Autorka: Magdalena Majcher

Redakcja: Joanna Kułakowska-Lis

Korekta: Aleksandra Tykarska

Projekt graficzny okładki: Marta Krzemień-Ojak

Skład: IMK

Zdjęcia na okładce:

Mita Stock Images/Shutterstock (front)

Fotomania Paulina Mirek (skrzydełko)

Redaktor prowadząca: Angelika Ogrocka

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Copyright by Magdalena Majcher

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2017

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl

www.pascal.pl

ISBN 978-83-7642-997-7

Przygotowanie eBooka: Jarosław Jabłoński

Wiktorowi i Mikołajowi.
Z miłością,
Mama

Wcześniej

POLA PRZECIĄGNĘŁA SIĘ LENIWIE I NA WPÓŁ ŚWIADOMIE UŚMIECHNĘŁA SIĘ DO SWOJEGO MĘŻA, KTÓRY OBSERWOWAŁ JĄ Z BRZEGU ŁÓŻKA. Minęły trzy lata od ich ślubu, znali się już długich lat pięć, a widok Jakuba nadal wywoływał w jej brzuchu poruszenie słynnych motylków czy też innych uskrzydlonych owadów. Pola i Jakub byli jednym z tych małżeństw, o których mówi się „takie związki nie zdarzają się naprawdę, to tylko kit wciskany naiwnym singielkom, marzącym o szarmanckim rycerzu na białym koniu, ewentualnie za kierownicą nowego lamborghini”. A jednak takie związki zdarzały się, czego państwo Markowscy byli najlepszym przykładem. No, może Jakub nie jeździł najnowszym modelem lamborghini, ale i tak wiodło im się bardzo dobrze.

– Dzień dobry, kochanie – mężczyzna uśmiechnął się szeroko, widząc, że żona zdążyła się już obudzić.

Pola energicznie usiadła na łóżku i obdarzyła męża porannym całusem. W jej wieku kolejne urodziny nie powinny wywoływać aż takiej ekscytacji – w końcu kończyła nie osiemnaście, a dwadzieścia osiem lat – ale odkąd sięgała pamięcią, uwielbiała ten dzień, i upływający czas nie mógł tu niczego zmienić. W ten jeden, jedyny dzień w roku nawet matka ujawniała swoje ludzkie oblicze. Na każde urodziny Pola czekała więc z niecierpliwością i lubiła celebrować swoje święto. W tym roku wypadało w sobotę i Jakub mógł spędzić z nią cały dzień. Rysą na idealnym obrazku była perspektywa wspólnego podwieczorku z matką.

To nie tak, że Pola nie kochała swojej rodzicielki i wolała jej unikać. Była po prostu… zmęczona jej obecnością. Ciągłym niezadowoleniem z życia, narzekaniem, krytykowaniem. Pola od dawna wiedziała, że nie spełni oczekiwań matki, przestała się nawet starać. W ciszy wysłuchiwała, co tamta miała do powiedzenia, po czym głośno przełykała ślinę i powstrzymywała się od komentarza. Czasem tylko ze złością myślała, że jakaś belka powinna spaść matce na głowę, kiedy ta wchodziła do kościoła. Bo oczywiście, była tam każdej niedzieli, czasem również w tygodniu, a potem powtarzała słowa księdza o bożym miłosierdziu i miłości bliźniego. Co za obłuda!

– Wracaj do łóżka, zepsułaś mój plan – z zamyślenia wyrwał ją głos Jakuba.

– To mogłeś się we mnie tak uparcie nie wpatrywać – zauważyła. – Ciekawe, czy ty byś spał, gdyby ktoś ci się tak namiętnie przyglądał…

– Śliniłaś się przez sen – uśmiechnął się szeroko. – I okropnie chrapałaś.

– Ej, nie pozwalaj sobie! – Pola udała oburzenie i rzuciła w męża poduszką.

– Wracaj pod kołdrę i udawaj, że śpisz!

– Tak jest!

Szybko wgramoliła się z powrotem do łóżka i zamknęła oczy. Zaczęła demonstracyjnie chrapać, ale kiedy usłyszała kroki Jakuba, nie mogła powstrzymać śmiechu. Podniosła lekko powiekę, aby rozeznać się w sytuacji. Właśnie podchodził do łóżka, niosąc niewielki tort z dwoma płonącymi świeczkami: jedna miała kształt cyfry dwa, a druga ósemki. Pola uznała, że może się już „obudzić” i otworzyła oczy. Jakub jak na komendę zaczął nucić pod nosem „Sto lat”.

Wybuchła głośnym śmiechem. Ależ ona kochała tego faceta! Tort – niby nic, ale powiedzmy sobie szczerze, ilu mężczyzn w dniu urodzin żony wita ją o poranku, serwując do łóżka tort czekoladowy i śpiewając „Sto lat”? Niewielu. Rzuciła mu się na szyję, kompletnie zapominając o zasadach bezpieczeństwa i postępowania przy ogniu.

– Uważaj! – krzyknął Jakub. – Tort rozwalisz i opalisz sobie tę śliczną buźkę…

– Kocham cię, tak bardzo cię kocham – oświadczyła już bardziej wzruszona niż rozbawiona Pola. – Ale żeby tak jeść tort z samego rana, na pusty żołądek?

– Raz w roku można – machnął ręką. – Przecież i tak nigdy nie dbaliśmy o zasady zdrowego żywienia.

– Chyba musimy to zmienić! Podobno po trzydziestce procesy przemiany materii ulegają spowolnieniu.

– Jeszcze masz trochę czasu – zauważył logicznie Jakub.

– Ja tak, ale ty nie!

– Oj tam, do trzydziestki zostało mi jeszcze kilka miesięcy – uśmiechnął się, prezentując świeżo wybielone u dentysty uzębienie. – Kochanie, czy mogłabyś w końcu ruszyć swój zgrabny tyłeczek, pomyśleć życzenie i zdmuchnąć świeczki? Niewygodnie stoi się z tym tortem, zwłaszcza gdy ty wymachujesz rękami na wszystkie strony, niebezpiecznie zbliżając się do ognia…

Pola odpłynęła myślami daleko, zastanawiając się, czego mogłaby sobie życzyć. W końcu wszystko miała, a raczej – wszystko, czego pragnęła. Gdyby ktoś zapytał jej matkę, czego można by życzyć córce, ta z pewnością stworzyłaby długą listę. Dziecko, stała praca – koniecznie na umowę o pracę – składki emerytalne, pewna przyszłość – te dobra na pewno znalazłyby się na szczycie. Nieważne, czego chciała Pola, ważne, czego życzyłaby sobie dla niej matka. Normalności. I − koniecznie – przeciętności. Bo przecież wszyscy dążą do stabilizacji, gromadki dzieci i pewnej emerytury. Co z tego, że praca na etacie Poli nie satysfakcjonowała? Ba! Była źródłem frustracji i wywoływała poczucie osaczenia. Pola nie nadawała się do takiego życia, jak wszyscy. Zawsze marzyła o tym, by pisać. Uważała, że każdy człowiek powinien wykorzystywać naturalne predyspozycje i talenty, jakimi został obdarzony. Skoro od dziecka miała smykałkę do pisania, uwielbiała to robić, to dlaczego miałaby męczyć się w banku czy w sklepie? Bo tak robili wszyscy?

Wiedziała, czego mogłaby sobie życzyć, co sprawiłoby jej olbrzymią radość, dzięki czemu przyszłość zaczęłaby się rysować w jeszcze piękniejszych niż teraz barwach. Chciała ukończyć swoją powieść, wysłać do wydawnictwa i… i… może ktoś zdecydowałby się ją wydać?

Tak, właśnie takie życzenie pomyślała w swoje dwudzieste ósme urodziny. Pracowała nad tą książką od pół roku, kosztowało ją to wiele emocji, gdyż nie potrafiła ot tak, po prostu, stworzyć bohaterów i nie związać się z nimi. Anna i Andrzej stracili dziecko, a potem oddalili się od siebie. Do końca zostało jej niewiele, może pięćdziesiąt, może sto tysięcy znaków, ale wciąż nie mogła dobrnąć do ostatniej kropki. A liczba zleceń, jakimi ostatnio zasypywała ją redakcja, wcale nie ułatwiała pracy.

Zdmuchnęła świeczki, a Jakub odstawił tort na szafkę nocną i pobiegł do kuchni po talerze i sztućce. Ciastko było przepyszne. Pola uwielbiała wszystko, co czekoladowe, więc na każde urodziny mąż organizował taki tort. Właśnie te drobne gesty decydowały o powodzeniu ich małżeństwa. Ukradkowe spojrzenia, komplementy oraz magiczna moc słowa „dziękuję”, o której tak często zapominali ich przyjaciele i znajomi. Oczywiście, Pola i Jakub nie byli związkiem idealnym, gdyż takie nie istnieją. Byli po prostu… bardzo udanym związkiem.

– Dziękuję – szepnęła Pola, opierając głowę na ramieniu męża. – Za dziś… I za wszystko.

Jakub bez słowa pocałował ją w czoło i uśmiechnął się pod nosem. Udało im się – mogli to głośno powiedzieć, bez obaw, że coś się popsuje.

* * *

Od kilkunastu minut siedział w samochodzie, bębniąc palcami o kierownicę i obserwując klatkę schodową.

– Pola, gorąco mi, pospiesz się! – poprosił, kiedy jeszcze czekał na żonę w przedpokoju, a ona biegała jak szalona po mieszkaniu.

– Minuta, dosłownie jedna minuta! – krzyknęła. – Już kończę, tylko… Widziałeś moje perfumy?

– Z pewnością są w łazience, tak jak zawsze – zauważył.

– Rzeczywiście, masz rację – przyznała Pola, kiedy znalazła flakonik na swoim miejscu. – W porządku, jestem już prawie gotowa. Kochanie, zejdź na dół, za sekundę do ciebie dołączę. Rzeczywiście, bez sensu, żebyś się spocił, a potem wyszedł na mróz.

– To idę. Minuta, tak? – potwierdził jeszcze Jakub.

– Minuta!

Od tej pory minęło co najmniej kilkanaście minut, a Pola nadal nie wyszła z mieszkania. Termometr w samochodzie pokazywał minus dziesięć stopni. Całe szczęście, że w ubiegłym roku zmienili auto – jednym z powodów było właśnie ogrzewanie, marnie działające w starym samochodzie.

W końcu wybiegła z klatki i ruszyła w stronę stojącego nieopodal auta, usiłując nie pośliznąć się na cienkim lodzie.

– Kochanie, przepraszam cię bardzo, ale mama dzwoniła.

– Po co dzwoniła? – zdziwił się Jakub. – Przecież właśnie do niej jedziemy.

– No właśnie, dzwoniła, żeby sprawdzić, czy na pewno się nie spóźnimy.

– I tym samym spowodowała nasze spóźnienie – zauważył logicznie.

Pola nie skomentowała tej uwagi. Matka miała swoje dziwactwa. Potrafiła, tak jak dziś, zadzwonić do niej trzydzieści minut przed spodziewaną wizytą tylko po to, aby upewnić się, czy aby na pewno będą na czas, a później przez kilkanaście minut opowiadać o chorobie ciotki Jadwigi, ewentualnie narzekać na uporczywe bóle w kręgosłupie, a na sam koniec – dziwić się ich spóźnieniu. Cała matka.

– Zabrałaś dla niej kawałek tortu? – upewnił się Jakub, kiedy już wyjechali z osiedla.

– Cholera, zapomniałam! Ale nie wracaj się. Mówiła, że kupiła jakieś ciasto, bez sensu przywozić jeszcze tort.

Matka Poli mieszkała w tym samym mieście, chociaż, na szczęście, w zupełnie innej dzielnicy. Dojazd samochodem zajmował im zazwyczaj około dziesięciu, piętnastu minut, choć według Poli odległość mogłaby być jeszcze większa – tak byłoby bezpieczniej dla wszystkich. Wciąż nie przetrawiła trudnych relacji, jakie łączyły ją z matką, i bolesnych wspomnień z dzieciństwa.

Bożena czekała z niezadowoloną miną. Nie mogła powstrzymać się od zwrócenia im uwagi.

– Czy wy chociaż raz moglibyście przyjechać do mnie punktualnie? – zapytała w ramach powitania. – Zawsze jeżdżę do was autobusem i nigdy się nie spóźniłam, natomiast wy…

– Dzień dobry – przerwał szybko Jakub, gdyż dostrzegł już minę Poli. On także żywił do teściowej ambiwalentne uczucia, jednak w przeciwieństwie do żony był człowiekiem bardzo powściągliwym i swoje przemyślenia zazwyczaj zachowywał dla siebie.

– No, przecież mówię „dzień dobry” – przerwała tyradę matka Poli. – Rozbierajcie się, wstawię wodę na herbatę.

– A może byś tak zapytała, na co mamy ochotę? – rzuciła kąśliwie jej córka.

– Przecież wiesz, że nie pijam kawy, więc co miałabym wam zaproponować, skoro mam tylko herbatę?

– To może warto kupić kawę dla gości?

– Oj tam, fanaberie – skomentowała Bożena i zniknęła w kuchni.

Pola i Jakub zdążyli uwolnić się z kurtek, płaszczy, szalików, czapek i innych nieodłącznych atrybutów zimy. Weszli do jedynego w mieszkaniu pokoju, który spełniał jednocześnie funkcję salonu i sypialni. Bożena przyjmowała tu również gości.

– Czujcie się jak u siebie – rzuciła z kuchni.

Uwaga wbrew pozorom trafna – to Markowscy byli prawnymi właścicielami nieruchomości. W ramach niezrozumiałego dla nikogo przypływu człowieczeństwa matka zaproponowała im, aby wprowadzili się do jej trzypokojowego mieszkania, a ona zdecydowała się zamieszkać w kawalerce, którą Pola i Jakub kupili na kredyt jeszcze przed ślubem. A właściwie – Jakub kupił, gdyż dochody Poli były dla banku niewiarygodne i nie mogła zostać nawet współkredytobiorcą. Nikogo nie interesował plik umów cywilno-prawnych, które przyniosła w torebce ze skóry ekologicznej.

Zgodzili się na propozycję Bożeny, chociaż Pola coraz częściej tego żałowała i dochodziła do wniosku, że wolałaby mieszkać w kawalerce, niż znosić humory matki, przekonanej o należnej jej dozgonnej wdzięczności ze strony córki i zięcia.

– No, siadajcie – powiedziała, niosąc tacę z wypiekami z lokalnej cukierni. Pola była pewna pochodzenia ciasta – matka nienawidziła wszystkiego, co wiązało się z gotowaniem i pieczeniem.

Posłusznie usiedli przy stole, a Bożena zawzięcie zmieniała kanały w telewizorze.

– Tyle płacę za telewizję, a jak zwykle nie ma nic ciekawego… – stwierdziła w końcu zrezygnowana.

– Nie musimy oglądać telewizji – zauważyła Pola. – Możemy po prostu porozmawiać.

– Lubię, jak coś się dzieje.

– Przecież dzieje się – zirytowała się córka. – Odwiedziliśmy cię.

Bożena przez chwilę zdawała się zagubiona, jednak szybko otrząsnęła się z szoku spowodowanego uwagą córki.

– No właśnie! – zreflektowała się. – To już dwadzieścia osiem lat, sama nie wiem, kiedy ten czas minął.

Zapadła cisza przerywana głośnymi uderzaniami zegara. Matka Poli wiedziała, że oto nadszedł moment, w którym powinna złożyć córce życzenia, ale, no cóż, nie była w tym mistrzem. Prawdę mówiąc, takie sytuacje wywoływały w niej lęk. Nie lubiła zbliżać się do ludzi bardziej, niż to konieczne, nawet jeśli chodziło o własną córkę. Składanie życzeń urodzinowych czy wręczanie prezentów zawsze ją stresowało.

– Kochani, mam nadzieję, że w przyszłym roku urodziny Poli będziemy obchodzić w powiększonym składzie… – rzuciła, wręczając córce kopertę. – Proszę, kup sobie coś ode mnie. Nigdy nie lubiłam wybierać prezentów, sama wiesz najlepiej, czego potrzebujesz, bardziej przydadzą ci się pieniądze.

– Dziękuję – powiedziała Pola.

– Kiedy ja byłam w twoim wieku, ty miałaś już pięć lat – skonstatowała Bożena.

– Tak, mamo, pamiętam.

– Kochani – zwróciła się bezpośrednio do córki i zięcia, a Pola zauważyła, że nawet tak zwyczajne słowo jak „kochani” brzmi w jej ustach sztucznie. – Ja wiem, że młodzi ludzie dzisiaj inaczej myślą o życiu i uważają, że na wszystko mają czas… Kariera, podróże, czy co tam sobie wymyślicie… Ale przychodzi w życiu człowieka taki moment, że powinien zacząć myśleć o dziecku.

– Ależ oczywiście, że myślimy o dziecku – podjęła Pola, lecz widząc pełną nadziei twarz matki, dodała szybko: – Ale jeszcze nie teraz.

– A kiedy? – zapytała zniecierpliwiona Bożena. – Masz dwadzieścia osiem lat, Kuba zaraz skończy trzydzieści…

– Jakub – przerwała jej córka. – Wiesz, że Jakub nie lubi, kiedy ktoś zwraca się do niego per Kuba.

Matka prychnęła głośno, dając wyraz temu, co myśli na temat fanaberii zięcia.

– Nieważne – powiedziała. – Uważam, że to najwyższy czas na dziecko.

– Pozwól, że my o tym zadecydujemy – zasugerowała Pola.

– Ale ty nie masz najmniejszego pojęcia o życiu! – zaprotestowała Bożena. – Twoja… twoja praca jest tego najlepszym przykładem.

Sposób, w jaki wypowiedziała słowo „praca”, był okropny. Jakub zazwyczaj nie wtrącał się w słowne potyczki między żoną a teściową, jednak tym razem poczuł, że musi zareagować.

– Pola doskonale sobie radzi – wtrącił. – Świetnie zarabia, zleceniodawcy ją chwalą…

– Teraz ją chwalą! – zdenerwowała się matka. – Dziś dobrze zarabia, a jutro zlecenia mogą się skończyć i z czym zostanie?

– Nie sądzę, przecież pracuje w takim trybie od kilku lat i przez cały czas sprzedaje swoje teksty – zauważył przytomnie Jakub.

– To praca dobra dla studentki, a nie dorosłej kobiety, która trzeźwo patrzy na życie. – Bożena nie mogła zgodzić się z argumentami zięcia.

– Pola pisze książkę – dodał.

– Oglądałam ostatnio w telewizji program o pisarzach – zareagowała natychmiast teściowa. – Wiesz, jak marnie zarabiają? Przecież z tego nie da się wyżyć…

– Dość tego – przerwała jej Pola, wyraźnie już wściekła. – Zdaję sobie sprawę, że uważasz mnie za nieudacznika, ale pozwól, że przeżyję życie na własnych warunkach.

– Przecież nie powiedziałam, że uważam cię za nieudacznika! – zaprotestowała matka. – Po prostu chcę, żebyś była szczęśliwa i nie musiała martwić się o przyszłość.

– Nie muszę się martwić – zauważyła. – Mam stały dochód, jestem niezależna finansowo, poza tym Jakub całkiem nieźle zarabia.

– Dziecko, nie możesz być uzależniona od mężczyzny – Bożena nie zamierzała odpuścić. – Nawet takiego wspaniałego, jak Kuba.

– Jakub.

– Nawet takiego wspaniałego, jak Jakub. – W głosie matki narastała złość. – Po prostu nie możesz! Ja byłam zależna od twojego ojca i sama wiesz, jak później było nam ciężko…

– Ale ja to nie ty. – Konflikt narastał, a przerażony Jakub uparcie starał się tego nie zauważać. Znał żonę i teściową. Pokrzyczą na siebie, pozłoszczą, a jutro Pola zadzwoni do matki, nie mogąc się zdecydować, jaki makaron ugotować do zupy. Lepiej było pozostać neutralnym.

– Oczywiście, że nie – prychnęła Bożena. – Powiedziałam ci przecież, że ja w twoim wieku już dawno byłam matką i kompletnie nie rozumiem twojego uporu. Z roku na rok coraz trudniej będzie ci zajść w ciążę. Poza tym… – przełknęła głośno ślinę, gdyż słowo, które właśnie zamierzała wypowiedzieć dosłownie nie chciało przejść jej przez gardło. – Poza tym antykoncepcja jest grzechem! Jesteście małżeństwem od trzech lat, a nadal nie macie dzieci. Czy wy sobie wyobrażacie, jak patrzą na mnie sąsiadki i ludzie z parafii, kiedy muszę im tłumaczyć, dlaczego jeszcze nie jestem babcią?

– A co to obchodzi twoje sąsiadki i ludzi z parafii? – oburzyła się Pola.

– Jak to co? – teraz z kolei zdziwiła się matka. – Małżeństwo, które nie ma dzieci jest… nieproduktywne.

– Nieproduktywne – powtórzyła młoda kobieta, wściekła jak osa. – Nadal nie rozumiem, dlaczego naszym małżeństwem interesują się…

– Bo to grzech! – przerwała jej Bożena. – Tak samo jak in vitro, do którego to wszystko niechybnie prowadzi!

Jakub podniósł wzrok znad talerza. Nawet on nie był w stanie pojąć toku rozumowania teściowej. Płynnie oraz błyskawicznie przeszła z tematu nieproduktywnego, pozbawionego chęci na posiadanie potomstwa małżeństwa do in vitro. Pola była w nieco lepszej sytuacji, wszak wychowała się w domu tej kobiety i z pewnością nieco lepiej znała własną matkę, lecz ona również zdawała się nie rozumieć, o co może chodzić Bożenie.

– Jakiego in vitro? – zapytała, blednąc. – O czym ty mówisz?

– Jak to o czym? – Matka chyba tylko czekała na możliwość wygłoszenia tyrady. – Ksiądz mówił w niedzielę w kościele, że zażywanie tych, no… tabletek antykoncepcyjnych sieje zamęt w organizmie kobiety i prowadzi do bezpłodności. Poza tym z wiekiem drastycznie maleje szansa na zajście w ciążę oraz urodzenie zdrowego dziecka. A ty, moja droga – wymierzyła gruby palec w córkę – masz już dwadzieścia osiem lat i twój czas niedługo się skończy. I myślisz, dziecko, że co ci wtedy zostanie? Wtedy nawet święty Boże nie pomoże, a in vitro to grzech!

Pola oniemiała, ale szybko odzyskała rezon i roześmiała się głośno.

– Ciekawe, co twój ksiądz i ludzie z parafii sądzą o rozwodzie. Przecież to też grzech – zauważyła kąśliwie.

– Twój ojciec i ja nigdy się nie rozwiedliśmy – oznajmiła stanowczo Bożena, oburzona uwagą córki.

– Och, tak? – syknęła Pola sarkastycznie. – Rzeczywiście, nie rozwiedliście się, ale pomyślmy, hm… Od ilu lat go nie widziałaś? Od dwudziestu? Od dwudziestu pięciu?

– Od dwudziestu trzech – Bożena przełknęła głośno ślinę. – Nie mam sobie w tej sprawie nic do zarzucenia. To on odszedł bez słowa i zostawił mnie z małym dzieckiem, ja nigdy nie złamałam złożonej przed Bogiem przysięgi.

– Przecież mogłaś ułożyć sobie życie – zauważyła córka.

– Nie – oznajmiła stanowczo matka. – Nie mogłam. Przysięgałam przed Bogiem, że… dopóki śmierć nas nie rozłączy… a co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela.

– Ale on odszedł – przypomniała jej Pola, gdyż tamta zdawała się o tym nie pamiętać.

Jakub odwrócił wzrok. Rozmowa, której stał się świadkiem, zaczynała go przerastać. Nie lubił mówić o swoich prywatnych sprawach, a co dopiero słuchać o szczegółach życia teściowej. Zdziwiła go ta wymiana zdań, gdyż zazwyczaj panie nie wracały do wydarzeń sprzed ponad dwóch dekad.

– Odszedł, ale nie przestał być moim mężem – usłyszał nieco niepewny głos teściowej. Spuścił głowę. Czuł się nieswojo.

– Przecież to głupota – skomentowała Pola. – Ale, oczywiście, to twoje życie i nie będę tego komentować, bo w przeciwieństwie do ciebie, mamo, ja szanuję twoje zdanie.

Uwaga córki sprawiła, że do głosu znów doszła dawna Bożena.

– Tu nie chodzi o szacunek czy jego brak – skomentowała. – Co się stało, to się nie odstanie, ale chciałabym doczekać się wnuków!

– Mamo, doczekasz się – wtrącił Jakub. Wciąż z wielką trudnością przychodziło mu nazywanie kogokolwiek „mamą”, ale z miesiąca na miesiąc było mu coraz łatwiej. Robił to automatycznie, nie zastanawiając się nad sensem wypowiadanych słów. – Po prostu… bez pośpiechu. To ważna decyzja, która zmieni nasze życie i z pewnością wkrótce zaczniemy o tym poważnie myśleć. To nie tak, że w ogóle nie chcemy mieć dziecka, tylko… jeszcze mamy czas.

Bożena machnęła ręką. Chyba nie zamierzała dyskutować z zięciem tak zapalczywie, jak z córką, bo nieco spuściła z tonu.

– Dzieci, kiedy właśnie o to chodzi, że nie macie czasu – biadoliła. – Tyle się teraz słyszy o różnych tragediach, chorych dzieciach, kiedyś tego nie było! Myślicie, że skąd się to bierze? – zapytała, po czym odpowiedziała sobie sama. – Ano właśnie stąd, że młodzi ludzie podchodzą do tego tak lekko, jak wy! „Mamy czas”, powtarzają i łykają te… te diabelskie tabletki.

– Te „diabelskie tabletki” znacząco podniosły komfort życia kobiet – Pola nie mogła powstrzymać się od komentarza. Udawała, że nie zauważa znaczącego spojrzenia Jakuba. – Dzięki tym „diabelskim tabletkom” kobiety nie wykrwawiają się na śmierć podczas kolejnego porodu i same mogą zdecydować, czy w ogóle i ile pragną mieć dzieci. Dzięki tym „diabelskim tabletkom” w domach dziecka jest mniej niechcianych, porzuconych noworodków, nie mówiąc już o tych, które matki zabiły zaraz po porodzie albo zostawiły na pewną śmierć w śmietniku lub innym barbarzyńskim miejscu.

– Pola, daj spokój – przerwał jej Jakub, kiedy w końcu zrozumiał, że żona nie widzi lub nie chce widzieć wysyłanych przez niego dyskretnych sygnałów. – Każdy ma prawo do własnego zdania.

– Oczywiście – potwierdziła. – Ale nikt nie ma prawa dyktować mi jedynej słusznej opinii narzuconej przez zacofaną instytucję, która nie zauważyła, że od średniowiecza nieco zmieniły się realia, więc należałoby zaktualizować swoje poglądy. Jakub, myślę, że zjadłam już dostatecznie dużo ciasta, jest mi za słodko – zwróciła się do męża. – Wychodzimy.

Bożena chyba zamierzała protestować, jednak widząc opór córki, zrezygnowała. Pola odruchowo chciała schować kopertę, którą wciąż trzymała w dłoni, ale w ostatniej chwili zrezygnowała i położyła ją ostentacyjnie na stole. Nie zamierzała przyjmować żadnych prezentów od matki. Już nie!

* * *

Prowadził w milczeniu, a Pola również nie była zbyt skora do rozmów. Oboje analizowali w myślach zaistniałą sytuację i zaostrzenie konfliktu. Jakub wiedział, że relacje ukochanej z jej własną mamą są, delikatnie mówiąc, skomplikowane. Wraz z upływem czasu oddaliły się od siebie jeszcze bardziej. Dziwna to była więź. Z jednej strony skakały sobie do oczu przy każdej nadarzającej się okazji, nie przejawiały żadnych cieplejszych uczuć, z drugiej jednak – nie potrafiły bez siebie żyć.

– Wiem, co chcesz powiedzieć. – Pola przerwała ciszę.

– Nie zamierzam nic mówić – zaprzeczył. – Po prostu…

– Po prostu wyrzuć to z siebie.

– Przebywanie w towarzystwie twojej matki jest ponad moje siły. A kiedy ty jesteś z nią w jednym pokoju… to mnie przerasta.

– Wiem, przepraszam. – Spuściła ze wstydem głowę. – Próbowałam, chciałam, żeby było normalnie, ale ona… Cholera no, nie potrafię! Myślałam, że już się z tym uporałam i zostawiłam to wszystko za sobą, ale jednak nie. Kiedy tylko próbuję żyć z nią normalnie, w zgodzie, ona wyjeżdża z tymi mądrościami i stara się ułożyć moje życie wedle swojego scenariusza.

– Musisz jasno postawić granice – zauważył Jakub.

– A co to niby według ciebie było? – rzuciła, po czym szybko się zreflektowała. – Wybacz, kochanie, nie powinnam odreagowywać na tobie stresów wynikających z trudnych relacji, jakie łączą mnie z matką.

– Daj spokój, niczego na mnie nie odreagowujesz. Swoją drogą, podziwiam cię.

– Mnie? – zdziwiła się. – A to niby dlaczego?

– Wyobrażam sobie, jak wyglądało dzieciństwo spędzone z twoją matką.

– Z pewnością ty miałeś łatwiej.

– Z pewnością – powtórzył Jakub z nutą smutku w głosie.

Pola poczuła złość. Złość na samą siebie. Przecież wiedziała, że pierwsze lata życia Jakuba naznaczone były rodzinną tragedią. Znała jego historię. Jak mogła być tak nierozsądna i rzucić nieprzemyślaną uwagę?

– Przepraszam – zreflektowała się. – Nie to miałam na myśli… To znaczy… Cholera! Chodziło mi o to, że twoja babcia jest cudownym człowiekiem i z pewnością mile wspominasz czas spędzony w jej domu.

– Masz rację – Jakub zakończył temat. – Dobrze, że wspomniałaś o babci. Dzwoniła do mnie, kiedy byliśmy u twojej matki, ale nie mogłem odebrać. Oddzwonisz może do niej i zapytasz, o co chodziło?

– Z przyjemnością!

Pola uwielbiała babcię Jakuba. Staruszka była pełną ciepła i wewnętrznej harmonii, przemiłą osobą. Już jakiś czas temu skończyła osiemdziesiąt lat, ale Pola miała nadzieję, że będzie żyć co najmniej sto. Nawet nie chciała myśleć, jak czułby się Jakub, gdyby stracił ukochaną babcię.

Wybrała numer i czekała na połączenie. Po kilku sygnałach w słuchawce rozległ się ciepły głos babci Anieli.

– Aniela Zborowska przy telefonie, słucham?

Jako kulturalna starsza pani zawsze odbierała telefon w ten sposób.

– Dzień dobry babciu, Pola z tej strony. Dzwoniłaś do Jakuba, a akurat byliśmy zajęci i nie mógł rozmawiać…

– Poleczko, dzień dobry! – ucieszyła się staruszka, a Poli od razu zrobiło się cieplej na sercu. – Dziecino, skończyła mi się umowa na telefon, wysłali mi nowy aparat i nie potrafię z niego korzystać, a tylko numer Kuby znam na pamięć. – Babcia Aniela była jedyną osobą, która mogła zwracać się do Jakuba skróconą wersją imienia. – A ja chciałam ci dziecko złożyć życzenia urodzinowe!

– Dziękuję, babciu, że pamiętałaś – Pola uśmiechnęła się szeroko.

– A jakże mogłabym zapomnieć! Toż tylko dwoje wnucząt mam, Kubę i ciebie. O czym innym miałabym pamiętać? A taka stara jeszcze nie jestem, żeby o takim ważnym dniu zapomnieć.

– Gdzieżbym śmiała tak powiedzieć! – zaprotestowała Pola.

– Kochanie, życzę ci spełnienia marzeń – kontynuowała tymczasem babcia Aniela. – Twoich marzeń, a nie pragnień innych ludzi! Obyś zawsze pozostała sobą i dążyła do realizacji swoich planów. No, i mam nadzieję, że już wkrótce będę mogła kupić u nas w księgarni twoją powieść…

– Babciu – zaśmiała się Pola. – Trochę mi jeszcze zostało do napisania, a z tego, co wiem, na odpowiedź z wydawnictwa czeka się kilka miesięcy, więc to chyba nie będzie „wkrótce”.

– Nieważne kiedy. Ja cierpliwie poczekam, bo wierzę w ciebie, dziecko drogie. Dobrze słyszę, że jedziesz samochodem?

– Dobrze, dobrze – potwierdziła. – Jakub prowadzi, więc bez obaw. Już jesteśmy prawie pod domem, byliśmy u mojej mamy.

– Nie idziecie gdzieś zaszaleć?.

– Zostajemy w domu. Chcemy spędzić wieczór tylko we dwoje.

– A pewnie. Kiedy przyjedziecie mnie odwiedzić?

– Jakub będzie miał teraz mnóstwo pracy, ale może ja wpadłabym w któryś dzień?

– Świetnie, zapraszam. Tylko daj znać wcześniej, to nasmażę twoich ulubionych placków ziemniaczanych.

– Dziękuję, babciu – uśmiechnęła się Pola. – Ustalę z Jakubem, kiedy mógłby zostawić mi samochód i zadzwonię do ciebie.

– W porządku, bawcie się dobrze, kochani.

Pola się rozłączyła. Pomyślała, że ze strony babci Jakuba, z którą w żaden sposób nie była spokrewniona, otrzymała więcej ciepła niż od rodzonej matki.

* * *

– Może jeszcze wina? – zapytał Jakub. Był w zdecydowanie lepszym stanie niż Pola, która zdążyła się już nieźle upić, ale i tak na propozycję męża zareagowała entuzjastycznie. Jutro zapewne zapłaci wysoką cenę za brak umiaru, ale tego wieczoru nie zaprzątała sobie tym głowy. Bawili się świetnie, oglądając stare komedie i zaśmiewali się do łez. Nawet nie zorientowali się, kiedy opróżnili dwie butelki.

Jakub ze skupioną miną podejmował usilne próby napełnienia kieliszka żony czerwonym trunkiem, jednak nic z tego – butelka była pusta.

– Skończyło się – zauważył zdziwiony.

– Jak to…? – spojrzała na niego nieprzytomnie. – Szugerujesz, że… wypiliśśśmy… – policzyła szybko w myślach – czczy litry wina?

– Biorąc pod uwagę, że mieliśmy dwie półtoralitrowe butelki, to tak.

– O kurde – Pola głośno czknęła. – Ale będę mieć jutro kasa…

– Co będziesz mieć?

– No, przecież mówię, że kasa!

– Chyba kaca – zachichotał. – Iść jeszcze do sklepu?

– A nie mamy już nic w domu?

– To było ostatnie.

Pola nie miała ochoty kończyć jeszcze imprezy, jednak z uwagi na jej stan istniało wysokie prawdopodobieństwo, że zanim Jakub dotrze do sklepu nocnego na drugim osiedlu, a potem z niego wróci, ona dawno uśnie na kanapie. Postanowili więc dokończyć oglądanie filmu bez „winnego” wspomagania. I tak wypili już całe mnóstwo, następnego dnia najprawdopodobniej czekał ich ciężki poranek.

Wtuliła się mocno w męża, a Jakub czule pogłaskał ją po włosach, które w ubiegłym miesiącu przefarbowała na blond. Zawsze miała ciemne, więc, kiedy wróciła od fryzjera, oniemiał. Nie dlatego, że wyglądała źle. Ba! Wyglądała bosko. Po prostu zdziwiła go zmiana, na jaką się zdecydowała. Choć to w zasadzie było niemożliwe, teraz podobała mu się jeszcze bardziej.

Pola przeciągnęła się, co w Jakubie obudziło erotyczne fantazje. Zanim zdążył się zorientować, całowali się już namiętnie, zrzucając z siebie ubrania. Jęknęła głośno, kiedy, ssąc sutek, pozwolił sobie na więcej i delikatnie go przygryzł. Dotknął jej kobiecości i przekonał się, że ona, tak jak i on już wcześniej, była gotowa.

– Czekaj, muszę założyć prezerwatywę – wysapał pomiędzy jednym a drugim pocałunkiem.

– Nie odchodź – poprosiła błagalnie. – Nie teraz, nie każ mi czekać… Ten jeden, jedyny raz możemy sobie odpuścić.

1.

PĘKAŁA JEJ GŁOWA I ZA KAŻDYM RAZEM, W DRODZE POMIĘDZY SYPIALNIĄ A TOALETĄ, OBIECYWAŁA SOBIE, ŻE NIGDY WIĘCEJ NIE WLEJE W SIEBIE TAKIEJ ILOŚCI ALKOHOLU. Jakub spał z głową pod poduszką, nie chcąc słyszeć – bądź rzeczywiście nie słysząc – odgłosów, jakie docierały z łazienki średnio co piętnaście minut. Pola czuła się paskudnie, podejrzewała, że kac już nigdy jej nie opuści. Z obrzydzeniem, ale też z niemałym zdziwieniem patrzyła na dwie duże półtoralitrowe butelki, które walały się po podłodze w salonie. Za bardzo bolała ją głowa, aby dała radę schylić się i je wyrzucić, a przynajmniej usunąć z pola widzenia. Nastroju nie poprawiała jej wydzwaniająca od siódmej rano matka. W końcu, chyba po siedemnastym nieodebranym połączeniu, poddała się i nacisnęła zieloną słuchawkę.

– Słucham – wychrypiała.

– Czy ty jeszcze śpisz? – Bożena wykorzystała chwilową słabość córki i od razu zaatakowała. – Jest niedziela, dziesiąta rano!

– No właśnie, mamo, jest niedziela – zauważyła Pola. – Chciałabym…

Matka nie pozwoliła jej jednak dojść go głosu.

– Pójdziesz ze mną do kościoła?

– Ja mam z tobą… Co?! Co ty znowu wymyśliłaś? Przecież ja nie chodzę do kościoła.

– A właśnie – podjęła matka. – Może czas to zmienić? Nie zamierzam wracać do wczorajszego dnia i komentować twojego impertynenckiego zachowania, chociaż należałoby ci się. Zachowałaś się skandalicznie, biedny Kuba, co on musiał sobie pomyśleć?

– Jakub – poprawiła ją odruchowo. – A co miał sobie pomyśleć? Przecież jest moim mężem, zna mnie doskonale i…

– No właśnie! Właśnie o tym mówię! – krzyknęła.

Pola skrzywiła się i odruchowo odsunęła słuchawkę od ucha. Tego dnia nie była przygotowana na tak wysokie dźwięki, jak skrzekliwy głos matki.

– Nie rozumiem – przyznała. – Co konkretnie masz na myśli?

– Nie pomyślałaś, że Kuba może cię zostawić? – zasugerowała matka.

– Jakub – znowu musiała ją poprawić. – Ale… co ty też opowiadasz? Niby dlaczego miałby mnie zostawić?

– Bo nie chcesz urodzić mu dziecka – wyjaśniła Bożena.

– Co… czego nie chcę? Mamo, przepraszam cię bardzo, ale kompletnie nie nadążam za twoim tokiem rozumowania. Chyba jasno postawiliśmy wczoraj sprawę. Chcemy… oczywiście, że chcemy mieć dzieci. Kiedyś. To nasza wspólna decyzja, nie tak dawno o tym rozmawialiśmy i Jakub nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń, więc nie rozumiem, na jakiej podstawie wysnuwasz daleko idące wnioski, że ja… że ja nie chcę urodzić Jakubowi dziecka! Litości!

– Nie zauważyłaś, jaki był smutny i speszony podczas rozmowy na temat dziecka? – drążyła matka.

– Było mu po prostu głupio, że musi wysłuchiwać naszych bezsensownych kłótni, które ty zawsze prowokujesz! – wybuchła. – Proszę, zostaw tę sprawę i nie wtrącaj się. Będziemy mieć kiedyś dziecko, już ci to tłumaczyłam. Oboje z Jakubem mamy takie samo zdanie na ten temat i nie zamierzam wracać do tej rozmowy.

Zapadła cisza. Matka musiała się najwyraźniej obrazić, ale nie rozłączyła się, więc chyba na coś jeszcze liczyła.

– Boli mnie głowa, zamierzam się położyć. Chciałaś coś jeszcze?

– Przecież już powiedziałam!

– Co powiedziałaś? – Pola miała dość tej zabawy w podchody.

– No, żebyś poszła ze mną do kościoła! – przypomniała Bożena.

– Ale po co mam iść z tobą do kościoła? – Pola była bliska łez. Kiedy matka się na coś uparła, nie było na nią rady. Tym razem zadzwoniła z tym irracjonalnym pomysłem! Do kościoła! Zaraz, kiedy ostatni raz była w kościele? Na pogrzebie sąsiadki, to na pewno. A wcześniej… wcześniej na ślubie koleżanki, tak! A kiedy poszła tam z własnej, nieprzymuszonej woli? A raczej – zmuszona przez matkę? Chyba w gimnazjum, jeszcze zanim Pola oświadczyła zdziwionej rodzicielce, że owszem, została ochrzczona wbrew własnej woli i świadomości, do komunii też poszła z uśmiechem na twarzy, myśląc o prezentach, które miała otrzymać w restauracji, po uroczystej mszy, ale na bierzmowanie to ona się w życiu nie zgodzi! I nie zgodziła się, a matka przez rok chodziła do kościoła ze spuszczoną głową i nie patrzyła księdzu w oczy. Całe szczęście, stary proboszcz umarł, a nowy był zupełnie nieświadomy istnienia wyrodnej córki pani Bożenki, córki, która odmówiła przystąpienia do sakramentu bierzmowania! Ślubu kościelnego też nie wzięła, o zgrozo. Minęło pół roku, zanim matka w ogóle zaakceptowała Jakuba w charakterze zięcia. Bo co to za zięć, skoro w kościele zapowiedzi nie było? Przed Bogiem nie przysięgali sobie miłości aż po grób? A że taka obietnica złożona przed Bogiem nie daje żadnej gwarancji na szczęśliwe zakończenie, czego Bożena była najlepszym przykładem? I cóż z tego? Ślubowała przed ołtarzem? Ślubowała! A że mąż odszedł i od dwudziestu trzech lat nie było z nim kontaktu? Życie! Ona nie miała sobie absolutnie nic do zarzucenia.

– Pomyślałam, że mogłybyśmy… no wiesz… spędzić trochę czasu razem. Jak matka z córką – wyznała Poli zawstydzona.

– Aha. – Nawet nie próbowała ukryć szoku. – Ale… w porządku, mamo, to miłe, ale może mogłybyśmy, bo ja wiem, umówić się w kawiarni albo wybrać się na spacer do parku?

– Wiesz, że nie pijam kawy, a na spacer jest za zimno. – Matka powróciła do swojego zwyczajowego tonu.

– W kawiarni podają nie tylko kawę – zauważyła Pola.

– Nieważne! – zirytowała się Bożena. – Chciałam, żebyś posłuchała księdza, może coś byś wyniosła z kazania, zrozumiała, że życie w grzechu prowadzi donikąd.

– Dziękuję za troskę, mamo – westchnęła. – Ale ja jestem zadowolona ze swojego życia i nie czuję, by prowadziło donikąd.

Usłyszała dźwięk jednoznacznie świadczący o tym, że matka musiała się rozłączyć.

Świetnie, nawet wyprawy do toalety jej nie rozbudziły, ale wystarczyła kilkuminutowa rozmowa z mamą i proszę, była całkiem przytomna i przekonana, że już nie zaśnie. Jakub nadal pochrapywał w sypialni. Nie zamierzała go budzić, więc cichutko przymknęła drzwi do pokoju i nogi same poniosły ją w stronę kuchni. Włączyła ekspres. Może kawa postawi ją na nogi?

Po dziesięciu minutach, kiedy dokonywała dokładnej oceny stanu muszli klozetowej, tkwiąc w tejże do połowy, pomyślała, że kawa to był cholernie zły pomysł. A już na pewno najgorszym z możliwych pomysłów było wczorajsze wino.

Jakub przespał pół dnia, a ona starała się dojść do siebie i przestać biegać do toalety średnio co piętnaście, maksimum co trzydzieści minut. W końcu, po czternastej, Jakub się obudził, rześki, jak nowonarodzony. Jak on to robił? Pola nigdy nie miała mocnej głowy, natomiast jej mąż nie znał chyba znaczenia słowa „kac”, czego w tym momencie szczerze mu zazdrościła.

Dzień po dwudziestych ósmych urodzinach Pola postanowiła zapamiętać na długo jako przestrogę przed piciem wina w ilościach większych niż kieliszek do obiadu, no, może dwa, ewentualnie trzy podczas wspólnego oglądania filmów.

* * *

Pola nie miała pojęcia, czy to wpływ wspaniałej atmosfery, jaką roztaczała wokół siebie babcia Aniela, czy rzeczywiście nawet zwykła herbata zaparzona przez starszą kobietę smakowała inaczej, ale uwielbiała przygotowany przez nią, obowiązkowo podany w gustownej filiżance, gorący napój. Zawsze brakowało jej miejsca, w którym mogłaby się schować przed światem i znaleźć wsparcie bliskiej osoby. W domu rodzinnym zdecydowanie nie miała co liczyć na serdeczność i zrozumienie. Matka najwyżej by ją skrytykowała, utwierdziła w przekonaniu, jaka jest beznadziejna i wytknęła wszystkie błędy. Kiedy poznała Jakuba, a kilka tygodni później jego babcię, od razu poczuła się tutaj swobodnie i wyjątkowo. Zazdrościła mężowi, że mógł wychowywać się w tak cudownym miejscu, z taką wspaniałą kobietą, jak babcia Aniela.

Umówili się z Jakubem, że Pola weźmie samochód, a po drodze do babci podrzuci go do pracy. Mężczyzna miał wyrzuty sumienia, że z powodu natłoku obowiązków dawno nie odwiedzał staruszki. Kazał przekazać, że wpadną razem w przyszły weekend. Markowscy wiele razy proponowali babci, żeby się do nich przeprowadziła, przynajmniej na czas zimy, kiedy trzeba palić w piecu, a wyprawa do oddalonego o kilka kilometrów sklepu mogła się dla starszej pani źle skończyć, ale Aniela była uparta. Powtarzała, że skoro przetrwała na wsi osiemdziesiąt dwie zimy, dlaczego miałaby sobie nie poradzić w osiemdziesiątą trzecią?

Aniela musiała zauważyć podjeżdżający pod dom samochód, bo kiedy Pola wysiadła z auta, stała już roześmiana w progu i gestem zapraszała ją do środka.

– Babciu, przeziębisz się! – zawołała oburzona dziewczyna. – Wejdź, proszę, do środka, zaraz przyjdę, tylko muszę się rozpakować.

Pola postanowiła zaopatrzyć babcię w niezbędne produkty o długim terminie ważności, więc po drodze wstąpiła do sklepu. Anielę zdziwił widok kilku wypchanych po brzegi reklamówek, które młoda kobieta postawiła na stole.

– A cóż to, kochana? – zapytała. – Spotkałaś po drodze Świętego Mikołaja?

– Oj, babciu – uśmiechnęła się Pola, cmokając staruszkę w pomarszczony policzek. – Sama wiesz, że Mikołaj odleciał na biegun północy miesiąc temu. Jak się czujesz?

– Wspaniale – przyznała Aniela. – Jestem stara, ale nie schorowana.

– Nawet tak o sobie nie myśl – upomniała ją Pola. – No wiesz, moja matka jest od ciebie dużo młodsza, a każdego dnia zasypuje mnie długą listą swoich dolegliwości…

– Twoja mama jest z miasta – zauważyła babcia. – My tutaj żyjemy zupełnie inaczej, to i mniej chorujemy.

– Wiem, babciu, wiem, ale sama rozumiesz, że się o ciebie martwimy. Gdybyś tylko zgodziła się zamieszkać z nami, choćby na kilka miesięcy, dopóki zima nie odpuści… Będzie ci łatwiej, a my będziemy spokojniejsi, wiedząc, że jesteś za ścianą.

– Nie zamierzam wam, młodym, wchodzić w paradę. – Pokręciła przecząco głową Aniela. – Wy macie swoje przyzwyczajenia, ja swoje, poza tym zawsze byłam zdania, że młodzi powinni mieszkać sami, żeby móc się dotrzeć, dobrze poznać i nauczyć wspólnego życia.

– Ależ babciu, my już zdążyliśmy się nauczyć wspólnego życia i byłoby nam bardzo miło, gdybyś z nami zamieszkała. Obiecuję, że to tylko czasowe rozwiązanie. Kiedy skończy się zima, odwieziemy cię do domu.

– Poleczko, dziękuję za propozycję, ale zdania nie zmienię i nie ma sensu już dłużej o tym rozmawiać. Ukroję sernika. Napijesz się herbaty?

– Oczywiście. – Pola poczuła, jak cieknie jej ślinka na myśl o serniku babci Anieli i aromatycznej herbacie. Czy każda babcia umie piec takie pyszności? Tego nie wiedziała, mama jej mamy zmarła, kiedy Pola miała trzy lata i siłą rzeczy nie mogła jej pamiętać. A babcia ze strony ojca… no cóż, Pola nie znała nawet swojego ojca, a co dopiero mówić o jego matce.

– Jakub nadal tak dużo pracuje? – zapytała babcia, kiedy już ją nakarmiła i napoiła.

Pola skinęła głową, przełykając duży kęs sernika.

– Owszem – przyznała. – Ale obiecał, że w przyszłym miesiącu weźmie tydzień wolnego i pojedziemy na narty. Może do Austrii?

– To wspaniale! Martwi mnie, że tak mało czasu spędzacie razem, ale rozumiem, że takich niewdzięcznych czasów doczekaliśmy… Młodzi harują od rana do wieczora, żeby zapewnić najbliższym godny byt. To dobrze, że weźmie urlop i wyjedziecie gdzieś razem. Małżeństwo może być udane tylko wtedy, kiedy małżonkowie dbają o swoje przyjemności. Czasem trzeba uciec przed światem i zaszyć się gdzieś tylko we dwoje. – Babcia Aniela uśmiechnęła się tajemniczo. – No, a jak twoja książka, kochana?

– W porządku. – Pola ochoczo podjęła temat. – Ostatnio miałam mnóstwo zleceń, ale w przerwie świątecznej między Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem udało mi się trochę popracować nad powieścią.

– To kiedy będę mogła przeczytać to dzieło? – Aniela szczerze kibicowała dziewczynie i wierzyła, że jej się uda. Pola bardzo tego potrzebowała, babcia dawała jej to, czego nigdy nie otrzymała od matki – wiarę i wsparcie.

– Myślę, że już niedługo. Chcę, żebyś przeczytała książkę, zanim wyślę ją do wydawnictwa i szczerze powiedziała, co o tym myślisz.

– Mam być pierwszą czytelniczką?

– Oczywiście! Czytelniczką i recenzentką.

Aniela uśmiechnęła się promiennie. Z całego serca kochała tę młodą zagubioną dziewczynę. Kiedy Jakub przedstawił jej Polę, od razu wyczuła, że to właściwa kobieta dla jej wnuczka. I nie pomyliła się! Wiedziała, że razem uda im się uporać z demonami przeszłości i stworzyć szczęśliwy związek. Oboje poznali smak cierpienia, Jakub wychowywał się bez rodziców, Pola – w cieniu toksycznej matki, która nie potrafiła docenić starań córki. Może właśnie dlatego byli tacy szczęśliwi, bo potrafili uszanować to, co mają?

– Jak spędziliście twoje urodziny? – zapytała babcia.

– Jakub tradycyjnie przywitał mnie rano przepysznym tortem czekoladowym – uśmiechnęła się do wspomnień, lecz po chwili sposępniała. – No, a potem byliśmy u mojej mamy…

– Co u niej słychać? – Aniela udawała, że nie zauważyła nagłej zmiany nastroju swojego gościa.

Pola wzruszyła ramionami.

– Chyba wszystko w porządku.

Zapadła cisza. Babcia wyczuła, że dziewczyna miała ochotę o czymś porozmawiać, lecz nie zamierzała naciskać.

– Najchętniej w ogóle zerwałabym z nią kontakt… – przyznała ze smutkiem Pola.

– Ze swoją mamą?

– Tak. Ostatnio przeszła samą siebie, nawet Jakub nie wytrzymał, a przecież on zazwyczaj jest spokojny i stara się nie wtrącać. – Uciekła wzrokiem gdzieś daleko. – Standardowo, zaczęło się od krytykowania mojego zajęcia, bo przecież to nie żadna praca, tylko jakaś fanaberia, kto to widział, żeby w moim wieku nie myśleć o przyszłości i nie odprowadzać składek na emeryturę, a poza tym warto mieć coś pewnego…

– Twoja mama po części ma rację… – zaczęła babcia Aniela, ale widząc minę Poli, szybko dodała: – Ale tylko po części. Martwi się o ciebie, to zrozumiałe. Rzeczywiście, dobrze jest mieć zagwarantowaną przyszłość; w moim wieku, na przykład, nie chciałoby mi się już pracować. Mam emeryturę, fakt, że niewielką, ale każdego dziesiątego dnia miesiąca listonosz puka do drzwi i przynosi pieniądze. – Zastanowiła się. – Ale przecież dzisiaj masz inne możliwości. Są prywatne firmy, ewentualnie możesz sama opłacać składki. Musisz przenalizować wszystkie „za” i „przeciw”, a potem podjąć decyzję, ale jeśli miałabyś być nieszczęśliwa to… Pisz, dziecko, pisz. Twoja mama ma rację, musisz pomyśleć o przyszłości, ale nie możesz poświęcać swoich marzeń i planów tylko po to, aby żyć tak, jak wszyscy. Bo oni za ciebie tego życia nie przeżyją…

Pola chwyciła pomarszczoną dłoń staruszki i mocno ścisnęła. Była wdzięczna babci za wsparcie i wiarę w nią.

– Otóż to. Ale praca to nie jedyne, co nie odpowiada mojej matce… – Zasmuciła się. Widać było, że rozmowa o Bożenie sprawiała jej kłopot.

– Proszę, nie mów o niej „matka”. – Aniela z niezadowoleniem pokręciła głową. – To twoja mama, urodziła cię i wychowała, najlepiej jak potrafiła, chociaż dzisiaj może ci się wydawać inaczej. Czy kiedykolwiek rozmawiałaś z nią dlaczego… dlaczego tak cię traktowała?

Pola pokręciła głową.

– Z moją mamą nie da się ot tak, po prostu porozmawiać – przyznała ze smutkiem. – Od razu krzyczy, robi awanturę, wyzywa od niewdzięczników…

– Niedobrze, oj, niedobrze. Ale któraś z was musi być mądrzejsza i znaleźć sposób, aby dotrzeć do tej drugiej – zauważyła babcia.

– Chyba sama, babciu, nie wierzysz w to, co mówisz…

Pola skrzyżowała ręce na piersi w obronnym geście.

– Ale do rzeczy! Co jeszcze nie odpowiada twojej mamie?

– Że nie mamy dziecka – wyznała Pola. – A sąsiadki i ludzie z parafii patrzą już na nią krzywo, bo córka żyje w nieproduktywnym małżeństwie.

– Z czasem zaczniesz inaczej postrzegać pewne sprawy – zamyśliła się staruszka. – Oczywiście, że też bym chciała, abyście z Kubą mieli dziecko, ale…

Wiedziała, że musi być ostrożna, weszły na grząski grunt.

– Ale ty tego nie komentujesz i nie wtrącasz się w nasze życie! – podniosła głos Pola.

– Masz rację, bo, no właśnie, to jest wasze życie. Może twoja mama ma z tym problem, czasem matki nie potrafią zaakceptować, że ich dzieci są już dorosłe. Ale, powtarzam, myślę, że wszystko mogłaby załatwić szczera rozmowa. A co do dziecka… Kiedy już będziecie je mieli, zrozumiecie, że to największe szczęście na świecie i nie warto było odkładać tej decyzji na bliżej nieokreśloną przyszłość.

* * *

Spojrzała na zegarek i ze zdziwieniem zorientowała się, że minęła siedemnasta. Pracowała od rana i pusty żołądek dał w końcu o sobie znać. Coraz częściej myślała, że staje się pracoholikiem, ale, no cóż, jak niemal każda kobieta miała starannie rozplanowane wydatki, więc musiała w tym miesiącu dojść do pewnego, satysfakcjonującego ją, poziomu finansowego.

Niestety, była zmuszona na kilka tygodni porzucić marzenia o dokończeniu powieści. Portale internetowe zasypały ją nowymi zleceniami, poza tym postanowiła przygotować parę niezamówionych artykułów do czasopisma, z którym współpracowała od lat – może akurat coś wybiorą?

Planowali z Jakubem wyjazd do Austrii, a w jej przypadku każdy dzień urlopu wiązał się z niższą wypłatą, dlatego teraz, w styczniu, musiała dać z siebie wszystko. Wiedziała, że w razie potrzeby może poprosić męża o gotówkę, ale nie lubiła tego robić. Wolała mieć własne pieniądze, dlatego co miesiąc starała się przelać kilkaset złotych na konto oszczędnościowe – przyrzekła sobie, że sięgnie tam tylko w przypadku absolutnej konieczności. Miała już odłożoną niezłą sumkę, co zapewniało jej dodatkowe zabezpieczenie w razie, nie daj Boże, choroby.

Otworzyła lodówkę w poszukiwaniu czegoś, co mogłaby zjeść i co dałoby się szybko przyrządzić. Na szczęście w zamrażarce były jeszcze gołąbki, które przywiozła ostatnim razem od babci. Jakub z pewnością będzie zadowolony z takiej kolacji. Uwielbiał przepyszną domową kuchnię babci Anieli.

Poczuła narastające wyrzuty sumienia. Od ostatniej wizyty u babci minęły niespełna dwa tygodnie. Planowali odwiedzić ją z Jakubem w zeszły weekend, ale niestety, w kancelarii niespodziewanie wypadło mu kilka ważnych spraw i musiał więcej czasu poświęcić pracy.

– Coraz częściej myślę nad założeniem czegoś własnego – wyznał jej tamtego wieczoru.

– To bardzo dobry pomysł – przyznała. – Nazwisko już sobie wyrobiłeś, twoi klienci są zadowoleni, polecają cię znajomym…

– Obawiam się, że tak tego nie traktują. Są zadowoleni z kancelarii, a nie ze mnie – zawahał się.

– Nie możesz tak myśleć! Jestem przekonana, że szybko staniesz na nogi i twoja kancelaria zacznie przynosić zyski.

Pola wierzyła w Jakuba i często go o tym zapewniała. To z kolei dodawało mu energii i chęci do działania. Przytulił ją mocno.

– Potrzebowałbym dużo pieniędzy na start. Mam odłożone dwadzieścia, może trzydzieści tysięcy, ale nie wiem, czy to wystarczy – zastanowił się głośno. – Poza tym nie mogę wykorzystać wszystkich środków i zostać bez niczego.

– Też mam kilka tysięcy oszczędności. Jeśli byłaby taka potrzeba… – zaproponowała.

Poderwał się z kanapy i spojrzał na nią z góry.

– Kochanie, wiesz, że nie wziąłbym od ciebie nawet złotówki. Ja zarabiam na nasze utrzymanie, a twoje pieniądze są… twoje. – Uśmiechnął się szeroko. – Może jestem staroświecki, ale uważam, że to mężczyzna powinien utrzymywać rodzinę. Bardzo się cieszę, że masz coś własnego. Robisz to, co lubisz i co przynosi ci satysfakcję, ale o fundusze na rozkręcenie kancelarii muszę zadbać sam.

Pola rozumiała, że Jakub bierze dodatkowe sprawy, aby móc zabezpieczyć ich przyszłość, jednak czasem była na niego zła. Chciała, aby więcej czasu spędzali razem. Była też babcia, która wprawdzie zapewniała, że czuje się doskonale, ale miała już swoje lata i ktoś powinien jej pomagać. A gdyby tak… Nagle wpadła na doskonały pomysł. We wsi, w której mieszkała Aniela, było wiele życzliwych kobiet, które z pewnością za kilkaset złotych miesięcznie chętnie dotrzymałyby staruszce towarzystwa, odwiedziły ją, przyniosły zakupy i sprawdziły, czy wszystko w porządku. Postanowiła porozmawiać z Jakubem, kiedy będzie miał luźniejszy wieczór. To wspaniały pomysł! Powinien się zgodzić, tylko… tylko jak przekonać babcię? O to będzie się martwić później, najpierw musi omówić to z mężem.

Okazja nadarzyła się jeszcze tego samego wieczoru, Jakubowi udało się wyrwać z pracy i wrócił do domu o cywilizowanej porze. Pola odgrzała gołąbki, co przyjął z wielkim entuzjazmem. Zajrzał do garnka i aż podskoczył z radości.

– Czy to gołąbki babci Anieli?

– Tak – przyznała, śmiejąc się z nieco przerysowanej reakcji męża.

– Byłaś u niej? – zapytał, siadając przy stole.

– Niestety nie. – Nałożyła gołąbki na talerz i wyjęła pieczywo z metalowego chlebaka. – Ostatnio zapakowała mi mnóstwo jedzenia, więc zamroziłam część. Ale… musimy ją odwiedzić, Jakub. Nie byłam u niej od dwóch tygodni, codziennie rozmawiam z nią przez telefon, ale i tak się martwię.

– Wiem, ja też – mężczyzna wyraźnie się zasmucił. – Mam wyrzuty sumienia, że tak rzadko ją widuję. Ona poświęciła całe życie, aby mnie wychować, a ja nie mogę znaleźć chwili, aby ją odwiedzić i sprawdzić, czy wszystko w porządku.

Pola oparła się o kuchenny blat.

– Ona to rozumie – uspokoiła go. – Wybieram się do niej w ciągu najbliższych dni. Wiem, jak bardzo potrzebujesz samochodu, więc pojadę pociągiem, a potem…

– Ty chyba oszalałaś! – Przełknął głośno kęs. – Najbliższa stacja leży sześć kilometrów od domu babci. Trzeba ci kupić jakiś samochód – oznajmił, jakby rozmawiali o nowym płaszczu czy butach, a nie o  aucie.

– Ale ja… przecież nie potrzebujemy drugiego auta. – Spojrzała na niego zdumiona.

– No właśnie, jak widać, potrzebujemy. Jeszcze dziś poszukam czegoś używanego w rozsądnej cenie.

Nie lubiła, kiedy ktoś sprawiał jej takie kosztowne prezenty, nawet jeśli tym kimś był mąż.

– Ale twoja kancelaria… – Próbowała się bronić.

– Kochanie, proszę – przerwał jej, rozgrywając bułkę. – Wiem, że jesteś skromna i za to, między innymi, cię pokochałem, ale jeśli chcę kupić mojej żonie samochód, pozwól, że po prostu to zrobię. W porządku?

– W porządku – odpuściła, nadal nie wiedząc, jak się zachować. Nie potrafiła odnaleźć się w takich sytuacjach – cóż, był to efekt spędzonego z matką dzieciństwa. Nie miała pojęcia, jak podziękować i wyrazić wdzięczność. Przytuliła się więc do męża bez słowa.

– A właśnie – przypomniała sobie. – Chciałam z tobą o czymś porozmawiać, ale jeśli planujesz kupić drugi samochód, to nie wiem, czy mój pomysł ma w ogóle sens…

– Powiedz, o co chodzi.

– Pomyślałam dzisiaj, że… – Usiadła naprzeciwko. – Sam wiesz, że w wiosce mieszka wiele kobiet, które nie pracują, ewentualnie dostają kilkaset złotych renty i jest im bardzo ciężko. Wpadłam na pomysł, że można by poprosić jedną z nich, aby od czasu do czasu zajrzała do babci, sprawdziła, czy czegoś nie potrzebuje, zrobiła zakupy.

Jakub, wbrew jej przewidywaniom, zareagował entuzjastycznie.

– To świetny pomysł!

– No, ale teraz, kiedy chcesz kupić mi samochód, to chyba nieaktualne, skoro będę mogła do niej częściej jeździć – stwierdziła, bawiąc się obrączką.

– Pola, przecież ty też pracujesz, masz swoje zajęcia. Nie mogę cię obarczyć całodobową opieką nad babcią. – Odsunął od siebie talerz. – Dziękuję, było przepyszne.

– Ale mnie to nie przeszkadza. Babcia jest mi bardzo bliska i chętnie…

– Wiem – przerwał jej Jakub. – I bardzo mnie to cieszy, że masz z nią taki wspaniały kontakt. Uważam jednak, że zatrudnienie którejś z sąsiadek to doskonały pomysł. Tylko czy babcia się zgodzi?

– I tutaj pojawia się problem – przyznała niechętnie Pola, wstając od stołu. Włożyła brudny talerz do pełnej już zmywarki. – Ale pozwól, że wezmę to na siebie. Przekonam ją. Pojadę, rozejrzę się, zastanowię się, kto mógłby być godny zaufania…

– Dziękuję, kochanie. – Podszedł do niej i pocałował czule. – Wierzę, że dasz sobie radę.

* * *

Jak można się było spodziewać, babcia stanowczo odmówiła, tłumacząc, że nie potrzebuje pomocy i radzi sobie doskonale. Znalazła się jednak na straconej pozycji. Kilkanaście minut wcześniej Pola zobaczyła na własne oczy, z jakim trudem Aniela wstaje z fotela, krzywiąc się z bólu. Potem zaś staruszka zapomniała, że zostawiła na gazie czajnik z wodą – gdyby była sama, mogłoby zdarzyć się nieszczęście.

– Wielkie mi rzeczy, zapomniałam wyłączyć gaz! – protestowała. – Przecież radzę sobie, jeszcze nie puściłam chałupy z dymem.

– Babciu, nie zrozum mnie źle – tłumaczyła cierpliwie Pola. – Nie chcemy cię kontrolować ani utrudniać ci życia. Pozwól sobie pomóc. Nadal będziesz niezależna, nikt ci się nie będzie kręcił po domu przez cały dzień. Po prostu chcemy, aby ktoś przyszedł kilka razy w tygodniu na dwie, może trzy godzinki, sprawdził, czy niczego nie potrzebujesz, zrobił zakupy, pomógł posprzątać. Przecież to wielki dom, a ty jesteś w nim sama! Nie chciałaś przeprowadzić się do nas, więc, proszę, zgódź się chociaż na to…

Spojrzała na nią z wyczekiwaniem. Babcia musiała skapitulować.

– No dobrze – westchnęła, czym wprawiła Polę w konsternację. Nie spodziewała się, że pójdzie jej tak łatwo. – Ale pod jednym warunkiem.

– Jakim?

– Nie przyślecie mi tu nikogo obcego.

– Skąd! Właśnie dlatego najpierw przyjechałam z tobą szczerze porozmawiać. – Taki obrót spraw satysfakcjonował Polę. – Chcielibyśmy poprosić o pomoc którąś z kobiet ze wsi, może mogłabyś podpowiedzieć, z kim powinnam porozmawiać?

– Mogłabym. – Uśmiechnęła sią tajemniczo babcia. – Jest u nas taka dziewczyna, Marysia. Kilka lat młodsza od ciebie, w tym roku skończy chyba dwadzieścia lat.

– Dwadzieścia? – zdziwiła się Pola. Doskonale wiedziała, co takim młodym dziewczynom chodzi po głowie. – Nie jest trochę, hm, za młoda?

– To porządna dziewczyna. Nie miała łatwego życia, ojciec pił, bił ją i jej rodzeństwo, a matka żyły sobie wypruwała, żeby dzieciom niczego nie brakowało. Marysia chciałaby się uczyć, iść na studia, ale w ich domu nie ma na to pieniędzy. Ojciec umarł kilka lat temu, dostają po nim jakąś marną rentę. Myślę, że przydałaby się jej pomoc finansowa. To dobra dziewczyna, za darmo pieniędzy by nie wzięła, więc sądzę, że… Jeśli bardzo chcecie kogoś zatrudnić, to ona jest idealną kandydatką. Mnie byłoby lżej, a Marysia mogłaby opłacić studia.

– Muszę porozmawiać z Jakubem – przyznała wnuczka. – Ale myślę, że to dobry pomysł. Skoro babcia ją poleca…

– Polecam, polecam, z pełną odpowiedzialnością.

– W porządku. W takim razie spotkam się z tą dziewczyną, kiedy tylko skonsultuję się z Jakubem. Przyjadę do ciebie jeszcze w tym tygodniu.

* * *

Pola błyskawicznie porozumiała się z Jakubem i już kilka dni później mogła omówić z Marysią szczegóły. Dziewczyna wzbudziła jej sympatię. Była młoda, jednak trzeźwo patrzyła na świat. Podziękowaniom nie było końca. Wzruszona opowiadała o wymarzonych studiach na wydziale polonistyki. W przyszłości chciała uczyć w szkole, marzyła o tym od wczesnego dzieciństwa.

Pola postanowiła jednak sprawdzić, jak dziewczyna się spisuje. Nie uprzedzając babci, wsiadła do samochodu, który Jakub kupił dla niej od znajomego, i ruszyła w stronę Jesionek.

Już od progu poczuła drażniący zapach czegoś smażonego. Nigdy jej to nie przeszkadzało, ale teraz doszła do wniosku, że musiała chyba zjeść coś nieświeżego. Zresztą już od kilku dni nie czuła się najlepiej. Zbliżał się jej okres, a w tym miesiącu wyjątkowo źle znosiła zespół napięcia przedmiesiączkowego.

Kuchnia była centralnym miejscem w domu Anieli – to właśnie tam toczyło się życie. Mimo iż staruszka zawsze zapraszała gości do pokoju, wszyscy woleli rozsiąść się wygodnie przy wielkim kuchennym stole i obserwować babcię przy przygotowywaniu herbaty. Nie inaczej było tego dnia, Pola od razu skierowała kroki w stronę kuchni, skąd dolatywał coraz bardziej nieprzyjemny zapach.

– Dzień dobry – uśmiechnęła się Marysia, która właśnie dorzucała węgla do pieca i pierwsza zauważyła gościa.

Babcia Aniela nakładała na talerz świeżo usmażone placki ziemniaczane. Spojrzała w stronę drzwi i uśmiechnęła się szeroko.

– Pola, dziecko ty moje, cóż za niespodzianka! – ucieszyła się. – Dlaczego nie powiedziałaś, że przyjedziesz? Nasmażyłabym więcej placków! Chyba ściągnęłam cię myślami, bo przyszło mi do głowy, że ucieszyłabyś się, wiedząc, co dziś przygotowuję. Ale siadaj, siadaj, zaraz ci nałożę. Chcesz ze śmietanką czy z cukrem?

Babcia natychmiast zaczęła się krzątać. Była zachwycona niespodziewaną wizytą.

– Ze śmietanką – odparła Pola, nie do końca przekonana. Żołądek zdążył podskoczyć jej do gardła na samą myśl o jedzeniu, ale… przecież uwielbiała placki ziemniaczane i nie mogłaby sobie odmówić chociaż skosztowania. Babcia Aniela gotowała rewelacyjnie, a placki były jedną z jej popisowych potraw. – Tylko, proszę, nie nakładaj mi dużo. Jadłam po drodze – skłamała. – Zaraz przyjdę, tylko umyję ręce.

Kiedy wróciła z łazienki, babcia właśnie polewała placki śmietaną. Zapach stał się nie do zniesienia, jednak dziewczyna postanowiła zrobić dobrą minę do złej gry i z uśmiechem zasiadła przy stole. Odkroiła niewielki kawałek. Nabiła go na widelec, po czym obejrzała starannie z każdej strony, nie mogąc zmusić się, aby włożyć do ust.

– Coś nie tak? – zaniepokoiła się babcia.

– Nie, nie, wszystko w porządku.

W końcu przemogła się, ale natychmiast tego pożałowała. Babcia Aniela i Marysia ze zdziwieniem obserwowały, jak Pola odskoczyła od stołu i biegiem ruszyła w stronę łazienki. Wróciła po pięciu minutach, blada jak ściana.

– Babciu, coś musiało mi zaszkodzić. Czy mogłabym prosić szklankę wody? Chyba dzisiaj zrezygnuję z twoich placków, wybacz.

Staruszka nic nie powiedziała, tylko spojrzała bacznie na Polę. No nie! Ona chyba nie sądzi… Nagle ją zmroziło. Pomyślała o swoich urodzinach, kiedy upili się i kochali bez zabezpieczenia. Ale to chyba niemożliwe… Przecież to był tylko jeden raz! Ludzie starają się latami o dziecko, a ona niby miałaby być taka płodna, żeby zajść w ciążę od jednego razu? Matka w życiu by w to nie uwierzyła! Przecież ona… przecież Pola jest nieudacznikiem. Nawet nie potrafiła znaleźć normalnej pracy, w banku czy w sklepie. Nie! Ona wolała żyć mrzonkami o pisaniu. I miałaby niby teraz, ot tak, po prostu, zajść w ciążę? Niemożliwe! Skończyła już dwadzieścia osiem lat i przecież w tym wieku nie miała już tylu jajeczek, co dajmy na to dwudziestoletnia Marysia, która właśnie zerkała na nią podejrzliwie. W opinii matki Pola była za stara na pierworódkę i z pewnością przeoczyła już najlepszy czas na dziecko. Teraz będą same problemy, bo przecież nie zajdzie w ciążę od razu, zaraz skończy trzydziestkę, chwilę później trzydzieści pięć, a wtedy tylko in vitro ją uratuje. A właściwie to nie uratuje, bo przecież in vitro jest grzechem, więc zostanie jej tylko zatrudnienie surogatki bądź przygarnięcie sieroty z Kambodży czy innego egzotycznego kraju, co było ostatnio modne wśród celebrytów.

Próbowała odsunąć od siebie te irracjonalne myśli i zająć się rozmową z babcią Anielą, jednak mózg uparcie próbował ustalić datę ostatniej miesiączki. Nijak jej się to nie udało, ale chwyciła się myśli, że przecież – jakby co, oczywiście – zna datę potencjalnego zapłodnienia, więc może to coś da? I chyba gdzieś w kalendarzu zaznaczyła dzień, w którym dostała okres. Zaraz, zaraz, chyba jeszcze przed świętami. Albo… tak, w Wigilię! Przypomniała sobie. A teraz kończył się styczeń. Zdecydowanie powinna już dostać miesiączkę.

Ta sprawa nie mogła czekać. Zapomniała, po co w ogóle przyjechała do babci Anieli, szybko pożegnała się ze zdziwioną staruszką i jeszcze bardziej zdziwioną Marysią, po czym z zawrotną prędkością pognała przed siebie. Do apteki, oczywiście.

2.

OD KILKU MINUT WPATRYWAŁA SIĘ UPARCIE W DWIE GRUBE NIEBIESKIE KRESKI. Co jakiś czas odrywała od nich wzrok, aby jeszcze raz dokładnie przestudiować ulotkę. Jeśli nagle nie straciła zdolności jasnego myślenia oraz czytania ze zrozumieniem, co w sumie też brała pod uwagę, to była w ciąży. Przynajmniej tak wyczytała w ulotce dołączonej do testu.

Jaki procent wiarygodności może mieć taki test? Dziewięćdziesiąt? Dziewięćdziesiąt pięć? Dziewięćdziesiąt dziewięć koma dziewięć? Bo przecież nie sto! Pamiętała doskonale historię koleżanki, która w drugiej klasie liceum poinformowała chłopaka, rodziców i potencjalnych teściów o pozytywnym wyniku testu ciążowego, po czym okazało się, że w ciąży wcale nie była. Kiedy to się wydarzyło? Dziesięć, jedenaście lat temu? Ciekawe, czy od tego czasu udoskonalili te testy.

Rozwiązanie nasuwało się samo. Musiała powtórzyć test, najlepiej kilka razy, aby zyskać pewność. Jednym ruchem podciągnęła majtki i spodnie, spuściła wodę w toalecie i wybiegła z łazienki. Złapała torebkę, narzuciła płaszcz, naciągnęła kozaki i wyszła z domu, głośno trzaskając drzwiami. Ręce jej się trzęsły, przez głowę przelatywało wiele myśli, a wszystkie łączył wspólny mianownik: dziecko. Małe, czerwone, pomarszczone, nowo narodzone dziecko kontra Pola. Roztrzepana, bez stałej pracy i − no cóż, lata spędzone w rodzinnym domu utwierdziły ją w tym przekonaniu – beznadziejna.

– Poproszę trzy testy ciążowe – wyrzuciła z siebie jednym tchem, kiedy dotarła do osiedlowej apteki i w końcu dopchała się do okienka.

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej