Tytuł oryginalny: The Education of Sebastian

Autor: Jane Harvey-Berrick

Tłumaczenie: Monika Wiśniewska

Redakcja: Agnieszka Pietrzak

Korekta: Lidia Kowalczyk

Projekt graficzny okładki: Nicola Stott

Opracowanie techniczne okładki: Ilona i Dominik Trzebińscy

Skład i makieta: Jarosław Hess

Zdjęcie na okładce: Shutterstock: Ollyy

Redaktor prowadząca: Katarzyna Kocur

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Redaktor inicjująca: Agnieszka Skowron

© Copyright 2012 by Jane Harvey-Berrick

© Copyright for this edition Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2017

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl, www.pascal.pl

ISBN 978-83-8103-078-6

Przygotowanie eBooka: Jarosław Jabłoński

Prolog

Zastanawia mnie często, dlaczego przyszłe panny młode opowiadają z takim podekscytowaniem o dniu ślubu – „najlepszym dniu ich życia”. Czy to nie sugeruje, że później jest już tylko z górki?

Dzień mojego ślubu okazał się ukoronowaniem superkrótkiego romansu, o ile tak to można ująć. Mojego męża nie dało się określić romantycznym. Wieloma przymiotnikami nie można było go określić. W przeciwnym razie może inaczej by się wszystko ułożyło. A może i nie.

Pomimo wszystkiego, co miało miejsce później, ani trochę nie żałuję wydarzeń tamtego pamiętnego lata.

***

To chyba była kwestia munduru. Mój mąż, żołnierz marines, olśnił mnie bielą swojego munduru oraz sportowym autem z tak niskim zawieszeniem, że zdawało się prześlizgiwać po asfalcie niczym kamyk po tafli jeziora.

David był członkiem personelu medycznego amerykańskiej piechoty morskiej, inaczej marines, który niedawno awansował na komandora porucznika i został mianowany specjalistą medycyny lotniczej. Był ode mnie jedenaście lat starszy. Sprawiał wrażenie dobrze wychowanego i wyrafinowanego, a dla dziewczyny znikąd, która nigdzie nie była i nie widziała niczego, stanowił spełnienie marzeń.

Moja matka wyniuchała dobrą partię, a kochany, słodki ojciec został przegadany przez dwie kobiety swojego życia, rywalizujące o jego uwagę.

Rywalizacja z matką była względnie świeża. Zawsze wstydziła się niezbyt ładnej, niezdarnej córki, której brak było obycia. Kiedy jednak skończyłam siedemnaście lat, rozkwitłam – dosłownie w jeden dzień urosły mi piersi i zaczęłam zwracać na siebie uwagę młodych mężczyzn, którzy do tej pory maślanym wzrokiem wodzili za moją elegancką i efektowną matką. Nagle to ja stałam się tą interesującą i seksowną, a ona nie mogła tego znieść. Oczywiście nigdy się do tego nie przyznała, za to zaczęła toczyć ze mną prawdziwą wojnę. Ojciec nienawidził naszych kłótni i bardzo dużo czasu spędzał w piwnicy, słuchając Pucciniego czy Rossiniego i zastanawiając się, dlaczego jego „dwie najlepsze dziewczyny” skaczą sobie do gardeł.

Kiedy więc pojawił się David i zawrócił mi w głowie, moja matka zrobiła wszystko, abym jak najszybciej poszła w swoją stronę.

Nigdy nie zamierzała posyłać mnie na studia, toteż nie zaczęła nawet odkładać pieniędzy na ten cel. Od zawsze powtarzała ojcu, że nie wytrzymałabym jednego semestru – podobno byłam „zbyt słaba”. Poza tym małżeństwo miało mnie uchronić przed całą tą nużącą nauką.

– On jest oczywiście za dobry dla ciebie, Caroline – tak mi oświadczyła – ale zrobimy, co w naszej mocy. Och, jesteś taka podobna do ojca.

Mój ojciec był niski, ciemnowłosy i bardzo włoski. Odziedziczyłam po nim orzechowe oczy, gęste, niesforne włosy, oliwkową cerę i gorący temperament. Niestety także pewne cechy hirsutyzmu, co oznaczało, że nogi depilowałam, odkąd skończyłam dziesięć lat, a pachy zaczęłam golić dwa lata później. Mimo tego dziękowałam Stwórcy, że po matce miałam tylko szczupłą sylwetkę i wzrost.

Często zastanawiałam się, dlaczego ona i mój ojciec w ogóle wzięli ślub, skoro niewątpliwie pogardzała jego pochodzeniem włoskiego imigranta i przy każdej nadarzającej się okazji chełpiła się swoją anglosaskością. Jasne włosy zawsze miała starannie ułożone, oczy niebieskie i przenikliwe, cerę niczym angielska róża.

Nikogo nie zdziwiło, a już na pewno nie mnie, że mając dziewiętnaście lat, stanęłam przed ołtarzem. Był rok tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty.

Mniej zrozumiałe pozostawało to, co David widział we mnie. Być może młodą żonę o europejskim pochodzeniu, biegle mówiącą po włosku i znającą się na winach, co początkowo okazało się nieoczekiwane, później zaś stało się niepożądane. Na tyle się różniłam od innych żon wojskowych, że jego skazywałam na wyróżnianie się, siebie zaś na alienację i osamotnienie.

Inne żony bardzo się starały wkręcić mnie do swoich sztucznych kółek towarzyskich: poranki przy kawie, wspólne lunche, opiekowanie się dziećmi, których nie miałam, i „drinki z dziewczynami”.

Nie były niemiłe. Po prostu satysfakcjonowało je własne życie i spełniały się w swoich rolach, co dla mnie było nie do wyobrażenia. Byłam za młoda, zbyt krótkowzroczna i zamknięta w sobie, żeby dostrzec pułapki dobrowolnej izolacji. Raz wybrałam się na spotkanie klubu książki, kiedy się jednak zorientowałam, że wolą bestsellery i romanse od dzikości i burzliwości Hemingwaya czy nieszablonowej prozy Nabokova, nie miałam nic do powiedzenia i wymieniałyśmy jedynie spojrzenia pełne pogardy.

Jedną cechę mój mąż we mnie lubił – byłam wysportowana. Nauczył mnie pływać jolką, a później żeglować; strzelałam niemal równie dobrze jak wojskowi strzelcy wyborowi; nie bałam się wysokości i potrafiłam skoczyć na główkę z najwyższej trampoliny na basenie w bazie.

To jedyne, co we mnie lubił, a nawet to trwało tylko przez pierwsze dwadzieścia miesięcy naszego małżeństwa. Nie znosił tego, jak się ubierałam, jak mówiłam i co mówiłam. Ironią losu okazał się fakt, że pragnął, abym upodobniła się do pozostałych żon, jednocześnie ceniąc moją odmienność. Miałam przez to mętlik w głowie i nie wiedziałam, w jaki sposób być sobą. Podczas tych kilku pierwszych lat chyba po prostu zapomniałam. Nosiłam więc ubrania, które mu się podobały, i trzymałam język za zębami… powoli wycofując się za ścianę milczenia.

Nim stało się jasne, że dzieci nie są nam, to znaczy jemu, pisane, musiałam poddać się wielu inwazyjnym i nieprzyjemnym badaniom. Ostatecznie oboje straciliśmy zainteresowanie prokreacją, co traktowałam jako uśmiech losu. Nasz seks był pozbawiony entuzjazmu i nijaki. Ja byłam nijaka. Ja byłam nudna.

Po dwóch latach od ślubu Davida przeniesiono do Morskiego Centrum Medycznego w San Diego. Bardzo chciał, abym się zaprzyjaźniła z żoną jego nowego przełożonego. Estelle okazała się moim przeciwieństwem – była wytworna, czarująca i perfekcyjna. A przede wszystkim była zimną, uwielbiającą sprawować kontrolę snobką. Nie znosiłam jej. Zresztą z wzajemnością. Jednak dla zachowania pozorów pielęgnowałyśmy chłodną znajomość. Jej łatwiej było udawać niż mnie. Żal mi było jej dziecka; być może solidaryzowałam się z nim w samotności. Sebastian miał osiem lat; ja dwadzieścia jeden.

Na nieszczęście los obdarzył go wrażliwością, co nie pomagało mu w kontaktach z jędzowatą matką i ojcem-potworem.

Nas dwoje połączyła słodka i łagodna przyjaźń. Sebastian nabrał zwyczaju zaglądania do mnie po szkole i opowiadania o tym, jak mu minął dzień. Częstowałam go bezalkoholowym limoncello z cytryn z Sorrento, o ile udało mi się je zdobyć, syropu i wody gazowanej. Rozmawialiśmy o książkach, które przeczytał, a ja podrzucałam mu kolejne tytuły, które pamiętałam z dzieciństwa i które zdecydowanie odbiegały od płytkich lektur preferowanych przez jego matkę. Razem poradziliśmy sobie z brutalnością baśni braci Grimm i psychopatią Hansa Christiana Andersena.

Mniej więcej w tym czasie odwiedził mnie mój kochany tato. Matka oczywiście była zbyt zajęta – klubami, brydżem i dobrymi uczynkami dla wszystkich oprócz własnej rodziny. Właściwie się z tego cieszyliśmy, choć David nie omieszkał podczas każdego posiłku głośno żałować jej nieobecności: „Taka wytworna kobieta”.

Sebastian i mój ojciec zapałali do siebie ogromną sympatią i całymi godzinami sklejali razem modele samolotów, które następnie wystrzeliwali przy pomocy prochu pochodzącego z fajerwerków. David naturalnie tego nie pochwalał, więc ukrywali przed nim większość wspólnych zabaw.

Pewnego dnia nie usłyszeliśmy pukania Sebastiana, więc sam wszedł do kuchni. Razem z ojcem puszczaliśmy na cały regulator Madame Butterfly i zawodziliśmy Un bel dì vedremo.

– Co śpiewacie?

– Sto cantando in onore di Dio, giovanotto – odparł tato.

Chłopiec zmarszczył brwi.

– Nie rozumiem, co mówi Papa Ven.

– Mówisz po włosku, papo – powiedziałam z uśmiechem. A do Sebastiana: – Mówi, że śpiewa ku czci Boga.

– Ah, cara! Italiano! Język Dantego! Język gotowania! Język miłości!

Od tamtej pory każdego dnia mój ojciec uczył Sebastiana kilku kolejnych włoskich słów. Nie wszystkie były odpowiednie dla dziecka, ale Papa miał w sobie coś z szelmy. Później się okazało, że odziedziczyłam po nim także tę cechę.

W San Diego czułam się względnie szczęśliwa. Zaangażowałam się w wydawanie lokalnej gazety i pomagałam podczas dni otwartych w bazie i szpitalu. Złożyłam nawet podanie o przyjęcie na studia wieczorowe na wydziale dziennikarstwa. Wtedy jednak David poinformował mnie, że dostał przeniesienie do Camp Lejeune w Północnej Karolinie. Kolejne przejście na równorzędne stanowisko dla wojskowego, który nie spełnił pokładanych w nim nadziei. David wolał traktować to jako awans.

Nie minęło czterdzieści osiem godzin, a mój mąż zniknął na drugim końcu kontynentu, ja miałam zaś tydzień na dopilnowanie tego, aby nasz dobytek zapakowano do kontenerów.

Każdego dnia przychodził Sebastian; za każdym razem płakał.

A potem, w pewien wrześniowy wtorek, wyjechałam z San Diego.

Rozdział 1

Słońce grzało mi skórę, a książka wydawała się coraz cięższa. Tak bardzo się stęskniłam za kalifornijskim słońcem; dobrze było wrócić, nawet w takich, a nie innych okolicznościach.

Odłożyłam książkę, zdjęłam okulary przeciwsłoneczne i oparłam głowę na ramionach, ciesząc się ciepłem późnego poranka.

Nie byłam do końca pewna, czy chcę tu wrócić z Davidem. W Północnej Karolinie miałam przyjaciół spoza kręgu wojskowych, pracę asystentki w niedużej, ale szanowanej lokalnej gazecie i w końcu, po sześciu latach studiów wieczorowych, uzyskałam tytuł magistra literatury.

Jednocześnie zaczynało mnie nosić i byłam gotowa na zmianę. Trzydzieste urodziny nieco zmieniły moje postrzeganie świata i choć nadal byłam mężatką, czułam się gotowa na coś nowego… albo coś starego, jak się okazało, dlatego że wróciliśmy do San Diego. To była ceniona lokalizacja i traktowano ją jako awans w stosunku do Camp Lejeune. Tak czy inaczej, David był szczęśliwszy, dzięki czemu i mnie żyło się trochę lepiej. Na przestrzeni lat udało nam się znaleźć sposób na koegzystowanie, którego nie można określić mianem nieprzyjemnego. David nie zawsze był gburem, a przynajmniej tak sobie mówiłam, ja natomiast nie byłam nielojalną żoną; po prostu do siebie nie pasowaliśmy. Oddaliliśmy się od siebie.

Teraz mogłam się cieszyć plażą. Point Loma leżało dwanaście kilometrów od szpitala – półwysep oddzielający ocean od Zatoki San Diego. Mniej popularna część plaży znajdowała się na północnym końcu Adair Street; tutaj, tak sądziłam, nikt nie będzie mi przeszkadzał.

Być może maczało w tym palce przeznaczenie, ale podejrzewam, że prędzej czy później i tak doszłoby do naszego spotkania.

– Dzień dobry, pani Wilson.

Nie rozpoznałam tego lekkiego, tenorowego głosu. Odwróciłam się i przysłoniłam ręką oczy, mrużąc je w nagłym blasku słońca.

– Tak?

Jakiś metr ode mnie stało dwóch około dwudziestoletnich mężczyzn, trzeci zaś nachylał się nade mną i kapał wodą na ręcznik.

– Jestem Sebastian.

– Kto?

Jego promienny uśmiech nieco przygasł.

– Sebastian Hunter.

A niech mnie. Mały Sebastian Hunter – tyle że już nie taki mały.

– O rety, Sebastian! Ja… ja cię nie poznałam. Wow!

Usiadłam, walcząc z chęcią podciągnięcia góry od bikini.

– Słyszałem, że państwo wrócili. Liczyłem, że panią spotkam – powiedział, ponownie się uśmiechając.

Słodki ośmiolatek o smutnych oczach przeistoczył się w niesamowicie przystojnego młodego mężczyznę. Jasnobrązowe włosy miał wyjątkowo długie jak na syna oficera marynarki i rozjaśnione kalifornijskim słońcem. Był szczupły, umięśniony, miał szerokie ramiona i wąskie biodra.

Pod pachą trzymał niebieską deskę surfingową. Ubrany był w czerwone spodenki ociekające wodą; wisiały mu nisko na biodrach, odsłaniając jaśniejszy pas skóry poniżej pasa i podkreślając tym samym opaleniznę. Pomyślałam, że na pewno nie może się opędzić od dziewcząt.

– Proszę, proszę, Sebastianie. Taki dorosły. Miło cię widzieć. Co u ciebie? A u rodziców?

Uśmiech zniknął mu z twarzy.

– Och, wszystko okej.

Nie wiedziałam, co powiedzieć; dziwnie było spotkać się z nim po tylu latach. W tym młodym, stojącym przede mną mężczyźnie oczami wyobraźni widziałam dziecko, które kiedyś znałam.

– Cóż… to świetnie. Jestem pewna, że będziemy jeszcze mieli okazję spotkać się w bazie. Eee… potrzebujecie może podwózki do domu?

Popatrzyłam niepewnie na jego kolegów, nie mając pewności, czy udałoby mi się zapakować trzy duże deski na dach mojego starego forda.

– Nie trzeba, dzięki. Ches ma vana. – Pokazał na jednego z chłopaków. – I zamierzamy jeszcze popływać. Kiedy panią zobaczyłem, chciałem po prostu… podejść i się przywitać.

– Okej, miło cię było spotkać, Sebastianie.

Ponownie się uśmiechnął, przestępując niepewnie z nogi na nogę.

– Zobaczymy się jeszcze, pani Wilson?

– Z pewnością. Ciao, Sebastianie.

Rozpromienił się.

– Ciao, pani Wilson.

Patrzyłam, jak odchodzi; krople morskiej wody spływały po jego umięśnionych plecach. Święci w niebiosach! Mały Sebastian Hunter – wcale nie taki mały. Ile on miał lat? Siedemnaście? Osiemnaście? Na pewno nie dwadzieścia. Zmarszczyłam brwi, dokonując w myślach obliczeń. Wyrósł na naprawdę świetnego faceta. To zdumiewające, jeśli się weźmie pod uwagę tych jego przeklętych rodziców.

O Boże, pewnie będę musiała odwiedzić kwaśną Estelle i potwornego Donalda. Dobry nastrój prysł i skrzywiłam się, patrząc na kotłujące się, syczące wody oceanu.

Sebastian i jego koledzy podeszli do czekającej na brzegu grupy surferów. Widziałam, że śmieją się z niego; podejrzewałam, że chodzi o mnie. Pokręciłam głową. Ech, ci nastoletni chłopcy…

Przyglądałam się, jak odpływają od brzegu, kolorowe stadko szczurów lądowych, a potem nagle znikają pod coraz większą falą. Wciągnęłam głośno powietrze, kiedy woda nagle połknęła chłopca na niebieskiej desce. Chwilę później odetchnęłam z ulgą, widząc, jak wynurza się z piany i płynie do swojej deski.

Przez mniej więcej pół godziny obserwowałam, jak po kolei prześlizgują się pod ścianą zielonkawej wody, by po chwili dać się pochłonąć rozbuchanej pianie, a potem czaić się na kolejną falę. Było to bezcelowe, a zarazem piękne i fascynujące.

Niechętnie zerknęłam na zegarek; pora wracać do bazy. Spodziewałam się dostawy kolejnych naszych rzeczy. Nie mogłam się spóźnić; niewarte to było kłótni, do jakiej by doszło, gdyby wszystko nie było gotowe przed powrotem Davida ze szpitala.

Narzuciłam na bikini żółtą sukienkę na ramiączkach i wróciłam do samochodu. W środku było oczywiście gorąco jak w piekle. Opuściłam wszystkie szyby i ruszyłam w stronę domu, śpiewając razem z płytą arię Figara.

Kiedy zajechałam przed dom, pracownik firmy dostawczej walił właśnie do drzwi, sfrustrowany brakiem odpowiedzi.

– Przepraszam! Przepraszam! Już jestem.

Spiorunował mnie wzrokiem. Uśmiechnęłam się sympatycznie i zaproponowałam zimne piwo.

– No cóż, psze pani, piwo to może nie, ale zimnej wody bym nie odmówił.

Wypił ją jednym haustem, otarł pot z błyszczącej twarzy, następnie zaniósł do garażu dwie wielkie skrzynie i odjechał.

Wpatrywałam się kwaśno w skrzynie, zastanawiając się, czy samym wzrokiem nie uda mi się ich rozpakować. Niestety nie.

Trzy godziny później, brudna i spocona, poddałam się, rozpakowawszy zaledwie pół skrzyni. Resztą zajmę się jutro, choć wiedziałam, że to oznacza kłótnię. Ale naprawdę nie miałam już dzisiaj energii.

O szóstej wrócił David – nowiusieńkim, srebrnym chevroletem camaro, swoją radością i dumą, dobitnym symbolem awansu. Na widok nierozpakowanych skrzyń zmarszczył brwi, a ja czekałam na wypytywanie: gdzie byłam, co robiłam, kogo spotkałam. Jednak zamiast tego w geście irytacji zastukał w zegarek.

– Za godzinę mamy być u Vorstadtów, a ty nie jesteś jeszcze ubrana.

– U kogo?

– Kapitan Vorstadt zaprosił nas na drinka.

– Nic nie mówiłeś.

– Zapisałem to w kalendarzu, Caroline. Nie sprawdziłaś?

Nie, sir. Przepraszam, sir.

– Sądziłam, że wspomniałbyś o czymś takim, Davidzie.

– Chcę wyjechać o osiemnastej pięćdziesiąt. Załóż tę zieloną sukienkę koktajlową.

Nie znosiłam, kiedy tak mi rozkazywał, a rozkazywał mi w zasadzie przez większość czasu.

– Jestem zmęczona. Przez trzy ostatnie godziny rozpakowywałam skrzynie. To naprawdę wyczerpujące.

– Wyczerpujące jest podejmowanie przez cały dzień decyzji dotyczących życia i śmierci, Caroline. Czy choć raz nie mogłabyś mnie wesprzeć? Nie proszę o wiele, zważywszy na stopę życiową, jaką ci zapewniam.

Ugryzłam się w język. Już to przerabialiśmy. Jeszcze nigdy nie wygrałam z nim żadnej kłótni.

– W porządku. Pójdę wziąć prysznic.

Ubrałam się szybko, nałożyłam odrobinę eyelinera, tuszu i bezbarwnego błyszczyku: minimalny makijaż, z jakim mogło mi się upiec. David lubił, kiedy kobieta „wyglądała jak kobieta”, co oznaczało szpilki i makijaż. Nie do końca mój styl. On założył koszulę i ulubioną sportową marynarkę. W sumie nadal można go było uznać za przystojnego.

– Co dzisiaj robiłaś? – zapytał podczas krótkiej jazdy na przyjęcie.

– Zanim spędziłam trzy godziny na rozpakowywaniu skrzyń?

– Tylko połowy skrzyni, widziałem.

Pedantyczny dupek.

– Czytałam na plaży. Zanim dostarczono skrzynie. Och, i wpadłam na Sebastiana.

– Kogo?

– Chłopaka od Hunterów. No wiesz, z naszego poprzedniego pobytu tutaj.

Mruknął coś pod nosem, co mogło znaczyć cokolwiek, podejrzewałam jednak, że go nie kojarzy. David nie miał dobrej pamięci do ludzi, co w zawodzie lekarza zapewne nie przysparzało mu sympatii.

– Kto jeszcze dziś będzie?

– Nie otrzymałem listy gości, Caroline.

Jezu, tylko zapytałam.

W drzwiach rezydencji powitała nas pani Vorstadt.

– Davidzie, cudownie cię widzieć. A ty musisz być Caroline. Jestem Donna.

Była atrakcyjną, wyglądającą na silną, kobietą po pięćdziesiątce. W jej oddechu dawało się wyczuć gin z tonikiem.

– Proszę, wejdźcie.

W środku było tłoczno i głośno. Część gości przebywała w dużym ogrodzie na tyłach domu. Pod zadaszeniem rozstawiony był grill. Panowie stali w niedużych grupkach, pijąc piwo prosto z butelek i głośno się śmiejąc; panie trzymały się razem i sączyły drinki, a ich szpilki zapadały się w niedawno podlaną trawę. Cieszyłam się, że pomimo dezaprobaty Davida zdecydowałam się na buty na płaskim obcasie.

Przygotowałam się w duchu na nudny wieczór. Było jednak gorzej, niż się spodziewałam.

Donna wręczyła Davidowi obowiązkowe piwo, a mnie drinka, następnie zaprowadziła nas do pary, która wydała mi się nieco znajoma. Kiedy blondynka odwróciła się, rozpoznałam jej lodowaty uśmiech.

– Z tego, co mi wiadomo, poznaliście Hunterów podczas poprzedniego pobytu w San Diego.

– Caroline, moja droga – odezwała się chłodno Estelle. – Davidzie, nic się nie postarzałeś.

Wymieniłyśmy nieszczere pocałunki, panowie uścisnęli sobie dłonie, następnie Donald oddalił się, aby porozmawiać z kilkoma innymi oficerami.

– Spotkałam dzisiaj twojego syna, Estelle – odezwałam się beznamiętnie.

Spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

– Sebastiana?

– Tak. Na plaży. Miła niespodzianka.

– Był na plaży?

Na litość boską, czy ja mówię po serbsko-chorwacku?

– Tak.

Zmrużyła oczy i wtedy do mnie dotarło, że zdradziłam jego tajemnicę.

– Sebastian! – Po ogrodzie rozniósł się jej głos i w stronę Estelle odwróciło się wiele głów.

Podążyłam za jej spojrzeniem i ponownie go ujrzałam; stał sam, opierając się o balustradę. Teraz, kiedy ja także stałam, przekonałam się, że jest wyższy, niż zakładałam; wzrostem dogonił swojego ojca. Tym razem był ubrany bardziej formalnie: w spodnie khaki, białą koszulę z podwiniętymi rękawami i czarny krawat. Niemniej jego strój był i tak swobodniejszy niż większości obecnych na przyjęciu panów.

– Matko? – zapytał czujnie.

– Caroline mówiła, że byłeś dzisiaj na plaży.

Nagle uśmiechnął się i podszedł do nas.

– Dzień dobry, pani Wilson. Mówiłem, że jeszcze się spotkamy.

– Miałeś rację. Jak się surfowało?

– Świetnie, dzięki! My…

– Sebastianie! – przerwała mu Estelle głosem nabrzmiałym wściekłością. – Miałeś się uczyć do egzaminów. Musisz je zdać, jeśli chcesz zaliczyć kolejny semestr, na litość boską. Musisz myśleć o studiach. Chcesz dostać się na nie wcześniej czy nie?

Wzruszył nonszalancko ramionami w ten irytujący sposób, którego większość nastolatków uczy się tylko po to, żeby wnerwiać rodziców. W jego oczach dostrzegłam jednak także niepokój.

– Uczyłem się po południu – powiedział cicho. – Rano była dobra fala, Ches…

– Później porozmawiamy – syknęła. – Twój ojciec się o wszystkim dowie.

Odmaszerowała, pozostawiając za sobą pełne skrępowania milczenie. Donna pociągnęła za sobą Davida, a ja zostałam z Sebastianem.

– Tak mi przykro. Nic bym nie powiedziała, gdybym wiedziała, że wpędzę cię w tarapaty.

Ponownie wzruszył ramionami i się uśmiechnął.

– Zawsze jestem w tarapatach, więc nie robi mi to żadnej różnicy.

– Och, w takim razie… wypijmy za tarapaty! – Uniosłam szklankę w ironicznym geście.

Sebastian uśmiechnął się szeroko, a w jego oczach pojawiły się wesołe błyski. Były niebieskozielone, w kolorze oceanu.

– Długo surfowałeś? Nieźle ci szło.

– Widziała mnie pani? – Wydawał się uradowany. – Fale były naprawdę ekstra.

– Trochę was obserwowałam. Wyglądałeś bardzo profesjonalnie.

Oblał się nagle rumieńcem i spuścił wzrok.

– Jak tam szkoła? – zagaiłam, zmieniając temat.

– Och, w porządku. Za półtora tygodnia ją kończę.

W takim razie miał osiemnaście lat.

– A jesienią wyjeżdżasz na studia?

– Może. Tato chce, żebym poszedł do wojska, mama woli, żebym najpierw skończył studia.

– A ty czego chcesz?

Spojrzał na mnie zdziwiony, jakby nikt go nigdy o to nie zapytał. A potem uśmiechnął się szelmowsko.

– Ja chcę surfować.

– No, a jakże. Idealna ścieżka kariery. Być może powinniśmy napić się za niekończące się lato.

Zaśmiał się beztrosko.

– Chętnie bym się napił jednego z pani specjalnych limoncello.

Na mojej twarzy musiał dostrzec konsternację, gdyż dodał:

– Robiła mi je pani kiedyś, bez alkoholu!

– No tak. Kiedy byłeś dzieckiem.

Zmarszczył brwi, jakby nie ucieszyły go moje słowa, szybko jednak znów przybrał swój zwykły wyraz twarzy.

– Często jeździ pani na plażę? – zapytał, a spojrzenie miał zaskakująco świdrujące.

– Wróciliśmy zaledwie przed tygodniem; dzisiaj udało mi się to po raz pierwszy. Czeka mnie wciąż sporo rozpakowywania.

Wzdrygnęłam się na myśl o czekających w garażu skrzyniach.

– Mógłbym pani pomóc. W rozpakowywaniu. Noszeniu rzeczy i w ogóle.

– Och, cóż, dziękuję ci, ale myślę, że dam sobie radę.

– Chętnie pomogę. Super, że pani wróciła.

Zaskoczyły mnie jego słowa i część mnie przyznała w duchu, że przydałby mi się ktoś do dźwigania tego wszystkiego. Nie, on się musiał uczyć, to nie byłoby fair.

Ponad jego ramieniem zobaczyłam, że zbliża się do nas Donald Hunter, i przebiegł mnie dreszcz. Wyglądał na wściekłego.

Sebastian musiał dostrzec moją minę, gdyż odwrócił się, żeby sprawdzić, na co patrzę.

– Matka mówi, że rano znowu byłeś na plaży – warknął bez żadnego wstępu ojciec Sebastiana. Chwycił syna za ramię, odwracając go w swoją stronę.

Chłopak zbladł.

– Tak, ale…

– Ostrzegałem cię, kurwa, co zrobię, jeśli znowu tam pojedziesz zamiast się uczyć.

Byłam zaszokowana tym, że ten paskudny człowiek mówi do syna w taki sposób w mojej obecności, osoby w zasadzie nieznajomej.

– Tato, ja…

– Milcz! – warknął.

Goście nam się przyglądali. A ja stałam jak sparaliżowana, nie potrafiąc oderwać oczu od tej nieprzyjemnej sceny rodzinnej.

– Możesz się pożegnać ze swoją deską. Z plażą koniec. Mój syn nie będzie marnował życia na fikanie w morzu.

Sebastian wyszarpnął ramię i spojrzał ojcu w twarz.

– Uczyłem się po południu, tato. I kupiłem tę deskę za własne pieniądze, zapracowałem na nią. Jest moja. Nie wolno ci jej tknąć.

Donald poczerwieniał na twarzy, a ja pomyślałam, że zaraz uderzy syna. W ostatniej chwili się powstrzymał.

– To nie koniec – syknął i odmaszerował.

Sebastian stał ze wzrokiem wbitym w ziemię, a upokorzenie widoczne na jego twarzy walczyło o palmę pierwszeństwa z gniewem.

Dręczyły mnie potworne wyrzuty sumienia; to wszystko moja wina.

– Tak mi przykro, Sebastianie – szepnęłam. – Nie miałam pojęcia… – urwałam.

Pokręcił głową.

– To dupek i tyle. Naprawdę go nienawidzę. Nie mogę się doczekać, kiedy wyjadę z domu – oświadczył z zawziętością w głosie. – Im szybciej, tym lepiej.

Nie wiedziałam, co powiedzieć. Kiwnęłam jedynie głową ze współczuciem. No bo czy sama nie uciekłam od matki tak szybko, jak się dało?

Wróciła Donna, wyraźnie zirytowana wybuchem Donalda.

– Jeszcze jednego drinka, Caroline?

– Och, tak, dziękuję.

– Sebastianie, wody?

– Nie, dziękuję, pani Vorstadt – mruknął, a potem odszedł, wyraźnie zażenowany.

Donna pokręciła głową.

– Biedny chłopak. Co on musi znosić.

– Jego ojciec zawsze się tak zachowuje? – Nadal nie otrząsnęłam się z szoku.

Odpowiedź była wyraźnie twierdząca, Donna nie chciała jednak wygłaszać opinii zbyt zdecydowanych – ani potępiających.

– Och, no cóż, Donald to Donald. Jestem pewna, że pamiętasz.

Spojrzałam w stronę Sebastiana, przypominając sobie inne przypadki paskudnego traktowania przez ojca, kiedy był jeszcze dzieckiem. Dziwiło mnie, że sam nie wyrósł na potwora. Sprawiał wrażenie równie łagodnego i słodkiego jak przed laty.

Reszta wieczoru upłynęła jak zawsze na nieciekawej gadce szmatce. Trzymałam się z dala od Estelle i Donalda, Sebastian gdzieś zniknął, a David i ja ignorowaliśmy się nawzajem. Jak zawsze.

Poczułam ulgę, kiedy mój mąż zdecydował, że pora wracać do domu.

Rozdział 2

Nazajutrz rano przekonałam się, że te cholerne skrzynie nie rozpakowały się same przez noc. Stałam i wpatrywałam się w nie z niechęcią, kiedy usłyszałam zatrzymujący się na podjeździe samochód.

Donna Vorstadt wysiadła z nowiutkiego chevroleta i pomachała do mnie.

– Witaj, Caroline, moja droga, pomyślałam, że wpadnę i zobaczę, jak się zadomowiłaś. Święci pańscy, widzę, że czeka cię jeszcze sporo pracy.

Uśmiechnęła się ze współczuciem, a ja spojrzałam na nią z nieco większą sympatią niż do tej pory.

– Masz czas na kawę, Donno?

Zazwyczaj nie czułam potrzeby bratania się z żonami innych wojskowych, ale ona wydawała się szczera i sympatyczna, a takie zachowanie nie było w bazie czymś często spotykanym.

– Pewnie, chętnie się napiję.

Zbyt późno sobie przypomniałam, że na blacie nadal stoją talerze po śniadaniu. No i przepadła okazja, aby udawać perfekcyjną panią domu.

– Śmietanka i cukier?

– Tylko śmietanka. A masz może chude mleko?

Po chwili usiadłyśmy przy stole z dwiema filiżankami kawy.

– No więc jak sobie radzisz? Przeprowadzki bywają upierdliwe, prawda?

– Akurat fizyczne aspekty przeprowadzki mi nie przeszkadzają… Po prostu… w Północnej Karolinie miałam pracę, którą naprawdę lubiłam. – Och, zbyt osobiste. – No ale te skrzynie same się nie rozpakują.

Westchnęłam, a ona popatrzyła na mnie ze zrozumieniem.

– Teraz muszę jechać na zakupy, ale jeśli chcesz, po południu mogę wpaść i ci pomóc.

Nim zdążyłam odpowiedzieć, rozległo się pukanie do drzwi. Miałam nadzieję, że to nie kolejna żona, która przyjechała mi pomóc w piciu mojej kawy.

– Dzień dobry, pani Wilson.

W progu stał Sebastian w podartych dżinsach, zwykłym, białym T-shircie i z szerokim uśmiechem na twarzy.

– Och, witaj! Miło cię znowu widzieć, Sebastianie. Co mogę dla ciebie zrobić?

– Mówiła pani, że musi rozpakować skrzynie; pomyślałem, że pomogę.

Zaskoczyły mnie jego słowa.

– To bardzo miłe z twojej strony, ale myślę, że twoi rodzice woleliby, żebyś poświęcił ten czas na naukę.

– Mam właśnie przerwę – powiedział, a jego uroczy uśmiech przygasł na wzmiankę o rodzicach.

– Jestem pewna, że nie będą mieli nic przeciwko temu, że ich syn pomoże sąsiadce – odezwała się Donna, stając za mną. – Ładnie, że zaoferowałeś swoją pomoc, Sebastianie – kontynuowała z życzliwością w głosie.

Na jej widok chłopak poczerwieniał i spuścił wzrok.

– No cóż, pomoc rzeczywiście by mi się przydała – rzuciłam, lekko wytrącona z równowagi.

– Super! – oświadczył Sebastian. Znowu się uśmiechał. – No to biorę się do roboty.

– Dziękuję – mruknęłam do jego oddalających się pleców.

Donna mrugnęła do mnie.

– Chyba masz tu wielbiciela – szepnęła. – Dzięki za kawę. Zadzwoń, jeśli będziesz czegoś potrzebować.

Kiedy pojechała, ruszyłam w stronę garażu. Sebastian zdążył się już zabrać za drugą połowę skrzyni numer jeden.

– Naprawdę nie musisz tego robić – powiedziałam, kręcąc głową.

– Chcę – odparł z prostotą.

Postanowiłam, że pozwolę mu pomagać przez pół godziny, a potem wygonię do domu, nim zdążę go wpakować w kolejne tarapaty.

Jego obecność okazała się bardzo pomocna – dźwigał stoły, komody i pudła pełne licho wie czego i nim się zorientowałam, minęły dwie godziny.

– O cholera! Już prawie pora lunchu. – Spojrzałam z przerażeniem na zegarek.

– Musi pani gdzieś jechać? – zapytał Sebastian.

– Nie, nie, martwię się o ciebie. Twoi rodzice… nauka…

Wzruszył ramionami.

– Nie ma sprawy.

– Słuchaj, nie zamierzam ponosić winy za twoje ewentualne oblanie egzaminów. Zrobię ci coś do jedzenia, a potem musisz wracać do nauki. Umowa stoi?

– Okej! – W jego głosie słychać było radość.

Wszedł za mną do domu i pokazałam mu, gdzie może umyć ręce. Zdejmowałam właśnie z górnej półki wysokie szklanki, kiedy usłyszałam, jak wchodzi do kuchni.

– Ja je zdejmę – powiedział.

Jego nagła bliskość sprawiła, że podskoczyłam, jakby poraził mnie prąd. Przedziwne uczucie; poczułam się niemal zdenerwowana, kiedy Sebastian sięgnął ponad moim ramieniem, lekko ocierając mi się o plecy. Odsunęłam się i odwróciłam. Stał z dwiema szklankami i mi się przyglądał.

– Dziękuję – rzuciłam zakłopotana.

Nie odpowiedział i to ja pierwsza musiałam odwrócić wzrok. Intensywność jego spojrzenia mnie krępowała – w moim własnym domu! Irytowała także. Otworzyłam lodówkę i zaczęłam ją przeszukiwać, starając się odzyskać nieco spokoju.

– Mam wodę gazowaną albo cytronadę.

– Cytronady jeszcze nie piłem. Co to takiego?

– Och, po prostu sok z cytryny i woda gazowana.

– W takim razie poproszę, pani Wilson.

Napięcie opuściło moje ciało i uśmiechnęłam się.

– Sebastianie, możesz mówić mi Caroline. Pani Wilson brzmi tak formalnie… i czuję się, jakbym miała nie wiadomo ile lat.

– Okej, Caroline – uśmiechnął się do mnie.

– No dobrze, mogę ci zrobić sałatkę z kurczakiem albo sałatkę trójkolorową.

– Insalata tricolore, per favore.

Odwróciłam się zaskoczona.

– Uczę się włoskiego – oświadczył z dumą w głosie. – Kurs korespondencyjny. W moim liceum był tylko hiszpański.

– Naprawdę? Molto bene!

– Słucham także opery. Lubię Verdiego.

– Upadłą kobietę?

– Słucham?

– La Traviata. Zakładam, że to właśnie masz na myśli, kiedy mówisz, że lubisz Verdiego. A może Aidę? Rigoletta?

– No tak, wszystkie.

– Sądziłam, że nastolatkowie słuchają tylko heavy rocka – rzuciłam żartobliwie.

Wyglądał na urażonego i od razu pożałowałam swojej uwagi. Widać było, że stara się mi zaimponować.

– Cieszę się, że lubisz operę; mój ojciec ją kochał.

– Pamiętam. Pamiętam też, jak razem śpiewaliście arie w waszej kuchni.

– Naprawdę to pamiętasz?

Kiwnął poważnie głową.

– Wszystko.

Westchnęłam.

– Cudownie było gościć Papę.

Sebastian uśmiechnął się.

– No, fajnie z nim było. Sporo rzeczy razem wysadziliśmy.

Przewróciłam oczami na to wspomnienie.

– Tak, David nie był z tego powodu zbyt szczęśliwy.

Nie mam pojęcia, dlaczego akurat wtedy wspomniałam o Davidzie.

Sebastian zmarszczył brwi.

– Co słychać u twojego taty?

Przeszyło mnie bolesne wspomnienie: mój kochany ojciec, skurczony, obolały i bezradny w szpitalnym łóżku, trawiony przez bezwzględny nowotwór; nawet morfina nie była w stanie uśmierzyć jego bólu.

– Zmarł dwa lata temu – głos mi zadrżał, a pod powiekami poczułam piekące łzy.

– Przykro mi. Nie wiedziałem – szepnął Sebastian.

Miał taką minę, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze, ale w tej akurat chwili pragnęłam zostać sama. Z całego serca żałowałam, że zaprosiłam go na lunch.

– Dziękuję ci za pomoc, Sebastianie. To naprawdę miłe z twojej strony, ale nalegam, abyś zaraz po lunchu wrócił do domu i nauki. Nie chcę napytać ci biedy.

Nadąsał się i nagle wyglądał jak chłopak w jego wieku. Miałam ochotę się roześmiać, ale naprawdę nie chciałam zranić jego uczuć. Zwłaszcza że okazał się tak bardzo pomocny. Zmieniłam więc temat.

– Wybierasz się niedługo surfować z kolegami?

Westchnął.

– Może. Będę musiał pożyczyć deskę.

– Och, a co się stało z tą niebieską?

– Tato ją zniszczył. Złamał na pół. Powiedział, że nie będę marnował więcej czasu na surfing.

Wypowiedział te słowa lekkim tonem, wychwyciłam jednak czające się w nich gniew i żal. Przypomniała mi się groźba jego ojca.

– To okropne. I wszystko przeze mnie. Nie powinnam była mówić…

– To nie twoja wina – wszedł mi w słowo – że mój ojciec to sadystyczny drań, Caroline.

Zasłoniłam dłonią usta, nie odrywając wzroku od jego twarzy.

– Tak bardzo mi przykro. – Moje słowa były niewiele głośniejsze od szeptu.

Wzruszył ramionami.

– Nic wielkiego. Przyzwyczaiłem się.

– Muszę ci kupić nową deskę, Sebastianie. Koniecznie.

– Dzięki, Caroline, ale nic się nie dzieje. Zawsze mogę pożyczyć jedną od Chesa. Jego tato też surfuje.

– Cóż, w takim razie pozwól, że po lunchu odwiozę cię do domu. Chociaż tyle mogę zrobić.

Uśmiechnął się do mnie szeroko, rozładowując tym samym lekko napiętą atmosferę.

Pokroiłam w plastry mozzarellę i pomidory, awokado w kostkę, skropiłam wszystko oliwą z oliwek i posypałam świeżo zmielonym pieprzem. Niestety nie miałam czasu, aby kupić świeżą bazylię. Trudno, będzie bez bazylii.

Wyjęłam chleb i na środku stołu postawiłam talerz; podejrzewałam, że nastoletni chłopak zje o wiele więcej niż ja.

Z entuzjazmem rzucił się na jedzenie, pochłaniając wszystko w zasięgu wzroku.

– O rany, ty to umiesz gotować, Caroline.

Roześmiałam się.

– To żadne gotowanie, Sebastianie.

– Mama w ogóle nie gotuje. – Uniósł brwi. – Tata myśli, że jest inaczej, ale wszystkie dania są ze sklepu.

– Hmm… No cóż, wszystko, co powiesz albo zrobisz, może zostać wykorzystane w sądzie przeciwko tobie.

Na jego twarzy malowało się przerażenie.

– Tylko mnie nie zdradź!

– A co stoi na szali? – przekomarzałam się z nim.

– Mój tyłek! – oświadczył z mocą.

Na widok jego miny zaśmiałam się w głos.

– Och, Sebastianie, mogę cię teraz śmiało szantażować.

– Ile tylko chcesz, Caroline – powiedział lekko schrypniętym głosem.

Jego spojrzenie stało się nagle intensywne, a ja zamrugałam zdziwiona.

– Pora się zbierać – stwierdziłam spokojnie i zaczęłam sprzątać ze stołu.

Wstał i przez chwilę patrzył na mnie niepewnie.

– Insalata była pyszna – odezwał się nieśmiało.

– Dzięki. Cieszę się, że ci smakowała.

Spojrzałam na zegarek. Niezbyt subtelny gest.

– Pójdę po kluczyki.

Włączyłam płytę, której słuchałam wczoraj, ale teraz nie miałam ochoty na śpiewanie. Atmosfera ponownie stała się napięta. Nie mogłam nadążyć za wahaniami nastroju Sebastiana. Ciężko się musi żyć z nastolatkiem, nawet tak dojrzałym jak on. A może dotyczyło to wszystkich mężczyzn – David w ogóle się w tej kwestii od niego nie różnił. Skrzywiłam się na tę myśl.

– Możesz wyrzucić mnie tutaj?

– Ale nie jesteśmy jeszcze na miejscu. – Zaskoczyła mnie jego prośba.

Wykrzywił usta w grymasie przypominającym uśmiech.

– Tym sposobem usłyszę mniej pytań – rzekł.

Ponownie dopadły mnie wyrzuty sumienia – całe przedpołudnie mi pomagał, gdy tymczasem powinien był się uczyć. I oczywiste było, że jego matka nie miała pojęcia, czym się zajmował. Miałam nadzieję, że Donna nic jej o tym nie wspomni.

Zatrzymałam się i czekałam, aż wysiądzie.

Przez chwilę siedział i bawił się pasami.

– Zobaczymy się jeszcze? – zapytał w końcu.

Zmarszczyłam brwi, skonsternowana tym dziwnym pytaniem.

– Pewnie tak. W bazie wszyscy co rusz na siebie wpadamy. No dobrze, obiecaj mi, że popołudnie poświęcisz nauce.

Uśmiechnął się z przymusem.

– Okej, Caroline. Na razie.

– Pa, Sebastianie.

Odjechałam. Nie mogłam się powstrzymać przed zerknięciem w lusterko wsteczne; nadal mi się przyglądał.

Przypomniały mi się słowa Donny: „Masz tu wielbiciela”.

Do diaska. Tego tylko mi trzeba – durzącego się we mnie nastolatka.

Zirytowana wróciłam do swoich obowiązków w garażu. Kiedy w końcu wszystko zostało rozpakowane i każda rzecz znalazła swoje miejsce, czułam się wykończona. Byłam wdzięczna Sebastianowi – bez jego pomocy nie poszłoby mi to tak sprawnie. Nie miałam wielkiego doświadczenia, jeśli chodzi o chłopców w jego wieku, ale wydawał mi się taki inny… bardziej dojrzały, niż można się spodziewać. Ciekawe, czy rzeczywiście lubił operę, czy też próbował mi tylko zaimponować.

Boże, tacy rodzice to prawdziwy koszmar. Choć Estelle niepokojąco przypominała moją matkę, ja przynajmniej miałam jednego rodzica, który darzył mnie bezwarunkową miłością.

Nalałam sobie szklankę wody i zabrałam ją do ogrodu, żeby posiedzieć w słońcu i podelektować się chwilą spokoju. Czułam się dziwnie lekka, jakby po kolei znikały więzy łączące mnie z moim życiem. O matce mogłam w zasadzie zapomnieć, ojciec nie żył, nie miałam pracy, nawet David był nieobecny duchem.

A ja byłam cieniem.

Och, daruj sobie ten melodramatyzm.

Obwiniałam o to ojca i jego włoskie geny.

Musiałam wyjść stąd, wyjechać z bazy i czymś się zająć.

Skoczyłam pod prysznic, a potem założyłam dżinsy i T-shirt. Zrobiłam to celowo – David nie znosił, gdy chodziłam w dżinsach, ale dzisiaj, akurat w tej chwili, miałam ochotę poczuć się jak ja, choćby na kilka cennych godzin.

Wsiadłam do samochodu, a potem jechałam zbyt szybko, mijając po drodze szpital. Kątem oka dostrzegłam idącą chodnikiem postać. Coś kazało mi się zatrzymać.

Wychyliłam się i opuściłam szybę od strony pasażera.

– Hej. Podwieźć cię gdzieś?

Twarz Sebastiana rozjaśniła się.

– Tak, dzięki.

Wsiadł, podkulając nogi w moim małym pinto, i uśmiechnął się szeroko. Czekałam, aż da mi jakieś wskazówki, on jednak milczał.

– No więc dokąd cię zawieźć?

Wzruszył ramionami.

– Dokądkolwiek.

– Słucham?

– Musiałem po prostu wyjść z domu, no wiesz, poczuć trochę przestrzeni. Mama jest… cóż, mamą.

– Och, okej.

Czułam się niezręcznie. Nie zaproponowałabym mu podwózki, gdybym wiedziała, że wyszedł po prostu na spacer.

– Skończyłeś się uczyć?

Naprawdę nie chciałam być odpowiedzialna za zaniedbywanie przez niego nauki po raz drugi tego dnia.

– Aha.

– No dobrze, jechałam do centrum. Też chcesz?

Część mnie miała nadzieję, że nie; i tak już czułam się skrępowana.

– Jasne, Caroline.

Przez chwilę milczałam, zastanawiając się, co powiedzieć. Rano w garażu tak swobodnie nam się ze sobą gawędziło, teraz jednak było zupełnie inaczej. Może przez wspomnienie jego intensywnego spojrzenia oraz tego, jak jego ciało otarło się o moje, kiedy sięgał po szklanki. Pokręciłam głową, żeby wyrzuć z niej takie myśli.

– Jak szkoła?

Wzruszył ramionami, jakby nudził go ten temat.

– W porządku. Dobrze mi poszło na testach praktycznych.

– Z jakich przedmiotów masz egzaminy?

Zerknął na mnie z ukosa.

– Z matematyki, literatury angielskiej i… włoskiego.

– Och, cóż… To świetnie.

Wiedziałam, że powinnam zapytać o wybór takich akurat przedmiotów – tyle że sama mogłam zgadnąć. Przynajmniej w przypadku jednego z nich.

– Chcę iść do szkoły pomaturalnej na nauki humanistyczne. To tylko dwa lata.

– Rozumiem – rzuciłam.

Miał taką minę, jakby chciał coś dodać, odwrócił się jednak i wbił spojrzenie w przednią szybę.

– Włączysz radio? – zapytałam w nadziei, że odwróci to trochę moją uwagę od niego.

– Okej – powiedział spokojnie.

To niedorzeczne, że ten osiemnastolatek czuje się swobodniej niż ja. Weź się w garść, Venzi. Nawet po jedenastu latach małżeństwa zdarzały się chwile, kiedy Caroline Wilson wciąż była Caroliną, zadziorną córką imigranta Marca Venziego.

Słychać było trzaski, aż w końcu Sebastian znalazł wystarczająco silny sygnał. Bluegrass. Zaskoczył mnie – Verdi, a teraz to? Uśmiechnęłam się.

– Lubisz Doca Watsona?

– Lubię każdy rodzaj muzyki.

Zaparkowałam przy Harbor Drive i razem udaliśmy się do Małej Italii, rozmawiając o muzyce i jedzeniu. Pamiętałam tę dzielnicę z czasów, kiedy tu mieszkałam. Co sobotę odbywał się tu targ i nie mogłam się doczekać, kiedy zaopatrzę się we włoskie oliwy i warzywa, których nie dostanie się w zwykłych sklepach.

– Masz ochotę na kawę? – zapytał Sebastian. W jego głosie pobrzmiewała nutka nadziei.

Mmm. Porządna, włoska kawa.

– Och, prawdziwe espresso. Tak, chętnie się napiję.

Zbyt wielki entuzjazm. Nie zachęcaj go – nie wysyłaj sprzecznych sygnałów.

Ale dzień był zbyt piękny na brak entuzjazmu, a mnie zachwycały te wszystkie ładne kafejki, lodziarnie i restauracje.

Wstąpiliśmy do maleńkiej kawiarni niedaleko India Street. Obsługiwała nas żona właściciela i uradowała się, kiedy odezwałam się do niej po włosku. Ucałowała mnie w oba policzki i zawołała resztę rodziny, żeby mnie poznali. Sebastian w pierwszej chwili wydawał się przytłoczony tym wszystkim, później jednak odważył się wypowiedzieć kilka zwrotów po włosku. Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu – wylewność i żywiołowość tej włoskiej rodziny tak bardzo przypominała mi mojego ojca.

Trajkotali po włosku jak katarynki, przekrzykując się nawzajem, i wcale nie było mi łatwo zrozumieć wszystko, co mówią. Sebastian wyłapywał pewnie co pięćdziesiąte słowo, ale siedział i uśmiechał się od ucha do ucha, krzywiąc się tylko w chwili, kiedy matka właściciela, drobna, okrągła nonna koło osiemdziesiątki, ujęła jego twarz w obie dłonie i soczyście ucałowała.

Następnie wszyscy wyciągnęli krzesła i rozsiedli się wokół naszego małego stolika. Ktoś przyniósł kilka filiżanek espresso. Radośnie sączyłam gęstą, gorzką kawę i z rozbawieniem patrzyłam, jak Sebastian dopiero po wsypaniu kilku łyżeczek cukru jest w stanie wypić ten aromatyczny napój.

W końcu pojawili się nowi klienci i włoska rodzina rozpierzchła się, wracając do swoich obowiązków.

– O rany! To dopiero przeżycie – odezwał się Sebastian, kiedy w końcu zostaliśmy sami.

– Wspaniałe, prawda?

– W sumie przypominali mi twojego tatę.

Westchnęłam.

– Tak, są szaleni, zupełnie jak Papa.

– Przepraszam – powiedział miękko. – Nie chciałem, żeby zrobiło ci się smutno.

A potem położył dłoń na mojej. Zaskoczona, otworzyłam szeroko oczy i zabrałam rękę.

– Przepraszam – powtórzył, czerwony na twarzy.

– Nie, to było z mojej strony niegrzeczne. Ja tylko…

Wróciło napięcie i z przerażeniem zorientowałam się, że trzęsą mi się ręce. Wyjęłam z portfela kilka banknotów i przycisnęłam je filiżanką.

– Mam pieniądze – powiedział ze skrępowaniem.

– Nie, w porządku. Już zapłaciłam – mruknęłam. – Muszę wracać do domu.

Sebastian wstał i bez słowa ruszył za mną w stronę głównej ulicy.

– Aspetti, signore!

Właściciel kawiarni dogonił nas i patrzyłam z oszołomieniem, jak wciska banknoty w dłoń Sebastiana.

– Nie, proszę. Ty i twoja piękna żona musicie przyjść ponownie. Jesteście jak rodzina. Proszę!

Ucałował nas oboje i uśmiechnięty potruchtał do kafejki.

Sebastian podał mi pieniądze, uśmiechając się szeroko.

– Dla pani, signora. Piękna żona, co? No cóż, częściowo miał rację.

Tym razem to ja oblałam się rumieńcem, ale próbowałam zbyć to śmiechem.

– Darmowa kawa zawsze smakuje najlepiej.

– Jasne! Zdecydowanie powinniśmy to powtórzyć.

Uśmiechnęłam się blado.

– Wiesz – dodał w zamyśleniu – zrozumiałem tylko mniej więcej po słowie w zdaniu. Sądziłem, że moja znajomość włoskiego jest lepsza. Kurde, uczę się tego języka od czterech lat. Może ty mogłabyś mnie uczyć. To znaczy, chodzi mi o jakieś konwersacje po włosku. Byłoby super!

Moja automatyczna odpowiedź to zdecydowane „nie”, nie miałam jednak okazji jej udzielić.

– Hej, Seb. Co tam?

Sebastian zamarł.

– Czego chcesz, Jack?

– Kim jest twoja ładniutka koleżanka?

Przez twarz Sebastiana przemknęła niechęć i gniew.

– Daj spokój, chłopie! Uprzedzam!

Miałam niemal pewność, że Jack to jeden z surferów, z którymi go wczoraj widziałam. Był nieco starszy od Sebastiana i jego kolegów, miał ciemne włosy i rozbiegane oczy. Od razu wzbudził we mnie antypatię.

– Caroline Wilson – odezwałam się, licząc, że rozładuję tym napiętą atmosferę.

– Siemka, pani Wilson – powiedział przebiegle, a jego wzrok przeskoczył z mojej obrączki na dekolt.

Oboje spojrzeliśmy na Sebastiana, który wyglądał na skrępowanego.

– Miło było cię spotkać, Sebastianie. Potrzebujesz podwózki do bazy czy też wolisz zostać z kolegą?

Przywołałam na twarz nieszczery uśmiech.

– W takim razie do zobaczenia. Ciao.

I odeszłam.

Byłam na siebie wściekła. Dlaczego udawałam, że tylko na siebie wpadliśmy? To spotkanie było takie niewinne, dlaczego więc skłamałam?

I wtedy przypomniał mi się dotyk jego dłoni i moja absurdalna reakcja.

Och, niedobrze, bardzo niedobrze.

Kiedy dotarłam do samochodu, buzowały we mnie emocje. Byłam zła na Sebastiana, na siebie, na paskudnego Jacka. Co za głupi, żałosny gnojek. Przez niego poczułam się… winna, a przecież nic nie zrobiłam.

Przed wejściem opuściłam szyby, żeby z auta uciekła choć część gorącego powietrza. Kiedy usłyszałam za sobą kroki, nie musiałam się odwracać, by wiedzieć, kto to taki.

– Caroline, przepraszam, ja… – urwał.

– Co? Co?!

Słowa te wydostały się z moich ust z niezamierzoną siłą. Sebastian spojrzał na mnie urażony. Miałam ogromną ochotę w coś kopnąć.

Wzięłam głęboki oddech i powtórzyłam sobie w duchu, że to nie jego wina.

– Jedziesz ze mną?

Kiwnął głową.

Prowadziłam w milczeniu. Po kilku minutach uspokoiłam się na tyle, żeby zaryzykować i zerknąć na Sebastiana; wyglądał przez szybę.

W końcu to on przerwał pełną skrępowania ciszę.

– Przepraszam cię za Jacka i to, co powiedział. – Po chwili dodał: – To dupek.

Powoli wypuściłam z płuc powietrze, uwalniając tym samym część dręczącego mnie napięcia i irytacji.

– To prawda, ale nie przejmuj się.

Spojrzał na mnie z nadzieją.

– Więc będziesz mi pomagać z włoskim? Moglibyśmy…

– Sebastianie, nie. Nie uważam, aby to był dobry pomysł.

– Dlaczego?

– Bo nie.

Kilka kolejnych minut upłynęło nam w milczeniu. W końcu powiedział cicho:

– Fajnie dziś było.

Oj, tak.

Nie odezwałam się jednak.

Wyrzuciłam Sebastiana niedaleko jego domu i pojechałam do siebie, poirytowana i rozdrażniona.

Zajęłam się szukaniem miejsca dla pozostałości mojego małżeństwa; rzeczy, które nigdzie nie pasowały, bezceremonialnie upchałam w szafie w pokoju gościnnym.

Dręczona wyrzutami sumienia naszykowałam dla Davida jego ulubione danie: lasagne z zieloną sałatką, a na deser szarlotkę z lodami, którą będzie musiał zjeść sam. Usiadłam na wychodzącym na ogród tarasie i markotnie wpatrywałam się w żółknącą trawę. Trzeba ją podlać; kolejny obowiązek. Był to jeden z tych dni, kiedy żałowałam, że nie palę, po to tylko, żeby mieć co robić z rękami.

O co chodziło z tym chłopakiem? Naprawdę nie mogłam się opędzić od myśli o nim. Wszystko wydawało się takie proste, kiedy był dzieckiem, a ja lubiłam jego nieskomplikowane towarzystwo. Dzisiaj także cieszyłam się jego towarzystwem, dopóki nie pojawił się Jack. Ta myśl nie była pożądana.

Kiedy usłyszałam samochód Davida, odepchnęłam od siebie wszystkie myśli o Sebastianie Hunterze.

– Mmm… co za zapachy.

– Lasagne i szarlotka.

Wyglądał na zadowolonego.

– Dobrze, że tutaj wróciliśmy, Caroline.

Skoro tak twierdzisz.

– Co dzisiaj robiłaś?

– Głównie się krzątałam. Dokończyłam w końcu rozpakowywanie. Pomyślałam, że sprawdzę, czy nie udałoby mi się znaleźć jakiejś pracy. Chętnie zajęłabym się pisaniem i wykorzystała to, czego się nauczyłam na studiach. Jest tu fajna, lokalna gazeta, „City Beat”… Może ja…

– Grzeczna dziewczynka. Dobra robota.

I to był koniec rozmowy o mnie. Zamiast tego wysłuchałam drobiazgowego opisu tego, jak Davidowi minął dzień w szpitalu. Pomimo jego stwierdzenia, że podejmuje decyzje związane z życiem i śmiercią, przede wszystkim zajmował się ortopedią.

Po kolacji wyciągnął się na krześle i splótł dłonie na brzuchu.

– Rozmawiałem dzisiaj z Donaldem Hunterem. Wygląda na to, że jego syn zadaje się z niewłaściwymi osobami.

– Sebastian? Naprawdę? To taki miły chłopak.

David zmarszczył brwi. Nie lubił, jak mu przerywano. Wstałam szybko, aby sprzątnąć ze stołu – nie miałam energii ani na kłótnię, ani na wykład.

– Cały wolny czas spędza na plaży, pływając na desce. – Uśmiechnął się drwiąco. – Nosi długie włosy i Donald uważa, że najpewniej pali trawkę; przyłapał go z zapalniczką.

Skryłam uśmiech. Czy nie robiła tego większość licealistów? Trudno to uznać za zbrodnię stulecia. Ale mantrą Davida było, że zasady ustalono po to, aby ich przestrzegać. Wolałam wersję mojego Papy: „Zasad przestrzegają głupcy, ci mądrzy używają ich jako wskazówek”.

– Mówi, że będzie musiał przykręcić mu śrubę.

– To znaczy?

– Chce, żeby poszedł do wojska, raczej prędzej niż później. To chyba dobry pomysł. Młodemu chłopakowi potrzebna jest dyscyplina. Ja dzięki niej wyrosłem na ludzi.

Nie chciałam wszczynać kłótni, więc ugryzłam się w język, choć aż się we mnie zagotowało.

– Och, Estelle chyba chce, aby najpierw skończył studia.

– No cóż, Donald płaci rachunki, więc to on rozdaje karty.

I właśnie do tego wszystko się zawsze sprowadzało. Poczułam jeszcze większą determinację, żeby znaleźć sobie pracę. Najlepiej polegającą na pisaniu. Nie miałabym nic przeciwko pracy w sklepie albo w barze, ale na to David nigdy by się nie zgodził. Pisanie akceptował; odpowiednie hobby dla żony oficera.

Włożyłam brudne naczynia do zmywarki, a garnki ustawiłam obok zlewu. Lubiłam zmywać; dzięki temu mogłam się czymś zająć, gdy tymczasem David raczył mnie kolejnymi nudnymi opisami swojego dnia. Talerze także chętnie bym umyła ręcznie, tyle że mój mąż by narzekał, że nie wykorzystuję należycie sprzętu AGD.

Żal mi było Sebastiana; wydawał się taki szczęśliwy i beztroski, kiedy przechadzaliśmy się dzisiaj po Małej Italii. Na pewno straszne jest mieszkanie razem z kontrolującym draniem pokroju Donalda Huntera i Estelle, zimną i pozbawioną serca. No cóż, nie musiałam zgadywać, jak to jest mieć taką matkę; znałam to z doświadczenia.

Być może dobrze by było, gdyby jednak poszedł do wojska, byle tylko uciec od swoich przeklętych rodziców.

Dotarło do mnie, że stanowczo zbyt wiele czasu poświęcam na myślenie o Sebastianie; miałam wystarczająco dużo własnych zmartwień. Postanowiłam zaktualizować swoje CV i rankiem skontaktować się z „City Beat”. Wpadłam też na pewien pomysł: taki, który możliwe, że pomoże Sebastianowi, a przy okazji zdenerwuje jego ojca. Davida pewnie też.

Zadowolona z pomysłu, dokończyłam sprzątanie w kuchni i wyciągnęłam swój notatnik. Chciałam zapisać myśli, dopóki miałam je świeże w głowie.

Usiadłam po turecku na łóżku i zaczęłam notować. Potrzebny był mi dostęp do Internetu, ale nie załatwiliśmy jeszcze stałego łącza. David spodziewał się, że to ja zajmę się tego rodzaju rzeczami; choć raz musiałam przyznać mu rację. A na razie poszukam kafejki z wi-fi albo pójdę do biblioteki.

– Co robisz?

Zastanawiałam się czasem, czy nie prościej by było, gdybym po prostu podała Davidowi szczegółową rozpiskę mojego dnia zamiast odpowiadać na niekończące się pytania, jak spędziłam każdą godzinę.

– Coś sobie notuję; przyszedł mi do głowy pomysł na artykuł.

– Złapało cię słońce. Do twarzy ci z opalenizną.

Podniosłam głowę, rozpoznając ton głosu Davida – miał ochotę na seks.

Wyjął mi z ręki notatnik i długopis i rzucił je na podłogę.

– Chodź tutaj.

Posłusznie wstałam i do niego podeszłam. Rozpiął mi sukienkę i zdjął przez głowę, a potem rzucił na notes.

Zaczęłam odpinać mu koszulę, on jednak odsunął moje dłonie.

– Odwróć się.

Zrobiłam, co kazał, a on rozpiął stanik, a potem zdjął mi szybkim ruchem majtki.

– Połóż się na łóżku. Nie, na brzuchu. Naprawdę ładnie się dzisiaj opaliłaś.

Materac ugiął się, kiedy David położył się obok mnie. Przesunął dłonią po moich plecach i zaczął głaskać pośladki. Usłyszałam, jak rozpina rozporek, i przekręciłam się na bok. Zaczął się już pieścić, pobudzając wzwód.

– Chcesz, żebym to zrobiła?

– Okej.

Więc robiłam, a niedługo później on przymknął oczy.

– Wystarczy.

Położył się na mnie, przygniatając swoim ciężarem do materaca, i ostrożnie we mnie wszedł. Wykonał kilka pchnięć, zadrżał, a potem znieruchomiał.

– Mmm!

Położył się uśmiechnięty na łóżku. Przyglądałam się pościeli. Jutro będę musiała ją wyprać.

– Jakie masz plany na jutro, Caroline?

– Zamierzam poprawić swoje CV, a potem skontaktować się z gazetą, o której ci mówiłam. Och, i zadzwonię do operatora, żeby podłączono nam Internet.

– Dobry pomysł. Chciałbym urządzić małe przyjęcie dla chłopaków ze szpitala w następną sobotę, okej? Około dziewiętnastej.

– Jasne. Tartinki i czerwone wino?

– Piwo też. I ta twoja cytronada, jeśli chcesz, dla żon. I może trochę tych małych… jak ty je nazywasz… cannelloni?

– Och, cannoli siciliani? Pewnie. – Cholera. Będę je robić przez pół dnia.

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej