt tu, kurwa, tego nie widzi! Umiesz grać czy nie? – Aktor powoli zaczynał tracić panowanie nad sobą.

– Uświadamiam ci zatem, że owszem, staram się, ale nie jest mi łatwo, a już w szczególności nie jest mi miło, gdy się tak do mnie zwracasz – dziewczyna wycedziła przez zęby.

– A ktoś ci obiecywał, że będzie to łatwe, proste i przyjemne? W życiu spotyka się różnych ludzi. Powiedzmy, że ja jestem ten zły i niedobry, który ma ustawić cię do pionu.

– Daruj sobie. Rozumiem, że grasz złego policjanta, ale to mi w niczym nie pomaga.

– Może być tylko gorzej. Wkurzasz mnie. Wkurzasz nas wszystkich. Chcesz załapać się do następnego filmu, obciągając reżyserowi albo komuś z ekipy? Nie? To pokaż do cholery, że masz jakiś talent! O ile go masz. Bo już straciliśmy na to nadzieję – Jarosław wyrzucał zdania jak pociski, z każdym coraz bardziej podnosząc głos.

– Kurwa mać… Przeginasz – podbródek Luizy zaczął niebezpiecznie drżeć.

– Zasłużyłaś! – wrzasnął aktor kompletnie już wyprowadzony z równowagi.

– Coś ty powiedział? Bufon, idiota! Słyszałam… Słyszałam, ale myślałam, że to plotki. Teraz już wiem, że to najprawdziwsza prawda: jesteś najbardziej wulgarnym i debilnym facetem, jaki chodzi po tej ziemi!

– Laleczko, o czym ty do mnie rozmawiasz? Słuchasz plotek? O pani… Mamy tu czytelniczkę jednego z owych prześwietnych portali… Zdradź nam: gdzie podają najciekawsze, z dupy wyssane informacje?

– Jesteś tak beznadziejny, że dziwię się wszystkim, którzy cię zatrudniają. Dno dna! Za wszelką cenę chcesz udowodnić, że jesteś coś wart! Nie jesteś! Jesteś fiutem! – wściekła wykrzyczała, co o nim sądzi, i już podniosła dłoń, by go spoliczkować, ale w ostatniej chwili ją cofnęła.

– Niech Bóg ma cię w swojej opiece, jeśli odważysz się mnie dotknąć. Chyba zdajesz sobie sprawę, kim jestem i jak bardzo możesz sobie tym zaszkodzić. Zwłaszcza teraz, gdy patrzy na ciebie 30 osób. A może właśnie o to ci chodzi, o jakieś zabawy sado-maso? Tak możemy się pobawić, ale za godzinkę, jak nikt nie będzie patrzył. Lubię takie niegrzeczne dziewczynki – prychnął ironicznie, wykrzywiając usta.

Jarek nie miał szacunku do nikogo i, co najgorsze, doskonale wiedział, że może sobie pozwolić na takie traktowanie ludzi. Był już tak znanym i rozchwytywanym aktorem, że chyba nie było na świecie nic, co mogłoby pozbawić go pracy czy pozycji wypracowanej latami.

Ale dziewczyna, doprowadzona do skrajności, tym razem się nie powstrzymała. Po sekundzie Jarosław stał osłupiały, z purpurowym policzkiem. Teraz już bardziej zaskoczony niż wściekły. Już dawno żadna kobieta nie zadziwiła go tak jak tego dnia Luiza. Trzeba przyznać, miała ogromną odwagę i szacunek do siebie. Nareszcie ktoś dał do zrozumienia aktorowi, że nie można bezkarnie traktować innych w taki sposób. Jednak czy ta akcja faktycznie coś zmieniła? Czy tylko spowodowała, że Luizę bardzo szybko wyrzucono z planu? Prawdopodobnie odpowiedź na to pytanie nie zadowoli żadnej kobiety, więc lepiej nie odpowiadać.

– O ty zdziro! No, no, szacuneczek! Ale mam dla ciebie złą wiadomość. Odtąd będziesz miała długo szlaban na ekran, a z deskami teatru jeszcze muszę poważnie porozmawiać. Możesz już zacząć żegnać się z marzeniami. Szkoda, oj jaka szkoda. Pierwszy ustawiłbym się w kolejce do obciągania, gdybyś przyszła na casting do następnego filmu.

Dziewczyna, słysząc kolejne obelgi, znów się zamachnęła, jeszcze raz uderzyła mężczyznę, tym razem w drugi policzek. Jarek chwycił jej dłoń, zanim zdążyła ją cofnąć od jego twarzy.

– Masz tupet, moja droga. Ale tą rączką mi możesz co najwyżej fiuta poszarpać – mówiąc to, odwrócił kobietę i z całej siły popchnął w kierunku wyjścia.

– Gówno warte jest granie z takim chamem jak ty! Myślisz, że wszystko ci wolno? Nie jesteś pieprzonym królem świata! – Luiza, krzycząc, roztrzęsiona wybiegła ze studia.

Cóż, Jarek nie należał do mężczyzn obdarzonych szczególną kulturą osobistą. Był za to ponadprzeciętnie pewny siebie. Można powiedzieć, że jego życiowa droga była usłana… nie, ona była usrana różami. Zawsze wszystko uchodziło mu płazem i doskonale o tym wiedział. Świat go kochał i dawał mu jasno do zrozumienia, że pozwala mu na wiele. Choćby jazda samochodem. Prowadził po wariacku, jak mu się żywnie podobało, przepisy miał w dupie. Mandatów właściwie nie dostawał, bo gdy patrol policji go zatrzymywał, nigdy nie prosił o dokumenty, zawsze o autograf. Był bezkarny. Przyjmował wyłącznie nagrody, ludzie piszczeli na jego widok, kobiety zdejmowały staniki. Tak, był królem, i uzurpował sobie prawo do tego, żeby decydować o życiu innych ludzi.

Jednak tego dnia coś wymknęło się spod kontroli. Ktoś był nieposłuszny. Ale on okazał mu łaskę. Nie obciął głowy na gilotynie, a jedynie posłał Luizę do diabła. Poczuł się z tym zupełnie inaczej niż zwykle, niecodziennie i dość dziwacznie. Nawet nie pamiętał, kiedy, i czy w ogóle, przytrafiła mu się podobna sytuacja. Był rozkojarzony, nawet wściekły. Jakim prawem uderzyła go kobieta o trzy pokolenia młodsza?! To przecież ewidentny brak szacunku – myślał. Bo przecież to, że on sam zachował się po chamsku, w ogóle nie zaświtało mu w głowie. Stawiał siebie na bardzo wysokiej wieży, z której mógł swobodnie patrzeć na ludzi z góry. Pępek świata, świata początek, a reszta to tylko robactwo. Stary człowiek i może… A może! I może być bardziej popieprzony niż niejeden młody Alvaro, któremu się wydaje, że pozjadał wszystkie rozumy.

Zaraz po tym zdarzeniu Jarosław zatrzymał się w najbliższej kawiarni. Padło na jedną z popularnych w Warszawie sieciówek. Chciał ochłonąć, napić się przyzwoitej kawy, omówić przez telefon z przyjacielem zbliżający się wielkimi krokami zajebisty wieczór. Wtorkowy wieczór, który miał oczyścić złe emocje z całego tygodnia. Wciąż jeszcze nabuzowany, stanął w kolejce i bezwiednie zaczął się przysłuchiwać zamówieniom, które klienci składali baristom. Im bardziej się wsłuchiwał, tym bardziej odzywały się w nim skłonności mordercze, a nawet myśli samobójcze. Tak, był już na granicy wytrzymałości.

Pierwszy klient:

– Dzień dobry. Poproszę… – klient na dłuższą chwilę zawiesił głos, pilnie wpatrując się w menu zapisane kredą na czarnej tablicy za plecami sprzedawcy.

– Ma pan ochotę na mocniejszą kawę czy raczej deserową? – barista próbował pomóc w wyborze.

– Już wiem, poproszę latte na mleku sojowym.

– Czy przygotować napój z polecanej kawy arabika?

– Nie wiem…

– W takim razie zrobię ze standardowej mieszanki kaw.

– A może jednak zdecyduję się na tę arabikę.

– Dobrze.

– Albo nie, jednak poproszę zwykłą latte, ale na mleku sojowym – klient w końcu podjął ważką życiową decyzję, zastanawiając się na wyborem napoju dobre 5 minut.

Drugi klient:

– Poproszę flat white, koniecznie na mleku bez laktozy z bezcukrowym syropem karmelowym i do tego trzy torebki cukru trzcinowego.

Trzeci klient:

– Dzień dobry, dla mnie serniczek. Nie, nie ten, tamten bezglutenowy z pomarańczą.

– Czy coś jeszcze będzie?

– Czy w tamtym ciastku są orzechy?

– Są.

– O to nie. Absolutnie! A fe. W takim razie tartę i herbatkę English breakfast. I jeszcze dla żony proszę bezkofeinową ciasteczkową mochę.

Jarek nareszcie doczekał się swojej kolejki.

– Jezu… ludzie, porąbało was do reszty? Chcę kawę z kawą. Macie w ogóle coś takiego jak zwykła kawa? Może jestem jakiś niedzisiejszy?

– Proszę się nie denerwować. To tylko kawa – młody chłopak za ladą próbował tonować emocje. Oczywiście, zaparzę panu americano w wersji klasycznej.

– Dawaj!

– Espresso na bazie mieszanki mocha italia zatopione w demineralizowanej wodzie termalnej. Pasuje panu?

– Facet, ja chcę do cholery czarną kawę!

– Tak to się u nas, proszę pana, nazywa – barista był już odrobinę zniecierpliwiony.

– Nieważne, dajcie, co macie. Ile płacę?

– 15 złotych.

Jarek rozsiadł się na kanapie, trzymając kubek z kawą. O, pardon, raczej z wyjątkową kompozycją szlachetnych ziaren i wody wydobytej z głębin naturalnych źródeł termalnych. Wyciągnął telefon.

– Halo, Mariusz?

– Hej, co dobrego, Jarek?

– Dobrego? Nic! Szlag niech trafi cały dzisiejszy dzień, to jakaś porażka! Wszytko wyprowadza mnie z równowagi, wszystko!

– Spokojnie! Wieczorkiem się zrelaksujesz… – przyjaciel starał się go uspokoić, ale chyba nie był zbyt przekonujący.

– Obym tylko wytrwał… – do wieczora zostało jeszcze parę godzin, a Nowicki był tak nabuzowany, że jeszcze chwila, a gotów komuś rozwalić łeb.

Raz na tydzień Jarosław spotykał się z przyjaciółmi na męskich wtorkach. Była to ich rytualna libacja, myśleli o niej od środy do poniedziałku non stop. Nie było wśród nich faceta, który w środku tygodnia nie patrzyłby co jakiś czas na zegar i nie odliczał minut do godziny zero, kiedy nareszcie mogli się zobaczyć. W każdy wtorkowy wieczór znikali i wylogowywali się z życia rodzinnego i zawodowego. Tych parę godzin traktowali jako najlepszą nagrodę, jaką mogli sobie sami podarować. Radosną przerwę w nudnym i monotonnym życiu, zajętym przez niemiłosiernie gderające żony, nawał obowiązków, terminy zleceń czy kilometrowe scenariusze, których trzeba uczyć się na pamięć. Wchodzili do swojego świata, zatrzaskując za sobą drzwi przed obcymi, ale przede wszystkim przed najbliższymi. Za tymi drzwiami działo się wszystko, na co tylko mieli ochotę. Stworzyli tajemniczy męski krąg, do którego należało tylko dziesięciu facetów. Byli żonatymi, zmęczonymi prozą życia podstarzałymi degeneratami, którzy do tego mają totalnie nierówno pod sufitem. Nazywali siebie Dziesięcioma Dżentelmenami, wszyscy nosili koszule z monogramem DŻ na mankietach i ufali sobie bezgranicznie. Nie było opcji, żeby to, co działo się między nimi, gdziekolwiek wypłynęło, a wtorkowe wieczory były ich świętością. Znaczek na mankietach w najgorszych chwilach przypominał im o tym i dawał siłę, żeby przetrwać do wtorku. Wtedy najgorsze emocje znajdowały ujście, we własnym, męskim, wtajemniczonym gronie. Gronie mężczyzn o zgorzkniałych sercach i wyrafinowanych gustach erotycznych. Oczywiście spotkania owe nie miały na celu tylko i wyłącznie spuszczenia napięcia z ich penisów. Spędzali razem całe wieczory, rozpieszczając wszystkie swoje zmysły. I wypuszczając na powierzchnię swoje najgorsze demony, drzemiące w nich głęboko.

Wróćmy jednak do rozmowy Jarka z Mariuszem:

– Jarek, co z tą panną, która była u ciebie parę dni temu? – zagadnął przyjaciel.

– A jak myślisz?

– Nie wygłupiaj się, nie będę się bawił w zgadywanki.

– Cóż, panna łatwa i szybciej mi z nią pójdzie, niż myślałem. Obudziła się rano po bzykanku. Znalazła forsę, wyszła z pokoju zdziwiona. Po czym zapytała cieniutkim głosem „Co to ma być? Dlaczego dałeś mi tyle pieniędzy?”.

– Ha, ha, ha! A co, chciała mniej?

– Możliwe!

– I co ty jej na to odpowiedziałeś?

– Że chciałem podarować jej prezent, ale nie wiedziałem, co lubi, więc postanowiłem, że dam jej parę złotych, żeby sama sobie coś kupiła.

– Nie gadaj, tak szybko wzięła?

– Wzięła, wzięła! Z początku była skrępowana, ale poszło jak po maśle. Jak planowałem.

– To teraz będzie robić wszystko, co tylko jej powiesz. Widzi, że masz hajs, i łatwo nie odpuści.

– I właśnie o to mi chodziło! Nie mam teraz czasu na szukanie innej panienki, a poza tym nie ma w okolicy nikogo lepszego.

– Oj bez przesady, nie gadaj głupot! Ślepy jesteś? Tyle towaru chodzi po ulicach…

– Mariusz. Ja cię proszę. Mam milion spraw na głowie. Zwyczajnie nie chce mi się szukać innej. Ja wiem, że te lachociągi kuszą, prężą wywalone na wierzch piersi, pachną, ale wiesz dobrze, o co mi chodzi. Zresztą, kto powiedział, że będę musiał do końca życia oglądać tylko jej cycki?

– Wiem, o co chodzi. Nie może tak dłużej być. Potrzebujesz żonki, i to szybko. Ktoś musi przy tobie być. Taki facet jak ty powinien przecież mieć się czym pochwalić na ściance. No i wiesz… w końcu napiszą o tobie coś pozytywnego.

– Cieszę się, że mam w tobie takie wsparcie.

– Już widzę te tabloidy z nagłówkami „Pan Jarosław Nowicki u boku swej pięknej żony. Ustatkowany dojrzały aktor”.

– Dokładnie. A zresztą, milej się wraca do domu, gdy ktoś tam czeka. Pies, dupa, jeden chuj, ale baba przynajmniej się sama obsłuży. A nawet jak masz to babsko totalnie w dupie, to chociaż do kogoś gębę otworzysz, z kimś zjesz kolację i pojedziesz do spa.

– Doskonale wiem, o czym mówisz. To co, kiedy się widzicie? Coś już zaplanowałeś?

– Aj tam… Jak mi się zachce, to do niej zadzwonię.

– Ha, ha, ha, niezły jesteś.

– Przecież obaj wiemy, że teraz, po tej akcji, jak podarowałem jej parę groszy, już będzie jeść mi z ręki. Nawet gdybym jej kazał jeść gówno, toby zjadła.

– Masz rację.

– Dobra, Mariusz, teraz mamy ciekawsze rzeczy do obgadania. Koniec smętnych historii, wybiła 17. O pracy nie gadamy, o życiu nie gadamy. Tematem przewodnim dzisiejszego wtorkowego wieczoru jest Azja.

– O, zaciekawiłeś mnie. Ty zawsze umiesz coś wymyślić. Gadaj, co zaplanowałeś?

– Mariusz, powolutku… Jak nie będzie niespodzianki, to podnieta będzie mniejsza i satysfakcja nie taka. A tu chyba o to chodzi! Dziś mają ponieść nas emocje. Będzie zajebiście. Zresztą, jak zawsze! Zadzwoń do wszystkich i umów nas za dwie godziny pod adresem, który zaraz ci podam. Pamiętaj, to nasze obowiązkowe szkolenia pracowników, które mają podnieść kwalifikacje zawodowe – Jarosław zakończył rozmowę tonem tyleż żartobliwym co nieznoszącym sprzeciwu, choć przyjaciel ani przez sekundę nie zamierzał mu się sprzeciwiać.

Dżentelmeni, zgodnie z ustaleniami, spotkali się o umówionej godzinie w wyznaczonym miejscu. Na fasadzie starej zaniedbanej kamienicy wisiała tabliczka z numerem 28, przed bramą czekała na nich drobna kobieca postać.

– Witam panów w naszej restauracji – kobieta odezwała się miłym, ciepłym głosem. Ubrana była w kimono. Jej twarz z daleka wyglądała na bardzo jasną, z bliska można było dostrzec, że to efekt białego makijażu. Także fryzurę miała niezwykłą. Choć starali się tego nie okazywać, ta niecodzienna stylizacja wzbudziła zainteresowanie mężczyzn; zastanawiali się, co tak naprawdę kryje się pod kimonem.

– W restauracji? Przecież nic tu nie ma – zdziwił się jeden z nich, spoglądając na Azjatkę pytająco.

Kobieta wskazała delikatną dłonią niepozorne, metalowe i mocno zardzewiałe drzwi obok głównej bramy.

– Proszę za mną – powiedziała.

– To chyba jakiś żart. Jarek, co to za speluna? – Mariusz odwrócił się w kierunku przyjaciela, ale ten tylko tajemniczo się uśmiechnął.

– Spokojnie, wszystko jest pod kontrolą.

Poszli za nią. Przecisnęli się przez wąskie przejście, za nim zaczynał się długi ciemny korytarz. Małe czerwone lampki tylko nieznacznie rozpraszały mrok. Korytarz wiódł do wielkiej kuchni, w której panował niesamowity rozgardiasz. Kilku kucharzy w wysokich białych czapach krzątało się przy palnikach i przekrzykiwało ponad kłębami pary unoszącymi się znad woków. Azjatka poprowadziła ich dalej. Z kuchni przeszli do pomieszczenia przypominającego duży ekskluzywny salon. Był on spowity kłębami dymu z cygar, unoszącymi się nad głowami gości.

– Miło mi powitać panów w tajnej restauracji Smak Azji. Mam nadzieję, że spędzicie z nami niezapomniane chwile i zasmakujecie odrobiny rozkoszy. I że wasze kubki smakowe będą usatysfakcjonowane, choć nie tylko one… – uśmiechnęła się do nich i zaczęła opowiadać o nowym kulinarnym miejscu na mapie stolicy.

– W naszej restauracji może przebywać jednocześnie tylko 100 osób. Jest to wyjątkowe miejsce dla szczególnej i wyselekcjonowanej klienteli. Za wszystkie atrakcje, które będą panów udziałem, naliczane są punkty na kartach – to mówiąc, kobieta wręczyła każdemu z nich kawałek eleganckiego plastiku. – Proszę nie martwić się o rachunek, kartę opłaca się przy wyjściu – dodała dyskretnie i kontynuowała prezentację restauracji. – Musicie panowie wiedzieć, że obowiązuje tu specyficzny dress code, wszystkich klientów prosimy o jednakowy strój, a raczej… o jego brak. Po przekroczeniu progu Smaku Azji klienci zostawiają swoje ubrania w indywidualnych szafkach. Kelnerki są zaś ubrane tak jak ja, w tradycyjne kimona, by podkreślić prawdziwie azjatycki klimat tego miejsca. Nie musicie się panowie nikogo ani niczego obawiać, nagość nikogo tu nie zgorszy. Nie trafia tu nikt niepowołany. Restauracja nie ma okien, tak więc nasz lokal nie stanowi problemu również dla sąsiadujących mieszkańców. Zresztą, mało kto w ogóle o nim wie. Czujcie się tu swobodnie.

Mężczyźni rozejrzeli się zdumieni po tajemniczym pomieszczeniu, po czym karnie udali się do szatni ukrytej za bambusowymi kotarami. Każdy z nich znalazł w szafce miękkie kapcie oraz szlafrok. Były one przygotowane dla tych gości, którzy nie do końca czuli się swobodnie ze swoją nagością, albo gdyby uznali, że będzie im za zimno. Niestereotypowe miejsce od samego początku przypadło im gustu. Restaurację oświetlał blask świec, dźwięki tłumiły miękkie kotary, jedwabne poduszki i puszyste dywany. Przy wejściu na wysokich barowych stolikach czekały na nich wyszukane koktajle. Ich nazwy przywodziły na myśl cztery żywioły: Ognisty Smok, Morze Rozkoszy, Władca Wiatru, Raj na Ziemi.

– To jak wam się, panowie, podoba? – zapytał dumny z siebie Jarosław.

– Jak ty znalazłeś to miejsce? Chyba tu zamieszkam!

– Nie ma sprawy, załatwione – roześmiał się Jarek.

– Opowiadaj, co tu można ciekawego robić. Wiesz dobrze, o co pytam. Będą jakieś gołe dupeczki i cipeczki?

– Ha! Pewnie, że będą.

Ich ekscytacja pasowała do specyficznej aury podniecenia, która uniosła się w powietrzu, wzmocnionej nastrojową muzyką w tle.

Po jakiś czasie z szatni wyszła grupka lekko pijanych typów. Mieli klatki piersiowe pokryte kręconymi, przyprószonymi siwizną włosami, które idealnie pasowały do ich piwnych brzuszków, opadających powiek i serdelków zwisających między nogami. Jednak w restauracji było tak ciemno, że dostrzec można było jedynie zarysy sylwetek. Trzeba przyznać, że dzięki temu Dżentelmeni nie byli aż tak skrępowani, choć i tak czuli się dość niezręcznie. Nie byli pewni, czego się spodziewać, zaskoczeni, a jednocześnie zachwyceni bądź co bądź nowym doświadczeniem. Usiedli przy stolikach, wybrali z kart dania, które kucharze przyrządzali na ich oczach. Menu składało się z pozornie prostego jedzenia – dużo warzyw, kwiatów, wędzonych mięs i ryb. Był też czerwony, czarny i złoty kawior, a także potrawy, które niemalże ruszały się na ich talerzach. Jedzenie podawane było w glinianych misach z drewnianymi pałeczkami. Alkohol był z kolei serwowany w olbrzymich kielichach, więc czuli się jak sam Dionizos. Chociaż w tym przypadku powinien być to raczej Caishen, chińskie bóstwo dobrobytu, albo inny azjatycki patron dzikiej natury i luksusu. Atmosfera panująca w restauracji nie była podobna do niczego innego. Wraz z nagością, która zaskoczyła ich już od wejścia, pojawił się również zakaz używania urządzeń elektronicznych. Mieli dzięki temu poczucie jeszcze większego zaangażowania w sytuację, w której się znaleźli. Właśnie na tym zależało im najbardziej. Na chwili relaksu, oderwania od szaleńczej gonitwy i chwili zamknięcia się w zupełnie innej, abstrakcyjnej rzeczywistości. Czary mary – szaleńcu stary.

– Mam 60 lat, a takiego miejsca na oczy nie widziałem. Podaj mi, proszę, alkohol – zwrócił się Mariusz do Jarka.

– Chyba oszalałeś, uważasz, że będę ci teraz polewał? Od czego mamy służące! Oj przepraszam, nasze kelnereczki – Jarek się roześmiał, podniósł rękę i szybkim gestem poprosił jedną z kobiet do stolika.

– Czy mogłabyś nam jeszcze nalać tego wina, sake czy czegokolwiek, co jest w tym dzbanku?

– Oczywiście, proszę pana.

– A powiedz mi, moja droga… Chodź, chodź, nachyl się tu, proszę, nade mną.

Kobieta przysunęła się, nadstawiając ucho.

– Kiedy będziemy mogli liczyć na masaże? – wyszeptał Jarosław, puszczając oko w stronę kolegów.

– Jeśli panowie chcą, to sale z dziewczętami są już gotowe – odrzekła kelnerka.

– Tak? Panowie, idziemy! – Jarek podniósł się od stolika, pozostali poszli w jego ślady.

Mężczyzna stanął w kolejce jako trzeci. Zerknął przez ramiona kolegów. Zobaczył prawie pustą salę wysłaną czerwonym dywanem, na którym klęczała dziewczyna. Zapalała świecę i rozgrzewała nad nią olejek. Wciąż był zdezorientowany. Miał nadzieję, że będą tam łóżka – liczył przecież na seks. Obiecał to każdemu. I to miał załatwić!

Zza drzwi jednego z pokoi wyszła filigranowa Tajka. Jej ciało zostało ledwo co obdarzone krągłościami przez matkę naturę. Zdezorientowany, przyjrzał się jej drobnym dłoniom, wyjątkowo szczupłym nogom i czarnym jak smoła włosom. Dziewczyna pociągnęła go za rękę do pustego pokoju i zamknęła drzwi. Wskazała prysznic i zaproponowała, by po obmyciu ciała pozostał jeszcze przez chwilę zamknięty w kabinie. Jarek posłusznie udał się pod natrysk. Nagle z dołu, spod jego stóp zaczęła wydobywać się para wodna. Woda skraplała się na ciele. Ta prywatna miniłaźnia parowa bardzo mu się spodobała. Gdy tylko wyszedł, dziewczyna wskazała krzesło, na którym się rozsiadł. Nachyliła się nad nim i podniosła jego stopy, oblewając je ciepłą wodą. Podała mu trzy buteleczki zawierające trzy różne żele do mycia, poprosiła, by wybrał ten, którego zapach najbardziej mu się podoba. Następnie nałożyła na jego stopy kilka aromatycznych kropel, delikatnie masując. Po chwili przenieśli się na podłogę. Jarek ułożył się na plecach, a kobieta zaczęła masować jego szyję.

– Czy czuje pan zdenerwowanie? – zapytała.

– To znaczy?

– Pytam, bo wyczuwam w panu olbrzymie napięcie. Masaż w Tajlandii to część naszego życia. Jest dla nas bardzo ważny. Uważam, że masaż relaksacyjny nie jest nic wart, gdy klient jest naładowany napięciem seksualnym. U mężczyzn takich jak pan to zupełnie normalne zjawisko. Proszę się nie obawiać, jeśli ma pan żonę… W Azji masaż nie jest uznawany za zdradę. To tylko elementy higieny fizycznej i mentalnej. Taoistyczna teoria głosi, że na penisie znajdują się punkty odpowiadające całemu ciału. Masując penisa, daję odprężenie całemu ciału.

– Proszę robić to, co uważa pani za stosowne – spojrzał na nią zaskoczony.

Azjatycki raj, o jakim marzył tego dnia, otwierał się przed nim w całej okazałości. Nawet nie spodziewał się, że będzie czekać go takie doznanie. Był go niesamowicie ciekaw. Raz jeszcze objął wzrokiem całe ciało kobiety i po chwili podekscytowany oddał się w jej ręce.

Tajka zaczęła oddychać powoli i głęboko, w taki sposób, że Jarek mógł słyszeć rytm jej oddechu. Wprowadziło go to w stan błogiego relaksu. Jej ruchy były powolne i wyjątkowo dokładne. W początkowej fazie zabiegu mężczyzna ułożył się na plecach, a masażystka wmasowywała w jego ciało rozgrzany i pachnący jaśminem olejek. Zaczęła od nóg, po czym dokładnie owinęła je ciepłym ręcznikiem, by olejek jeszcze głębiej wniknął w skórę. Następnie zajęła się masażem rąk, ramion i klatki piersiowej. Kiedy poczuła, że mięśnie są odpowiednio rozluźnione, lekko rozsunęła jego nogi i usiadła między nimi. Zyskała w ten sposób swobodny dostęp do genitaliów i brzucha mężczyzny.

Na początku położyła obie dłonie na jego kości łonowej i przez minutę została w bezruchu, tworząc lekkie napięcie. Potem okrężnymi ruchami zaczęła masować cały obszar pomiędzy jądrami, pośladkami i pachwinami i ugniatając, rozmasowywała te miejsca dobrych kilka minut. Następnie bardzo delikatnie objęła całymi dłońmi jądra, kołysząc nimi na boki. W końcu chwyciła penisa i rytmicznie ściskając, raz jedną, raz drugą dłonią, przesuwała go w górę i w dół. Wreszcie objęła główkę od dołu i masowała w tym miejscu jednym tylko palcem. Gdy poczuła, że podniecony do granic możliwości jest już na skraju, mocno ścisnęła penisa i znieruchomiała. Zdezorientowany otworzył oczy i spytał:

– Co robisz?

– Proszę nic nie mówić.

Minęło kilka sekund i w całym ciele Jarosława ponownie rozlało się błogie ciepło. I gdy do wytrysku brakowało dosłownie jednego ruchu jej dłoni, kobieta znowu przerwała i ścisnęła go jeszcze mocniej. Po chwili ponownie zaczęła poruszać ręką, aż z penisa wypłynęła gorąca sperma, która ochlapała kusy fartuszek masażystki. Wytarła go wilgotnym ręcznikiem, podziękowała i wyszła.

Jarek ostrożnie podniósł się i usiadł. Jego ciało było lśniące i sprężyste, a zmysły rozbudzone do granic. Gęsty zapach podniecenia unosił się w powietrzu. Był zachwycony. Dawno nie przeżył tak głębokiego i intensywnego orgazmu. Po chwili wyszedł z pokoju. Przed drzwiami czekała na niego inna kobieta, która wskazała mu pokój z leżakami i zaproponowała relaks przy zielonej herbacie. Skorzystał. Gdy tylko minął próg pomieszczenia, zauważył siedzących tam czterech kolegów.

– Jak wam się podobało?

– Dawno nie było mi tak cudownie. Wspaniałe doznanie, moje ciało jest całkowicie zrelaksowane.

– To prawda. Widać, że laski robią to z pasją – rozmarzył się jeden z nich.

– Masaż jak masaż… – wymamrotał w odpowiedzi Mariusz, wzruszając ramionami.

– Skoro ty masz zawsze takie masaże, poleć mi to miejsce! Zapisuję się od razu! – Jarosław aż uniósł głowę z leżaka.

– Zwykły, klasyczny masaż, spoko, jak najbardziej polecam. Ale nie rozumiem, co wy tak przeżywacie… – Mariusz pozostawał niewzruszony.

– Nie żartuj, ta młoda dupcia nie zwaliła…? – wykrzyknęli niemal chórem.

– Że co?

Mężczyźni spojrzeli z niedowierzaniem w stronę kolegi.

– Zaraz mnie szlag trafi. Wy wszyscy? – dopiero teraz Mariusz zorientował się, o czym mówią i co go ominęło.

– No raczej!

– Ale mnie ta lala urządziła. Jarek, chcę natychmiast rozmawiać z kimś odpowiedzialnym za ten burdel – Mariusz zaczął się bulwersować nie na żarty.

– Ha, ha, spokojnie! Bez spiny, zaraz ci załatwię rekompensatę – roześmiał się Jarosław. Wyszedł z pokoju i zaczepił pierwszą Tajkę, którą spotkał na korytarzu.

– Mój kolega coś nie jest happy po waszym masażu.

– Zapewniam pana, że nasza masażystka wykonała należycie swoją pracę i starała się ze wszystkich sił, aby jej klient wyszedł odpowiednio zrelaksowany.

– Dobra zrelaksowany jest, ale… no wie pani…

– Nie rozumiem – kobieta udawała albo rzeczywiście nie wiedziała, o co chodzi.

– Zapytam wprost: czy macie tu jakieś kobiety, z którymi można uprawiać seks?

– Owszem – odparła. – Za tą kotarą jest pokój, w którym pana kolega może spędzić czas z jedną z dziewcząt – wskazała dłonią w głąb korytarza.

– Niech pani załatwi najlepszą, bo on mnie przez was zamorduje!

– Oczywiście, proszę go już zawołać.

Jarosław wrócił po herbatę, upił łyk i popatrzył w stronę Mariusza.

– Co się na mnie gapisz? Lepiej gadaj szybko, co załatwiłeś.

– He, he, idź już, bo ci zaraz fujarka eksploduje. Po prawej stronie za czerwoną kotarą będzie na ciebie czekała…

Mariusz nie czekając, aż przyjaciel dokończy zdanie, podniósł ciężki, gruby welurowy materiał. Wszedł do pomieszczenia, w którym na środku stało olbrzymie antyczne łoże z baldachimem. Opierało się na drewnianych kolumnach ozdobionych gigantycznymi białymi piórami. Za szklaną ścianą dzieląca pomieszczenie na dwie części stała bardzo duża wanna. Był to typowy japoński pokój z eleganckim, czerwonym i czarnym designem.

Po chwili weszła rudowłosa dziewczyna. W tym samym momencie ucichła muzyka i wszelkie szmery dochodzące z zewnątrz, jakby ktoś wyłączył je potencjometrem. Mariusza zamurowało na jej widok. Była bardzo młoda, piękna i delikatna. Początkowo czuł się niezręcznie w tej ciszy, która zapanowała wokół i zapadła między nimi. Nie wiadomo dlaczego, dziewczyna wydała mu się bardzo samotna i zagubiona. Podeszła dwa kroki i przywitała się nieoczekiwanie niskim, dorosłym głosem, jednocześnie podając mu swoją bardzo drobną dłoń. Ta zaskakująca, poważna dorosłość w połączeniu z dziewczęcą urodą sprawiła, że Mariusz poczuł, że budzi się w nim coś na kształt zauroczenia. W całym swoim życiu nie spotkał tak pięknej kobiety, jak ta tajska prostytutka. W odpowiedzi ucałował jej rękę, przedstawił się.

– Witaj, nazywam się Mariusz.

– Miło mi, jestem Marta.

– Rozumiem, że nie będziemy działać dziś według żadnych ścisłe określonych schematów i wprowadzimy element zaskoczenia?

– To znaczy?

– Nie to, żebym ci nie wierzył, ale Azjatka o takim imieniu?

– Wybacz, ale moje prawdziwe imię jest moją tajemnicą – odrzekła półgłosem.

– Rozumiem. Mam też nadzieję, że dysponujesz listą różnorodnych technik seksualnych – uśmiechnął się prowokacyjnie.

– Niestety, nie rozumiem dobrze po polsku – odparła zasmucona.

– Może to i dobrze… Za dużo powiedziałem na głos – mówiąc to Mariusz, odwrócił się do niej plecami i poprosił o delikatny masaż karku.

– Przed chwilą jedna z twoich koleżanek zrobiła mi masaż, a właściwie antymasaż tak, że teraz wszystko mnie boli.

– Zaraz coś na to zaradzę.

Masaż trwał dosłownie chwilę. Następnie dziewczyna usiadła naprzeciwko niego tak, by mężczyzna mógł ją obserwować. I obserwował. Patrzył, jak zdejmuje buty, oblizuje błyszczące rajstopy. Kiedy je zsunęła, pochyliła się, wypinając pośladki. Miała śliczny, kształtny tyłek. Wstała, spojrzała na niego i rozśmiana rzekła:

– Niegrzeczne spojrzenie…

Mężczyzna zamiast odpowiedzieć, usiadł na łóżku obok niej. Jego usta robiły się coraz bardziej wilgotne, gdy Tajka wzięła w dłonie jego penisa i powoli zaczęła przesuwać czubki palców wzdłuż trzonu. To, co poczuł, nie było czystą erotyką – połączenie podniecenia, emocji, alkoholu i czegoś jeszcze, nieokreślonego. Mariusz nie miał jednak czasu analizować swoich doznań, bo dziewczyna złapała jego penisa i wsunęła go sobie całego do ust. Gdy poczuła, że on jest już blisko, zaczęła się poruszać coraz mocniej z każdym przybliżeniem. Nagle podniosła się i uklęknęła przed nim, nadstawiając piersi. Na finał nie trzeba było długo czekać. Po chwili złapał ją za krocze. Dotykał ją palcami natarczywie, coraz mocniej i głębiej, aż nagle poczuł wybrzuszenie. Przesunął zdziwiony rękę w stronę jej pośladków i… opadł na łóżko.

– Och, chyba już jestem tak pijany, że zaczynam mieć omamy. Dajmy już spokój. I tak nie dojdę drugi raz. To dla mnie za szybko.

– Dobrze, skoro pan sobie tak życzy.

Tajka założyła szlafrok i szybko opuściła pokój. Mariusz usiadł na łóżku, złapał się za głowę. Rozmyślał, siedząc na mokrym prześcieradle, dobry kwadrans.

– Halo jesteś tam? – zawołał zza kotary zmartwiony Jarek.

– Tak, jestem. Wejdź tu – zachęcił go przyjaciel.

– Coś nie tak? Mam nadzieję, że masażystka tym razem sprostała twoim wymaganiom – Jarosław udał zatroskanie.

– Powiem ci coś w tajemnicy – Mariusz chyba nawet nie zauważył ironii kolegi.

– W tajemnicy? Tajemnica to taka rzecz, o której mówisz jednocześnie tylko jednej osobie – roześmiał się pijany Jarosław.

– Przymknij się! To naprawdę jest tajemnica. Masz o niej nikomu nie mówić. Ufam tylko tobie.

– Dobrze, dobrze, żartowałem. Oczywiście, możesz mi zaufać.

– Ciężko mi to przechodzi przez nawet moje własne myśli. Nie wiem, jak się mam z tym czuć. W ogóle jak mam ci to powiedzieć.

– Normalnie. Masz mi to powiedzieć normalnie. Otworzyć gębę i wydobyć z siebie głos.

– Dobra, kurwa, raz się żyje. Ta panna, co mi przed chwilą robiła loda, miała między nogami wacka… I najlepsze, że chyba mi się to spodobało.

Zerwany owoc

.

.

.

...(fragment)...

Całość dostępna w wersji pełnej.

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Prolog

Przywiane nadzieje

Smak Azji

Zerwany owoc

Próg grzechu

Miód miłości

Marzenia rodem z piekieł

Kwintesencja doskonałego życia

Otrzeźwiająca drama

Lojalny układ zamknięty

Pokuta

Cover Girl

Epilog