NightWhere Copyright © 2012 by John Everson

Copyright © 2020 Phantom Books Horror

Seria: Odmienne Stany Grozy. Biblioteczka OkoLicy Strachu

Wydanie I

Oprawa twarda: ISBN 978-83-66135-28-4

Oprawa broszurowa: ISBN 978-83-66135-29-1

Ebook: ISBN 978-83-66135-30-7

Wszelkie prawa zastrzeżone.

All rights reserved.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana i w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Okładka: Wandy Saber Core - sabercore23ArtStudio

Przekład: Iga Osowska

Redakcja i korekta: Łukasz Radecki, Marta Sobiecka

Skład i łamanie: Krzysztof Biliński

Redaktor serii: Sebastian Sokołowski

Wydawca: Phantom Books Horror, Szczecinek 2020

www.okolicastrachu.pl

DEDYKACJA

Ta książka jest dla wszystkich szalonych, perwersyjnych fanów The 13th, zwłaszcza Meli Hooker, Columa McKnighta i Sary Ham. Mam nadzieję, że tym razem wasze sny będą jeszcze mroczniejsze i bardziej dekadenckie.

WSTĘP DO WYDANIA POLSKIEGO

NightWhere jest bezwględne. To powieść, o napisaniu której myślałem przez dziesięć lat, ale ta historia była zbyt ekstremalna. Zawsze trochę obawiałem się do niej podejść, dlatego zamiast tego pisałem inne opowieści. Czy naprawdę mógłbym napisać tak szaloną książkę? Ale pomysł nie chciał odejść, dręczyło mnie to. Wreszcie uległem nieustającym szeptom NightWhere i spędziłem sześć miesięcy pisząc tę powieść. Cieszę się, że wreszcie odpowiedziałem na ten zew; NightWhere okazało się być jedną z moich najpopularniejszych książek. Była nominowana do nagrody Brama Stokera w 2012 i była moją najlepiej sprzedającą się powieścią w Niemczech.

NightWhere jest nie do zatrzymania!

Ale NightWhere nie tylko długo oczekiwała na napisanie. Powieść czekała na ukazanie się w Polsce aż siedem lat! Dawno temu, na początku 2013 roku, podpisałem umowę z wydawcą na tłumaczenie i publikację tej książki w Polsce... ale ostatecznie, po miesiącach, a potem latach, które minęły, firma zajęła się innymi sprawami i nigdy nie wydała tej książki. Na szczęście Łukasz Radecki, redaktor, który był orędownikiem tej książki, nigdy się nie poddał. Ostatecznie połączył siły z Phantom Books, i to dzięki niemu i Sebastianowi Sokołowskiemu, szefowi Phantom Books, powieść wreszcie trafiła do Polski. To była długa droga. Jestem winien wielkie podziękowania Łukaszowi i Sebastianowi, Idze, która to przetłumaczyła, a także Wendy Saber Core, który stworzył wspaniałą okładkę, oraz wszystkim z Phantoma, którzy przyczynili się do tego.

NightWhere jest nie do zatrzymania!

Mam to szczęście, że moje książki są publikowane w Polsce już od trzynastu lat. Odbyłem wiele wspaniałych rozmów z moimi polskimi fanami za pomocą maili i mediów społecznościowych. To wielki zaszczyt. Dorastałem i zawsze żyłem blisko Chicago, ale moja babcia była w stu procentach Polką, więc zawsze czułem, że Polska jest dla mnie ojczyzną. Mam nadzieję, że kiedyś, w końcu uda mi się odwiedzić Polskę i spotkać tam fanów horroru! Póki co, odwiedzają ją moje książki. Mam nadzieję, że dobrze się bawicie podczas lektury. Bądźcie tylko ostrożni, kiedy wejdziecie na strony NightWhere. Jest wymagająca, uwodzicielska i niebezpieczna.

I pamiętajcie:

NightWhere jest nie do zatrzymania!

John Everson

January 18, 2020 Naperville, Illinois

PROLOG

Rozciągające się przed nim pole było tak rozległe, że sięgało aż po horyzont. Na pierwszy rzut oka wyglądało jak pole uprawne – jedna tyczka obok drugiej – bursztynowe kłosy łodyg nieruchome w ledwie wyczuwalnym letnim wietrzyku.

Kiedy jednak Colum przyjrzał się lepiej, zobaczył, że bursztyn przestał być bursztynem. Kolor był jaśniejszy, pomieszany z bielą i różem. Otaczały go fale nie bursztynowego, a cielistego zboża.

„Cielisty” był najlepszym określeniem tego koloru, ponieważ zboże wcale nie było zbożem. Przed sobą miał setki, tysiące ludzi. Blond włosy mieszały się z brązowymi, niektóre głowy były ogolone.

Chudzi, nadzy, stali wyprostowani, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, głowami podniesionymi wysoko, ze wzrokiem wbitym gdzieś przed siebie. Nikt nie patrzył w dół, nikt się nawet nie poruszył. Ocean nagich mężczyzn i kobiet czekał w gotowości.

Patrzyli w tym samym kierunku, mrugając od czasu do czasu. Patrzyli i czekali.

Co to za miejsce, do cholery?

Poszedł tylko korytarzem w dół w poszukiwaniu miejsca, gdzie może spokojnie zapalić i jakimś cudem się zgubił. Meli zawsze mówiła, że brakuje mu orientacji w terenie. Nie przydawała mu się nigdy, bo to ona zawsze wytyczała kierunek. Wyobrażał sobie teraz Niebieski Pokój i swoją żonę otoczoną pięcioma facetami. Każdy z nich, słuchając jej rozkazów, z radością używał rąk i ust, by dać rozkosz jej ciału. Chciał tam wrócić, by nacieszyć się widokiem, ale stare drewniane drzwi nie wpuściły go z powrotem do klubu. Kiedy przekroczył próg, znalazł się tutaj… W tym halloweenowym koszmarze.

Ruszył naprzód i zatrzymał się w miejscu, gdzie zaczynało się pole. Mógł teraz zobaczyć wszystkie detale stojących przed nim ciał. Widział piersi kobiet, i zwiotczałe i jędrne; widział brzuchy, pomarszczone albo płaskie i napięte. Widział żyły na ich udach i ich włosy łonowe. Albo ich brak. Widział mężczyzn pomiędzy starymi i młodymi kobietami. Torsy niektórych z nich były pokryte ciemnymi włosami, niektórzy byli zupełnie gładcy. Ich penisy zwisały, pozbawione wzwodu, mimo całej nagości dookoła.

Szedł dalej. Kiedy dobrze się przyjrzał, zauważył otwarte rany i blizny na ciałach tych ludzi.

Zobaczył rozcięcia wzdłuż sutków kobiet, zszyte grubą czarną nicią. Zobaczył zadrapania i głębokie szramy na brzuchach mężczyzn, kikuty tam, gdzie kiedyś były ramiona. Odcięte uszy. I krew, która wciąż spływała z ran.

To osobliwe pole było zmasakrowane, pozostawione przy życiu, by odrosnąć, zregenerować się.

– Wynoś się. – Szept dochodził skądś spośród ciał.

Spojrzał na najbliższą twarz i zobaczył mężczyznę bez żuchwy. Strzępy mięsa odsłaniały jego tchawicę, połamane zęby nadal tkwiły w zdeformowanych resztkach górnej szczęki.

Twarz się nie poruszyła. Oczy nawet nie mrugnęły.

Colum oderwał od niej wzrok i spojrzał niżej, na rozległe blizny szpecące ramiona i klatkę piersiową nieszczęśnika. Wyglądał jak ofiara jakiegoś strasznego wypadku. Blizny wyglądały jak mapa prowadząca do... Nie chciał tego wiedzieć.

– Jesteś żniwem czy żniwiarzem? – zapytał głos spomiędzy ciał.

Wtem całe pole wstrzymało oddech niczym jeden organizm. Dźwięk, który rozległ się chwilę później był długi i głęboki. W tym wspólnym westchnieniu dało się wyraźnie wyczuć jedno. Strach.

Zobaczył jak ciała w dalszych rzędach przesuwają się gwałtownie. Usłyszał jakby szurnięcie o kamień, a potem krzyk. Odwrócił się, próbując zlokalizować źródło dźwięku, ale jedyne, co mógł teraz zobaczyć, to ciała, które skutecznie zasłaniały wszystko, co znajdowało się dalej. Wszystkie zwróciły głowy w jego kierunku, obserwując z otwartymi ustami.

– Co? – syknął do kobiety stojącej najbliżej niego. Spojrzał w jej nabiegłe krwią, niebieskie oczy. Wyglądała, jakby miała zacząć krzyczeć.

Niedaleko, po jego lewej stronie, zrobił to ktoś inny.

– Jesteś żniwem czy żniwiarzem? – Głos zawołał ponownie, ukryty gdzieś pomiędzy ciałami.

Colum natychmiast się odwrócił i zobaczył czarny kształt, który wyrósł nagle nad głowami ludzi, kilka rzędów przed nim. Ciała stojące w okolicy zdawały się drżeć, zupełnie jak zboże podczas wichury. Wtedy zobaczył to znowu, rząd bliżej. I znowu.

Poczuł jak ogarnia go coraz większy niepokój i zaczął się wycofywać wąską kamienną ścieżką, która wiodła do drzwi i była tuż za nim.

Wtedy to zobaczył. Długa, drewniana żerdź i srebrne zakrzywione ostrze na jej końcu. I postać w czarnym kapturze. Postać uniosła kosę wysoko w powietrze.

Wszystkie ciała znajdujące się w pobliżu patrzyły na nią zastygłe w upiornej ciszy. Jakby w oczekiwaniu aż coś powie. Zrobi coś.

– Uciekaj… – Mężczyzna usłyszał za sobą cichutki szept.

Ale było już na to za późno. Ostrze opadło ze świstem, a ktoś w polu w końcu odpowiedział na zadane wcześniej, natarczywe pytanie.

– Jesteś żniwem.

ROZDZIAŁ PIERWSZY
Zaproszenie

Rae

Telefon, który zmienił życie Marka na zawsze, zadzwonił w poniedziałek. To był najzwyklejszy w świecie poniedziałek. Była 18:40 i Mark właśnie wsiadał do swojego samochodu po niesamowicie gównianym pierwszym dniu tygodnia. Już marzył o weekendzie, a przecież tydzień dopiero się zaczął.

Wtedy zadzwonił telefon.

– Mark? – usłyszał wysoki kobiecy głos. – Mark, przyszło! – powtórzyła kobieta. – To, na co tyle czekaliśmy!

– Przyszło? Co…? – zapytał zdezorientowany.

– Zaproszenie. – Głos Rae zadrżał. Jego serce się ścisnęło.

– Otworzyłaś je? – wyszeptał do żony.

– Nie – odpowiedziała. – Nie chcę tego robić bez ciebie. – Jej głos brzmiał, jakby dobiegał z oddali.

– To skąd wiesz, że to to?

– Po prostu wiem – powiedziała. – Koperta jest gładka, ale jest na niej czerwony napis „Dla Marka i Rae”.

– No dobra. – Mark wzruszył ramionami. – Za każdym razem, kiedy widzę zaproszenie zaadresowane do ciebie i mnie, wiem, że mogę się spodziewać czegoś zupełnie szalonego. Ale nawet nie wiesz, od kogo to jest.

– Mark, nadawca może być tylko jeden. Myślę, że nasze imiona są zapisane szminką, no i ktoś narysował wielkiego kutasa na kopercie… Nie wydaje mi się, żeby to była reklama z Macy’s.

– Będę w domu za piętnaście minut. – Mark uśmiechnął się pod nosem.

Zaproszenie było proste. Kiedy się je otworzyło, można było przeczytać: „Prosiliście o to. Macie jedną szansę, żeby to dostać. Dzisiaj o 21:00. 2367 Riverside Ave, Chicago”.

Mark wstrzymał oddech, kiedy czytał te słowa po raz drugi.

– Jak możemy być pewni, że to to? – zapytał. – Może to z jakiegoś innego klubu, w którym byliśmy…

Rae się uśmiechnęła, ten uśmiech zawsze sprawiał, że Mark czuł w środku przyjemne ciepło.

– Spójrz na to pod światło – powiedziała prawie szeptem.

Zrobił to i gwałtownie wciągnął powietrze do płuc.

– Cholera, Janet – wyszeptał.

Jeszcze raz spojrzał na zaproszenie, jakby z niedowierzaniem. Ledwie widoczne znaki wodne układały się w napis: NightWhere.

Amelia

Amelia Hammond trzymała zaproszenie w jednej ręce. Drugą dotykała blizn na klatce piersiowej. Wciąż czuła pieczenie, kiedy wodziła po nich palcami. To uczucie przypominało jej o nocy, kiedy powstały. Kobieta zadrżała.

Blizny pamiętały…

Zakazane pocałunki, wyuzdane pieszczoty i…

…ból.

Zdjęła stanik i nadal w roztargnieniu dotykała poznaczonej bliznami skóry na piersiach. Wyglądała jak porcelanowa lalka, którą ktoś posklejał po upadku z półki. Jej sutki stwardniały, kiedy badała palcami mapę swojej przeszłości. Uwielbiała to palące uczucie, gdy dotykała niezagojonych jeszcze ran, które przechodziły w poprzek jej nabrzmiałych, brązowych sutków.

Poczuła w sobie narastające napięcie, pragnienie.

Nagle w mroku jej sypialni usłyszała jak głos wyszeptał: Czerwień.

Wiedziała, że to nie był głos w jej głowie. Był razem z nią w tym samym pokoju. Niewidoczny, ale obecny. Mówił do niej każdej nocy, kiedy już zgasiła światła. Czasem zostawiała je zapalone, mając nadzieję, że zaśnie, zanim usłyszy ten szept.

Czerwień.

Zadrżała ponownie, lecz tym razem nie z przyjemności. Ze strachu.

Prawda była taka, że potrzebowała tego, co znajdowało się za ciężkimi drewnianymi drzwiami Czerwieni. Jednak za każdym razem, kiedy tam wracała, traciła coś ważnego. To było jak narkotyk. Potrzebowała bólu i poniżenia… Potrzebowała całkowicie się zatracić. Im niżej pełzała, tym większą czuła przyjemność. Był w niej wąż, który zmienił upokorzenie i ból w gorzką, cudowną przyjemność.

Czerwień była jej kokainą.

Każdego ranka po nocy tam spędzonej obiecywała sobie, że już tam nie wróci, że ocali od zbrukania chociaż mały kawałek siebie. Brała wtedy swoją gitarę akustyczną i przez kilka nocy pisała piosenki o zbawieniu i szukaniu wewnętrznej siły.

Ale za każdym razem, kiedy przychodziło zaproszenie, ściągała ubrania i stawała naga w sypialni, zastanawiając się, czy powinna to znowu zrobić. Dotykała blizn, które zdobyła ostatnim razem, gdy złamała swoją obietnicę. A potem zawsze podchodziła do szafy, odsuwała swoje biznesowe garnitury i grzeczne bluzki na bok i wyjmowała rzeczy, które na co dzień ukryte były na samym dnie.

Ubrała swoje czarne pończochy i długie, skórzane kozaki. Wciągnęła brzuch, by jak najciaśniej zasznurować koronkowy gorset. Za godzinę już będzie na miejscu. Drżała z podniecenia na myśl o przyjemności, o bólu.

Potrzebowała NightWhere. Niebieski Pokój był zaledwie początkiem. Był dla niej jak dziecinna igraszka. Teraz… Amelia potrzebowała gorąca, kąsania i krwi labiryntu Czerwieni. Pomimo że nie była pewna, ile jeszcze da radę wytrzymać.

Gordon

Czasami Gordon Hayworth uważał, że cała ludzka populacja powinna być poddana eksterminacji, ustawiona pod ścianą i rozstrzelana. Sam nacisnąłby spust, gdyby musiał i załatwiłby sprawę ostatecznie. Tak naprawdę gnojki same zdechną, nawet bez jego pomocy. Większość i tak miała gówno zamiast mózgu.

Delektował się tą myślą przez jakiś czas, siedząc w korku na I-355. Patrzył jak czarny camry wyrywa się z lewego pasa i zawraca, wjeżdżając na żwirowe pobocze, i próbuje wydostać się z autostrady.

Samochód nagle skręcił gwałtownie, rozległ się dźwięk pękającej opony.

– I po co ci to było, dupku? – wrzasnął Gordon.

Kierowca usiłował odzyskać kontrolę nad pojazdem, ale było już za późno i czarny camry uderzył z impetem w drzwi niebieskiego pick-upa.

Gordon się zaśmiał.

– No i masz czego chciałeś, kretynie. – Uśmiechnął się z satysfakcją.

Włączył radio i zaczął śpiewać razem z wokalistą Boston. To go uspokoiło.

Droga do domu była beznadziejna. Jak zawsze, ale dzisiaj Gordon był w wyjątkowo podłym humorze, kiedy szedł w stronę swojego małego domu w Glendale Heights.

Frontowe drzwi były otwarte (nawet gdyby były zamknięte, nie robiłoby to potencjalnym włamywaczom różnicy, bo szyba była dawno stłuczona).

Coś trzasnęło, kiedy wszedł do środka i rzucił plecak na podłogę.

– Halo?! – zawołał.

Z sypialni wybiegła chuda kobieta. Włosy miała w nieładzie, cienki podkoszulek przylepił się do bladego, spoconego ciała, ramiączka jej czarnego stanika nachalnie rzucały się w oczy.

– Mam nadzieję, że jesteś gotowa na coś fajnego… – Gordon położył dłonie na jej talii.

Kobieta wykręciła się i szybko odwróciła głowę, kiedy próbował ją pocałować.

– Suka! – warknął z niezadowoleniem.

W sypialni zaczęło płakać dziecko.

– Nie marnuj na mnie czasu – syknęła. – Dziś nie mam ci nic do zaoferowania, ale znowu dostałeś jedno z tych śmiesznych zaproszeń. Idź do tego klubu i znajdź kogoś, kogo obchodzisz. Albo raczej nie obchodzisz. – Rzuciła mu ze złością kopertę i uwolniła się od jego rąk.

– Mogę cię zabrać ze sobą – zaoferował po raz kolejny.

Chuda, wściekła kobieta potrząsnęła głową.

– Idź bić i pieprzyć kogo chcesz. Nie obchodzi mnie to, dopóki masz z czego zapłacić czynsz i nakarmić dziecko. Reszta mnie nie interesuje.

Łkanie w pokoju za nimi zamieniło się w gwałtowny szloch.

– Co się dzieje z Freddiem? – zapytał Gordon.

– Potrzebuje miłości – powiedziała. – Jak wszyscy. Nie sądzę, żebyś to zrozumiał.

Odwróciła się i zniknęła w dziecięcym pokoju. Gordon wsunął głowę przez uchylone drzwi i spojrzał na swoje dziecko, przystawione do piersi, teraz ciche i spokojne w ramionach matki.

Pamiętał czasy, gdy jej piersi koiły jego lęki i pozwalały zapomnieć o chaosie w głowie. Ale te czasy minęły. Teraz potrzebował więcej. Znacznie więcej.

Zostawił żonę z dzieckiem i poszedł do sypialni. Zrzucił z siebie ubrania i nagi podszedł do szafy. Spomiędzy ubrań wystawał skórzany uchwyt. Złapał go i wyciągnął pejcz. Obejrzał go z zadowoleniem, zamachnął się i przeciął ze świstem powietrze.

Po raz pierwszy od dziesięciu godzin Gordon Hayworth się uśmiechnął.

ROZDZIAŁ DRUGI
Inicjacja

– Jest prawie wpół do dziewiątej! – zawołał Mark, lekko zniecierpliwiony.

Rae wysunęła głowę z sypialni. Jej starannie ufryzowane włosy były w stylowym nieładzie. Osiągnięcie tego efektu zajęło jej dużo czasu.

Mark uwielbiał, jak jej blond włosy falowały, gdy jasne pasma mieszały się z ufarbowanymi na ciemniejszy kolor. Wyglądała ponętnie i zadziornie. Jak dziewczyna, która mogłaby się całować i śmiać jednocześnie.

Teraz jej obie ręce były zajęte kolczykiem, który próbowała założyć.

– Wiem, wiem, wiem – powiedziała. – Kto chce tego najbardziej? I tak już się spieszę. Daj mi jeszcze pięć minut.

– Nie jestem pewien, czy cię wpuszczą, jeśli się spóźnisz. – Mark uśmiechnął się chytrze.

Czuł nieprzyjemny ucisk w brzuchu. Był jeszcze bardziej zdenerwowany niż na samym początku, zanim wszedł do tego zakazanego świata. W ciemnych pokojach słyszał, jak ludzie szeptali o NightWhere. On i Rae mieli właśnie wziąć udział w zupełnie innej grze.

Niektórzy marzą o prostym życiu.

Ale takie życie nie interesowało Marka i Rae. To było dla nich za mało. Przynajmniej dla Rae. Chciała pójść dalej. Potrzebowała więcej. Potrzebowała czegoś innego. Rae kochała Marka do szaleństwa, ale… czasami jej nie wystarczał. Miała w sobie otchłań, demona, który wciąż chciał więcej. I więcej. Był nienasycony. Jeden mężczyzna nie mógł dać jej tego, czego potrzebowała. Bardzo starała się osiągnąć to z Markiem.

Bez skutku.

Mark z kolei był na tyle inteligentny, żeby zrozumieć, że to nie jego wina. Chodziło o Rae i o to, co działo się w jej głowie. Uwielbiał ją, odkąd pierwszy raz ją spotkał, sączącą tequilę i flirtującą z barmanem w Huevo’s. Od samego początku wiedział, że jest dzika i nieposkromiona. Nikt nie mógł mieć jej całej, jej energia była zbyt wielka. Ale dała mu jej ogromną część... To mu zupełnie wystarczało, był szczęśliwy, że może z nią być. Wiedział, że jeśli da jej tyle wolności, ile potrzebuje, Rae zostanie u jego boku. Zawsze wróci.

Tak więc po dwóch latach małżeństwa, kiedy widział już wyraźnie, jak bardzo jego żona walczy, by pozostać wierna, mimo ogromnej potrzeby, jaką zawsze w sobie miała, zasugerował, by spróbowali zakazanego.

Nigdy nie zapomni tego momentu. Leżała z nim w łóżku, jej nagie ciało wciąż było spocone i gorące. Seks był udany, ale patrząc na nią był pewien, że coś ją gryzie. Próbowała wyciągnąć z tego coś więcej. Próbowała znaleźć coś głębszego pomiędzy nimi. Coś nowego. Coś, co utwierdzi ją w przekonaniu, że to wszystko warte jest wyrzeczeń. Leżeli tak w ciszy, zamknięci w sterylnych białych ścianach ich podmiejskiego domu. Z każdym dniem wydawał się coraz mniejszy. Nuda dusiła Rae.

Mark wiedział, że nie jest w stanie dać jej już nic więcej. Wtedy właśnie wypowiedział słowa, które wszystko zmieniły. Całe ich życie.

– Chciałabyś spróbować z innym mężczyzną?

– Kogo masz na myśli? – Rae odpowiedziała prawie natychmiast.

Mark się nie wystraszył. Czuł ucisk w brzuchu, jakby ukłucie żalu, że jego żona tak ochoczo przystała na jego propozycję, ale wiedział, że to właśnie tego naprawdę chciała. Rae potrzebowała tego, by nie uschnąć, jak kwiat niepodlewany tygodniami. Oboje tego potrzebowali. Nie mógł pozwolić, by to, co było między nimi umarło.

– Nikogo konkretnego. Jeśli chcesz, to poszukam jakiegoś klubu swingersów w okolicy – powiedział.

– Super – odpowiedziała. Kiedy odwróciła się, by go pocałować, jej usta były gorętsze, niż gdy się kochali.

Tak to się zaczęło.

Jeśli chodziło o Marka, to nigdy nie potrzebował żadnej odmiany… Nie, żeby mu się to nie podobało. Ale robił to wszystko tylko dla Rae. I musiał przyznać, że uwielbiał patrzeć na swoją żonę z innymi.

Czuł podniecenie, stojąc w mroku i obserwując, jak podchodzi do niej obcy mężczyzna, a coś, co dotąd w niej drzemało nagle się budziło. I stawało w płomieniach.

Była niepohamowana… ale zgodziła się zostać w klatce Marka. Płomień nie palił się jednak długo. Gasł po bardzo krótkim czasie. Dlatego znowu wypuszczał ją z klatki. Mimo to, zawsze decydowała się wrócić. Być z nim.

To mu wystarczało. Ale nie wystarczało Rae.

Gładko wśliznęli się do hermetycznego świata swingersów i po pewnym czasie Mark zdał sobie sprawę, że spał już z tyloma żonami, że nie był w stanie ich zliczyć. Nigdy nie wyobrażał sobie czegoś takiego. W międzyczasie Rae świetnie się bawiła z mężczyznami, którzy zapewniali jej odmianę i coraz mniej delikatne pieszczoty.

Czasami, kiedy Mark już skończył i się ubrał, szedł do głównej części klubu, by zastać Rae bitą lub poniżaną przez faceta, którego nigdy wcześniej nie widział.

Raz popełnił błąd i zainterweniował, w jakiejś piwnicy w Humboldt Park, w której wtedy byli. Jakiś wysoki gość z rozjaśnionymi włosami i w koszulce Revolting Cocks bił Rae długim, skórzanym batem. Jednak kiedy Mark stanął pomiędzy punkiem a jego skuloną na ziemi ofiarą, niezdolną do obrony przez związane nadgarstki, Rae krzyknęła histerycznie.

– Zejdź mu z drogi! – Grymas wściekłości wykrzywił jej twarz. – Po prostu idź do domu. Ktoś mnie później odwiezie.

Mark próbował dać jej przestrzeń, ale w duchu zastanawiał się, dokąd to wszystko zmierza i jak mroczna jest druga natura jego żony.

Właśnie wtedy po raz pierwszy usłyszał tę nazwę.

NightWhere.

Sekretny seks klub. Miejsce, gdzie najdziksze fantazje można zamienić w rzeczywistość. Miejsce, w którym było się wolnym i niewolnikiem w tym samym czasie. Jakimś cudem obie te rzeczy były dla Rae tak samo atrakcyjne.

– Chcę tam iść – oznajmiła krótko, kiedy byli w jakimś klubie na północnych przedmieściach. Tej nocy była przebrana za seksownego amorka z małym łukiem i strzałą na plecach. Na twarzy miała czerwoną wenecką maskę. Podczas kiedy część jej twarzy była ukryta, cała reszta była wręcz skandalicznie widoczna. Mark zażartował, że jej czerwony lakier do paznokci i szminka przykrywała więcej ciała niż jej cały strój. Rae miała na sobie tylko króciutką, prześwitującą bluzeczkę, ledwo zakrywającą jej piersi i czerwone stringi w kształcie litery V. Wyglądała naprawdę efektownie w tym zestawie. Nie tylko Mark tak sądził. Mężczyźni obłapiali ją nawet, kiedy z nim rozmawiała. Miał ochotę krzyknąć: „Mogę najpierw skończyć rozmawiać z żoną, zanim złapiesz ją za cycki? Proszę?”

Zaraz po tym, jak stwierdziła, że chce odwiedzić NightWhere, jakiś mężczyzna z owłosioną klatką i mniejszą ilością ubrań niż ona, złapał ją od tyłu w talii i szepnął coś do ucha. Rae roześmiała się, odchylając głowę i kładąc ją nieznajomemu na ramieniu. Potem spojrzała na Marka.

– Zaraz wrócę – powiedziała i dodała konspiracyjnym szeptem: – Nie wydaje mi się, żeby to zajęło dużo czasu.

Mark patrzył, jak tańczą na parkiecie prywatnego klubu. Najpierw dotykali tylko swoich dłoni, potem jej piersi przyciskały się do jego torsu. Mężczyzna przyciągnął ją mocno do siebie, a ona się nie opierała. Objęła go ramionami, a jej palce powoli eksplorowały ciało nieznajomego. Ich taniec z czasem stawał się coraz śmielszy i bardziej sugestywny.

Mark, kiedy patrzył jak jego żona ociera się o tego faceta, a ten łapie za jej prawie nieokryty tyłek, zdał sobie sprawę, że to zajmie trochę więcej czasu, niż myślała Rae.

Było coś podniecającego w oglądaniu jej z innymi, ale Mark nie mógł pozbyć się uczucia poniżenia. Uwielbiał oglądać ją, jak swoją własną królową porno, ale wiedział, że nieważne, czego by nie robił, nigdy nie będzie jej wystarczał. Był jedynie kimś, do kogo wracała, gdy potrzebowała stabilności. Nie było to coś, czego normalnie pożądała. Był masłem orzechowym… ale to ktoś inny lub coś innego zawsze było galaretką.

Mark i Rae byli stałymi gośćmi swingers clubów w Chicago, ale zdarzało się, że jeździli nawet do Wisconsin czy Indiany. Ale on był zawsze tym facetem przy barze, który pieprzył jakąś kobietę, która wciąż była sama późno w nocy… Nigdy nie było tak, że wymieniał się z kochankami Rae, dając im swoją żonę za ich partnerki. Szukał dziewczyn, które partnerzy zostawili, żeby zająć się sobą. To nie było w pełni celowe, ale może robił to dlatego, że bardzo dobrze rozumiał, co czują.

Po nocy, kiedy zapytał Rae, czy chce spać z innymi mężczyznami… Odkąd dał jej wolność… Miesiące zamieniły się w lata w zawrotnym tempie. Przez większość czasu Mark był szczęśliwym mężem, niemal ekstatycznie radosnym, kiedy wracał do domu i mógł pocałować swoją żonę. Ale raz na parę tygodni był zmartwionym, choć w jakimś sensie wciąż szczęśliwym, człowiekiem, który wypuszczał ją z klatki, by w mrocznych i dusznych wnętrzach seks clubów mogła nakarmić wszystkie swoje żądze.

To jakimś cudem działało.

Aż do dnia, kiedy po całonocnej zabawie ktoś zapytał, czy kiedykolwiek słyszeli o NightWhere. Oczy Rae zapłonęły. Ona na pewno słyszała, ale nie znała nikogo, kto by wiedział, jak dostać się do klubu. W tym środowisku NightWhere był niemal legendą miejską. Utopią, w której wszystko było dozwolone.

– Słyszałam – odpowiedziała blademu, chudemu mężczyźnie, który zadał pytanie. – Słyszałam, ale nie wiem, jak znaleźć to miejsce.

– Nie znajdujesz go, to ono znajduje ciebie – powiedział nieznajomy, obejmując Rae w talii długim ramieniem i masując jej obnażony brzuch, zanim jego ręka zawędrowała niżej. – Musisz być zaproszona.

– Wiesz, jak dostać się na listę? – spytała słodko, przeciągając się lekko i zbliżając do mężczyzny niczym tańczący wąż.

– Mogę ci załatwić zaproszenie – powiedział.

Wtedy właśnie wszystko zmieniło się na zawsze.

Budynek wyglądał bardzo niepozornie i nic nie wskazywało, że za brązowymi drzwiami kryje się jaskinia grzechu. Mark zaparkował samochód parę bloków dalej i szybko przeszli zaniedbanym chodnikiem na miejsce. Byli jednocześnie zdenerwowani i bardzo podnieceni. Kroki Rae brzmiały jak wystrzały z broni, ich dźwięk odbijał się głośnym echem po okolicy. Przynajmniej takie wrażenie miał Mark, dopóki spomiędzy bloków nie usłyszeli czegoś o wiele głośniejszego. Teraz to naprawdę był wystrzał. Chwilę później ktoś zaczął krzyczeć. Potem zaległa martwa cisza i stukot obcasów Rae był jedynym dźwiękiem, jaki teraz słyszeli.

Przyspieszyła kroku.

– Niespecjalna okolica – wyszeptała.

– Zauważyłem. – Mark pokiwał głową. – Ale architektura jest bardzo nowoczesna…

– Nowoczesne getto? – parsknęła Rae.

To była przemysłowa część miasta. Popękane, zapuszczone chodniki wiodły między surowymi, betonowymi budynkami starych fabryk. Fasady wyglądały wyjątkowo nieprzyjaźnie.

Fabryki dawno już zamknięto i opuszczono, więc okolica pozostawała cicha i spokojna. Poza okazjonalnymi walkami gangów albo nieudanymi transakcjami z dealerem…

– Wiesz, nie oczekiwałam, że otworzą klub w Four Seasons, ale to już lekka przesada! – powiedziała Rae z niezadowoleniem.

– W środku będzie inaczej – pocieszył ją Mark.

W końcu dotarli do drzwi. Nie było żadnego znaku. Nic w rodzaju sylwetki króliczka Playboya albo kiczowatego neonu z napisem „Otwarte 24 na dobę”. To były zwyczajne drzwi, z przybitymi na nich zardzewiałymi cyframi 2367.

– Mogli przynajmniej otworzyć się pod numerem 6969 – powiedziała Rae.

– Lubisz takie smaczki, co? – zaśmiał się Mark.

Podniósł rękę, aby zapukać, ale zanim zdążył to zrobić, drzwi uchyliły się lekko.

– Zaproszenie – zażądał głęboki męski głos.

Mark wyciągnął złożoną kartkę z przedniej kieszeni i podał ją mężczyźnie, który wystawił rękę przez wąską szparę w drzwiach.

Ręka zniknęła wewnątrz.

Mark spojrzał na Rae. Oczy miała zwężone. Jej zdenerwowanie było widoczne.

Pochylił się, by ją pocałować.

– Wszystko w porządku. – Uśmiechnęła się i odepchnęła go lekko.

Drzwi się otworzyły.

Powietrze zawibrowało od głośnych basów. Czerwone i niebieskie światła odbijały się w oczach odźwiernego, którego mogli w końcu zobaczyć. Był chudy i wysoki, miał więcej niż 180 centymetrów wzrostu. Ubrany w czarną, zapinaną na guziki koszulę i ciemne jeansy. Rae dostrzegła za nim opary mgły i kotłowaninę ludzkich włosów, nóg i ramion. Parkiet.

– Jesteście tu pierwszy raz – powiedział mężczyzna. Było to stwierdzenie, nie pytanie. Mark przytaknął.

– Powiem wam to od razu. – Spojrzał na nich lodowatym wzrokiem, nawet nie mrugając. – I tylko raz. Macie szczęście, że możecie tu być. Niewielu ludzi dostaje zaproszenie. Nie bez powodu. Co tu robimy? To powinno zostać między nami. Gdzie jest klub? To też nie może się wydać. NightWhere jest tam, gdzie tego chcemy i kiedy chcemy. Ktokolwiek nas wyda, powie cokolwiek o tym miejscu poza jego murami… Zostanie zabity. – Mężczyzna uśmiechnął się lekko. A może był to grymas bólu… Wyglądał na chorego albo wycieńczonego.

– Nie możemy pozwolić, żeby NightWhere zostało odkryte przez kogoś niepożądanego, dlatego dbamy o dyskrecję… A teraz, wejdźcie i grzeszcie. – Mężczyzna wyszczerzył zęby w przerażającym rekinim uśmiechu.

Odsunął się od drzwi i Mark postąpił krok naprzód. Para szybko weszła do środka i podążyła za odźwiernym do otwartego foyer. Po tygodniach zastanawiania się, czy obiekt ukradkowych rozmów jest w ogóle prawdziwy, Mark i Rae mogli w końcu zobaczyć NightWhere na własne oczy.

– Wygląda raczej zwyczajnie. – Rae objęła męża ramieniem w pasie.

– Wygląda – powiedział.

Przed nimi kilkadziesiąt osób tańczyło na zaimprowizowanym parkiecie. Opary suchego lodu owijały się wokół ich stóp. Rae pomyślała, że wyglądają, jakby tańczyli na chmurze.

– To dopiero początek – powiedział Mark. – Chodźmy do baru. Zbadamy teren.

– To nie jedyna rzecz, którą będziemy dzisiaj badać… – zaśmiała się Rae.

Mężczyzna zobaczył błysk podniecenia w oczach żony. Nie mogła się doczekać, aż zacznie się zabawa.

Przeszli obok parkietu i podeszli do baru po drugiej stronie.

Barmanka, która miała na sobie krótki czarny top i skórzaną mini, uniosła brew, gdy Mark pochylił się, by coś zamówić.

– Powiesz mi, co robić, czy ja mam powiedzieć ci, co wypić? – zapytała. Jej głos był niski i gardłowy, mimo to Mark słyszał go ponad głośnym dudnieniem muzyki.

– Co powiesz na dżin z tonikiem i Koronę? – zapytał Mark.

– Nie mogę ci zrobić Korony, ale chętnie ci jedną naleję – odpowiedziała zalotnie, mrugając okiem.

– Nie przejmuj się nią – powiedział ktoś obok nich. – Przespałaby się z każdym. Nawet z tobą, jeśli wciąż piłbyś przy barze o trzeciej nad ranem.

Muskularny mężczyzna w białym podkoszulku odwrócił się do nich na barowym stołku.

– Jakby o trzeciej ktoś jeszcze tu był. – Czarnowłosa barmanka roześmiała się. Wyciągnęła jedno szczupłe ramię do Marka, by się z nim przywitać, a drugą ręką pociągnęła swoją czarną koszulkę w dół, ukazując piersi.

– Jestem Sin-D – powiedziała.

Mark załapał uroczą wymowę dopiero, gdy spojrzał na obnażony dekolt dziewczyny. Na jednej piersi był czarny napis „Sin”, na drugiej „D”. Puściła naciągniętą koszulkę i wskazała na faceta przy barze.

– To jest Dupek.

Mężczyzna się roześmiał.

– Widzicie, ona lubi dupków. A raczej to, co mają w spodniach. Odkryjecie to, jeśli zostaniecie przy barze dostatecznie długo. Nazywam się Kendrick.

– Dla znajomych Kutas – odgryzła się Sin-D.

– Kutasy to to, co lubi najbardziej – powiedział, uśmiechając się złośliwie. Wystawił rękę do Rae.

– Mów mi Ken. Albo wszystko jedno jak.

Rae poczuła, jak oblewa się rumieńcem, kiedy przystojny nieznajomy zdecydowanie uścisnął jej dłoń. Była silna i ciepła. Wokół nadgarstka wił się wytatuowany wąż. Rae poczuła natychmiastową, biblijną pokusę. Chciała spróbować tego zakazanego owocu…

– Cześć, Ken. Jestem Mark, a to Rae – odpowiedział za nią Mark. – Zazwyczaj nie jest nieśmiała.

– Mówiłem, że ona może nazywać mnie Ken, nie ty – powiedział Kendrick, nie odrywając wzroku od Rae. – I nie, nie wydaje mi się, żeby była nieśmiała – dodał, cały czas ściskając jej dłoń, a potem przesuwając palce w górę i gładząc delikatnie jej szczupły nadgarstek. – Inaczej by jej tu nie było.

– Ile płacę? –zapytał Mark Sin-D, kiedy podawał Rae drinka.

– Na koszt firmy. – Dziewczyna potrząsnęła głową. – Żyję, żeby służyć.

Kendrick spojrzał na Marka i uśmiechnął się lekko.

– Pierwszy raz? – zapytał.

– Aż tak widać? – zaśmiał się Mark.

– Nie – odpowiedziała Sin-D. – Nie chodzi o to. Ale NightWhere to zamknięty club, wszyscy się tu znamy. Więc… Łatwo powiedzieć, kto odwiedził nas tylko raz czy dwa. Potem…

– …potem Sin-D prawdopodobnie się z tobą prześpi – dokończył Kendrick.

Sin-D machnęła na niego ręką.

– Mam nadzieję, że jest pan gotowy na parę pręg – zwróciła się do Marka.

– Dużo obiecuje, ale ma lekką rękę do pejcza – powiedział Ken.

– Obiecuję ci, że nie będziesz mógł wstać jutro z łóżka – kontynuowała dziewczyna. – Chcę cię tylko przed czymś ostrzec.

Wyszła zza baru, złapała Rae w talii i zbliżyła się do niej tak, że ich piersi się dotykały.

– Przyszliście do NightWhere, bo macie fantazje, których nie daliście rady dotąd zrealizować. Cóż… Tutaj możecie robić wszystko, czego tylko zapragniecie. Wszystko.

Spojrzała Rae głęboko w oczy i powoli przesuwała dłonie po jej plecach, rozpoczynając zmysłowy taniec.

– Możecie tu robić wszystko – powtórzyła Sin-D. – Jesteśmy niewidoczni. Jesteśmy poza prawem.

Położyła dłonie na piersiach Rae, pomasowała je lekko, a potem popchnęła ją na rozjarzony stroboskopowymi światłami parkiet.

– Leć na parkiet i nie słuchaj tego frajera. – Spojrzała w stronę Kendricka. – No, Rae, leć się pieprzyć!

Kendrick potrząsnął głową i pociągnął ze swojego kufla.

– Wali mnie to – powiedział niezadowolony. – Będę tu na ciebie czekał, jeśli wrócisz. Zawsze czekam – rzekł, gdy Rae i Mark odchodzili.

– Może i wróci, ale nie chcę nawet wiedzieć, który z kolei będziesz. – Sin-D uśmiechnęła się krzywo.

– Wali mnie to.