Tytuł oryginalny: Hold on tight

Autor: Abbi Glines

Tłumaczenie: Regina Mościcka

Redakcja: Agnieszka Pietrzak

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak

Skład: Izabela Kruźlak

Projekt graficzny okładki: Jessica Handelman

Opracowanie graficzne okładki: Ilona i Dominik Trzebińscy

Zdjęcie na okładce: © 2015 by Michael Frost

Redaktor prowadząca: Kinga Kościak

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

First Simon & Schuster Children’s Publishing Division edition July 2015

Text copyright © 2015 by Abbi Glines

Copyright for Polish translation © Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, z wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2019

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl, www.pascal.pl

ISBN 978-83-8103-497-5

Przygotowanie eBooka: Mariusz Kurkowski

Mojej mamie, Becky. Odkąd byłam dzieckiem, zawsze potrafiłaś podnieść mnie na duchu swoimi niesamowitymi opowieściami. Dziękuję, że wspierałaś mnie w moich marzeniach.

Kocham Cię.

- Prolog -

Sienna

– Szerzej nogi! – wydyszał mi Dustin do ucha, przyciskając moje lewe kolano do skórzanej tapicerki tylnej kanapy jego auta.

Zwykle robiliśmy to w taki sam sposób, ale od czasu do czasu mój chłopak miał ochotę spróbować czegoś nowego, więc musiałam się do niego dopasować. A jednocześnie udawać, że mam z tego przyjemność, co nie było łatwe.

Na początku czułam ból, ale teraz było mi już tylko niewygodnie. Kochałam Dustina, a on domagał się seksu, więc się na to godziłam. Właśnie dlatego parę razy w tygodniu cierpliwie znosiłam, jak miętosi i boleśnie szczypie mi sutki. Potem robił swoje i po chwili miałam spokój. Poświęcałam się jednak, bo chciałam być przy nim i czuć jego bliskość. Od jakiegoś czasu miałam wrażenie, że się od niego oddalam, więc seks pozwalał mi uspokoić sumienie. Kiedy byliśmy ze sobą, wszystko wracało do normy.

– Tak? – upewniłam się, podnosząc nogę i opierając ją o oparcie tylnego siedzenia.

– O kurwa, tak! Właśnie tak, skarbie. Jesteś cholernie ciasna. Ledwo mogę w ciebie wejść.

Pod tym względem miał absolutną rację. Nic dziwnego, że seks nie sprawiał mi żadnej przyjemności. Na pewno istniał jakiś sposób, żeby to zmienić, ale Dustin nigdy o tym nie wspominał, więc sama nie pytałam.

– Ożeż ku…! Aaaa, tak! O w mordę, kotku, ale dobrze! Aaaa! – krzyknął na całe gardło, odrzucając głowę do tyłu i przewracając oczami.

To oznaczało, że już po wszystkim. Uff, nareszcie.

Kiedy Dustin zsunął się ze mnie, szybko poderwałam się i usiadłam, w obawie, że nabierze ochoty na drugi raz. Czułam się, jakby zmusił mnie do zrobienia szpagatu, więc nie uśmiechała mi się powtórka.

– Wiesz, że kiedyś się pobierzemy, prawda? – odezwał się Dustin, pomagając mi obciągnąć spódniczkę. Potem wręczył mi moje majteczki.

Nigdy nie skarżyłam się na to, że ciągle uprawiamy seks, ale on znał mnie aż za dobrze. Był moim najlepszym przyjacielem od dzieciństwa, więc kiedy nasza przyjaźń stała się czymś więcej, nikt ani trochę się nie zdziwił.

Kochałam Dustina Falco od dziecka, więc można się było spodziewać, że między nami skończy się tak, jak się skończyło. Choć prawdę mówiąc, nie byłam do końca pewna, czy to jest to, czego naprawdę chcę. Nasz związek bardzo się zmienił w ciągu ostatnich dwóch lat.

A może to raczej Dustin bardzo się zmienił w ciągu ostatnich dwóch lat.

Chwilami miałam wrażenie, że go nie poznaję. Nie był już tamtym beztroskim i godnym zaufania kumplem z naprzeciwka, za którym kiedyś przepadałam. Jego miejsce zajął bijący kolejne rekordy gwiazdor koszykówki, którego już w drugiej klasie liceum mieli na oku łowcy talentów z drużyn uniwersyteckich. Dziewczyny za nim szalały, koledzy uważali za idola. A on pławił się w sławie. Dobrze wiedział, że jest kimś wyjątkowym, i nie zamierzał się z tym kryć.

Kochałam Dustina, więc pogodziłam się z jego przemianą. A przynajmniej bardzo się starałam. Nawet jeśli musiałam przyjąć do wiadomości fakt, że poświęca mi czas tylko wtedy, gdy ma ochotę na seks. Resztę czasu zajmowały mu koszykówka i popijawy z kolegami. Tego ostatniego nie byłam w stanie zaakceptować i kategorycznie odmawiałam towarzyszenia mu na imprezach. Zaliczyłam razem z nim tylko dwie i za każdym razem tak się upił, że musiałam wracać do domu pieszo, sama jak palec. Gdybym nie dotarła na czas, dostałabym szlaban co najmniej do trzydziestki.

Moi rodzice ufali Dustinowi, ale nie mieli pojęcia, jaki naprawdę jest i jak bardzo się zmienił. Nigdy nie pozwalali mi chodzić na imprezy. Wieczorami musiałam wracać do domu o wiele wcześniej niż inni. To irytowało Dustina, ale zawsze mnie zapewniał, że wszystko w porządku i jakoś sobie z tym radzi.

– Oho, znowu się nie odzywasz. Coś musiało cię wkurzyć. To co tym razem zrobiłem nie tak? – spytał Dustin, gdy zakładałam z powrotem majteczki.

– Nic. Tylko się zamyśliłam. Wcale nie jestem wkurzona – zapewniłam go. Zawsze robiłam wszystko, byle tylko był zadowolony i nie musiał się niczym denerwować.

Dustin nachylił się i dotknął dłonią mojego policzka. Jego czułe, łagodne spojrzenie przypomniało mi o chłopaku, w którym zakochałam się wiele lat temu.

– Liczysz dla mnie tylko ty, Sienno Roy. Nikt inny, tylko ty. Wiesz o tym, prawda?

Pokiwałam głową. Powtarzał to od naszego pierwszego pocałunku. Pocałunku, do którego pewnie nigdy by nie doszło, gdyby nie zainteresował się mną jego starszy brat, Dewayne. Nie, to nie był ten rodzaj zainteresowania, jakie przejawiał wobec dziewczyn w jego wieku. Bo kiedy my zaczynaliśmy liceum, Dewayne był już w ostatniej klasie. On i jego paczka trzęśli całą szkołą.

W pierwszym dniu nauki w liceum Dustin zostawił mnie samą i poszedł do chłopaków z drużyny koszykarskiej oraz starszych kolegów, którzy ochoczo przyjęli go do swojego towarzystwa. Ja z kolei miałam bardzo surowych rodziców, więc nie znałam prawie nikogo w nowej szkole. Na szczęście Dewayne natknął się na mnie na korytarzu i pomógł mi się odnaleźć. Kiedy nadeszła pora obiadu, Dustin usiadł w stołówce z kolegami i nie zaprosił mnie do stolika. Przerażały mnie tłumy, nowe miejsce, więc wyszłam na zewnątrz i usiadłam pod drzewem. Jadłam obiad w samotności do momentu, gdy pojawił się Dewayne Falco i usiadł obok mnie. Przez jakiś czas tak to wyglądało. Ale im więcej uwagi poświęcał mi starszy brat, tym bardziej młodszy zaczynał się mną interesować. Niedługo później oficjalnie zostałam dziewczyną Dustina.

– Kocham cię, skarbie. Jesteś tylko moja. Wkurza mnie, że musimy się ukrywać i wiecznie śpieszyć. Że nie mogę cię zabrać do łóżka z zapalonymi dookoła świecami, jak na to zasługujesz. Bardzo bym tego chciał, ale na razie musimy się ukrywać przed twoimi rodzicami. Kiedyś będziesz wolna, nie będą cię już tak bardzo pilnować.

Pokiwałam głową. Dustin miał rację, za jakiś czas wyjadę na studia i uwolnię się od czujnego wzroku ojca. Będę sama o wszystkim decydować.

– Ja też cię kocham – zapewniłam go.

Uśmiechnął się i pochylił, żeby mnie pocałować. Delikatnie i czule. Zwykle po seksie traktował mnie jak najcenniejszy skarb, żebym nie miała cienia wątpliwości, że za mną szaleje. Dla tych kilku chwil warto było się przemęczyć. Bo prawda była taka, że seks wcale nie sprawiał mi przyjemności. Bolało i było mi niewygodnie, więc nie potrafiłam zrozumieć, dlaczego dziewczyny za nim przepadają. Po wyrazie twarzy Dustina, kiedy miał orgazm, widać było, że to dla niego fantastyczne przeżycie. Ale ja nigdy czegoś podobnego nie poczułam. Wręcz przeciwnie, nie cierpiałam seksu i godziłam się na niego tylko ze względu na Dustina.

– Mamy piętnaście minut, żeby odstawić cię do rodziców – oznajmił Dustin.

W ten sposób kończyła się każda nasza wieczorna randka – odwoził mnie do domu, a sam jechał na imprezę albo grać w kosza. Moja wyobraźnia zaczynała wtedy działać i ciężko mi było pogodzić się z myślą, że mój chłopak imprezuje do późna w towarzystwie innych dziewczyn. Wspomniałam mu raz o swoich obawach, że w końcu będzie miał dosyć zasad moich rodziców i ze mną zerwie. Zaprotestował i zapewnił, że kocha tylko mnie i że to się nigdy nie zmieni.

– O, kurwa!

Odwróciłam gwałtownie głowę w jego stronę, zaskoczona tym nagłym wybuchem, i zobaczyłam, że trzyma w ręce zużytą prezerwatywę. Była z wierzchu mokra od spermy, która powinna znajdować się w środku.

– Pękła! Pieprzona guma – zaklął, po czym cisnął ją za okno. – To już druga z tej samej paczki, którą kupiłem w zeszłym tygodniu. Muszę się przerzucić na inną markę – wymamrotał pod nosem.

– Nie mówiłeś, że już jedna nam pękła – zdziwiłam się, próbując sobie przypomnieć nasze randki z ostatniego tygodnia, gdy uprawialiśmy seks w samochodzie.

Dustin pobladł na twarzy, ale zaraz wzruszył lekceważąco ramionami.

– Nie chciałem cię martwić. Wkurzyłem się po fakcie, a potem zapomniałem. A teraz znowu. Kupię nową paczkę, nie przejmuj się – rzucił, mrugając do mnie porozumiewawczo, a potem wciągnął dżinsy i zapiął zamek. – Chodź, odwiozę cię do domu.

Otworzył drzwi i wyskoczył z wozu, a potem wyciągnął do mnie rękę i pomógł mi wysiąść. Kiedy oboje znaleźliśmy się na zewnątrz, objął mnie i głęboko westchnął.

– Co ja bym bez ciebie zrobił, Sienna… Tak strasznie cię kocham. Jesteś dla mnie wszystkim. Tylko dzięki tobie jakoś funkcjonuję. Tylko tobie mogę we wszystkim zaufać.

To był dawny Dustin. Mój najlepszy przyjaciel, chłopak z naprzeciwka, jakiego znałam od urodzenia. Nie ten uwielbiany przez wszystkich gwiazdor, który imprezował i upijał się do nieprzytomności.

Stanęłam na palcach, żeby go pocałować, ale on i tak musiał się pochylić, abym mogła dosięgnąć jego ust. Dustin był o dobre pięć centymetrów wyższy od starszego brata, a on również wyróżniał się wzrostem. Dewayne miał za to szersze barki i wyrobione mięśnie, jak u dorosłego mężczyzny. W porównaniu z nim Dustin wciąż jeszcze był chłopakiem. Ale za to był mój.

Co nie przeszkadzało mi zerkać ukradkiem na Dewayne’a, kiedy nikt nie widział. Gdy mył przed domem samochód, obserwowałam go z okna swojego pokoju, ukryta za firanką. Wykorzystywałam każdą okazję, żeby choć przez chwilę na niego popatrzeć.

Od momentu, gdy Dewayne usiadł obok mnie na przerwie obiadowej pierwszego dnia szkoły, stał się w moich oczach wręcz bohaterem. Nic dziwnego, przecież przybył mi na pomoc. Od tamtego czasu ratował mnie jeszcze niejeden raz. Zainteresowanie ze strony takiego fantastycznego chłopaka budziło we mnie uczucia, których nie umiałam okiełznać. I choć starałam się je tłumić, po prostu mi się to nie udawało.

Byłam zakochana w Dustinie Falco, ale moim idolem był jego starszy brat, do czego oczywiście nikomu się nie przyznawałam. Nic dziwnego, miał w sobie to coś i żadna dziewczyna nie byłaby w stanie mu się oprzeć.

Tamtej nocy leżałam już w łóżku pogrążona w fantazjach o Dewaynie (bo tylko w takich chwilach pozwalałam sobie zdradzać w myślach swojego chłopaka z jego starszym bratem), gdy nagle rozległy się syreny. Nie słyszeliśmy ich często w Sea Breeze. W takim małym miasteczku jak nasze pogotowie, policja i wozy strażackie rzadko miały okazję pędzić na sygnale w jedno miejsce. Wycie stopniowo się nasilało i wtedy dotarło do mnie, że stało się coś poważnego. Wstałam z łóżka i podeszłam do okna, żeby wyjrzeć na drogę. Wciąż słyszałam jadące wozy, ale nie udało mi się niczego zobaczyć. Wiedziałam jedynie, że są blisko nas.

Wycie syren nie ustawało, wręcz przeciwnie, dołączyły do nich kolejne. Otuliłam się kocem i usiadłam w wykuszu okna. I tak nie mogłam zasnąć, więc postanowiłam pomodlić się za tego kogoś, kto spowodował alarm w naszym mieście. Rodzicie byli bardzo religijni i tak mnie wychowali, więc wierzyłam w siłę modlitwy.

Zdążyłam przymknąć oczy, gdy drzwi mojego pokoju otworzyły się i stanęła w nich mama z przerażoną miną. Coś z ojcem? Wstałam, czując, jak ogarnia mnie strach, i spojrzałam jej w oczy.

– Co się stało, mamo? – spytałam. – Tata jest w domu? Jest, prawda?

Pokiwała głową.

– Jesteśmy w komplecie – odparła, po czym położyła dłoń na sercu i zaczerpnęła głęboko powietrza. – Nie o to chodzi… – urwała i przymknęła oczy.

Ruszyłam gwałtownie w jej stronę, zrzucając z siebie koc. Powoli zaczynałam wpadać w panikę.

– Mamo, powiedz, co się stało – poprosiłam.

Uniosła na mnie wzrok, a wtedy zauważyłam, że ma oczy pełne łez.

– Chodzi o Dustina, kochanie.

– O Dustina? – zdziwiłam się, przystając w pół kroku i kurczowo zaciskając dłoń na pierwszym z brzegu meblu, żeby nie upaść.

Mama pokiwała głową.

– Tata właśnie rozmawiał przez telefon z pastorem. On już jedzie do państwa Falco. Dustin rozbił się swoim samochodem na drzewie… – powiedziała łamiącym się głosem.

Rozbił się samochodem na drzewie? Jak to możliwe? Przecież widzieliśmy się zaledwie dwie godziny temu.

– Ale nic mu się nie stało, prawda? – spytałam naiwnie, chociaż przeraźliwe wycie wskazywało na coś zupełnie innego. Gdyby nic poważnego się nie wydarzyło, po co karetka, wozy policyjne i strażacy?

Mama potrząsnęła przecząco głową.

– Nie, Sienno. Niestety. On… nie żyje, córeczko.

- Rozdział I -

Sześć lat później

Sienna

Nie spodziewałam się, że jeszcze kiedykolwiek pokażę się w swoim rodzinnym miasteczku Sea Breeze w Alabamie. Kiedy rodzice spakowali moje rzeczy i wysłali mnie do Fort Worth w Teksasie, gdzie miałam mieszkać ze słabo mi znaną siostrą mamy, obiecywali, że wrócę do nich, kiedy już urodzę. Nie poinformowali mnie jednak, że planują mój powrót bez dziecka.

Zerknęłam do tyłu na Micaha, śpiącego w foteliku samochodowym z zaciśniętą w rączce figurką Dartha Vadera. Nasze życie nie należało do najłatwiejszych, ale mieliśmy siebie. Gdybym mogła cofnąć czas, postąpiłabym tak samo. Micah był całym moim życiem. Uleczył mnie, gdy byłam przekonana, że nikt i nic na świecie nie jest w stanie ulżyć mi w bólu.

Nie pozwalając na oddanie Micaha, sama skazałam się na wygnanie ze swojej niezwykle religijnej rodziny. Ciotka nie należała do szczególnie wylewnych osób, ale nie podzielała poglądów moich rodziców i nie zgadzała się z ich decyzją. Co prawda musiałam pracować na swoje utrzymanie, ale zapewniła mnie i dziecku dach nad głową.

Nie miałam innego wyjścia, jak tylko zrezygnować z liceum i zdawać eksternistycznie egzamin GED*. Ciotka Cathy była dyrektorką miejscowego liceum, więc pomogła mi dostać stypendium na uczelni zawodowej. Kiedy Micah skończył półtora roku, zaczęłam studiować, a tuż przed jego trzecimi urodzinami uzyskałam dyplom z kosmetologii.

*Egzamin uznawany w USA za odpowiednik dyplomu szkoły średniej.

Wszystko dzięki ciotce. Chyba nigdy nie zdołam się jej za to odwdzięczyć.

Dopiero w zeszłym roku w końcu wyprowadziliśmy się wraz z Micahem do wynajętego mieszkania. Przez cały ten czas z nikim się nie umawiałam ze względu na synka – po prostu nie potrafiłam nikomu zaufać. Poza tym nie uśmiechało mi się płacić opiekunce, gdy potrzebowaliśmy pieniędzy na ważniejsze rzeczy: czynsz, przedszkole i jedzenie. Co nie oznacza, że mężczyźni ze mną nie flirtowali i nie próbowali umówić się na randkę. Janell, właścicielka salonu kosmetycznego, w którym pracowałam, twierdziła, że zdaniem facetów tylko udaję niedostępną, a przez to robią się jeszcze bardziej namolni.

W głębi duszy musiałam przyznać, że czasami czułam się samotna. Wystarczyło jednak, że Micah się do mnie uśmiechnął, a wtedy widziałam w nim jego ojca. Przypominałam sobie wówczas, że miałam u swojego boku kogoś wyjątkowego przez prawie dziesięć lat życia. I że teraz mam synka, więc nikogo więcej mi nie potrzeba.

Kiedy dwa miesiące temu mama zadzwoniła z wiadomością, że ojciec miał zawał serca, nie wiedziałam do końca, co tak naprawdę czuję. Nigdy nie widział Micaha i jak się okazało, miał go już nie zobaczyć. Matka wykorzystała pieniądze z ubezpieczenia ojca i przeprowadziła się na osiedle dla seniorów na Florydzie, a nasz dawny dom podarowała Micahowi i mnie.

Nigdy jednak nie przeprosiła za to, że odwróciła się ode mnie, kiedy najbardziej jej potrzebowałam. Ani że nie interesowała się swoim jedynym wnukiem. Ale sam fakt, że oddała nam dom, już coś znaczył. Mogłam tylko mieć nadzieję, że kiedyś w końcu do niej dotrze, co traci, nie uczestnicząc w życiu Micaha.

Janell wystawiła mi świetne referencje, dzięki czemu dostałam pracę w jednym z najbardziej ekskluzywnych salonów piękności w Sea Breeze. Miałam zarabiać więcej niż do tej pory, a dodatkowo odpadały mi opłaty za czynsz. Wszystko wskazywało na to, że w Sea Breeze będzie się nam żyło o wiele lepiej niż dotychczas. I co najważniejsze, Micah będzie się wychowywał w tym samym nadmorskim miasteczku, które pamiętałam z dzieciństwa i za którym tęskniłam.

Jedynym, czego się obawiałam i co o mały włos nie powstrzymało mnie przed przeprowadzką, była perspektywa spotkania z rodziną Falco. Kiedy zorientowałam się, że rodzice nie chcą, żebym zatrzymała synka, wysłałam list do Tabby Falco, matki Dustina.

Nic mi nie odpowiedziała.

Przez cały pierwszy rok życia Micaha wysłałam im dziesiątki listów ze zdjęciami małego. Był niesamowicie podobny do ojca. Chciałam uświadomić jego rodzinie, że coś pozostało po Dustinie i że nie całkiem go utraciliśmy.

Ale ani razu nie odpisali.

Kilka razy brałam do ręki telefon, żeby do nich zadzwonić, ale doszłam do wniosku, że skoro nie odpowiadają na moje listy, nie będą też chcieli ze mną rozmawiać. Najwyraźniej uznali, że nie chcą mieć nic wspólnego z Micahem. To mnie zraniło, nawet mocniej niż obojętność własnych rodziców. Znienawidziłam rodzinę Falco za to, że tak paskudnie nas potraktowali. Z czasem jednak dałam sobie spokój i pogodziłam się z tym. Miałam własne, całkiem udane życie. Z moim ślicznym synkiem.

– Mamuś? Gdzie jesteśmy? – dobiegł z tylnego siedzenia mojej dwunastoletniej hondy civic zaspany głosik.

– W naszym nowym domu – odparłam, wjeżdżając na podjazd przed budynkiem, w którym mieszkałam kiedyś i który ponownie miał stać się moim miejscem na ziemi.

– Nowym domu? – powtórzył Micah z podnieceniem w głosie. Wiercił się w foteliku, żeby lepiej widzieć.

– Tak, skarbie. To nasz nowy dom. Jesteś gotów, żeby go obejrzeć? – spytałam, otwierając drzwi samochodu i wychodząc na zewnątrz.

Honda była dwudrzwiowa, musiałam więc pochylić się i sięgnąć do tyłu, żeby wydostać synka z fotelika. On jednak zdążył się już sam odpiąć z pasów, zsunął się z siedzenia i wyskoczył z samochodu.

– Czy mieszkają w nim też inni ludzie? – spytał, wpatrując się rozszerzonymi ze zdumienia oczami w drewniany dom szkieletowy z dwiema sypialniami.

– Tylko my, chłopaku. Będziesz miał własny pokój. Mój jest dokładnie naprzeciwko, po drugiej stronie korytarza.

– Ekstra! – ucieszył się, a w jego oczach zalśnił zachwyt.

Nawet gdy mieszkaliśmy u ciotki Cathy, musiał dzielić pokój ze mną. Kiedy się wyprowadziliśmy, przy opłatach za przedszkole stać mnie było tylko na wynajęcie małego mieszkanka. Mój rodzinny dom miał zaledwie sto dziesięć metrów kwadratowych powierzchni, ale naszej dwójce nawet się nie śniło o takiej przestrzeni. W wynajmowanym mieszkaniu gnieździliśmy się na nieco ponad trzydziestu metrach i spaliśmy razem w jednym łóżku.

– Chodź, obejrzymy twój pokój. Pewnie trzeba go będzie przemalować. Nie mam pojęcia, w jakim kolorze są teraz ściany – stwierdziłam.

Kiedy ostatni raz widziałam swoją sypialnię, była pomalowana na różowo. Micah uważał jednak, że to kolor dla dziewczynek, i unikał go jak ognia.

Wyjęłam z torebki klucz przesłany przez mamę wraz z listem i aktem własności domu. Wzięłam głęboki wdech, zanim umieściłam go w zamku i otworzyłam drzwi. Potem zrobiłam krok w tył i dałam ręką znak Micahowi, żeby wchodził.

– No dalej, sprawdź, czy ci się podoba.

Jego twarz rozjaśnił uśmiech i mały wpadł jak strzała do środka. Na widok przestronnego salonu wydał z siebie okrzyk radości, po czym odwrócił się i puścił biegiem przez krótki korytarz. Zatrzymałam się przy drzwiach, bo nie byłam już dłużej w stanie omijać wzrokiem domu naprzeciwko, i odwróciłam w jego stronę. Na podjeździe stał pikap, którego nigdy wcześniej nie widziałam, ale to o niczym nie świadczyło, bo od mojego wyjazdu upłynęło sześć lat. Byłam jednak pewna, że rodzina Falco nadal tu mieszka. Mama nie wspomniała, że się wyprowadzili.

Ciekawe, czy odezwą się do Micaha, kiedy będzie się bawił na podwórku. A może zignorują wnuczka, jak robili to od jego urodzenia? Nie miałam zamiaru informować synka, kim są nasi sąsiedzi. Nie powiedziałam mu też prawie nic na temat swoich rodziców. Nie wiedział, że kiedyś mieszkałam w tym domu i że ma dziadków. Kiedy w przedszkolu dostał zadanie, żeby opowiedzieć swojej grupie o dziadkach, mówił o cioci Cathy. Dzieciaki wyśmiały go, wytykając mu, że to nie jego babcia. Wrócił wtedy do domu kompletnie zdezorientowany i zestresowany, że nie zna swojej rodziny.

Powiedziałam mu wtedy po prostu, że ich nie ma.

Gdy synek spytał o ojca, wyjaśniłam, że był wspaniałym człowiekiem i Bóg wezwał go do siebie, żeby zamieszkał razem z nim w niebie. I że stało się to jeszcze przed jego urodzeniem.

To mu chyba wystarczyło, bo przestał zadawać pytania. Miał świadomość, że mama kocha go bezwarunkowo i że razem stanowimy rodzinę. Początkowo bywało mu ciężko, bo widział, że inne dzieci mają o wiele więcej bliskich niż on, ale gdy do niego dotarło, że każda rodzina jest inna, przyjął do wiadomości, że tak właśnie musi być.

– Mamuś! Mamuś! – zawołał rozradowanym głosem Micah. – Pokój jest niebieski. I naprawdę ekstra! Nawet są w nim zabawki!

Zabawki? Zamknęłam za sobą drzwi wejściowe i weszłam do korytarza. Chwilę potem przestąpiłam próg swojej dawnej sypialni i stanęłam jak wryta, rozglądając się ze zdumieniem dookoła. Pokój pomalowano na jasnoniebieski kolor, przypominający pogodne niebo. Stało w nim szerokie, wygodne łóżko i drewniana komoda do kompletu. Na łóżku leżała błękitna narzuta w pomarańczowe piłki do koszykówki oraz poduszka, również w kształcie piłki. Pod oknem stało otwarte pudło z zabawkami, z którego wystawały pirackie miecze, kij i rękawica baseballowa, okazały czerwony samochód strażacki i wielkie pudło klocków Lego. Na przeciwnej ścianie pokoju zawieszony był kosz do gry, a na podłodze tuż pod nim leżała piłka.

Nad łóżkiem widniał napis MICAH.

– Jak myślisz? Czy ci, co tu mieszkali wcześniej, zostawili te wszystkie rzeczy dla mnie? Czy musimy im to zwrócić? – spytał z wyrazem nadziei na buzi. – Popatrz, mamusiu, na ścianie jest moje imię!

Na widok tego, co zobaczyłam w pokoju, łzy zapiekły mnie pod powiekami i z trudem przełknęłam ślinę przez ściśnięte gardło. Nie wiedziałam, co mam myśleć, kompletnie się tego nie spodziewałam. Chociaż z drugiej strony nigdy nie przyszłoby mi też do głowy, że dostanę ten dom na własność.

Nagle wpadła mi w oczy biała koperta. Stała oparta o ścianę na blacie komody, a na jej wierzchu widniały imiona moje oraz Micaha.

Ruszyłam w jej stronę, ocierając dłonią łzę, która mimowolnie popłynęła mi z oczu. Starałam się ukryć twarz przed wzrokiem bystrego pięciolatka. Koperta była zaklejona, więc wsunęłam palec pod jej brzeg i ją rozerwałam.

Sienno,

to jest teraz Twój dom. Wiem, że to Ci nie wynagrodzi minionych lat, kiedy nie było mnie przy Tobie, choć potrzebowałaś pomocy. Ale nie mam nic innego, co mogłabym Ci podarować. Nie myśl, że chcę w ten sposób kupić Twoje przebaczenie. Urządziłam ten pokój nie tylko z myślą o Micahu, ale i dla siebie. Zawsze marzyłam, żeby kupować mu prezenty – na święta, urodziny czy tak po prostu, bez okazji, jak babcia wnuczkowi. Nie mogłam jednak tego zrobić, dopóki żył Twój ojciec.

Nie mam zamiaru wyrażać się o nim źle – nie w tym rzecz. Kochałam go. Był dobrym człowiekiem, ale jednocześnie miał swoją dumę, a ja to szanowałam. W głębi serca cały czas wierzę, że gdyby dostał drugą szansę, postąpiłby inaczej. Bardzo żałuję, że nie miał okazji poznać naszego wnuka.

Proszę, powiedz Micahowi, że ten pokój jest dla niego, z najlepszymi życzeniami od kogoś, kto ma nadzieję go poznać. Oczywiście kiedyś, gdy będziesz na to gotowa. O ile to kiedykolwiek nastąpi. Teraz jedynie proszę, żebyś spróbowała mi wybaczyć. Bardzo chcę być obecna w Waszym życiu.

Poniżej podaję swój adres i telefon. Gdybyś chciała do mnie napisać albo zadzwonić, byłoby wspaniale. A może wyślesz mi zdjęcia Micaha? Mam już cały album jego fotek dzięki Cathy. Jest śliczny, tak samo jak jego mama.

Twoja kochająca mama

– Mamuś, dlaczego płaczesz? – spytał Micah, pociągając mnie za nogawkę spodenek.

Złożyłam list na pół i wsunęłam do tylnej kieszeni, a potem pochyliłam się i spojrzałam synkowi w oczy.

Uniósł rączki i otarł mi twarz swoimi małymi łapkami.

– Jeśli nie możemy tu zostać, nic się nie stało. Rozumiem. – Smutek pobrzmiewający w jego głosie sprawił, że ścisnęło mi się serce.

Nadal nie wierzył, że możemy zamieszkać w takim wspaniałym domu. Złapałam go za obie rączki i mocno je uścisnęłam.

– Dom jest nasz. Osoba, która nam go podarowała, urządziła ten pokój specjalnie dla ciebie. Dlatego płaczę. Nie ze smutku, tylko ze szczęścia – zapewniłam synka.

Nie byłam jeszcze gotowa porozmawiać z nim na temat babci. Nie wiedziałam, co mam myśleć o ich ewentualnym spotkaniu. Na razie wspomnienia były zbyt bolesne, żebym mogła się na to zdobyć. Ale jej list i ten pokój wiele dla mnie znaczyły. Wciąż nie potrafiłam jej wybaczyć, że mnie opuściła, ale gdy na własne oczy przekonałam się, że kocha Micaha, zaczęłam zastanawiać się, czy nie pozwolić jej się z nim spotkać.

– Więc mogę zatrzymać wszystkie te rzeczy? – upewnił się Micah, wodząc po pokoju szeroko otwartymi z podziwu oczami.

– Tak, są twoje. Tylko twoje, nikogo innego. Masz teraz własny pokój, swoje łóżko i nawet całą szafę tylko dla siebie.

Micah podszedł do łóżka i przeciągnął dłonią po narzucie. Doskonale wiedział, jak się gra w koszykówkę. Kupiłam mu piłkę do kosza ze swojej pierwszej wypłaty, bo była częścią życia jego ojca i pomyślałam, że synek też powinien ją mieć.

– Czy ta osoba, która mi to kupiła, wiedziała, że mój tatuś był najlepszym koszykarzem na świecie? – spytał, zerkając na mnie.

Pokiwałam głową, tłumiąc uśmiech.

– Będzie nam tu dobrze, mamuś – stwierdził, a potem odwrócił się i podszedł do pudła z zabawkami.

Przyglądałam się przez kilka minut, jak ogląda rzeczy kupione przez moją matkę, a potem wymknęłam się z pokoju, żeby zobaczyć resztę domu.

W liście, który mama przysłała mi razem z kluczem i aktem własności, napisała, że zostawia mi meble, bo jej nowe mieszkanie jest kompletnie urządzone. Miałam mieszane uczucia, jeśli chodzi o spanie w łóżku rodziców, ale nie było innego wyjścia. Zwłaszcza że cały mój dotychczasowy dobytek stanowił materac, który i tak zostawiłam w Teksasie.

Otworzywszy drzwi do głównej sypialni, zamarłam w bezruchu i poczułam ogromną ulgę. Przeniesiono do niej moje stare łóżko, komodę i toaletkę, a nawet biurko. Mama widocznie kazała je tutaj wstawić, domyślając się, że nie będę chciała używać ich mebli. Na łóżku leżała ta sama narzuta, jaką zapamiętałam sprzed sześciu lat – jasnoróżowa w wielkie stokrotki.

Wróciłam do domu.

Teraz

Dewayne

Wjechałem na podjazd domu rodziców i zaparkowałem obok pikapa ojca. Zwykle odwiedzałem rodziców raz w tygodniu, ale przez ostatnie pół miesiąca najzwyczajniej nie byłem w nastroju do tych wizyt. Ostatnio mama nie wytrzymała i rozpłakała się, uświadamiając nam, że mija już szósta rocznica śmierci mojego młodszego brata.

Jedynym znanym mi sposobem, żeby jakoś poradzić sobie z rozpaczą, było picie na umór noc w noc, aż znów całkiem zobojętnieję. Aż minie żal i pustka w sercu przestanie tak cholernie boleć. Dopiero gdy udało mi się przetrwać na trzeźwo dwa kolejne dni, zdecydowałem, że pora odwiedzić mamę, zanim zacznie się niepokoić i mnie szukać.

Matka miała spory temperament, dlatego wolałem z nią nie zadzierać. Niełatwo było napędzić mi stracha, ale Tabby Falco należała do tych nielicznych osób, przed którymi czułem respekt. Kochałem ją bezwarunkowo, ale trochę się jej bałem.

Obejrzałem się i zauważyłem zaparkowaną po drugiej stronie ulicy wysłużoną białą hondę civic. Ale złom. Nina Roy wyprowadziła się z domu naprzeciwko jakiś miesiąc temu, kilka tygodni po śmierci męża. Dowiedziałem się od mamy, że wyjechała na Florydę. Dom od miesiąca stał pusty. Czyżby ktoś się tam wprowadził? Jeśli tak, nie będzie to najlepsze sąsiedztwo, sądząc po tym gracie. Może powinienem tam zajrzeć i przekonać się, czy rodzice mają się czego obawiać?

Nie miałem zamiaru pozwolić, żeby znosili hałaśliwe imprezy nowych sąsiadów albo mieli pod domem melinę narkomanów. Podszedłem nieco bliżej i wtedy dostrzegłem, że samochód ma teksańską rejestrację. Teksas? Teraz do moich początkowych obaw dołączyła ciekawość. Komu, do cholery, Nina Roy sprzedała dom? Nawet nie widziałem na nim tabliczki „Na sprzedaż”. Jeśli go wynajęła, to faktycznie możemy mieć problem. Nie dalej jak w zeszłym tygodniu aż w trzech wynajętych domach tylko o godzinę drogi stąd zlikwidowano wytwórnie metamfetaminy.

– Co się tak gapisz na auto nowych sąsiadów? Właź do środka i przywitaj się z mamą!

Odwróciłem się i zobaczyłem ojca, stojącego z poirytowaną miną w szeroko otwartych drzwiach naszego domu. Dawniej nie czułbym potrzeby, żeby się o niego troszczyć i go ochraniać. Kiedyś każdy schodził mu z drogi. Ale odkąd miał udar, wszystko się zmieniło. Oficjalnie przejąłem stery w Falco Construction, firmie budowlanej ojca, bo zdrowie nie pozwalało mu jej dłużej prowadzić. Zawsze wydawało mi się, że tego człowieka nie można złamać, ale od śmierci Dustina nic już nie było takie, jak kiedyś.

– Poznałeś ich? – spytałem, wskazując głową dom naprzeciwko.

Tato pokręcił głową.

– Pojawił się samochód, ale nie widziałem, kto nim przyjechał. Nie było żadnej firmy od przeprowadzek. Tylko ta honda. Przyjechała wczoraj, tak około południa. Dziś, gdy wyjrzałem o drugiej, auta nie było, ale jak podlewałem kwiaty o czwartej, znowu stało.

Nie wyglądało to dobrze. Ktoś wprowadził się bez mebli. Nasza dzielnica nie należała do najbardziej prestiżowych w Sea Breeze, ale jak dotąd udawało się nam uniknąć sąsiedztwa podejrzanych typów czy handlarzy narkotyków. O nie, na pewno nie pozwolę, żeby takie rzeczy działy się prawie pod nosem moich rodziców.

– Zaraz przyjdę – oznajmiłem i szybko ruszyłem na drugą stronę ulicy, żeby ojciec nie zaczął mnie od tego odwodzić. Co nie oznacza, że byłby w stanie mnie powstrzymać.

– Daj spokój, wracaj! – zawołał za mną ojciec, ale podniosłem rękę w uspokajającym geście.

– Tylko na moment. Muszę coś sprawdzić – krzyknąłem, nie odrywając wzroku od drzwi i okien domu naprzeciwko. Nie chciałem spłoszyć jego lokatorów i dostać kulki w łeb, jeśli akurat instalują fabrykę dragów.

Nina Roy powinna była się zastanowić, kogo wpuszcza do swojego domu. Choć z drugiej strony, miałem wątpliwości, czy ta kobieta w ogóle ma serce. Odesłała córkę z domu krótko po śmierci mojego brata. Sienna już nigdy nie wróciła. Ona i Dustin przyjaźnili się praktycznie od dziecka, nic więc dziwnego, że z czasem zaczęli ze sobą chodzić. Plotka głosiła, że mała, urocza Sienna przeżyła załamanie nerwowe i musieli odesłać ją do wariatkowa. W każdym razie nikt więcej jej tutaj nie widział. Przez dłuższy czas nie potrafiłem się z tym pogodzić. Choć bałem się przyznać do tego przed samym sobą, jej zniknięcie dotknęło mnie mocniej, niż powinno. Zwłaszcza że wiedziałem, jak bardzo przeżywała śmierć Dustina. Utrata Sienny to kolejna pozycja na liście spraw, które pochrzaniły się w moim życiu.

Zapukałem do drzwi i chwilę odczekałem, nie spuszczając wzroku z gałki, żeby zobaczyć, czy się powoli nie przekręca. Gdyby gnojek w środku miał gnata, byłem przygotowany, żeby go rozbroić. Zanim jednak zdążyłem przemyśleć taktykę, drzwi otworzyły się z impetem i z dołu spojrzała na mnie para zaciekawionych piwnych oczu.

– Cześć – odezwał się chłopczyk, wpatrując się we mnie niepewnym wzrokiem, jakby wahał się, czy dobrze zrobił, otwierając mi drzwi.

Jego widok kompletnie mnie zaskoczył. W życiu nie pomyślałbym, że może tu zamieszkać rodzina z dzieckiem, sądząc po zaparkowanym przed domem wysłużonym gracie. Trudno było uznać go za auto dla rodziny – był niebezpieczny dla dorosłych, a co dopiero mówić o dzieciach.

– Cześć. Rodzice w domu? – spytałem, na co mały posłał mi przeciągłe spojrzenie, po czym zmarszczył czoło.

– Nie mam rodziców, tylko mamę, ale poszła do łazienki. Zachciało jej się siusiu. Chyba nie powinienem sam otwierać drzwi.

Bystry dzieciak. Miał rację – nie powinien. Ani zdradzać kompletnie obcemu facetowi informacji o sobie. Jeśli miał tylko mamę, rzęch przed domem zaniepokoił mnie jeszcze z innego powodu. Jeśli jeździła takim złomem, jakim cudem stać ją na ten dom? Nie żeby był specjalnie ekskluzywny, ale jej auto sprawiało wrażenie, że właścicielka nie może sobie pozwolić na lokum droższe niż używana przyczepa kempingowa.

– Faktycznie następnym razem poczekaj na mamę, zanim otworzysz. Ale tym razem miałeś szczęście. – Wskazałem palcem dom po drugiej stronie ulicy. Na ganku stał ojciec i nas obserwował. – Tam mieszkają moi rodzice. Przyszedłem poznać ich nowych sąsiadów.

Dzieciak wyjrzał zza moich nóg, spoglądając we wskazanym kierunku na dom i mojego ojca, a potem z powrotem podniósł wzrok na mnie.

– Mieszkasz z rodzicami? Moja mamusia nie ma rodziców.

Super, kolejna rzecz z ich prywatnego życia, której nie powinien mi zdradzać. Co jest, do cholery? Czy ta kobieta nie uczy dzieciaka, żeby nie gadał z nieznajomymi i nie opowiadał im o sobie? Przecież to niebezpieczne.

– Nie powinieneś mówić takich rzeczy obcym ludziom, kolego.

Mały zmarszczył brwi, po czym wyciągnął do mnie rękę na powitanie.

– Mam na imię Micah. A ty?

Choć tego też nie powinien mi mówić, nie mogłem powstrzymać uśmiechu. Ten mały to istny czaruś. Uścisnąłem mu dłoń i mocno potrząsnąłem.

– Miło cię poznać, Micahu. Ja jestem Dewayne.

Mały uśmiechnął się od ucha do ucha.

– Jak Dewyane Wade? Wiesz, ten z Miami Heat.

Niezbyt pasjonowałem się koszykówką, ale oczywiście wiedziałem, kim jest Dewyane Wade, więc przytaknąłem.

– Szkoda, że nie mam takiego superowego imienia. Najbardziej chciałbym się nazywać Chris Bosh.

– Widzę, że jesteś fanem Miami Heat. Sam też grasz w kosza?

Mały pokiwał skwapliwie głową.

– Pewnie. Kiedyś zostanę gwiazdą. Mój tatuś był najlepszym koszykarzem na świecie. Ja też będę.

No proszę. A mówił, że nie ma ojca, tylko mamę.

– Micah? – rozległ się łagodny kobiecy głos.

Malec otworzył szerzej oczy i obejrzał się za siebie.

– Tak, mamuś? Jestem tutaj, z naszym sąsiadem. Przyszedł nas odwiedzić.

Podniosłem głowę w samą porę, by zobaczyć nogi. Długie do nieba, gładkie i diabelnie zgrabne, w króciutkich dżinsowych spodenkach. Niech mnie jasny szlag! Powędrowałem wzrokiem w górę po szczupłej talii i kształtnym biuście wyzierającym z dekoltu obcisłej koszulki, aż dotarłem do twarzy.

O, kurwa! Nie. To. Absolutnie. Niemożliwe.

Znałem tę dziewczynę jako nastolatkę. Była teraz starsza i stała się kobietą, ale przenigdy nie zapomniałbym jej twarzy. Ani tych jasnobłękitnych oczu, długich, jedwabistych rudych włosów i różowych ust, o których fantazjowali wszyscy faceci bez wyjątku, zarówno młodzi, jak i starzy. Ale przecież… Czyżby ona…

Zamarłem, a potem zrobiłem krok w tył i ponownie przyjrzałem się stojącemu przede mną chłopczykowi.

– Micah, idź do swojego pokoju – odezwała się cichym, lecz stanowczym głosem. – Już, natychmiast.

– Ale to fajny… – zaczął mały, ale nie pozwoliła mu dokończyć.

– Idź, proszę, Micah.

Patrzyłem za dzieckiem, jak odchodzi. Bardzo chciałem ponownie spojrzeć mu w twarz i tym razem lepiej się jej przyjrzeć. To nie był… Nie mógł być… Nie, na pewno nie… Był za mały, nie mógł być synem Dustina. Nie ma mowy, żeby ona urodziła dziecko mojego brata i ukryła to przede mną… przed naszą rodziną. Poza tym dzieciak powiedział, że jego tata był koszykarzem. To nie Dustin. Mały sprawiał wrażenie, jakby znał ojca.

– Cześć, Dewayne – odezwała się Sienna tonem, w którym wyraźnie wyczułem ostrzeżenie.

Miałem kompletny mętlik w głowie. Jakim cudem ona ma dziecko? Myślałem, że pomieszało się jej w głowie po śmierci mojego brata. Nie przyszłoby mi do głowy, że wyjechała i tak szybko założyła rodzinę.

Nie odzywałem się, a jedynie gapiłem na Siennę bezmyślnym wzrokiem. Nic z tego nie rozumiałem. Gorączkowo próbowałem połączyć w myślach fakty. Ile lat mógł mieć mały? I gdzie, u diabła, jest jego ojciec? Jaki normalny facet pozwoliłby odejść tak atrakcyjnej kobiecie? Na dodatek z takim uroczym dzieciakiem?

– Sienna – wykrztusiłem w końcu. – Kopę lat.

- Rozdział II -

Osiem lat temu

Dewayne

– Koooociiice – zamruczał przeciągle Preston Drake z zadowoleniem w głosie, rozglądając się po korytarzu. – Jaka szkoda, że już za rok będzie nam za nie groził prokurator. Trzeba się wyszaleć przed osiemnastką, póki możemy.

– Ale z ciebie dupek, stary. Dobrze, że moja siostra przyjdzie tu dopiero za rok, kiedy nas już nie będzie.

Preston zaśmiał się. Wszyscy wiedzieliśmy, że nie przyszłoby mu do głowy tknąć Amandy Hardy. Przecież była dla nas wszystkich jak młodsza siostra. A przynajmniej tak się przy niej czuliśmy. Nic dziwnego, skoro przyjaźniliśmy się z Marcusem od czasów, gdy Amanda nosiła pieluchy.

– Widzieliście Trishę? – spytał Rock, podchodząc do nas z poirytowaną miną. Miną, która wyraźnie mówiła, że ma wielką ochotę dać komuś w zęby.

– Nie. A co? Nie przyjechała autobusem? – zdziwił się Marcus.

Rock pokręcił głową.

– Wszystko przez tę jej porąbaną matkę. Muszę jej poszukać. Niedługo wrócę. Kryjcie mnie, jakby co – rzucił, po czym odwrócił się i ruszył w stronę tylnego wyjścia ze szkoły.

Znowu to samo. Matka Trishy wydzierała się na nią o byle co. W zeszłym tygodniu jej nowy kochaś uderzył Krita, młodszego brata Trishy, na co dziewczyna w odwecie skoczyła mu na plecy i zaczęła szarpać za włosy. Facet rzucił nią, aż poleciała na drugi koniec pokoju. Gdyby akurat nie pojawił się Rock, Trisha skończyłaby w szpitalu albo jeszcze gorzej. Rock próbował ją stamtąd wyrwać, ale musiał jeszcze wymyślić, co z jej bratem. Trisha za nic nie chciała zostawiać go samego w rodzinnym piekle.

– Czy to nie przypadkiem dziewczyna Dustina? – spytał Marcus, wyrywając mnie z zamyślenia i przywracając do rzeczywistości.

Przebiegłem wzrokiem po tłumie licealistów i wyłowiłem z niego Siennę Roy. Stała całkiem sama, przyciskając plecak z książkami do piersi jakby w obronnym geście, z szeroko otwartymi oczami. Wyglądała na kompletnie zagubioną. Gdzie, do cholery, podział się mój brat? Z tej dziewczyny praktycznie z dnia na dzień zrobiła się prawdziwa ślicznotka. Ledwie miesiąc temu ostrzegałem go, że powinien dać wszystkim do zrozumienia, że oficjalnie są parą, bo gdy ona pojawi się w szkole, chłopaki momentalnie zaczną się nią interesować.

– Tak, to ona. A tego durnia nigdzie nie widać – mruknąłem pod nosem.

Sienna miała straszliwie nadopiekuńczych starych i rzadko wychodziła z domu, więc praktycznie nie bywała nigdzie indziej, tylko u nas. Mój brat chodził na imprezy, ale jej nie pozwalali. Nigdy też nikt jej nie odwiedzał. Przyjaźniła się tylko z Dustinem, ale teraz nie było go przy niej. Kretyn.

– Zerwali? – spytał z ożywieniem Preston.

Hola, hola. Napalony popapraniec. Niech nawet nie myśli o podrywaniu Sienny.

– Nigdy nie byli parą. Ale nie waż się do niej startować, bo będziesz miał do czynienia ze mną. Jasne?

Preston posłał mi zarozumiałe spojrzenie, za które mógłbym dać mu w zęby, gdyby nie był jednym z moich najlepszych kumpli. Mimo to miałem straszną ochotę zetrzeć mu z twarzy ten zadowolony uśmieszek.

– Nie wkurzaj go, Preston. Nie czuję się dziś na siłach, żeby cię przed nim ratować – rzucił Marcus, posyłając Prestonowi ostrzegawcze spojrzenie.

Nie mogłem pozwolić, żeby mój młodszy brat zostawiał Siennę samą na pożarcie. Zwłaszcza że po szkole krążyło mnóstwo wygłodniałych wilków.

– Dobra, widzimy się na pierwszej przerwie. Mam teraz coś do załatwienia – oznajmiłem kolegom, unikając ich wzroku. Wolałem nie widzieć ich min.

Nigdy nie zadawałem się z pierwszoklasistkami. Ale ta konkretna wyraźnie potrzebowała pomocy, więc jeśli mój brat nie miał zamiaru się nią zająć, uznałem, że muszę zrobić to sam.

Nie musiałem przeciskać się przez tłum na korytarzu, gdy szedłem w stronę Sienny – sam posłusznie się przede mną rozstępował. Byłem w połowie drogi, gdy mnie dostrzegła. Najpierw otworzyła szeroko oczy ze zdumienia, a chwilę potem jej twarz rozjaśnił lekki, nieśmiały uśmiech. O rany, ależ była ładna. Stanowczo za ładna. Mój brat to jednak kretyn.

– Cześć, wiewióro. Widzę, że w końcu trafiłaś do pierwszej ligi – zażartowałem, chwytając ją lekko za ramię i pociągając pod ścianę zatłoczonego korytarza. – Znalazłaś już swoją szafkę?

Sienna zaczerwieniła się i opuściła głowę. Podążyłem za jej wzrokiem i zauważyłem, że założyła do spódniczki kowbojki. Wyglądała w nich diabelnie seksownie. Cholera jasna! Przecież to kocica, jeszcze dzieciak. Na dodatek dziewczyna mojego własnego brata. Smarkacz musiał tylko dorosnąć i to zauważyć.

– Szukałam jej, ale jest straszny tłok, a ja nie zapamiętałam, czy numery na sto są na pierwszym, czy na drugim piętrze. Pomyślałam więc, że na razie będę nosić książki ze sobą, a potem zostanę po lekcjach i spokojnie poszukam.

Tyle że jej podręczniki ważyły chyba więcej niż ona sama.

– Jaki masz numer? – spytałem. Nie mogłem przecież pozwolić, żeby targała ze sobą na lekcje taki ciężar.

– Sto osiemdziesiąt osiem – powiedziała, marszcząc czoło i znów rozglądając się bezradnie dookoła. Korytarz był tak przepełniony, że przy jej wzroście nie dało się zobaczyć numerów szafek.

– Chodź, nie możesz pokrzywić sobie kręgosłupa w pierwszym dniu szkoły – stwierdziłem, po czym położyłem dłoń na jej plecach i poprowadziłem ją przez zatłoczony korytarz.

Widząc, że wiele osób się nam przygląda, miałem wielką ochotę odwrócić się do nich i zapowiedzieć ostro, że mają trzymać się z daleka od Sienny. Ale tego nie zrobiłem, poprzestałem na ostrzegawczych spojrzeniach.

Nie odrywając dłoni od jej pleców, przeprowadziłem Siennę przez cały korytarz. Potem skręciłem w lewo do zachodniego skrzydła szkoły, gdzie w pierwszym rzędzie znajdowała się jej szafka.

– Oto i ona. Masz szyfr?

Sienna odetchnęła z wyraźną ulgą. Potem postawiła plecak na podłodze i zaczęła w nim szperać, aż po chwili wyjęła kawałek papieru.

– Jest – oznajmiła, uśmiechając się do mnie z zadowoleniem, po czym ostrożnie wprowadziła kombinację cyfr i otworzyła szafkę.

Podszedłem do drzwiczek i chwilę pomajstrowałem przy zamku od wewnątrz.

– A teraz ją zamknij, to ci coś pokażę – poleciłem.

Zamknęła szafkę bez słowa i spojrzała na mnie pytającym wzrokiem.

– Walnij w nią dwa razy.

Uderzyła lekko dłonią w drzwiczki.

Zaśmiałem się, kręcąc głową.

– Nie tak, wiewióro. Mówiłem: walnij. Dwa razy. O tak.

Pokazałem jej, jak należy to zrobić, a potem przekręciłem jeden raz pokrętło zamka i drzwiczki odskoczyły.

Sienna otworzyła szerzej oczy ze zdumienia.

– Jak to zrobiłeś?

Mrugnąłem porozumiewawczo, podniosłem z podłogi jej plecak z książkami i wepchnąłem do szafki.

– Czary-mary, mała. – Zamknąłem ponownie szafkę. – Proszę bardzo, twoja kolej.

Tym razem uderzyła w drzwiczki mocniej i gdy przekręciła zamek, szafka sama się otworzyła. Sienna zaśmiała się i zaklaskała z radości w dłonie.

– Ekstra! Dzięki, Dewayne.

Dustin na serio powinien się pośpieszyć, bo taka laska jak ona nie zostanie długo sama. Muszę dopilnować, żeby nikt się koło niej nie kręcił, dopóki mój brat kretyn się nie ocknie i nią nie zajmie.

Teraz

Sienna

Miałam nadzieję przygotować się jakoś do tego spotkania. Potrzebowałam czasu, żeby wszystko spokojnie przemyśleć. Czy to rodzice wysłali do mnie Dewayne’a, żeby przyjrzał się Micahowi? Chcieli się upewnić, że jest dzieckiem Dustina? A może chodziło o coś innego?

Poczułam skurcz w żołądku, aż przestraszyłam się, że lada moment zwymiotuję Dewayne’owi na buty. Micah nie znał nikogo z rodziny Falco. Ani razu nie próbowali się z nami skontaktować. Nie mogłam tak po prostu pozwolić im wkroczyć w nasze życie. Nie w ten sposób.

– Tak, kopę lat. Po co przyszedłeś? – spytałam, nie odrywając oczu od Dewayne’a.

Nadal potrafił zrobić wrażenie na kobiecie, chyba nawet mocniejsze niż jako nastolatek. Nosił jeszcze więcej kolczyków i miał kilka nowych tatuaży. A do tego szerokie barki i imponująco umięśnione ramiona. Mówiąc krótko, potężnie zbudowany facet.

Ale nie dało się nie zauważyć jego rzęs, zdecydowanie za długich jak na mężczyznę, czy pełnych warg – choć przekłutych kolczykiem – których z pewnością pozazdrościłaby mu niejedna kobieta. A zwłaszcza te, które musiały sporo wydać, żeby osiągnąć taki efekt na swoich ustach. Sfatygowane dżinsy, które chyba od dawna nie widziały pralki, opinały go tak ciasno, że trudno mi było oderwać od nich wzrok. Ale musiałam to zrobić, bo wiedziałam, że ten mężczyzna jest poza moim zasięgiem.

Dewayne nie był już tamtym miłym chłopakiem, z którym przyjaźniłam się jako nastolatka. Stał się dorosłym mężczyzną, który odwrócił się ode mnie, gdy rozpaczliwie potrzebowałam czyjegoś wsparcia. Choć był teraz prawdziwym ciachem – z gatunku tych, o których fantazjują kobiety – nigdy mu nie wybaczę. Dustin go uwielbiał, tymczasem jego syn nawet nie miał okazji go poznać.

Dewayne uniósł brew, jakby zdziwiła go moja reakcja na jego widok.

– Przyszedłem poznać nowych sąsiadów. Zaniepokoił mnie rzęch zaparkowany przed domem, bo kiedyś to była porządna dzielnica.

Dawniej patrząc na te idealnie wyrzeźbione rysy twarzy i zmysłowe usta, nie byłabym w stanie na serio się na niego rozgniewać. Ale to się zmieniło. Zacisnęłam obie dłonie, ledwo powstrzymując się, by nie dać mu pięścią w nos. Nazwał moje auto rzęchem, a ja tak ciężko pracowałam, żeby je kupić.

– Będę o tym pamiętać. Możesz być pewny, że nie narobimy wam problemów – odparłam, opierając dłoń o drzwi. Miałam nadzieję, że ten gest da mu do zrozumienia, że nie mam ochoty ciągnąć rozmowy i chcę, żeby sobie poszedł.

Dewayne nachmurzył się, mrużąc swoje ciemne oczy. Te same, które w moich dawnych marzeniach patrzyły na mnie tak, jak dziś, gdy pojawiłam się przed nim w drzwiach. No, pięknie. Właśnie udało mi się wkurzyć faceta wielkiego jak góra, który poradziłby sobie ze mną jednym palcem.

– Gdzie się podziała ta milutka dziewczyna, którą kiedyś znałem? Co się z nią stało? – spytał Dewayne spokojnym głosem, w którym pobrzmiewał jednak niepokojący, niski i groźny ton.

Czego on ode mnie oczekiwał? Że zatrzepocę rzęsami i wpadnę w zachwyt na jego widok, jak dawniej, gdy byłam nastolatką?

– Życie ją zahartowało i teraz nikomu nie ufa. – Złapałam za gałkę u drzwi, z trudem zwalczając pokusę, żeby zatrzasnąć mu je przed nosem. Miałam świadomość, że sprowokowany bez trudu wyrwałby je z zawiasów. – Dzięki, że wpadłeś. Teraz, kiedy już wiesz, że nie zakłócimy spokoju sąsiadom, możesz spokojnie wracać do rodziców. Nie będziemy wam przeszkadzać.

Pchnęłam lekko drzwi, a wtedy Dewayne zrobił krok w tył i ku mojemu zdziwieniu, odwrócił się i odszedł.

Jak widać, potrafił zrozumieć aluzję. Ulżyło mi, a jednocześnie ogarnęła mnie wściekłość. Owszem, poszedł, nie robiąc mi scen, za co byłam mu wdzięczna ze względu na Micaha, ale z drugiej strony… W ogóle się nim nie zainteresował. Nie spytał, czy może się z nim spotkać, ani nie poprosił, żebym pozwoliła go zobaczyć rodzicom. Nadal tkwiła we mnie ta zadra, choć wydawało mi się, że pozbyłam się jej już lata temu. Dzisiejszy incydent uświadomił mi, że wcale tak nie jest. I że powrót tutaj będzie ciągłym rozdrapywaniem starych ran. Zaczną boleć na nowo.

Zamknęłam drzwi na klucz, a potem podeszłam do okna i zerknęłam zza firanki na ulicę. Zobaczyłam, jak Dewayne rozmawia z ojcem, a potem razem wchodzą do domu. Jak to możliwe, że okazali się ludźmi bez serca? Kochałam ich jak swoją własną rodzinę. W dzieciństwie zdarzało mi się nawet żałować, że nią nie są. Tabby była dla mnie miła i nieraz brała mnie w objęcia, gdy tego potrzebowałam. Nigdy w życiu nie pomyślałabym, że w ogóle nie zainteresują się dzieckiem ukochanego syna.

A przecież Micah był wyjątkowy. Odziedziczył po ojcu urok i był niesamowicie bystry. Czasami miałam wrażenie, że rozmawiam z dorosłym w skórze dziecka. Każdy, kto się z nim zetknął, momentalnie był nim oczarowany. Wykapany tata. Miał uśmiech ojca i śmiał się identycznie jak on. Miałam wrażenie, jakby cząstka Dustina była cały czas obecna w moim życiu. Ale Micah był jednocześnie niezależnym bytem i miał jeszcze inne zalety, jakich brakowało jego ojcu. Innymi słowy, był ideałem.

Dustin na pewno życzyłby sobie, żeby Micah nosił jego nazwisko. Niestety, nie miałam takiej możliwości. Dlatego w zamian dałam mu po ojcu drugie imię. Micah Dustin Roy – tak miał wpisane w akcie urodzenia. Wtedy jeszcze łudziłam się, że któregoś dnia jego rodzina pozwoli mi zmienić nazwisko synka na Falco. Ale porzuciłam to marzenie już dawno temu.

– Mamuś? – rozległ się przestraszony głosik Micaha.

Podeszłam do synka i kucnęłam, żeby spojrzeć mu prosto w oczy. Doskonale wiedział, że nie może sam otwierać nikomu drzwi. Powtarzałam mu to do znudzenia, odkąd wyprowadziliśmy się od ciotki Cathy. Jak widać, nadal trzeba mu było o tym przypominać. Czuł się tu bezpiecznie, ale to nie oznaczało, że nic mu nie grozi.

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej