Anna Skrzyniarz
"Dziesięć przykazań Amelii"

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok, 2013
Copyright © by Anna Skrzyniarz, 2013

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Wydawnictwo Psychoskok
Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok
Zdjęcie okładki: © Subbotina Anna; Seqoya – Fotolia.com

ISBN: 978-83-7900-106-4

Wydawnictwo Psychoskok
ul. Chopina 9, pok. 23, 62-507 Konin
tel. (63) 242 02 02, kom.665-955-131

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Anna Skrzyniarz

Dziesięć przykazań

Amelii

Wydawnictwo Psychoskok 2013
Konin

Szczególne podziękowania dla Piotra Kusia, niezawodnego przyjaciela, który skutecznie wspierał mnie i motywował do pisania.

Obłęd, inaczej nie można tego nazwać… Nerwowo przeżuwając mdłą gumę, rozglądam się po pokoju i niedobrze mi się robi na widok mebli, które pewnie mają niezłą frajdę, obserwując moje osowiałe spojrzenia, ciężkie wydechy i jeszcze cięższe kroki.

Dramat – człowiek upadły, człowiek bezsilny, człowiek, któremu zawsze wydawało się, że może wszystko, bo kiedyś wielcy tak powiadali, kto wie, może mieli więcej szczęścia, a może faktycznie byli jacyś nadludzcy...

Ja jestem zwyczajna, ale nie zawsze taką byłam. Był czas, kiedy również byłam nadludzka, nieprzeciętna, zupełnie oderwana od ziemskiego szarego piachu i twardego betonu, miałam wtedy tyle siły, tyle wiary i nadziei… tyle miłości…

Została chora radość, najczęściej wymuszana, żeby uwierzyli, że wszystko jest pod kontrolą, że tego właśnie chciałam, że zyskałam więcej niż straciłam. Wszystko da się jakoś wyjaśnić i na szczęście wszystko ma swoje plusy, które od czasu do czasu można wyciągnąć z rękawa. Wielkie słowo „Życie” stało się tylko mało znaczącą wegetacją. Dwa tosty z brzoskwiniową marmoladą na śniadanie, praca, przystanek autobusowy, smętny papieros na balkonie i tabliczka czekolady przed snem.

Zapewne ktoś pomyślał „hej pobudka, opamiętaj się, kobieto! Życie jest krótkie!!!”

Tak, wiem, wiem o tym doskonale, w zasadzie dopiero niedawno tak naprawdę to odczułam. Sama nie wiem, kiedy minęły moje trzydzieści trzy wiosny, statystycznie mając szczęście, czeka mnie ich jeszcze czterdzieści dwie, będą następowały po sobie coraz szybciej, więc tak naprawdę mój czas jest i będzie już coraz krótszy. Nie dramatyzuję jednak z tego powodu, może to i lepiej, może gdzieś indziej będzie łatwiej, może ludzie zostaną pozbawieni serc i rozumów i faktycznie pozostanie już tylko spokojna, w końcu uwolniona z męczącego ciała dusza.

Dziś znowu prężnie wyrwałam z głowy kolejny pozbawiony pigmentu włos… Coraz wyraźniejsze kości policzkowe i kurze łapki coraz bardziej przypominają o eksploatacji ciała… o nadchodzącej niedołężności... Starzeję się, a jednak, nie ominęło mnie to...

W bardziej wyeksponowanych zarysach twarzy może nie było by jeszcze tak wielkiej tragedii, gdyby nie te wstrętne wyżłobienia skóry. Wiem, że może trochę dramatyzuję, ale moje bruzdy nosowo-wargowe, trafnie zwane zresztą fałdami smutku, wręcz błagają o wyrzucenie z domu nawet najmniejszego lustra. Wiem że ludzie mają większe problemy, wiem, że to żadna tragedia, dlatego też na razie tylko marudzę, nie rozpaczam… ale tęsknię, chyba już brakuje mi tego, co utraciłam i tego, co kiedyś zniknie na zawsze. Problem jednak w tym, że dziś nie potrafię cieszyć się tym, co jeszcze niestracone, zupełnie nie potrafię czerpać korzyści z tego, co pozytywne. A to co pozytywne jest, ale jakby nie istnieje...

Jestem jak zacumowana do brzegu, szpetnie i niestabilnie załatana łódka, która po sztormowym rejsie, nawet uwolniona nie miałaby większej ochoty, a tym bardziej odwagi na to, by po raz kolejny wypłynąć w szalony bezkres nieznanych wód.

Jest cicho i spokojnie, czasem być może nawet zbyt spokojnie, no ale… w końcu wszystko ma jakieś „ale”. Moje „ale” to jednak dziwna granica, niewidzialna barykada.

Nie wiem... może po prostu jestem tchórzem... a może stałam się aż nazbyt rozsądna, i wiem, że nie powinnam być zbyt spontaniczna...

Boję się wielu rzeczy: ciemności, pająków, kredytów, przyszłości, ludzi...W torebce zawsze, obok portfela i telefonu noszę ze sobą paralizator, nadałam mu nawet własne imię – „James”– wiadomo, mój tajemniczy agent 007. W tym momencie tylko on daje mi przynajmniej odrobinę z poczucia bezpieczeństwa... wierny protektor, że też nie wolno się do niego przytulać...

To już cztery lata od kiedy widziałam GO po raz ostatni... W ciągu tych wszystkich lat dużo się działo, choć tak naprawdę nie działo się nic. Nic nie zawierało w sobie tak przenikliwych emocji, jakie wywoływał JEGO uśmiech czy spojrzenie.

Kolejna miłosna historia… jakie to banalne, ileż się o tym słyszy, pisze i czyta, dlaczego jednak wszystko poza nią to tylko jeszcze większy miałki banał? Mnie nigdy nie powinno to spotkać, nie w taki sposób. Nie powinno się wypuszczać z klatek zakrzepłych i zacofanych ptaków, nie powinno pozwalać się im na to, by rozłożyły skrzydła i dotknęły nieba, skoro po chwili znowu muszą znaleźć się w swych drucianych pałacach, by tkwić w nich dalej, żyć jakoś, tak jak wcześniej, tylko trochę smutniej i niezwykle boleśnie. Tego lotu na pewno nigdy nie będą żałować… ale już zawsze będą za nim tęsknić…

Kiedyś, dzięki NIEMU udało mi się całym sercem poczuć życie. Niestety, wszystko tak samo ma swój początek, jak i swój koniec. Mój „koniec” zniszczył więcej, niż posiadałam jeszcze przed „początkiem”, durną miłość do mężczyzny, który, jak się okazało, miał ją za nic.

Poniedziałek, czas pospolitego ruszenia. Po nudnym weekendzie spędzonym przed telewizorem wracam za znienawidzone biurko. Sekretarka, mało tego, że w dzikim, przesiąkniętym erotyzmem i wulgaryzmami gimnazjum, to jeszcze w gabinecie dyrektora, największego zboczeńca, jakiego dane było mi spotkać. Codziennie tryskające seksapilem dziewczęta, wzrokiem powtarzają mi jaka jestem beznadziejna, dorastający chłopcy zapewne doskonale wiedzą dlaczego jestem sama. Mężczyźni przestali mnie interesować pewnie tylko dlatego, że ktoś taki jak ja kompletnie nie zwróciłby ich uwagi. Może nawet powinnam cieszyć się z tego, że przynajmniej mój przełożony widzi we mnie jeszcze jako taką kobietę.

– Witam pannę Amelię, miło dziś pani spała? Jakieś ciekawe sny, jakieś zmysłowe akty może? – Niby żartobliwy uśmieszek, ale jakże sprośnie zaakcentowany puszczonym przy tym oczkiem. Zapewne myśli, że samotna kobieta w tym wieku jest opętana głodem seksualnym i każdy mężczyzna ma szanse na ujarzmienie godnej pożałowania samicy. Zawsze było w nim coś zwierzęcego, ale nie w dobrym tego słowa znaczeniu, nic słodkiego czy pociągającego, bardziej odrażającego, moralnie nieludzkiego.

Zależało mi na tej pracy, długo jej szukałam, gdy w końcu coś się dla mnie znalazło i to w moim małym miasteczku, cieszyłam się jak dziecko. Szanowny dyrektor Mahujski, którego nadane mu przez przodków nazwisko, niewątpliwie miało swoje uzasadnione podstawy, już od pierwszego dnia pracy zaszedł mi za skórę, na odchodne po zakończonym dniu w ramach niejakiego zadowolenia z wykonywanych przeze mnie zadań, potraktował mnie niecnym klepnięciem w tyłek.

Z dyskretnym oburzeniem, zduszonym nieporadnym uśmiechem, zapytałam:

– Za co to?

– A to tak, zalotnie – odparł.

Wtedy to też, jego sprośna powieka mrugnęła po raz pierwszy. Widok zmrużonego ku tobie oka, u wąsatego sześćdziesięcioletniego spaślaka to odrażające doznanie. Z pewnością większość kobiet doskonale to rozumie.

– Za jaką lotnię? – Nieco się zdziwiłam. No tak, za dużo przebywam w towarzystwie Lucy, typowej blondynki, kochanej, zakręconej blondynki.

Roześmiał się donośnie, po czym stwierdził – Dobre, naprawdę dobre. Ma Pani błyskotliwe poczucie humoru, praca z Panią na pewno będzie bardzo przyjemna. I znowu to paskudne oczko. Powieki i inne irytujące części ciała w przypadku takich zboczeńców powinny być surowo zabronione. Piktogram, ostrzeżenie – Uwaga, drażniąca i toksyczna próżnia!

Zagryzam zęby, siadam za komputerem i udaję, że moje biurko oddzielone jest rowem mariańskim od jego rezydenckiej ławy.

Z poniedziałku do piątku czas przeleciał jak zwykle, wręcz niezauważalnie. Już dawno przestałam odróżniać od siebie kolejne godziny. Każdy umierający dzień szybko rodził się na nowo, z czasem stało się to już tak jednostajne że aż nudne, czas stał się rutyną, był zupełnie nieistotny... tak samo błahy, jak ja sama...

Pierwsza sobota miesiąca, comiesięczny babski event. Od kilku lat moja jedyna, długo oczekiwana rozrywka. Raz w miesiącu Jolka i Lucy wpadają do mnie zaraz po szybkiej wizycie w monopolowym; dwa sześciopaki i marlboro light, nasza odskocznia od szarej rzeczywistości. Dziewczyny są moimi rówieśniczkami, poznałyśmy się na studiach.

W chwili obecnej są raczej średnio zadowolonymi żonami z kilkuletnim stażem. Ciągle narzekają na swoich „ślubnych”. Zawsze zastanawia mnie ich szczerość, zapewne chcą mnie tylko pocieszyć, uzmysłowić, że staropanieństwo to jeszcze nic najgorszego.

– Boże, ten miesiąc bez fajki wyjątkowo mi się dłużył – stwierdziła Lucy, wspomniana już wcześniej urocza blondynka. W ciągu miesiąca staramy się nie palić. Osobiście nie wychodzi mi to najlepiej.

– Na rzecz nowych okien musiałam zrezygnować z moich wymarzonych pełnoceramicznych licówek – nerwowo wlała w siebie spory łyk piwa – kłóciliśmy się o to przez dwa tygodnie, ślubny stwierdził, że szczelne okna na zimę są ważniejsze niż mój piękny uśmiech. Wyobrażacie sobie? Jak można być aż takim egoistą?!

– Powinnaś się cieszyć, że dba o ciepło waszego gniazdka – stwierdziła Jolka, nerwowa choleryczka. – Jeśli chodzi o przygotowanie na nadchodzące chłody, to Michała martwi tylko odłożona przez ze mnie słonina na biodrach – również głęboko zaciągnęła się dymem papierosowym – „Słonina na biodrach!” dokładnie tak to określił, pojmujecie? Jak można nawet wpaść na tak odrażające określenie? Od razu wypomniałam mu jego wydęty balon, niech sobie nie myśli, że ma jakąś sylwetkową przewagę w naszym antyatletycznym związku.

Babskie marudzenie, w ich przypadku zupełnie bez znaczenia, jakby bardziej robiły sobie z tego żarty, niż jakieś życiowe dramaty. Obydwie i tak pewnie doskonale wiedzą, że życie bez ich mężczyzn nie miałoby sensu, zapewne tak samo, jak moje... Wiem, to żałosne... Jestem żałosna… Ciągle mam przed oczami ADAMA, wyobrażam sobie dwutygodniową kłótnię z nim o jakieś tam okna czy licówki, docinki na temat wagi... i uśmiecham się do samej siebie, jakież mogło by to być cudowne…

– Co cię tak bawi, moja droga Amelio? – Wyskoczyła nagle Jolka.

– Wy – krótko, ale niestety zbyt mało treściwie.

– To znaczy? – Zapytała zaciekawiona Lucy.

– Zastanawiam się, czy faktycznie narzekacie, czy tylko chwalicie się swoimi problemami.

– Oj, kochana – głęboko westchnęła Jolka – kiedyś zaczniesz odróżniać ze sobą te dwa totalnie sprzeczne pojęcia, niech tylko twój książę się pojawi, poczekaj – pogroziła butelką piwa.

– Tak, na pewno będziesz miała się czym chwalić – znacząco uśmiechnęła się Lucy.

– A propos, co się z tobą dzieje? Jakieś miłosne sensacje z ostatniego miesiąca? Czy dalej w głowie masz tylko tego marnego alpinistę?

Zawsze tak go nazywały, żartowały z często powtarzanego przez Adama, ich zdaniem dość niezdarnego motta, które sam wymyślił : „W życiu należy wspinać się tak wysoko, jak wysoko zarzuciliśmy linę”

Ja zawsze to rozumiałam, ba, moim zdaniem to były piękna słowa, „były”... do momentu gdy zrozumiałam, że tak naprawdę nie zbyt wiele dla niego znaczą. Na trzecim roku, w połowie semestru zrezygnował ze studiów, nagle stwierdził, że bankowość to jednak nie to, czym chciałby się kiedyś zajmować. Chciał zwiedzać ze mną całą Polskę na rowerze, ciągle planował, jak i gdzie, kupił już nawet specjalny bagaż rowerowy, w ogólnym podsumowaniu w ciągu naszych dwóch wspólnych lat byliśmy tylko raz w Bieszczadach i to samochodem. Kochałam go jednak za wszystko, nawet za słabą wytrwałość w postanowieniach, w końcu był tylko człowiekiem, dla mnie wyjątkowym, najważniejszym, nikt w końcu nie jest idealny. Ja również nigdy taka nie byłam, zwykła szara myszka, w towarzystwie nie miałam zbyt wiele do powiedzenia. Zbyt perkaty nos, piegi i spęczniały brzuch. Nigdy za sobą nie przepadałam, on też jakoś nigdy specjalnie mnie nie komplementował, ale za to mocno do siebie przytulał, zawsze wysłuchał i pocieszył, był moim najlepszym przyjacielem. Często dziwiłam się dlaczego właściwie ze mną jest. Byłam mu wdzięczna za to, że nie wstydzi się przedstawiać mnie znajomym jako swoją, jak on to zawsze żartobliwie określał „osobistą dziewczynę”. Ogromnym przełomem w naszym związku okazał się jednak ślub mojej młodszej siostry, dla niej największe szczęście, dla mnie najgorszy koszmar.

Już pół roku wcześniej cieszyłam się, że w końcu będę mogła przetańczyć z Adamem całą noc, nigdy nie mieliśmy jeszcze na to okazji, a taniec zaraz po nim był moją drugą namiętnością. Przez kilka miesięcy wręcz natrętnie przymierzałam przygotowaną już zwiewną, najbardziej zmysłową suknię, jaką kiedykolwiek dane było mi na siebie założyć. Ognista czerwień, identyczna jak moje uczucie do Adama. Miał mnie zobaczyć i natychmiast porwać w otchłań parkietowego szaleństwa, a później spojrzeć mi w oczy i stwierdzić, że tylko ja, że tylko ze mną, i tak już na zawsze...

Muzyka rozbrzmiewała i wypełniała gęstą atmosferę romantyzmu, melodia wręcz porywała do tańca. Zwykle słysząc doskonale posplatane ze sobą nuty, ciało wręcz na siłę zmusza mnie do powstania z krzesła. Tamtego dnia jednak połowę imprezy przesiedziałam w kuchni, na ukrytej gdzieś w kącie skrzynce z piwem, z jakimś zbyt wytrawnym winem w ręku, w sukni, której gorzko wtedy nienawidziłam. Dzień wcześniej powiedział, że nie może przyjść na ślub mojej siostry, gdyż szef nagle w ramach jakiegoś zastępstwa wysyła go w delegację. Tylko dla siostry próbowałam na siłę tuszować rozczarowanie i duchową nieobecność. To było straszne. Nie sądziłam jednak, że kilka dni później wydarzy się coś jeszcze gorszego. Pod drzwiami znalazłam zaadresowany do mnie list: „Adam nie jest ciebie wart, zdradza cię” podpisano życzliwy anonim”, gdy mu go pokazałam, przyznał się do wszystkiego, płakał, prosił o wybaczenie, ale nie potrafiłam mu tego zapomnieć. Rok później ożenił się z własną sąsiadką. Dla niego szybko i bezboleśnie, dla mnie?... Boli do dziś... I do dziś mam wrażenie że to moja wina, mogłam mu wybaczyć, zdarzyło mu się, w końcu to tylko facet. Podobno zdrada czasem umacnia związek, a ja nawet nie dałam nam na to szansy, wręcz na siłę wrzuciłam go w ramiona sąsiedzkiej pocieszycielki!

– Słuchaj, tak być nie może, Adam był skończonym debilem, kretynem, kpił z twojej naiwności, miał fiuta zamiast serca!– Nerwowo wyskoczyła Jolka. – Kobieto, w ciągu tych czterech lat nie poznałaś żadnego faceta! Obudź się w końcu!

– Amelka, nie obraź się, ale głupia jesteś, i szczerze mam już dosyć ciągle od nowa ci to powtarzać, kiedyś w końcu mi się to znudzi, a ciebie pochowają pięć metrów pod ziemią razem z twoim pluszowym misiem, tyle będziesz miała z życia. – Lucy również uniosła głos.

– Pouczacie mnie jak znaleźć faceta nawet na siłę, a same ciągle narzekacie tylko na swoich mężów! – Również uniosłam ton.

Zapraszamy do skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa.

Wydawnictwo Psychoskok