Autorka: Beata DeSantis

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Zofia Siewak-Sojka

Projekt graficzny okładki: Panczakiewicz Art.Design

Projekt makiety, skład i fotoedycja: Izabela Kruźlak

Mapa: Teresa Dzieniszewska Carto

Redaktor techniczna: Aneta Kaczmarek

Redaktor prowadząca: Magda Pacholska

Zdjęcia na okładce: Freepik.com: wirestock (przód), f11photo (tył)

Zdjęcia:
Shutterstock.com: CK Foto (4-5, 39), Benny Marty (28-29), GOODSELL (42-43), JGA (86-87), norikko (95), Fotema (101), VICTOR A ARGUELLO (104-105), Ksenia Ragozina (117), Sergii Figurnyi (144), Chantarat (148), sirtravelalot (148-149), Sundry Photography (150-151), page frederique (171), Michael Kaercher (182-183), canadastock (194-195), Robert Harding Video (198, 202), Slimkhdr (204-205), sonya e j wong (210-211), Kasbah (214-215), Kelly vanDellen (219), Fotogro (220-221, 224-225), Michael Vi (228-229), seand67 (236-237), Lebid Volodymyr (238), Kit Leong (241), Gilberto Mesquita (244), Briend Garcia (246-247), Andy Sutherland (250), Chizhevskaya Ekaterina (258-259), Gabriele Maltinti (260-261), Walter Cicchetti (266)

Pozostałe zdjęcia: z archiwum Autorki

Redaktor prowadzący: Agnieszka Knapek

Kierownik redakcji: Agnieszka Górecka

© Copyright Beata DeSantis
© Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, z wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2024

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.
ul. Zapora 25
43-382 Bielsko-Biała
tel. 338282828, fax 338282829
pascal@pascal.pl
www.pascal.pl

ISBN 978-83-8317-436-5

Konwersja: eLitera s.c.

Lapoński szaman i jego przepowiednia

Sylwester 2005 r. zapowiadał się wspaniale: zimowy bal maskowy, spełnienie moich najskrytszych marzeń. Piękna, błyszcząca sukienka w kolorach srebra godnie prezentowała się na wieszaku, a wysokie przezroczyste szpilki z obcasami wysadzanymi kryształkami Swarovskiego i srebrna maska na oczy z drobnymi diamencikami dopełniały kreacji Królowej Śniegu. Nie mogłam się tego wszystkiego doczekać, kiedy na parę dni przed świętami dowiedziałam się, że mój partner nie pojawi się na balu z przyczyn, którymi się ze mną nie podzielił. Zawód, to mało powiedziane. Rozczarowanie i frustracja, następnie ból i niedowierzanie, a w końcu bunt. Jak to, się nie pojawi? Ale że tak po prostu odwołał i wystawił mnie do wiatru? Nie do wiary! Co za bezczelny typ! Głowa do góry, powtarzałam sobie, próbując na siłę szukać pocieszenia. Bal na pewno byłby beznadziejny, nie ma czego żałować... Wymyślę coś lepszego, coś, czego mi ten gbur pozazdrości. Tylko co? Wszyscy są już zajęci, mają jakieś plany, tylko ja zostałam sama jak palec. Czułam wściekłość pomieszaną z bezradnością. Mężczyźni to dranie! Chciałam wrócić do Stanów, w których spędziłam rok, zanim wróciłam do Polski, żeby ukończyć studia w Wyższej Szkole Morskiej w Szczecinie. Jak tylko obronię magistra, wracam! Randkując z Amerykanami, miałam wrażenie, że jestem księżniczką i że nikt poza mną na tej planecie nie istnieje. Nie doceniałam tego, ale patrząc z perspektywy czasu, były to wyjątkowe chwile. Wyrwana z marazmu, postanowiłam wymyślić coś wyjątkowego i wystrzałowego, jak na zodiakalnego lwa przystało. Spojrzałam na podłogę, a tam mieniła się zielono-fioletowa łuna z odbijających się w niej kryształków z maski sylwestrowej. Przypominała zorzę polarną. To jest to! Szybko wstukałam do przeglądarki internetowej hasło „magiczna kraina z zorzą polarną”. W wynikach zobaczyłam ofertę jednego z biur podróży – wyprawę do fińskiej Laponii. To był znak!

Ślub cywilny w Kalifornii, marzec 2008

Szybko do nich zadzwoniłam i dowiedziałam się, że mają kilka ostatnich miejsc. Niewiarygodne, sylwester w prawdziwej krainie śniegu! Wchodzę w to. Mieszkałam wtedy u rodziców z młodszym bratem, który miał jeszcze mleko pod nosem, ale podejrzewałam, że nie pogardzi propozycją wyjazdu. Pobiegłam do jego pokoju i od razu zapytałam: „Wojtek, co robisz w sylwestra?”. Podświadomie czułam, że nawet jeżeli poczynił jakieś plany, to z nich zrezygnuje. W końcu siostra ma misję. „Mam dla ciebie bilet do Krainy Śniegu. To mój prezent na święta. Lecimy do Laponii! – oznajmiłam. – A teraz leć do sklepu i kup sobie ciepłe ubrania!”.

Fińska Laponia to magiczna kraina: biały skrzypiący puch, drewniane domy z bali, bajeczne kolory nieba. Piękno tego miejsca od razu mnie urzekło. Po kilku dniach pełnych atrakcji przekonałam się, że w raju nie zawsze musi być słońce, turkusowa woda i palmy. Mieniące się kolorami niebo, iglaki pokryte migoczącym szronem i zamarznięte jezioro równie dobrze tworzą niezwykłą atmosferę.

Jedną z atrakcji noworocznych w tym kraju jest wróżenie z cyny. Wróżyć miał nam nie kto inny jak prawdziwy saamski szaman. Sceneria iście filmowa. Z otchłani zamarzniętego jeziora, na saniach ciągniętych przez renifery, wyjechał człowiek krępej budowy, w czapce, niebieskim kostiumie z czerwonymi ozdobami i ognistymi pochodniami w ręku. Wraz z nim pojawili się inni mężczyźni, rozstawiający pochodnie wokół jeziora. Jeden z nich rozpalał ogień i rozgrzewał pojemnik, w którym znajdowała się cyna. Podczas ceremonii śpiewali, a przyjemna melodia kreowała atmosferę. Próbowałam wszystko filmować, ale noc nie sprzyjała nagraniom. Funkcja podczerwieni sprawiła, że oczy zebranych były czerwone. Z oddali dochodziło niepokojące hukanie sów i skomlenie lisów.

Moja grupa wiedziała, że mieszkałam wcześniej w Stanach i ze wszystkich najlepiej mówię po angielsku. Nadali mi nawet ksywkę „Amerykanka”. Wypchnęli mnie więc pierwszą do wróżb. „Amerykanka, lecisz i rozkręcasz szamana – wołali ze śmiechem. – Będziesz tłumaczyć!”.

Poszłam zatem na pierwszy ogień. Szaman specjalnym naczyniem wyłowił przetopioną cynę, złapał ją metalowymi cążkami i przytrzymał odlew przy mojej piersi, a następnie, świecąc latarką, zaczął odczytywać przepowiednię. Było w niej trochę o moim silnym i upartym charakterze, ciut o podróżach, nieco o szczęściu. Nagle zawiesił na chwilę głos, po czym rzekł z pełną powagą: „Orzeł. Widzę orła. Przekroczysz wielkie wody i udasz się do krainy orła. Tam czeka na ciebie twój mąż”.

Kraina orła? Faktycznie, dało się zauważyć dwa skrzydła i zakrzywiony dziób!

„Ale gdzie jest ta kraina?” – zapytałam, nie biorąc przepowiedni zbyt serio. „No, bald eagle, Amerykanka! Musisz wrócić do Stanów po swojego kochasia” – kpiła moja ekipa.

Saariselka – wspólnie z Jonathanem eksplorujemy fińską Laponię

Zrobiłam niewyraźną minę. Nie zostawiłam przecież w Stanach żadnego. Wzruszyłam tylko ramionami i już miałam ustąpić miejsca następnej osobie, kiedy szaman nagle chwycił mnie za rękę: „Jak znajdziesz swojego orła, przywieź go tu i pokaż, jak wygląda kraina reniferów” – powiedział bez cienia ironii.

W noc sylwestrową, podczas pokazu fajerwerków, moje myśli krążyły wokół jego słów. Nie planowałam szybkiego powrotu do Stanów, więc wizja spotkania amerykańskiego kochasia wydawała się mało realna. „Przestań, przecież to tylko noworoczna zabawa”, skarciłam się w myślach. Chwilę później wyciągnęłam brata na parkiet, gdzie wytańczyliśmy nagromadzoną energię.

Nowy rok zaczął się intensywnie. Rzuciłam się w wir pracy, zgłaszałam na liczne wyjazdy integracyjne, po nocach dorabiałam pisemnymi tłumaczeniami, popołudniami pracowałam jako lektorka, a w weekendy studiowałam. Na życie towarzyskie nie zostawało zbyt wiele przestrzeni. O wróżbie szamana zupełnie zapomniałam. Kwestia podróży do Stanów została przesunięta na bliżej nieokreśloną przyszłość, zatem szansa na amerykańską miłość była bliska zeru. Tymczasem na horyzoncie pojawiła się opcja wyjazdu do Berlina na tłumaczenie biznesowe, z której postanowiłam skorzystać.

Odstawiona w elegancką stylówkę zjawiłam się u kontrahenta, którego biuro mieściło się w nowoczesnym szklanym budynku wypełnionym zapachem świeżej kawy. Gdy wchodziłam do sali konferencyjnej, moją uwagę zwróciła grupa mężczyzn, którzy najwyraźniej czekali na mnie. „Dzień dobry, pani Beato – usłyszałam. – Proszę zająć miejsce. To będzie dłuższe spotkanie”.

Moim zadaniem było skomunikowanie trzech stron: zleceniodawców Amerykanów, projektantów Niemców i wykonawców z Polski. Jako jedyna tłumaczka skupiałam na sobie całą uwagę, co mnie nieco peszyło.

Jeden z mężczyzn zaczął mi się bacznie przyglądać. Ciemny blondyn o niebieskich oczach, z mocno zarysowaną szczęką i masywnym czołem. Często eksponował swój hollywoodzki uśmiech. Chociaż starałam się omijać jego wzrok, coś mnie korciło, by spojrzeć w jego kierunku. Rozpraszało mnie to niemiłosiernie. Na dodatek przez jego specyficzny akcent ciężko mi było go zrozumieć. Podczas przerwy podszedł do mnie na korytarzu, przyprawiając mnie o palpitację serca. „O nie, to ten z silnym akcentem”, pomyślałam z przerażeniem. Miałam już na koncie niezbyt udaną interakcję z pewnym Szkotem w Nowym Jorku, więc nie chciałam się znowu skompromitować.

„Cześć, mam na imię Jonathan. Jestem podwykonawcą dla amerykańskiej armii” – powiedział, po czym wyciągnął wizytówkę, na której widniał bald eagle, amerykański bielik z rozpostartymi skrzydłami.

Razem

Grudzień 2006 r. był naszym miłosnym początkiem. Pierwszy wspólny sylwester spędziliśmy w Laponii. Opowiedziałam mu o przepowiedni szamana i o tym, że obiecałam mu przywieźć mojego wybranka. Jonathan zabrał mnie w podróż do Kalifornii, gdzie poznałam jego rodziców, zaś w San Diego oświadczył mi się podczas lotu balonem. Powiedziałam „tak” w chmurach, na tle zachodzącego nad Pacyfikiem słońca. Od tamtej pory byliśmy nierozłączni, a nasze życie wypełniały romantyczne wyjazdy i snucie wspólnych planów na przyszłość. Wiosną wzięliśmy skromny ślub cywilny w Kalifornii, a pół roku później, w wyjątkowym dniu 8 sierpnia 2008 r., w Polsce odbył się ślub kościelny z hucznym weselem. Data nie była przypadkowa, gdyż zgodnie z japońską tradycją miała oznaczać niekończący się związek. Po ślubie mój świeżo upieczony mąż zabrał mnie do Kalifornii, do miasta swojego dzieciństwa – Palm Springs, w którym do dziś mieszkamy. Nasza rodzina z czasem powiększyła się o córkę Victorię oraz kotkę Fluffy.

Zaręczyny w balonie w San Diego, przy zachodzie słońca, sierpień 2007

Moja fascynacja Stanami Zjednoczonymi rozpoczęła się jeszcze w liceum. Zanim osiadłam na stałe w Kalifornii, mieszkałam w Filadelfii w stanie Pensylwania, zwiedziłam prawie 40 stanów i dość dogłębnie poznałam ten ogromny kraj. Na moim blogu www.thesuntease.com oraz instagramowym profilu @the_sun_tease pokazuję życie codzienne w Stanach, zabieram obserwatorów na wędrówki po górach i kanionach Kalifornii, dzielę się migawkami z wyjątkowych miejsc, których człowiek jeszcze nie zawłaszczył. Lubię przekazywać informacje w przystępny sposób. Od ponad 20 lat zajmuję się edukacją pedagogiczną. Jestem dydaktyczką, metodyczką językową i współtwórczynią książki edukacyjnej dla dzieci w języku angielskim, która naucza o parkach narodowych Stanów Zjednoczonych. Mimo że ukończyłam Wyższą Szkołę Morską i przez wiele lat pracowałam jako inżynier, koncentrowałam się głównie na tłumaczeniach technicznych i edukacji. Wykorzystując smykałkę do języków i fascynację amerykańskimi serialami młodzieżowymi, wyjechałam do Stanów, aby poznać ten kraj od kuchni. Dzieliłam się wiedzą o nim na łamach „Głosu Szczecińskiego” oraz w telewizji i rozgłośniach polonijnych.

Tę książkę – przewodnik – napisałam z myślą o czytelnikach, których intryguje Ameryka, a zwłaszcza Golden State – słoneczna Kalifornia, zwana Złotym Stanem, gdzie słońce świeci prawie 300 dni w roku i w którym podobno spełniają się marzenia. Odkryj go ze mną, z dziewczyną zakochaną w Stanach od dziecka, która po ćwierćwieczu doświadczeń w tym kraju nadal go kocha, dostrzegając zarówno jego cienie, jak i blaski.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki