Autor: Natasza Socha

Redakcja: Joanna Machajska

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak

Projekt graficzny okładki: Katarzyna Borkowska

Skład: IMK

Zdjęcie na okładce: PeopleImagesE | Getty Images

Zdjęcie autorki: Najka Photography, www.najka.pl

Redaktor prowadząca: Kinga Kościak

Redaktor projektu: Agnieszka Filas

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

© Copyright by Natasza Socha

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2018

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl

www.pascal.pl

ISBN 978-83-8103-298-8

Przygotowanie eBooka: Jarosław Jabłoński

Rozdział pierwszy

Mysz

Jakub wpatrywał się w mysz, a ona w niego. Żadne z nich nie chciało pierwsze przerwać tego kontaktu wzrokowego, mysz zapewne w obawie, że za moment rozpocznie się gonitwa zakończona próbą jej zamordowania, a Jakub po prostu kompletnie nie wiedział, co ma zrobić. Jeszcze miesiąc temu zareagowałby jak facet i albo od razu dopadł gryzonia i wyrzucił go z domu (lub zabił), albo zakupił odpowiednią pułapkę. Ale dzisiaj było mu wszystko jedno. Priorytety bowiem zmieniają się w zależności od sytuacji, w jakiej się człowiek znajduje. Kiedy zostaje odebrana ci podstawa bytu, coś, co określa cię jako głowę rodziny, mysz poruszająca wąsikami nie stanowi już problemu, nawet jeśli zamieszkała chwilowo w twoim domu. Bo przecież są większe zmartwienia.

Wszystko zaczęło się jeszcze zimą… Jako pierwszy do gabinetu szefa wszedł chyba Mikołaj. Kuba był czwarty w kolejce. Siedział grzecznie na granatowym krześle, do niedawna miękkim i wygodnym, a tego dnia wyjątkowo nieprzyjemnym. Drzwi były uchylone, więc wszyscy czekający na swoją kolej zamarli, wsłuchując się w napięciu. Nawet przelatująca mucha doceniła powagę sytuacji i przysiadła chwilowo na lampie.

– Szanowny panie Mikołaju. Z pewnością orientuje się pan w trudnej sytuacji firmy, z której to powodu jesteśmy zmuszeni do redukcji niektórych etatów. Z przykrością muszę pana poinformować, że należy do nich również pański. Mam jednak nadzieję, że w przyszłości sytuacja w firmie poprawi się na tyle, że będziemy mogli pomyśleć o ponownym zatrudnieniu pańskiej osoby, być może na innym stanowisku. Dopóki to się nie stanie, niniejszym wypowiadamy umowę o pracę z zachowaniem ustawowego terminu wypowiedzenia ze skutkiem na dzień dwudziestego piątego marca bieżącego roku.

– Ale… – Mikołaj najwyraźniej próbował się bronić.

– Życzę panu wiele szczęścia w poszukiwaniu nowego miejsca pracy i dziękuję za dotychczasowe nienaganne wypełnianie obowiązków w naszej firmie. – Szef nie pozwolił mu jednak dokończyć, bo przecież czekały go kolejne rozmowy. Następny w kolejce był Janusz.

– Szanowny panie Januszu. Z pewnością orientuje się pan…

Kuba nie słuchał, tylko zwiesił głowę. Tliła się w nim jeszcze maleńka iskierka nadziei, że może jednak dyrektor banku wezwał go do siebie z zupełnie innego powodu, że chce z nim coś omówić albo zaproponować przejęcie części obowiązków po zwolnionych właśnie Mikołaju oraz Januszu. I Grzegorzu najwyraźniej też – ten był trzeci w kolejce i właśnie opuścił gabinet ze zwieszoną głową i papierem w ręce.

– Pan Jakub Leński.

Przełknął ślinę, poprawił krawat i wszedł stanowczym krokiem, żeby pokazać, że się nie boi i odważnie stawi czoło padającym słowom.

– Szanowny panie Jakubie… Z pewnością orientuje się pan… Mam jednak nadzieję, że w przyszłości sytuacja w firmie… Życzę panu wiele szczęścia…

A potem Kuba dostał do ręki pismo, na którym widniały cztery niewyraźne podpisy. Odniósł wtedy wrażenie, że świat rozpoczął z nim dziwny taniec, że wszystko wiruje i unosi się w powietrzu, a on sam nie może sięgnąć stopami ziemi. Oby tylko nie zemdlał.

Tak było ponad miesiąc temu. Jakub okazał się jednym z siedmiu pracowników, któremu wręczono pełne uprzejmych zwrotów pismo, grzecznie podziękowano za wszystko i troskliwie polecono, żeby zabrał swoje rzeczy. Kartony do pakowania firma dała gratis. Kuba ciągle nie mógł uwierzyć w to, czego był świadkiem i ofiarą jednocześnie, ale pismo nie wyparowało, nie zmieniło się w białego gołębia i nie wyleciało przez okno, co gorsza, nie było też głupim żartem szefa, bo nikt się nie śmiał. Redukcja etatów okazała się faktem, podobnie jak to, że właśnie został bez pracy. Miał czterdzieści trzy lata i poczuł się jak przebita piłka do koszykówki, z której uszło powietrze. Kiedyś takie usterki się naprawiało, dzisiaj każdy wolał kupić nową piłkę i to właśnie Jakuba przeraziło najbardziej.

Utraty pracy nie da się zreperować, naprawić czy skorygować. Na dodatek nic nie wskazywało na to, że jego sytuacja może się w najbliższym czasie zmienić. „W ciągu roku banki zredukują zatrudnienie o trzy tysiące etatów” – grzmiały nagłówki pism ekonomicznych i Jakub przypomniał sobie, jak czytając je, przez ułamek sekundy poczuł coś w rodzaju współczucia dla tych trzech tysięcy osób. On też pracował w tej branży, a ponieważ rzeź bankowa trwała w najlepsze, w końcu i jego dopadł topór kata.

– Ale… – próbował jeszcze tego dnia zawalczyć, rozglądając się bezradnie po swoich kolegach, z których część miała podobny wyraz twarzy jak on, reszta zaś oddychała z ulgą na wiadomość, że wyrok w ich sprawie został odroczony.

– Obawiam się, że nie ma żadnego „ale”. Coraz więcej osób korzysta z bankowości internetowej a to w sposób bezpośredni doprowadziło do naszych zwolnień. Wszyscy siedzą w laptopach i komórkach. Nikt nie potrzebuje już kasjerów, żeby zlecić przelew lub założyć lokatę. Na dodatek w ostatnich dwóch miesiącach zlikwidowali trzy filie naszego banku. Wystarczy im jeden specjalista od kredytów, reszta wylatuje – sapnął Marian, który również stracił właśnie grunt pod nogami oraz wizję budowy własnego domu. Stracił również narzeczoną, ale o tym dowiedział się dopiero po trzech godzinach.

I tyle.

Jakub tylko westchnął na wspomnienie ostatnich tygodni w pracy, podczas których próbował walczyć o własną godność, wypełniając najlepiej jak mógł swoje zadania, uśmiechając się do wszystkich nawet wtedy, gdy chciało mu się wrzeszczeć, tłumacząc klientom, że z różnych względów jego obowiązki przejmie za jakiś czas ktoś inny i odpowiadając uprzejmie na bezosobowe powitanie szefa banku. Może zmieni zdanie? Może doceni lojalność i profesjonalizm? Nie docenił… Jakub na chwilę przymknął oczy. Mysz natychmiast skorzystała z okazji i ulotniła się zgrabnie, dzielnie przebierając nóżkami, a Kuba pomyślał, że może była ona tylko jakąś metaforą. I że tak naprawdę wcale jej nie widział.

Najtrudniej było przyznać się do porażki przed Bereniką – wprawdzie jako żona powinna go wspierać, jednak nie potrafiła ukryć zawodu, a nawet zaczęła głośno podejrzewać, że zwolnili go za coś.

– Ale jak to „redukcja etatów”? Przecież o tym się mówi w firmach, powinieneś coś wiedzieć, słyszeć? A może po prostu zrobiłeś coś nie tak?

O właśnie. Już znalazła winnego. Na pewno pomylił konta, dopisał komuś jedno zero albo pobił dyrektora.

– Nie – powiedział stanowczo Jakub. – No może poza tym, że wybrałem bankowość jako kierunek wielce obiecujący w czasach, kiedy studiowałem. Przepraszam, że nie przewidziałem, co wydarzy się dwadzieścia lat później. Że nie wziąłem pod uwagę telefonii komórkowej, o której wtedy nikt jeszcze nie słyszał. Że nie ujrzałem w czarodziejskiej kuli prognoz dla bankowości w dwa tysiące siedemnastym i w porę nie zostałem chirurgiem plastykiem. Dziś przynajmniej miałbym ręce pełne roboty.

Berenika tylko wzruszyła ramionami, a potem usiadła przy stole i zadała pytanie, którego obawiał się najbardziej:

– I co teraz?

To pytanie sam zadawał sobie przez cały pierwszy tydzień, w którym nie musiał już więcej przychodzić do pracy, bo tyle czasu zajęło mu przyznanie się przed własną żoną, że stracił posadę. Wychodził więc z domu jak co dzień, wsiadał do samochodu, kładł swoją teczkę na siedzeniu obok i ruszał w kierunku banku, do którego nie dojeżdżał. Dwa dni spędził w parku, dwa w kawiarniach, a w piątek włóczył się po prostu po całym mieście, nie przejmując się nawet tym, że pada. W końcu wylądował w Starbucksie z plikiem najświeższych gazet. Przestudiował wszystkie możliwe ogłoszenia o pracę, jakie tylko wpadły mu w oko. Nic. Naprawdę nic, co mogłoby dać mu chociaż cień nadziei, że sytuacja, w jakiej się znalazł, jest przejściowa.

– Kurwa – powiedział nawet i to w momencie, kiedy miła dziewczyna z wyhaftowanym imieniem Kasia na brązowym fartuszku, podała mu siódme latte.

– Przepraszam – zreflektował się natychmiast. – Po prostu jestem przerażony przyszłością.

Dziewczyna kiwnęła głową, że rozumie, ale kiedy Jakub chciał zamówić latte numer osiem, zawołała do kasy kolegę.

Koniec końców Kuba zacisnął zęby i postanowił, że o wszystkim powie żonie. Coś wymyślą, coś wymyślą, coś… Chciało mu się płakać, ale wiedział, że na ten akt rozpaczy nie może sobie pozwolić. Miał czterdzieści trzy lata i doświadczenie w bankowości. To przecież niemożliwe, żeby wyleciał poza nawias i nie miał żadnych szans na powrót. Tylko do tego czasu trzeba będzie zająć się czymś innym. Nagle podniósł głowę, zupełnie jakby zobaczył światełko w tunelu, za którym należy iść po śmierci. Ale on przecież żył i przy ósmym latte zrozumiał, że chwilowo nie ma alternatywy. Teraz tylko należało do tego pomysłu przekonać Berenikę.

– Masz szansę dostać cały etat? – spytał jeszcze tego samego dnia wieczorem, kiedy w końcu przyznał się, że tymczasowo jest bezrobotny i zamknął odruchowo oczy, żeby nie zostać poparzonym ognistym spojrzeniem swojej żony. Nika pracowała w agencji reklamowej na jedną trzecią etatu i bardzo ceniła sobie fakt, że większość czasu spędza jednak w domu i nie jest matką „nieobecną”, którą rodzina widuje najczęściej tylko w weekendy. Miałaby to zmienić?

– Ale ja mam trójkę dzieci! – krzyknęła natychmiast.

Jakub skinął głową.

– Ja też.

– To jak to sobie wyobrażasz? Zostawię dzieci same albo z jakąś obcą babą, z kluczem na szyi, z butelką doczepioną do śpioszka, z syndromem odrzucenia wreszcie? – nieco się zagalopowała, ale Jakub rozumiał jej wzburzenie.

– No przecież jestem ja. I Joasia.

Joasia była studentką zaoczną i pomagała im wyłącznie przy najmłodszym dziecku, Marcie, kiedy Nika musiała wyjść do pracy. Matyldą i Mają już się nie zajmowała, bo nie było takiej potrzeby.

Berenika na moment zamilkła.

– Joasi w to nie mieszaj. A poza tym, co masz na myśli, mówiąc „jestem ja”? Co ty możesz zrobić?

Jakub chrząknął.

– Na razie ja zajmę się domem, a ty będziesz więcej pracować. Oczywiście przez cały czas będę szukał jakiegoś zatrudnienia, to tylko sytuacja przejściowa. Myślę, że za parę tygodni, góra dwa miesiące, wszystko wróci do normy. Po prostu chwilowo zamienimy się rolami. Nie my pierwsi, nie ostatni – dodał jeszcze ku pokrzepieniu, ale najwyraźniej mu nie wyszło.

Berenika dostała bowiem ataku histerycznego śmiechu, co trochę ubodło Jakuba, a nawet uraziło jego męską dumę. Był przecież przy porodach wszystkich trzech córek i odważnie stawił temu czoło. Wiedział, kiedy mają urodziny i pamiętał o uczuleniu na orzechy Mai. Nie, chwileczkę… Matyldy. Tak, Matyldy, Maja nie miała żadnego uczulenia. I nieraz przecież przewijał Martusię. Nie jest jednym z tych ojców, którzy nie mają pojęcia, co lubią jego dzieci, jaki mają kolor oczu, kto jest ich ulubioną postacią z bajki i jak się przygotowuje posiłki. Oczywiście, początki mogą okazać się trudne, ale po tygodniu sytuacja zostanie opanowana i Berenika nie będzie więcej miała powodów do śmiechu.

Maja, Matylda, Marta. Nastolatka, dziecko w wieku przedszkolnym, niemowlę. W zasadzie to nawet dobrze się złożyło, przynajmniej będzie mógł z nimi spędzić trochę czasu, zanim wróci do pracy, a one wreszcie przestaną mówić, że mama wszystko wie lepiej. Marta na szczęście ma dopiero roczek, to znaczy prawie, więc głównie pokazuje, niż przemawia, ale pozostała dwójka jest zdania, że to mama ogarnia rzeczywistość domową, a on o niczym nie ma pojęcia. Dziewczynki będą miały wreszcie okazję, żeby się przekonać, jakie to szczęście mieć takiego ojca jak on. Robin Hood, Batman i James Bond w jednym. Niezniszczalny, pewny siebie, zawsze świetnie przygotowany. Człowiek maszyna, człowiek od zadań specjalnych, tata wszechstronny.

– I co my teraz zrobimy? Jak mogłeś stracić pracę? Jak w ogóle to jest możliwe? – Berenika nadal pogrążała się w czarnej rozpaczy i najwyraźniej nie brała pod uwagę jego osoby w roli kompleksowego domowego koguta.

– Zamieniamy się rolami – zadecydował Jakub. – Ja zakładam fartuszek, ty garnitur.

Wtedy nie wiedział jeszcze, że łatwiej było to zadeklarować, niż wykonać bez poczucia hańby i ogólnej kompromitacji.

Rozdział drugi

Marketing i reklama

Berenika była wściekła. Oczywiście zdawała sobie sprawę, że zwolnienie Jakuba nie jest jego winą, ale i tak nie potrafiła zapanować nad złością, jaka ją dopadła. Nie lubiła gwałtownych zmian w życiu, ona miała problem nawet z wyborem nowej pomadki, a co dopiero z postawieniem domowych przyzwyczajeń na głowie. Jak on mógł? Jak w ogóle było można doprowadzić do takiej sytuacji?

– Idź do swojego szefa i spróbuj go jakoś przekonać – powiedziała w sobotę rano, kiedy dotarło do niej raz jeszcze, że nic nie będzie już takie jak dawniej.

Jakub tylko wzruszył ramionami.

– I co mu powiem? Że mamy kredyt? Że jesteśmy wstrząśnięci? Oszołomieni? Możesz mi wierzyć – nie my jedni.

Nika zaczęła nerwowo obgryzać paznokcie.

– A jeśli nie dostanę pracy na cały etat? A jeśli w ogóle nie mamy w firmie wolnych etatów? Chcesz, żeby przyszedł do nas komornik i na oczach dzieci zaczął zabierać meble? Wynosić telewizor, lodówkę, a może jeszcze ich zabawki?

Kuba wstał z łóżka. Histeria jego żony była dość teatralna i chyba mocno przesadzona. Owszem, znaleźli się w dupie, ale przecież nie na zawsze! Nawet dupa ma jakieś wyjście.

– Uspokój się. Najpierw dowiedz się w pracy, co i jak, a potem będziemy się martwić. Albo i nie. Poza tym mamy chyba jakieś oszczędności – dodał jeszcze, a potem zamknął się w łazience i spędził pół godziny pod prysznicem, próbując zmyć z siebie lęk i wizję komornika.

– Wyłaź. – Nika szarpnęła za klamkę. – Woda kosztuje, a my, zdaje się, musimy oszczędzać.

Berenika na szczęście dostała pracę na cały etat (prawie zemdlała z poczucia ulgi), co było ogromnie na rękę jej szefowi, który wprawdzie bardzo lubił dzieci i był za wyżem demograficznym, jednak kompletnie nie rozumiał, dlaczego matki wolą przebywać w domu ze swoimi pociechami, zamiast rozwijać siebie, a przy okazji firmę.

– Nika, spadasz mi z nieba. Zdecydowanie wolę cię mieć tu przez osiem godzin dziennie niż tylko jakąś część z tego – powiedział, a Berenika zastanowiła się, czy nie zabrzmiało to dość dwuznacznie, a nawet seksistowsko. Postanowiła jednak nie atakować od razu, zwłaszcza że praca była jej teraz naprawdę bardzo potrzebna.

Jakub na bezrobociu. To było równie nieprawdopodobne jak wiadomość o kolejnym końcu świata, w zapowiedziach którego wszyscy się już chyba pogubili. Jakub, który zostaje rano w domu, który musi ogarnąć trzy dziewczynki i zrozumieć, że bycie matką jest o wiele bardziej skomplikowane, niż mu się dotąd wydawało. Jakub, który będzie gotował kaszkę i plótł warkoczyki, który wreszcie stanie oko w oko z mopem i nie zapomni o zrobieniu zakupów. Ona tymczasem w dwustu procentach zajmie się pracą i da z siebie wszystko, żeby zasłużyć na premię. Tak naprawdę miała ogromne szczęście, że szef bez żadnej dyskusji zatrudnił ją na cały etat. W dzisiejszych czasach łatwiej było znaleźć diament na ulicy niż dobrą pracę, za którą szło równie dobre wynagrodzenie. Większość jej znajomych albo miała byle jakie umowy, albo pracowała od zlecenia do zlecenia, podobnie jak ona jeszcze kilka lat temu.

Berenika z zawodu była graficzką, ukończyła z wyróżnieniem Akademię Sztuk Pięknych i kiedyś planowała otworzyć własną galerię, a nawet podróżować po świecie ze swoimi pracami, które miały zawisnąć w wielu domach i centrach sztuki użytkowej. Z każdym kolejnym rokiem jej plany ulegały odczarowaniu, aż w końcu grafiki przyozdobiły wyłącznie ich mały domek, na który wzięli kredyt. Nie było to trudne, w końcu Jakub pracował w banku, dostali więc korzystne warunki, a Nika od czasu do czasu dorabiała zleceniami z agencji reklamowej. I całe szczęście. Agencje, w przeciwieństwie do banków, rozwijały się dość sprawnie mimo ogólnej recesji na rynku i z czasem zaczęły nawet zatrudniać ludzi, co było zaskakujące dla wszystkich pracujących na umowy zlecenia. Nika, co prawda, nie wiązała swojej przyszłości z czymś tak komercyjnym jak agencja reklamowa, szybko jednak zrozumiała, że nie każdy może zostać sławnym projektantem graficznym, tworzyć kultowe plakaty filmowe czy ilustrować bajki dla dzieci. Otuchy dodał jej fakt, że pewien ceniony polski artysta stworzył kreacje graficzne dla sieci polskich supermarketów i wcale z tego powodu nie wylano na niego wiadra pomyj. Wręcz przeciwnie – doceniono artyzm, pomysłowość zabarwioną kolorami i stylizacją retro oraz nostalgicznymi skojarzeniami z domem i rodziną.

W tej sytuacji Berenika postanowiła spojrzeć na swój zawód nieco inaczej niż tylko okiem uduchowionej artystki i zarabiać na czymś, na czym się świetnie znała. Dostała pracę na jedną trzecią etatu, co bardzo jej odpowiadało, bowiem ciągle miała sporo czasu dla siebie i dzieci. W agencji spędzała zaledwie trzynaście godzin i dwadzieścia minut tygodniowo i to była dokładnie taka praca, która zbytnio nie obciążała jej czasowo, a jednocześnie dawała poczucie, że coś jeszcze robi oprócz zajmowania się domem. Maja chodziła już wtedy do szkoły, Marty jeszcze nie było na świecie, a Matylda miała skończony roczek. Nika szybko obliczyła, że stać ich na zatrudnienie studentki zaocznej, która przez kilka godzin w tygodniu zajmie się ich najmłodszą córką. Podjęła więc pracę i była bardzo dumna, że nawet w tak krótkim wymiarze godzin udaje jej się realizować projekty, które cieszą się dużym powodzeniem. Z czasem zaczęła też brać udział w tworzeniu kampanii reklamowych, a za każdy zdobyty kontrakt zespół dostawał dodatkowe premie.

Pomysł na rozreklamowanie świeżych produktów w sieci rodzimych sklepików ze zdrową żywnością, to była przecież od początku do końca jej koncepcja!

Po ekranie pływają jajka. Kolorowe, brokatowe, błyszczące, mieniące się niczym zorza polarna, każde inne, a kolejne coraz piękniejsze. Przesuwają się spokojnie, a na drugim ujęciu ktoś je pokazuje, tak jak towar u jubilera. Na końcu pojawia się kura. Jest zwykła, szara i dziobie trawę. Nagle z dupki wypada jej małe białe jajeczko. I wtedy pojawia się napis: „Chodziło o świeże jajko, bo tylko u nas – świeżo, smacznie, tanio!”. Proste i genialne.

O, albo ryby!

Jezioro, morze, ocean. Wszędzie pływają cudnej urody ryby, łącznie z rekinami, latającymi rybami czy też rybami jeżowcami. Rafa koralowa na ekranie. A potem najazd kamery na zwykłe jezioro otoczone lasami. Sielanka. I nagle z wody wynurza się pyszczek karpia. A potem napis: „Ciężko jest dorwać naprawdę świeżą rybę!”.

Właściciel sklepików od razu to kupił.

Nic dziwnego, że z czasem Berenika miała coraz więcej roboty (choć starała się nie przekraczać swojej tygodniowej normy), przerwanej tylko na moment urlopem macierzyńskim po urodzeniu Marty. Już po siedmiu miesiącach wróciła jednak do pracy, a w opiece nad najmłodszą córką dalej pomagała im Joasia, która skończyła jedne studia (pedagogikę), ale po namyśle podjęła kolejne. Tym razem była to lingwistyka stosowana, po której szanse na zdobycie pracy wydawały się nieco większe. Tyle, że na Joasię nie było ich już teraz stać. Zresztą Jakub po namyśle kategorycznie odmówił skorzystania z jakiejkolwiek pomocy, twierdząc, że skoro radził sobie z całym tłumem klientów domagających się kredytów i wszystkiego, co było z tym związane, stawi też czoło trzem dziewczynkom, które mają jego geny.

Zobaczymy.

Berenika wzięła głęboki oddech i postanowiła nie dzwonić do swojej matki. Nie można dawać jej satysfakcji oraz możliwości wypowiedzenia zwrotu „A nie mówiłam!”, który powtarzała zawsze i zupełnie bez sensu. Matka Bereniki, Zofia, uwielbiała udowadniać sobie i innym, że kiedyś tam miała rację, chociaż nikt nie pamiętał, kiedy to było. Teraz z pewnością oznajmiłaby, że od zawsze mówiła, iż bankowość to żadna przyszłość lub przynajmniej przyszłość niepewna i niestabilna. A branie kredytu świadczy o nieodpowiedzialności oraz beztrosce. A ponieważ nikt nie pamiętał, czy kiedykolwiek rzeczywiście o tym wspominała, trudno byłoby jej zarzucić brak prawdomówności. W tej sytuacji lepiej było na razie nie informować Zofii o niczym, tylko spokojnie czekać na rozwój sytuacji. Przecież to niemożliwe, żeby Jakub nie znalazł żadnej pracy! Przecież to niemożliwe, żeby wszystkie banki znalazły się w tak dramatycznej sytuacji, żeby likwidować etaty. Przecież zawsze ktoś będzie potrzebował kredytu, doradztwa, pomocy przy założeniu konta, czegokolwiek. To tylko chwilowa przerwa, jakieś zachwianie ekonomiczne, przestój, nieszczelność rynkowa, po paru miesiącach wszystko się unormuje, a dobrzy specjaliści znowu zaczną być w cenie.

– Nika, tak naprawdę to ty idziesz mi na rękę. Mamy szansę na duże zlecenie, a ja zrobię wszystko, żeby je dostać. Producent leku na serce szuka pomysłu na oryginalną kampanię. Aha, i jeszcze jedno. Za tydzień dołączy do nas nowy pracownik, podkupiłem go i jestem z tego ogromnie zadowolony. Facet stworzył genialną kampanię pasty do zębów, która ani specjalnie nie wybiela, ani nie wzmacnia szkliwa, a jednak tak pobawił się słowem, że wszyscy ją teraz kupują. – Szef puścił do niej oko i poinformował jeszcze, że znika na wegańskiego burgera z soczewicy.

Berenika zastanowiła się tymczasem, co Jakub przygotował dzieciom na obiad i czy zrobił pranie.

Rozdział trzeci

Chaos

Początki nie były łatwe, nie były nawet średnie. I nie chodziło tu wcale o przygotowanie śniadania czy też uczesanie długich, dziewczęcych włosów w nierozpadające się warkocze, co o synchronizację działań oraz zorganizowanie dnia w taki sposób, żeby nikt nie poczuł się pominięty, wykluczony lub zapomniany. Najgorsze było odkrycie, iż zabawa z niespełna roczną Martą, która wydawała się ciągnąć wieki (Kuba szacował, że spędził na kocyku jakieś cztery godziny, udając pirata, misia, księżniczkę oraz smoka), tak naprawdę trwała zaledwie dziesięć minut, po których jego najmłodsza córka dopiero zaczynała się rozkręcać, a on był wyżęty niczym mop. Przy okazji dokonał też innych spostrzeżeń.

Otóż okazało się, że czas o poranku biegnie z kolei zdecydowanie szybciej niż ten popołudniowy, przeznaczony na zabawę. Przynajmniej wtedy, kiedy ma się dzieci. Nagle zauważył, że godzina siódma przyspieszyła niezauważalnie i tak jakoś obróciła wskazówkami, że zegar wybił za kwadrans ósmą, co oznaczało już w tym momencie spóźnienie. Spóźnienie Mai, dziewczynki trzynastoletniej, która właśnie zaczęła witać się z wiekiem dojrzewania, co przejawiało się dość częstymi fochami oraz pogardą wobec otaczającego ją świata. Matylda miała lat pięć (prawie sześć) i chodziła do przedszkola, do którego należało dotrzeć przed dziewiątą, z kolei Marta najwyraźniej była głodna.

– Ale przecież to jest niemożliwe – oznajmił Jakub, zerkając z przerażeniem na zegarek i oceniając własne dokonania. Był w połowie zadań, a tymczasem Maja właśnie spóźniała się do szkoły. Na dodatek Nika wyszła dzisiaj z domu wyjątkowo wcześnie, tłumacząc się wyższą koniecznością, chociaż zdaniem Kuby najzwyczajniej dała nogę.

– To co teraz?

– Teraz mnie odwozisz, śniadanie kupię sobie w szkole, daj mi tylko dziesięć złotych – wyjaśniła mu Maja, patrząc na niego z politowaniem i nie było w tym określeniu żadnej przesady.

– A Matylda i Marta?

– Bierzesz je ze sobą, to chyba logiczne. Niemowlęta nie zostają same w domu, dzieci w wieku przedszkolnym również, inaczej odbiorą ci prawa rodzicielskie – pouczyła go jeszcze najstarsza córka, więc na wszelki wypadek jej posłuchał.

– Czy możesz ją nakarmić kaszką podczas jazdy? – poprosił błagalnie Maję, a potem próbował opanować histerię Matyldy, która nie mogła znaleźć rajstop pod kolor spódniczki.

– Przecież to nieważne, dziecko! – zawołał zirytowany, bo jeszcze w tym momencie nie miał zielonego pojęcia o dziecięcej psychice. W bankach tego nie uczyli, w domu jakoś nie było okazji się podszkolić. Zresztą wszystkim zajmowała się Berenika.

– To jest ważne – powiedziała stanowczym głosem Maja, ale Jakub postanowił zignorować to spostrzeżenie najstarszej córki. Dzieci bardzo często wyolbrzymiają problem, a już po pięciu minutach o niczym nie pamiętają. Trzeba to przeczekać. Trzeba być stanowczym i nie pozwolić wejść sobie na głowę.

– Wsiadajcie, proszę. Ty karmisz Martę, Matylda niech wytrze nos, a ja prowadzę samochód. I musicie być w miarę cicho, bo muszę się skupić. Rano jest zawsze największy ruch na ulicach, wszyscy są wkurzeni i łatwo wtedy o stłuczkę.

Ruch był. Nie tylko na ulicach, ale i w jego głowie. Jedna myśl goniła drugą, a szuflady z zadaniami do wykonania otwierały się naprzemiennie. Co najpierw? Szkoła. Marta wyje. Nakarmić Martę. Co potem? Przedszkole. Matylda wyje, rajstopy nadal nie pod kolor, okazuje się, że nie minęło jej po pięciu minutach. Czy Matylda jest histeryczką? A może ma ADHD? Nie, po prostu jest okropnie rozpuszczona. Co dalej? Maja i Matylda odwiezione, trzeba wrócić z Martą i położyć ją spać. Co potem? Zakupy? Czy Nika zostawiła jakąś listę?

Jakub zapragnął nagle bankowego spokoju, zapragnął cyferek, słupków i rządków, dziwnych wykresów i załączników oraz wszystkiego tego, co było skrupulatną matematyką, ścisłą ekonomią i racjonalnym myśleniem. Potrójny dziewczęcy świat był cudowny, ale tylko wieczorami, kiedy od czasu do czasu czytał bajki, kiedy mówił dobranoc lub w weekendy, kiedy grał w Chińczyka. W zasadzie trudno było powiedzieć, dlaczego tak rzadko uczestniczył w życiu rodziny. Chyba automatycznie przyjęli z Niką bardzo tradycyjny podział ról w małżeństwie, gdzie on zdobywał mamuta, a ona z kolei dbała o ogień w jaskini. Oczywiście, że nie był seksistowską szują, która nigdy nie zhańbiła się „kobiecymi” zajęciami, po prostu samo jakoś tak wyszło. Nika gotowała, zajmowała się domem i dziećmi. On podłączał się tylko do wspólnych zabaw, choć i to nie zdarzało się zbyt często. Był ojcem obecnym, ale nie uczestniczącym. I pewnie właśnie dlatego pierwszy dzień kompleksowego koguta domowego okazał się całkowitą porażką, zanim jeszcze na dobre się zaczął.

– Dziesiąta? Dopiero dziesiąta? – wyszeptał, spoglądając na zegarek. Czuł się tak, jakby przepracował tydzień bez przerwy. Na dodatek ciągle miał na sobie górę od piżamy i chyba nie umył zębów. Jak to możliwe, że czas rano rozpędził się do prędkości ponaddźwiękowej, a teraz nagle stanął w miejscu?

Wszedł do kuchni i ze zdumienia otworzył usta. To niemożliwe, żeby zdążyli tak nabałaganić w ciągu zaledwie dwudziestu minut. Na stole znajdowało się dosłownie wszystko, włącznie ze skarpetkami i pieluchą Marty. Płatki były rozsypane, masło dziwnym trafem zsunęło się z maselniczki na blat, a żółty ser już zaczął przybierać ten charakterystyczny, nieapetyczny wygląd, typowy dla zbyt długiego leżakowania na słońcu. W zlewie stało całe mnóstwo naczyń, chociaż Jakub nie przypominał sobie, żeby użył takiej ilości talerzy oraz garnków, a lodówka była niedomknięta. Kiedy wszystko posprzątał, zrobiła się jedenasta, a on sam znowu przypominał wyżętego mopa. Usiadł na taborecie, dziękując w myślach sile wyższej, że Marta właśnie śpi, i wypił duszkiem zimną kawę, którą zrobił sobie wcześnie rano.

Sytuacja odrobinę go przerosła, ale zrozumiał, że ogarnięcie tego chaosu to tylko kwestia planowania. Swoją drogą poczuł ukłucie zazdrości, kiedy dotarło do niego, że Nika nie tylko ogarniała dziecięcą rzeczywistość, ale również znajdowała czas, żeby pracować, nawet jeśli tylko na jedną trzecią etatu. Rzadko kiedy się też skarżyła, choć oczywiście często bywała zmęczona, a wieczorami zasypiała na kanapie i to zawsze wtedy, kiedy film naprawdę zaczynał być interesujący. Pamiętał, że go to złościło, był rozdrażniony jej lekkim pochrapywaniem, więc kiedy w końcu się budziła, mówił jej tylko, że powinna żałować, bo film był naprawdę świetny. Teraz sam najchętniej rzuciłby się do łóżka, zakopał pod kołdrę i kazał obudzić dopiero na obiad.

Który, notabene, powinien sam przygotować.

– Jestem mężczyzną, ojcem i byłym bankowcem. To niemożliwe, żebym poległ we własnym kurniku.

Który, notabene, należało spłacić.

Domek, który odważyli się z Niką kupić na kredyt, nie był zbyt duży, w przeciwieństwie do raty, jaką należało za niego co miesiąc uiścić. Dopóki oboje pracowali, wszystko jakoś dało się ogarnąć, teraz kurnik był zagrożony. Jakub pomyślał, że to wyjątkowo niesprawiedliwe zrządzenie losu. I że wystawianie na próbę ich egzystencji wcale nie jest zabawne. Postanowił jednak, że nie poddadzą się bez walki, a kiedy Berenika zadzwoniła i oznajmiła, że dostanie pracę na cały etat, poczuł, że sytuacja nie jest wcale aż tak beznadziejna. Przynajmniej na razie nie zginą z głodu i nie będą musieli oddać domu.

– Ja też niebawem coś znajdę – obiecał jeszcze i nawet był przekonany, że mu się uda. Status bezrobotnego jakoś do niego nie pasował.

– Dzieci odwiozłeś?

– Oczywiście – oburzył się natychmiast.

– Nie spóźniły się?

– Daj spokój – odpowiedział, co nie było ani potwierdzeniem, ani zaprzeczeniem.

– A co zrobisz na obiad?

– Nie umrzemy z głodu, nie bój się – odpowiedział i wzruszył ramionami, czego Nika na szczęście nie widziała.

– Marta lubi duszone jabłka z odrobiną miodu i świeżo utartą marchewką, zawsze jej to robię na drugie śniadanie – powiedziała jeszcze, ale on udał, że już nie słyszy.

Jabłko i marchewkę może utrzeć, ale nie będzie niczego dusił, sprawdzał, czy temperatura jest odpowiednia, a potem jeszcze doprawiał miodem. Dzieci nie wolno aż tak rozpieszczać. Poza tym kobiety zawsze przesadzają. Uczepią się jednej myśli, jakiegoś schematu, a potem ciągle go wałkują. On będzie bardziej spontaniczny.

– Potraktuję moje chwilowe zajęcia domowe zadaniowo – wymruczał pod nosem, kiedy tylko się rozłączył. – Nie pójdę teraz spać, chociaż mam na to wielką ochotę, tylko rozpiszę wszystko, co jest do zrobienia. Tabelki zawsze sprawdzały się w mojej pracy, więc tutaj musi być podobnie. Lista rzeczy do wykonania, w kolejności od najważniejszej do mało istotnej, a potem wystarczy odhaczyć.

Tylko co jest bardziej, a co mniej ważne?

Jak często trzeba robić pranie i czy informacja o przedstawieniu w przedszkolu Matyldy jest istotna, czy raczej można ją chwilowo pominąć?

Czy powinien podlać kwiaty w ogrodzie?

I gdzie jest tarka?

Jakub nie zrobił listy, ponieważ kompletnie nie wiedział, jak się za to zabrać. Wszystko wydawało mu się nowe, obce, zupełnie jakby po raz pierwszy brał udział w codziennych czynnościach. Wiedział, że ma ochotę na kawę, tym razem świeżą i gorącą, ale nie miał pojęcia, czy Marta powinna obudzić się sama, czy ważniejsze jest, żeby zjadła drugie śniadanie. Tarki nie znalazł, więc tylko pokroił jabłko na małe kawałeczki. Roczne dziecko już chyba umie gryźć. Obiecał sobie, że za żadne skarby nie będzie dzwonił do Bereniki i o wszystko ją pytał, tylko spróbuje zaufać swojej intuicji. Ojcowie wychowują swoje dzieci inaczej niż matki. Co wcale nie znaczy, że gorzej. Po prostu mają inne priorytety.

Nika również siłą woli powstrzymywała się, żeby nie sprawdzać Jakuba, chociaż cały czas zastanawiała się, czy mąż nie zapomni odebrać dzieci i czy na pewno jest w stanie zapanować nad wykonywaniem kilku zadań naraz, nie popadając przy tym w paranoję. Postanowiła jednak, że nie będzie nadwrażliwą kwoką, tylko skupi się na swojej pracy. W końcu to ona jest teraz żywicielką rodziny. Co chwila jednak obgryzała paznokcie i wybierała numer Jakuba, aż w końcu po prostu wyłączyła telefon, żeby jej nie kusił.

Trzy sekundy później włączyła go z powrotem, na wypadek gdyby coś się stało. I poczuła wściekłość, że zamiast skupić się na pracy, cały czas myśli o dzieciach, o tym, czy wszystko u nich w porządku. Zdecydowanie wolała być domową mamą. Szykować śniadania, zaprowadzać do przedszkola, poplotkować czasem z innymi mamusiami, chodzić z Majką na zakupy i patrzeć, jak jej córka staje się małą kobietką. Słuchać opowieści Matyldy i leżeć na kocyku z Martusią, obserwując jej próby poznawania świata. To niesprawiedliwe, że Kuba zajął jej miejsce. Po pierwsze, wcale się do tego nie nadawał, a po drugie – ona nigdy nie chciała być bizneswoman. Lubiła dom i lubiła w nim siebie.

Wybrała numer do męża i wypaliła:

– Mam nadzieję, że szukasz pracy, zamiast odpoczywać na kanapie. Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, do czego doprowadziłeś, i masz wizję naprawy tego popieprzonego układu. I spróbuj tylko kupić dzieciom gotową pizzę!

Kuba chciał coś powiedzieć, ale Nika nie dała mu dojść do słowa.

Kiedy odbierał Maję ze szkoły, był wykończony.

– Matylda jest w przedszkolu do piętnastej, tak? – upewnił się tylko i podążył tęsknym wzrokiem za mężczyzną ubranym w elegancki garnitur, który dumnie dzierżył skórzaną teczkę i poprawiał na nosie okulary. Pewnie był kimś ważnym. Pewnie podejmował istotne decyzje i pomagał innym ludziom. Pewnie dużo zarabiał. Pewnie chodził na służbowe spotkania i…

– Co na obiad?

O, właśnie.

– Makaron z sosem pomidorowym.

– Może być – zgodziła się Maja, a Jakub odetchnął z ulgą. Focha obiadowego dzisiaj by już nie zniósł.

– O której wraca mama?

– O siedemnastej, tak przynajmniej obiecała.

– Fajnie.

– Bardzo fajnie! – potwierdził Jakub i ucieszył się na samą myśl o swobodnym opadnięciu na kanapę, a być może nawet krótkiej drzemce.

O godzinie szesnastej trzydzieści chciało mu się płakać. Ziemia wirowała, dom wirował, trójka dzieci również wirowała, a on musiał robić to z nimi. Cisza gdzieś zniknęła, podobnie jak pewien stabilny porządek świata. To nie maratony były trudne, nie łażenie po jaskiniach, budowa domu czy naprawa starego gramofonu, z której Jakub był tak bardzo dumny. Najtrudniej było dorosnąć do roli ojca, zwłaszcza w wieku czterdziestu trzech lat.

Rozdział czwarty

Ojciec Google

Berenika po raz kolejny przekonała się, że wcale nie chciała być kobietą, która pracuje, zarabia i utrzymuje dom. Tradycyjny podział obowiązków bardzo jej odpowiadał, podobnie jak praca na jedną trzecią etatu. Do tej pory w agencji spędzała tylko tyle czasu, ile musiała, zresztą jej szef nie miał nic przeciwko temu, żeby czasem popracowała w domu. Tak było do niedawna. Kiedy jednak dowiedział się, że Nika pilnie potrzebuje pracy w pełnym wymiarze godzin, zatarł z radości ręce i zasypał ją całą masą zleceń. Nic dziwnego. Posiadając trójkę dzieci, jest się wyjątkowo kreatywnym i ma się praktycznie bez przerwy szlifowaną wyobraźnię. Każda matka jest w tym prawdziwą mistrzynią – wyimaginowani przyjaciele, rozmowy z lalkami, budowanie własnego tajemniczego świata, przebieranki. Jakub kompletnie tego nie rozumiał i pewnie właśnie dlatego był tylko bankowcem. W tym zawodzie nie jest potrzebna fantazja, tylko precyzja oraz umiejętność zanudzenia klienta na śmierć.

– Zanudzenia? – oburzał się jej mąż.

Kiwała głową.

– Kiedy człowiek już nie ma siły dłużej cię słuchać, bo przysypia, zgadza się na twoje warunki i podpisuje te wszystkie stosiska papierów. Bankowcy zawsze mówią tak długo, aż klient dostaje ciężkich powiek. Wtedy przystępują do ataku, bowiem ich obiekt jest rozmiękczony i marzy o zakończeniu wizyty w banku.

Ona czuła się inna i właśnie dlatego pracowała w agencji reklamowej. Była kreatywna i lubiła sama tworzyć rzeczywistość.

– Widziałem wszystkie postaci z Czerwonego Kapturka w sklepie z zabawkami, niedaleko nas. Po co ty się bawisz w robienie lalek z drewnianych łyżek? – śmiał się z niej Jakub, widząc jak z kawałka czerwonego materiału Nika próbuje uszyć sukienkę.

Ale ona tylko wzruszała ramionami i do znudzenia powtarzała, że dzieci lubiące fantazjować, posługują się bogatszym słownictwem niż te, które wolą zabawy niewymagające myślenia.

– Ich język zawiera trudniejsze słowa, przypuszczenia, przysłówki i przymiotniki. Zwykła lala staje się baśniową księżniczką, czarodziejką z innej planety, leśnym duszkiem. W pudełku od zapałek widzą samochodzik, domek dla maleńkich istot, łóżeczko krasnoludka. Bawiąc się, cały czas szepczą pod nosem, tworząc własne historie. Takie maluchy częściej się też śmieją i są mniej agresywne niż dzieci stroniące od zabaw kreatywnych, dziwne, że tego nie rozumiesz. – Patrzyła na niego z wyrzutem.

Coś w tym było i Jakub zdawał sobie z tego sprawę. Współczesne pokolenie „ery smartfonów” używało półfabrykatów językowych. Mówiło frazami, zwrotami z gier lub bajek telewizyjnych. Nie chciało słuchać baśni, nie potrafiło niczego narysować „z głowy”. Zamiast książki czy spaceru po lesie wybierało telewizję, zamiast klocków – komputer. Czekało na gotowe historie, nie zawracało sobie głowy wymyślaniem własnych. Dlatego kreatywność była tak bardzo w cenie.

Problem polegał na tym, że teraz jej dzieci były skazane na obcowanie z kimś, kto specjalnie twórczy nie był, a ona mogła realizować swoje pomysły tylko w miejscu pracy. Oczywiście, schlebiał jej fakt, iż jest potrzebna, cieszyła się też, że tak szybko dostała etat, jednak dobrze się czuła w domu, jako mama. Teraz nagle została jednak mamą wieczorowo-weekendową. A jej mąż się miotał. Zupełnie jakby nie wiedział dotąd, gdzie i z kim żyje. Owszem, to ona przejęła po urodzeniu dzieci niemal wszystkie obowiązki, ale na litość boską, przecież Kuba też z nimi mieszkał! Naprawdę nie wiedział, że posiłki należy nie tylko przygotować, ale i po nich posprzątać? Że zwykłe wstawienie naczyń do zmywarki oraz jej opróżnienie również zajmują czas? Że podłoga sama się nie odkurzy, a pomysł, żeby kupić okrągłego robota, który będzie zasuwał po pokojach, jest absolutnie nie na miejscu w sytuacji, kiedy on właśnie stracił pracę? Podobno jedną z najtrudniejszych rzeczy na świecie było lądowanie na zamkniętym już dziś lotnisku Kai Tak w Hongkongu – otaczały je wieżowce i wysokie góry, a pas startowy wcinał się w zatokę oraz w zatłoczony miejski port. Piloci robili wtedy specyficzny manewr nazywany Kai Tak Heart Attack – kapitan w ostatniej fazie lotu, na około cztery kilometry przed wylądowaniem i dwieście metrów ponad głowami przechodniów, musiał wykonać zakręt o czterdzieści siedem stopni, tak by ustawić maszynę dokładnie nad płytą lotniska. Absolutny majstersztyk. Ale Kuba udowodnił, że istnieje coś o wiele bardziej skomplikowanego. Dom z trójką dzieci.

– Rozumiem, że nie będziesz prasował? – spytała go Nika nie dalej jak parę dni temu, wyciągając z szafy pogniecione ubrania Matyldy.

Kuba jęknął.

– Moim zdaniem to potworna strata czasu. A ja i tak mam go zbyt mało. Zobacz, Matyś założy bluzeczkę tylko raz i ona potem znowu wyląduje w praniu. Czy naprawdę muszę ją prasować na te parę godzin?

Nika zacisnęła zęby. Ona jakoś nie miała z tym problemu. Najwyraźniej jednak męska opieka nad dziećmi i domem funkcjonowała w jakimś innym wymiarze czasoprzestrzennym, gdzie większość czynności nie mieściła się w grafiku.

– A wiesz, że Marta umie rozróżniać głosy zwierząt? – powiedział, uśmiechając się do niej.

– Zamknij się – wyrwało się Nice.

Kuba spojrzał na nią ze zdumieniem, ale ona wyszła szybko do kuchni i stanęła przed oknem, mocno zaciskając ręce na blacie.

Idealny tatuś! Nagle zaczął zauważać, że dzieci się rozwijają, mówią, poznają świat. To była jej działka! To ona zawsze słyszała pierwsze słowa, patrzyła na pierwsze kroki i pierwsza się o wszystkim dowiadywała. A teraz Kuba bierze udział w czymś, co wcale mu się nie należy na wyłączność! A ona pada wieczorem ze zmęczenia.

Westchnęła.

– Nika. – Szef zajrzał do jej pokoju i kiwnął ręką. – Chodź, kogoś ci przedstawię.

Dopiła kawę i poszła za nim. Całe szczęście, że chociaż w pracy nie musiała się niczym stresować. Jej przełożony, Bartłomiej Więcek, był wyjątkowo pozytywnym facetem, kochającym nie tylko kobiety, ale i piękne przedmioty. Te ostatnie kupował z prawdziwą pasją, jeśli zaś chodzi o kobiety, to spotykał się z nimi tak długo, dopóki nie zaczynały wchodzić na jego niezależne terytorium.

– Nie chciałbyś mieć rodziny? – spytała go kiedyś Nika.

– Nie. Wiem, jak egoistycznie to brzmi, ale przynajmniej jestem uczciwy. Lubię dzieci, ale wolę na nie patrzeć, niż je wychowywać. I nie czuję potrzeby posiadania własnego. Lubię też kobiety, ale nie lubię etapu, w którym zaczynamy dyskutować o rodzaju płynu do naczyń. – Rozkładał bezradnie ręce.

I Nika nawet go rozumiała. To, że normą było łączenie się w pary, a konsekwencją tego rozmowy o płynie do naczyń, nie oznaczało jeszcze, że wszyscy musieli tej właśnie normy przestrzegać. Każdy człowiek ma prawo do takiego ustawienia mebli w swoim życiu, jakie mu najbardziej odpowiada. Nawet jeśli nie odpowiada to innym.

W gabinecie Bartłomieja, na plastikowym pomarańczowym krześle z metalowymi nóżkami w kształcie kurzych stopek z bajki o Babie Jadze, siedział jakiś mężczyzna, który na widok Niki zerwał się szarmancko i równie szarmancko pocałował ją w rękę. Speszyła się nawet, bo mężczyzna był z tych, których zazwyczaj ogląda się na billboardach i którzy reklamują bieliznę. On, co prawda, miał na sobie garnitur, ale Nika oczami wyobraźni ujrzała jego obcisłe bokserki i odrobinę się zarumieniła.

– Makary Machaj. – Ukłonił się jeszcze, a potem obdarował ją uśmiechem z serii rozmiękczających.

Opadła więc na plastikowe zielone krzesło z metalowymi nóżkami w kształcie kurzych stopek i z trudem przeniosła wzrok na swojego szefa, chociaż podświadomość kazała jej zerkać w stronę Makarego.

Swoją drogą, piękne imię!

– Makary jest naszym nowym nabytkiem, o którym ci już wspominałem. Przydzielam go tobie, bo oboje jesteście zdolni, a ty Nika masz dodatkową motywację. Słyszałem o Kubie.

Skąd?

Berenika ciężko westchnęła. To niewiarygodne, jak złe wiadomości fruwają swobodnie po czasoprzestrzeni, docierając wszędzie tam, gdzie nie powinny. Ale taka już ludzka natura, że przyciąga opowieści o nieszczęściach, problemach lub cudzej utracie pracy. Dzięki temu sama czuje się ciut lepiej.

– Dostaliśmy ofertę od dużej firmy farmaceutycznej na reklamę nowego leku na serce. Absolutnie chcę to zlecenie, bo za nim idzie wyjątkowo sympatyczne wynagrodzenie, które dotknie również waszą dwójkę, jeśli oczywiście wszystko pójdzie po naszej myśli.

Nika zerknęła na Makarego, który z kolei nie zerkał, tylko patrzył na nią otwarcie i ciągle z tym samym uśmiechem. Kobiety lubią ten rodzaj zainteresowania ich osobą, nawet jeśli publicznie rozgłaszają, że najważniejsze jest porozumienie dusz, a uroda nie ma nic do rzeczy. Uroda Makarego nie mogła jednak pozostać niezauważona i Nika musiała w myślach potrząsnąć sama sobą, żeby wreszcie wrócić na ziemię, po której stąpała przecież z Jakubem oraz trójką uroczych dziewczynek z imionami na literę „M”.

Jak Makary…

I chyba po raz pierwszy od dawna ucieszyła się, że pracuje w tej agencji i że nie jest już tylko mamą. A obowiązki można przecież spokojnie podzielić. Nawet jeśli do tej pory w ogóle tego z mężem nie robili.

Tymczasem Jakub łapał właśnie wymioty w ręce i chociaż kompletnie tego nie planował, dzielnie stawiał czoło niestrawności swojego najmłodszego dziecka.

– O matko, skąd w tobie tyle płynów? – zdziwił się tylko, a potem zaczął dokładnie obserwować Martę, która po skończonej akcji otrząsnęła się zdziwiona tym, co właśnie się stało.

– A jeśli ty jesteś poważnie chora? – zaniepokoił się nagle i z ulgą zauważył, że na lodówce jest przypięta karteczka z numerem telefonu do przychodni dziecięcej. Do której oczywiście w żaden sposób nie można się było dodzwonić.

– Dobrze. Spokojnie, Martusiu, ojciec jest na posterunku i z pewnością nie pozwoli ci się odwodnić. Zajrzę tylko do komputera, żeby mieć absolutną pewność, że to jest to, co podejrzewam. Lub że nie jest.

Wymioty u niemowlaka. Co robić?

Nie można ich bagatelizować, ale często nie ma też powodów do paniki.

– To o mnie – z dumą oznajmił Jakub. – Jak widzisz, nie bagatelizuję problemu, ale przecież nie można zarzucić mi, że miotam się jak lew ugodzony śrutem w dupę. Przepraszam, w pośladek. – Zerknął na Martę, która leżała już całkiem spokojnie na kocyku i nawet gaworzyła.

Aby dziecko się nie odwodniło, częściej przystawiaj je do piersi. Nie przegap objawów odwodnienia: płacz bez łez, skąpe oddawanie moczu, suchy język i usta, senność, uchwycony w dwa palce fałd skóry nie rozprostowuje się od razu po puszczeniu. Jeśli te symptomy się pojawią, idź z dzieckiem do lekarza. Ryzyko odwodnienia jest największe u najmłodszych dzieci. Nie podawaj noworodkowi żadnych leków na wymioty*.

* Źródło: http://www.mjakmama24.pl/niemowle/choroby-i-dolegliwosci-niemowlat/wymioty-u-niemowlaka-dlaczego-noworodek-wymiotuje-jak-postepowac,557_7319.html (dostęp: 10.03.2017).

– Cholera – zaniepokoił się Jakub. – Do piersi cię raczej nie przystawię, zresztą mama też już skończyła cię karmić. Została nam tylko butelka, ale najpierw sprawdzę, czy masz te symptomy, o których tu piszą.

Kuba podszedł do Marty i próbował obejrzeć jej język. Zaniepokoiła go również jej sucha pieluszka oraz fakt, że córka zaczynała ziewać.

– Zgadza się, do diabła. Trudno, jedziemy do lekarza, nie będę więcej dzwonić, bo i tak nie mam żadnych szans na połączenie.

W przychodni było więcej osób niż w marketach przed Bożym Narodzeniem. Większość dorosłych kasłała, kichała, a niemal wszystkie dzieci wyły. Na dodatek niesympatyczna kobieta w rejestracji oznajmiła Jakubowi, że nie zostanie przyjęty od razu, ponieważ nie zarejestrował się telefonicznie. A numerki zostały już rozdzielone. Wolno mu jednak poczekać, lekarz przyjmie go na końcu. Jeśli jednak doktor będzie musiał wyjść, pozostaje mu przychodnia, która ma dzisiaj dyżur. Takie są procedury.

– Moje dziecko się odwadnia. Wymiotowało i jest senne. Nie robi siusiu, ma suchy język i chyba widzę pierwsze oznaki omdlenia – zawołał oburzony, licząc na litość i zrozumienie.

– Proszę zdjąć córce czapeczkę i kurtkę oraz wyjąć ją z koca. Pan również by zemdlał w takim stroju. Jest kwiecień, dość ciepły. Czy dziecko ma gorączkę? Ile razy wymiotowało?

– Raz, ale dużo. Gorączki nie ma. Poza tym wszystko się zgadza.

– Co się zgadza?

– Symptomy.

Kobieta tylko pokręciła głową.

– Kolejny tatuś Google.

– Kto? – oburzył się Jakub.

– Nieważne. Dziecku nic nie jest, a pan histeryzuje. Proponuję też pójść do łazienki i zmyć sobie wymioty z koszulki.

Wściekły Jakub uznał, że w tej sytuacji musi zadzwonić albo na policję, albo do Niki. Wybrał opcję drugą, bowiem nie bardzo wiedział, co dokładnie powiedzieć tym z opcji pierwszej. Próba zamordowania dziecka? Nie, nawet on wiedział, że to jednak bezpodstawne oskarżenie, a znieczulica i oschłość polskiej służby zdrowia z pewnością nie podlegają żadnej karze. A najgorsze było to, że jego koszulka rzeczywiście podle cuchnęła.

– Co się dzieje? – spytała Berenika, zanim zdążył wziąć oddech i poinformować ją o krytycznym stanie zdrowia Marty.

Obruszył się. Dlaczego musi się od razu coś dziać? Nie można zadzwonić ot, tak? Bez większego powodu?

– Nic, dzwonię, żeby ci powiedzieć, że u nas wszystko w porządku, pozdrawiamy cię z Martą, za chwilę idziemy na spacer i zakupy – powiedział szybko, a potem się rozłączył, zanim Nika usłyszałaby w tle inne wyjące dzieci i kichających rodziców.

– Naprawdę nic ci nie jest? – Sprawdził czoło córeczki i spojrzał nieufnie na jej bezzębny uśmiech. Swoją drogą, czy ona nie powinna już mieć chociaż jednego zęba?

Dyskretnie wyjął z kieszeni telefon i wystukał hasło w Google.

Ząbkowanie u dzieci. Kiedy?

4.–6. miesiąc – dolne jedynki

7. miesiąc – górne jedynki

8.–12. miesiąc – dolne i górne dwójki

Cholera, cholera, cholera. Absolutnie musi tu zostać i wejść z Martą do lekarza. Nawet jeśli jego dziecko się nie odwadnia, a wymioty ustały, to ewidentnie jest problem z zębami.

O godzinie dwunastej siedemnaście Jakub zrozumiał, że jest histerykiem, na szczęście doktor, który okazał się pełną zrozumienia kobietą, wyjaśniła mu wszystko dokładnie i nawet poklepała po ramieniu.

– Proszę się nie przejmować. I nie diagnozować córki w Internecie. Wie pan, ile tam bzdur wypisują? Ostatnio przyszła do mnie matka z dzieckiem chorym na ospę. I przez pół godziny nie dała sobie wytłumaczyć, że to ospa, a nie żaden urok, który ktoś rzucił na jej syna. Bo w Internecie wyczytała, że krosty na całym ciele mogą być dowodem na urok. Próbowała go sama z niego zdjąć przy pomocy obsikanej pieluszki, którą mu przykładała do czoła, a kiedy to nie pomogło, przyszła w końcu do mnie.

Jakub spojrzał na nią ze zdumieniem.

– Niestety, to nie jest żart. Ludzie coraz częściej głupieją cybernetycznie. Wydaje im się, że to, co znaleźli w sieci, jest prawdą objawioną. Tymczasem tekst może być tylko zwykłym żartem, który ktoś wpisał dla zabawy albo dziełem zwolenników zabobonów.

Kuba podrapał się po głowie i chyba nawet odrobinę zawstydził. Czyżby wyszedł na idiotę?

– Nie jest tak źle – zaśmiała się pani doktor. – Proszę tylko na przyszłość nie wpadać w panikę i pamiętać, że jeśli zepsuje się panu ząb, idzie pan od razu dentysty, a nie łata go wirtualnymi poradami. Podobnie jest z chorobami u dzieci. Tylko jeszcze jedno pytanie. Marta ma przecież starsze siostry, nie pamięta pan, jak to było parę lat temu?

Kuba zastanowił się. No właśnie nie. Wszystkim zajmowała się Berenika, on sam tak naprawdę nie miał pojęcia, co, kiedy i komu powinno wyrosnąć, w jakim wieku dzieci zaczynają chodzić, a kiedy mówić. Wszystko to działo się wprawdzie tuż obok niego, ale jakoś wcześniej nie skupiał się na datach, nie odnotowywał ważniejszych wydarzeń z życia swoich córek. Taką wiedzę miała tylko Berenika, on zaś to akceptował. Inna sprawa, że po cichu się odsuwał. Dzieci i tak wolały spędzać czas z mamą, bo on przecież ciągle pracował. Mama była bardziej uległa i niemal zawsze miała dla nich czas. A tata… Był raczej doklejony do rodziny, niż stanowił jej integralną część. Teraz to do niego dotarło. Spojrzał na panią doktor z nadzieją, że nie ma wypisanego na twarzy grzechu ojcowskiego wycofania.

– Czas wyrzynania się ząbków jest zapisany w genach – mówiła tymczasem lekarka. – I naprawdę nie ma żadnych powodów do niepokoju. Myślę, że to kwestia kilku tygodni i Martusia będzie mogła pochwalić się pierwszym mleczakiem. A jeśli chodzi o wymioty, to najwyraźniej zachłysnęła się jedzeniem. Nie jest odwodniona, nie ma też grypy żołądkowej. Być może za szybko zjadła kaszkę.

– Jestem przewrażliwiony?

– Jest pan początkujący.

Nie był. Miał trzynastoletnią córkę. Oraz prawie sześcioletnią. Nie powinien być początkujący, a jednak pani doktor miała rację. To dziwne, że tak mało wiedział o swoich dziewczynkach, choć przecież zawsze zdawało mu się, że stanowią całkiem normalną rodzinę. Mama, tata, trójka dzieci. Wyjeżdżali razem na wakacje, on czasem pomagał kąpać Matyldę. Nie, Matyldę jednak już nie, tylko Maję i tylko kilka razy, na samym początku. Potem nie miał już na nic siły, kiedy wracał do domu po całym dniu pracy. Najbardziej lubił wtedy spokój oraz film. Czytanie bajek też było miłe, ale najchętniej robił to w weekendy, kiedy wiedział, że następnego dnia będzie mógł dłużej pospać. Kojarzył Teletubisie, chociaż zanim słoneczko zaszło za pagórek, drzemał już smacznie, nie odpowiadając na pytania dzieci. Kojarzył też świnkę Peppę, chociaż za diabła nie mógł sobie przypomnieć, jak miał na imię jej młodszy brat. Co jeszcze? Co jeszcze? Trzeba to wszystko nadrobić. Tylko dlaczego tak strasznie chce mu się spać?

Przecież teraz już nie pracuje, więc dlaczego stopień zmęczenia jest jeszcze większy? Czyżby się starzał? Czyżby jego organizm zaczął odmawiać mu posłuszeństwa, a on sam zaczynał psuć się od środka? Nie, to niemożliwe! Przecież trzeba wychować dzieci!

Minął dopiero tydzień, a on ciągle czuł się wyżęty. Nie potrafił dogadać się z Matyldą, która miała jakieś urojone wizje ubraniowe, z Mają również nie szło mu zbyt dobrze. Miał dziwne wrażenie, że najstarsza córka ma z niego niezły ubaw, zupełnie jakby oglądała dzikie zwierzątko, które nagle znalazło się wśród ludzi. Nie potrafił też ciągle umiejętnie gospodarować czasem, co głównie jego samego wytrącało z równowagi. Do tej pory miał wszystko szczegółowo zaplanowane i poukładane. Teraz nagle okazało się, że godziny grają z nim w kotka i myszkę, że biegną zupełnie innym tempem i wcale na niego nie czekają. Teoretycznie zadania były proste, w praktyce okazywały się skomplikowane. Kuba nie rozumiał, że dziecko nie ubiera się w ciągu pięciu minut. Że czasem tańczy jeszcze przed lustrem albo robi głupie miny, że po śniadaniu musi się przebrać, bo albo zmieniło koncepcję, albo po prostu wylało na siebie mleko wraz z płatkami. Nie rozumiał, że to Marta dyktuje warunki, decyduje o tym, jak długo śpi i kiedy jest głodna. Nie zdawał sobie sprawy, że zapakowanie jej do wózka i opuszczenie domu trwa znacznie dłużej niż jego dotychczasowe wyjścia do pracy. Że kupa pojawia się zazwyczaj wtedy, kiedy dziecko jest ubrane, a on trzyma w ręku klucz od domu. A już najmniej rozumiał zakupy. Dlaczego litr mleka starczał na tak krótko? Powinien od razu kupić trzy. Dlaczego dżem malinowy smakuje Matyldzie, ale już Maja jada tylko truskawkowy i to z dużymi kawałkami owoców? I dlaczego poszedł do sklepu bez wózka na zakupy, bo wydawało mu się, że wszystko zmieści w rękach?

– A ryż? – spytała sprzedawczyni.

Kuba spojrzał na nią pytająco.

– Co ryż?

– Pana dziecko na nim siedzi. To wasz ryż czy sklepowy?

Zaczerwienił się.

– Przepraszam, kompletnie zapomniałem. Zabrakło mi rąk i włożyłem go do wózka.

Sprzedawczyni pokiwała głową. Najwyraźniej nie był pierwszym ojcem, który próbował niechcący przemycić ryż pod dupką swojej pociechy.

Rozdział piąty

Rajstopy muszą być jednak pod kolor

Optymalne ciśnienie tętnicze krwi to 120 na 80. W każdej chwili może jednak podskoczyć. Na przykład wtedy, gdy staniesz oko w oko z największym psem świata – ponad dwumetrowym dogiem niemieckim. Lub gdy twoja nieletnia córka oznajmi drżącym głosem: „mamo, mam mały problem…”. Albo gdy twój szef zaproponuje ci delegację do rosyjskiej stacji badawczej Wostok na Antarktydzie. Podobno temperatura spada tam do minus 89 stopni…

Czy Twoje serce nadąża za Tobą? Sięgnij po nasz lek!

Nika zerknęła na Makarego, który w skupieniu czytał jej propozycję. Bardzo zależało jej, żeby mu się spodobała, żeby uznał ją za kobietę pełną niebanalnych pomysłów i atrakcyjną, nawet jeśli tylko zawodowo. Trochę to było głupie, ale nic nie mogła na to poradzić. Przyjemnie jest być pochwaloną, zwłaszcza przez atrakcyjnego mężczyznę.

– Dobre – oznajmił w końcu, a Nika odetchnęła z pewną ulgą.

– Sam pomysł ogólnie bardzo mi się podoba, ale może zmienimy trochę przykłady? – spytał Makary i zaproponował kawę.

Skinęła głową.

– Z puszystą śmietanką i szczyptą cynamonu? – Spojrzał na nią zielonkawo. Tak, naprawdę miał zielone oczy, jakich jeszcze nigdy u nikogo nie widziała. Intensywne, agrestowe niemalże.

– Śmietanka i cynamon? – powtórzył.

O matko. Nie lubiła cynamonu, ale może chodziło bardziej o to, kto go serwował. Poza tym nigdy nie piła kawy z cynamonem.

– Tak – uśmiechnęła się służbowo, aby nie dopuścić do nadinterpretacji.

Cynamon w kawie smakował paskudnie, ale postanowiła skończyć z tymi uprzedzeniami. Kiedy człowiek zakoduje sobie coś w głowie, to mu potem bardzo ciężko od tego uciec. A właśnie że od dzisiaj będzie piła tylko taką kawę.

Fuj.

– Posłuchaj – Makary efektownie obniżył głos. – A gdyby zamiast dwumetrowego doga niemieckiego, uderzyć w miłość?

Berenika udała, że rozumie i jest zachwycona, chociaż nie miała pojęcia, o czym on mówi.

– Świetny pomysł – powiedziała jednak i przyjęła pozę pytającą, którą Makary na szczęście zrozumiał.

– Kiedy ktoś ci się podoba, już po czterech sekundach twój mózg zaczyna produkować fenyloetyloaminę. To właśnie wtedy odczuwamy pewien rodzaj wzruszenia, uniesienia nawet, a nasze serce bije coraz szybciej i szybciej. Czy twoje serce nadąża za tobą? Sięgnij po nasz lek!

Berenika przełknęła ślinę. Jej serce również dudniło całkiem mocno, obawiała się nawet, że słychać je w całej agencji. Co do mózgu to istniało duże prawdopodobieństwo, że zaczął coś wytwarzać, bo czuła się dziwnie. Zupełnie jakby jakaś część jej ciała zaczynała lewitować, chociaż inna ciągle jeszcze kazała jej twardo stąpać po ziemi. Paradoks zauroczenia. Swoją drogą to dziwne, że tak szybko uległa urokowi obcego przecież faceta. Fakt, był przystojny, miły i bardzo przyjemnie pachniał, ale Nika dość często spotykała takich mężczyzn i jakoś do tej pory nie robili na niej większego wrażenia.

Stop. Jednak wcale nie tak często. Mężczyzna zadbany, atrakcyjny, miły oraz dowcipny wcale nie był tak popularny jak hot dogi na stacjach benzynowych. W zasadzie był nawet towarem deficytowym i stąd pewnie zainteresowanie Makarym. Ale to tylko niewinna fascynacja, która nie wyjdzie poza granice przyzwoitości. Nika była zbyt dojrzała i zbyt pewna siebie, by dać się uwieść komuś, kto miał zielone oczy. Po prostu na moment zakręciło jej się w głowie. W domu nikt jej nigdy nie chwalił, bo i za co? To, czym się zajmowała należało do jej obowiązków i chociaż przyjemnie byłoby usłyszeć zwykłe „dziękuję”, to jednak zdawała sobie sprawę, że szanse na to są niewielkie. Była mamą. Miała swoje zadania, powinności, rolę do wypełnienia i nagrodę za to, co robi wręczaną co roku dwudziestego szóstego maja.

– Bardzo dobre – zgodziła się po chwili. – Nie wiem tylko, czy nasi klienci są gotowi na słowo fenyloetyloamina. Może spróbujmy jeszcze jakoś inaczej? Trochę prościej, żeby trafiało do każdego.

Makary zmarszczył brwi, zamknął swoje agrestowe oczy i wyszeptał:

– Lekarstwem na złamane serce jest… zakochanie się w kimś innym. Lekarstwem na chore serce jest nasz lek. Uzupełnia dietę, zapobiega dolegliwościom sercowo-naczyniowym, skurczom mięśni i uczuciu mrowienia w rękach i nogach. Stawia serce na nogi. Również po to, by znowu mogło się zakochać. By mogło zabić mocniej i dodać nam skrzydeł. Zastanów się – czy twoje serce nadąża za tobą?

Berenika wypiła duszkiem kawę ze śmietanką i cynamonem, a potem wyszła do łazienki, żeby porozmawiać na osobności ze swoim odbiciem w lustrze. Otóż Makary bardzo jej się podobał, musiała to przyznać, ale zdawała sobie również sprawę, że zauroczenie to najgłupsza rzecz, na jaką mogłaby sobie teraz pozwolić. Nigdy wcześniej nie ulegała fascynacji tak szybko. No, kiedyś, sto lat temu, kiedy poznała Kubę. Ale wtedy była młoda i takie zachowanie można było wytłumaczyć. Kobieta przed czterdziestką nie jest już łatwo zakochującym się podlotkiem, potrafi odróżnić zauroczenie od miłości, a przede wszystkim nie popada w emocjonalną paranoję. Przemyła twarz wodą i pomyślała, że chyba pora odrobinę o siebie zadbać. Od kilku lat była przede wszystkim mamą i chociaż ciągle wyglądała młodo i szczupło, to jednak zapomniała o tych drobnych przyjemnościach, które dodają każdej kobiecie blasku. Zwykły manicure, wizyta u kosmetyczki, odświeżenie koloru włosów, zakup nowych butów. Owszem, było to mało oryginalne, ale od wieków jakoś się sprawdzało. Szkoda, że wykreśliła te czynności ze swojego kalendarza, zapominając, ile dobrego mogą zdziałać.

Wróciła do pokoju i postanowiła przez dłuższy czas nie patrzeć na Makarego i nie zaprzątać sobie nim myśli. W końcu to tylko kolega z pracy, a poza tym może być szczęśliwie żonaty i mieć ósemkę rozkosznych dzieci, dwa labradory oraz papugę.

– Tato, czy ty może orientujesz się, gdzie jest Matylda? – zapytała Maja, a Jakub zerwał się z kanapy z makabryczną wizją ucieczki swojej średniej córki z domu. Drzemał właśnie, więc to pytanie tym bardziej wytrąciło go z równowagi, a nawet spowodowało maleńkie tąpnięcie mięśnia sercowego. Ostatnio takie drzemki zdarzały mu się coraz częściej, ale tylko dzięki nim jakoś funkcjonował. Zupełnie jakby ładował baterie na resztę dnia. Wyczytał zresztą niedawno, że w japońskich korporacjach wręcz zalecane są piętnastominutowe przerwy w pracy na sen. On wprawdzie nie pracował w korporacji, ale power naps w domowych warunkach były jeszcze bardziej uzasadnione.

– Nie ma jej?

Maja pokręciła przecząco głową.

– Jezus Maria, dlaczego?

Najstarsza córka popatrzyła na niego odrobinę zdumiona.

– Nie wiem. Powinna być w pokoju, ale jej tam nie ma. Nie szukałam nigdzie indziej, bo nie jestem w tym domu od poszukiwań. Poza tym piszę.

– Co robisz? – zdumiał się Kuba.

– Piszę powieść, mroczną i pełną tajemnic. Nie jest to nasze zadanie domowe, gdybyś pytał, to moja prywatna inicjatywa. Być może zostanę pisarką, chociaż tego nie wiem jeszcze na pewno. Wiem natomiast, że zaginięcie Matyldy dodałoby mojej historii realności, niestety nic z tego nie będzie, bo właśnie widzę jej nogę.

– Tylko nogę? – wystraszył się Jakub.

– Tak, reszta leży pod kanapą.

Kuba odetchnął z ulgą i podszedł do swojej średniej córki, a właściwie do jej nogi wystającej spod czekoladowej sofy. Nie ruszała się, ale słyszał ciche posapywanie. Pewnie było jej gorąco.

– Czegoś tam szukasz? – spytał, kucając i próbując ustalić, gdzie znajduje się twarz Matyldy.

– Rajstopek.

Kuba usiadł na ziemi i postanowił w końcu zgłębić temat rajstop, który najwyraźniej ciągle był dość istotny, przynajmniej dla jego średniej córki. Tylko dlaczego? Co to za różnica, jakiego są koloru, chyba ważniejszy jest fakt, że są czyste. To niewiarygodne, jakimi głupotami dzieci zaprzątają sobie głowy. I po co to wszystko?

– Dlaczego muszą być pod kolor?

Matylda wynurzyła się w końcu spod kanapy i spojrzała Kubie prosto w oczy.

– Muszą. To ważne jest. Nie rozumiesz tego, ale to ważne.

Jakub zmarszczył brwi. A jeśli jest tak, że niewłaściwy kolor rajstopek stanowi dla jego córki dokładnie taki sam problem jak dla niego utrata pracy? A jeśli jest tak, że kilkuletnie dziecko po prostu musi założyć granatową spódniczkę i granatowe rajstopki, bo tylko wtedy osiągnie spokój, a jego świat znowu będzie bezpieczny? To, że Matylda miała dopiero pięć lat, wcale nie oznaczało, że nie wiedziała, czego chce. Ona chciała rajstop pod kolor ubrań. On, czterdziestotrzyletni mężczyzna, chciał znowu wrócić do pracy i być kimś ważnym. Zachowując proporcje, oba te zagadnienia były równie ważne, jeśli za punkt odniesienia brało się wiek danej osoby. Czy on w dzieciństwie nie miał podobnych zmartwień? Czy nie marzyły mu się kapselki z flagami wszystkich państw, których zawsze miał mniej niż jego koledzy? Czy nie kłócił się z mamą o czapkę – ona chciała mu wcisnąć wełnianą, robioną na drutach, on koniecznie chciał skórzaną cyklistówkę, która była prawie nie do zdobycia? Wtedy nie wydawało mu się to głupie, tylko stanowiło kwintesencję życia. Zawstydził się.

– Matyś, ja poszukam tych rajstop, obiecuję. Bo wiesz, nie robię tak często prania jak mama i możliwe, że leżą gdzieś w koszu. A jeśli nie uda mi się znaleźć, to jutro kupię ci nowe. A możesz mi powiedzieć, co jeszcze jest niezwykle ważne? Ja trochę rzeczy już pozapominałem, w końcu dość dawno byłem dzieckiem. Musisz mi pomóc.

Jego prawie sześcioletnia córka wypełzła w końcu spod kanapy, usiadła naprzeciwko niego i oznajmiła:

– Banan na plasterki.

– Nie wolno go inaczej kroić?

Matylda pokręciła przecząco głową.

– A jabłko?

– Bez skórki i na ćwiartki. Ale musisz wyciąć środek, mama tak robi.

– I co jeszcze?

Wzruszyła ramionami.

– Galaretka owocowa.

– Co z nią?

– Nie może być twarda, lubię jak się trochę rusza.

Westchnął cicho. Chyba najwyższa pora stawić czoło nowym wyzwaniom. Mentalnie ciągle jeszcze tkwił w garniturze, w rzeczywistości jego T-shirt był poplamiony kaszką, a on sam od kilku dni się nie golił. Podobno człowiek potrzebuje aż pięćdziesięciu dni, żeby przestawić się na coś nowego i zacząć to robić automatycznie. I chodzi tu zarówno o poranne bieganie, o rzucenie nałogu, jak i dostosowanie się do życia wśród trójki uroczych dziewczynek, z których każda miała swój własny świat. I nie wolno go było mieszać z innymi, jak również porządkować według własnego widzimisię. Do Jakuba docierało powoli, że dziecko jest odrębną jednostką i to wcale nie tak głupią, jak się wszystkim dookoła wydawało. To, że jego priorytetami były banan pokrojony na plasterki, pisanie mrocznych powieści lub próby stawiania pierwszych kroków nie czyniło go istotą gorszą od dorosłego człowieka. Wystarczyło tylko zejść do poziomu podłogi, żeby przypomnieć sobie, że priorytety zmieniają się wraz z przybywającymi centymetrami oraz doświadczeniem. W ciągu dwóch tygodni Kuba nauczył się więcej niż podczas szkolenia bankowców na temat „Finansowania w Jednostkach Samorządu Terytorialnego, w tym absorbowania środków unijnych w nowej perspektywie”, nawet jeśli to drugie brzmiało znacznie mądrzej i poważniej. Co więcej – dzieci okazały się ciekawsze.

Dziwne, że nigdy nie rozmawiał o tym z Bereniką. Dziwne, że oboje doszli do wniosku, iż nie muszą o tym rozmawiać. Ona uważała, że jej zadaniem jest ogarnięcie tych wszystkich szczegółów, jemu nie przyszło nawet do głowy, żeby o cokolwiek zapytać. Po tylu latach małżeństwa, dopiero przy trzecim dziecku i tylko dlatego, że chwilowo stracił pracę, zaczął dostrzegać drobiazgi, z których składała się ich codzienność. Z trzęsącej się galaretki owocowej i jabłka pokrojonego na ćwiartki. Z nerwowych poranków, podczas których należało zrobić kilkanaście rzeczy jednocześnie, a potem w porę wyjść z domu. Z pomagania w lekcjach, z organizowania czasu wolnego, z wyjęcia naczyń ze zmywarki. Kuba nie był nieporadny, nie był też ofermą. Po prostu do tej pory wykonywał czynności, które wymagały od niego racjonalnego myślenia i matematycznej precyzji. Dom funkcjonował na podobnych zasadach, ale z dodatkiem nieprzewidzianych zdarzeń, które wprowadzały chaos.

Oraz zdarzeń kompromitujących, tak jak przysypianie podczas wieczornego czytania bajki.

– Tato, zawiesiłeś się? – Matylda szturchnęła go w ramię, więc natychmiast otworzył oczy i spojrzał na nią mało przytomnie.

– Nie, coś mnie po prostu w tej bajce zastanowiło – powiedział tylko, odchrząknął i czytał dalej:

– Wtedy mały zajączek zrozumiał, że najważniejsze jest, aby najpierw porozmawiać z lisem, a dopiero potem ustalić jakiś plan działania.

Lis nagle wsunął mu łebek pod pachę, a zajączek zaczął masować stopy. Dobre zwierzątka, dobre…, kochane…

– Tato!

Kuba wziął głęboki oddech i postanowił, że będzie czytał na stojąco. Nie ma sensu siedzieć koło Matyldy, bo poduszka jest zbyt miękka, a kołderka taka cieplutka.

– No już, po prostu czasem tak się dzieje.

– Ty śpisz, nie czytasz!

Kuba chrząknął. Nie śpi, tylko odpływa. Oddala się na moment, jaka szkoda, że tak krótki.

Spontaniczność nie była jednak najlepszą metodą na prowadzenie domu. Aby to wszystko jakoś ogarnąć, potrzebny był konkretny plan. Może nie szczegółowy, może nie dokładny w każdym swoim punkcie, ale dający pewien szkielet, który pozwoliłby Jakubowi poruszać się mniej chaotycznie, a bardziej sensownie. Należało też coś zrobić z tym cholernym wieczornym zmęczeniem. W bankowości najważniejsza jest cierpliwość, wzbudzanie zaufania, determinacja oraz umiejętność nawiązywania kontaktów interpersonalnych. Dlaczego w wychowaniu dzieci te umiejętności nie miałyby mu pomóc? Ktoś, kto radził sobie z niezadowolonymi klientami, z całą listą zażaleń, pretensji i skarg, potrafi też zapanować nad własnymi córkami, które chcą tylko być szczęśliwe. W bankowości liczyła się umiejętność logicznego myślenia, która pozwalała dostrzec związki przyczynowo-skutkowe odpowiadające za wzrost kosztów kredytu w obcej walucie. W domu logiczne myślenie pomagało zrozumieć związki przyczynowo-skutkowe między wejściem bez pukania do łazienki, w której znajdowała się Maja, a jej reakcją. Nic dziwnego, że zaczęła wrzeszczeć, a nawet rzuciła w niego gąbką. W bankowości ważna była odporność na stres, zwłaszcza w kontakcie z klientami czy podczas realizowania norm. W domu ta odporność musiała zostać podniesiona do potęgi trzeciej, bo tyle miał córek. W bankowości ceniono komunikatywność, dzięki której można było umiejętnie udzielać informacji na temat oferty firmy oraz odpowiadać na tysiące pytań klientów. W domu tych pytań było jeszcze więcej, a każde ważniejsze od poprzedniego.

Czy kupa pływa? Dlaczego ludzie umierają, a zwierzęta zdychają? Czy może być na odwrót? Co to jest nieskończoność i czym się różni od skończonego kretyna?

.

.

.

...(fragment)...

Całość dostępna w wersji pełnej