Tomasz Zackiewicz

Linusia, mój rajski ptak

czyli rzecz o pisarzu

i jego Muzie

Wydawnictwo Psychoskok, 2012

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok, 2012

Copyright © by Tomasz Zackiewicz, 2012

Wszelkie prawa zastrzeżone.
Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana
w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład i korekta: Wydawnictwo Psychoskok

Projekt okładki: Tomasz Zackiewicz

ISBN: 978-83-63548-09-4

Wydawnictwo Psychoskok

ul. Chopina 9, pok. 23 , 62-507 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom.665-955-131

http://wydawnictwo.psychoskok.pl

e-mail: wydawnictwo@psychoskok.pl

Konwersja e-book: witanet@wp.pl

Wstęp

Pisarstwo to nie zawód, to przekleństwo, z którym trzeba żyć. Tak, przekleństwo, drodzy wydawcy, a nie tylko pieniądze. Tu jest też powołanie jak u księdza (!), służba jak u posła (!) i właśnie misja, jak u naszych żołnierzy walczących w egzotycznych krajach (!). I pisarz nie może być niczym ograniczony w tym swym przekleństwie, aby jego twórczość miała jakikolwiek sens. Nie może być ograniczony ani głupkami grożącymi sądami, którym się nie podobają pewne stwierdzenia, ani złośliwością krytyków, którzy uważają, że wszystko wiedzą, a tak naprawdę gówno wiedzą. Jedyną wyrocznią pisarza, z którą ten ostatni powinien się liczyć, powinni być zawsze czytelnicy. Ale czytelnicy, którzy czytali i rozumieli, co czytali, a nie ci, co jedynie słyszeli i powtarzają rzeczy wyrwane z kontekstu.

Amen!

Nie mogą także ograniczać pisarza kobiety. Podobno dobry pisarz, aby dobrze pisać musi być samotny, ponieważ jego maszyneria twórcza działa wtedy najlepiej. Pragnienie czegoś, czego się nie ma, wyzwala twórcze siły, aby to mieć. I ja w zasadzie tego się trzymałem, bowiem kobieta to stworzenie, które bardzo przeszkadza w pracy twórczej. Oczywiście, jest inspiracją, ale dobrze jak ta inspiracja była daleko. Jeśli zaś była blisko, to tylko przeszkadzała. Trudno bowiem skupić się na robocie. Chodzi tylko i kusi, a tutaj człowiekowi powstawały w głowie różne kosmate myśli. A przecież trzeba myśleć nad czymś zupełnie innym. Trzeba żyć i zarabiać na siebie.

A tu takie coś!

Ale z drugiej strony każdy pisarz to mężczyzna (pomijając pisarki i tych pisarzy, którzy są „tęczowi”), a zdrowy mężczyzna pragnie kobiet, ich towarzystwa, ich zapachu, ich szczebiotu. No i co tu będę ukrywał – ich ciała również. I moje męskie pragnienia nie były inne. No i dlatego ja w tej swojej szlachetnej samotności nie wytrwałem. I w sumie przyznać się muszę, że kobiet w swoim życiu miałem wiele, od dwudziestu kilku do czterdziestu kilku lat. Rozpiętość dosyć znaczna, ale jak któraś mi się podobała, to wiek dla mnie nie stanowił bariery nie do przejścia. Tak samo jej stan cywilny. Nawiązywaliśmy prawie zawsze udany kontakt, ponieważ z kobietami rozmawiać umiałem i dalej już samo leciało. Finałem oczywiście było łóżko, najczęściej hotelowe. 

Trzeba przyznać, że te związki były krótkie, wręcz takie „minutówki”. Coś zawsze było takiego, co kończyło naszą znajomość bardzo szybko. Być może problem leżał po mojej stronie, ponieważ angażować się w takie związki nie chciałem. Unikałem jak ognia ustatkowania się, bowiem dla mnie to byłoby jedynie trzy metry łańcucha z kłódką. A trzeba pamiętać, że zgadzając się na ślub, mężczyzna pozwala kobiecie objąć nad sobą władzę. Skończyły się bowiem czasy potulnych niewiast i teraz dominowały te klasy wamp.

I dlatego ja, facet przywiązany do swojej wolności, złotej nawet, chciałem dalej prowadzić taki żywot. Nie wyobrażałem sobie, że można było inaczej. Dla mnie facet po ślubie to na pewno nie był ideał, do którego dążyłem. Kobiety, moje muzy. Jednak to były jedynie ziemskie stworzenia, lecz ja uparcie szukałem jakiejś anielskiej istotny nie z tego świata. Aby była moją prawdziwą inspiracją.

Moją Kalliope...

Lublin – 1997

Po zdaniu matury wyfrunąłem z domu na studia do Lublina. A wiadomo jak to było w akademikach – dużo picia, zabawy i seksu, a mało nauki. Ja już raczej byłem człowiek doświadczony w tych sprawach, więc przyjąłem od razu wszystko „na klatę”. A w Lublinie to kobiety były piękne. Trudno było przejść obojętnie, gdy wokół fruwały takie rusałki. I tak spotykałem się z tymi płochliwymi z pierwszego roku, jak i tymi bardziej doświadczonymi. Dużo by opisywać.

Jednak były anioły i archanioły. I ja pewnego dnia spotkałem takiego archanioła! Na swojej drodze, kiedy tak zmierzałem chodnikiem, podchmielony nieco. Szło cudo w pięknej sukni, powłóczystej, bijącej po oczach kobiecością i seksualnością. Błękit tej materii stał się dla mnie symbolem niebiańskiego raju. Wysoka, smukła, kołysząca biodrami, o włosach jak morskie fale. A te ruchy – każdy jej krok błogosławił ziemię. Bogini. Od razu pomyślałem, że za taki tyłeczek to oddałbym pół królestwa, a nawet więcej.

Byłem urzeczony, a mój lekko zmącony alkoholem umysł płonął od tych moich myśli. Szedłem za nią krok w krok i marzyłem, marzyłem, aby posiadać taką kobietę. Ale żeby posiadać, trzeba było ją zdobyć, a to nie było proste. Prawdziwe wyzwanie.

I tak żeśmy sobie szli. Ona przodem, a ja zaraz za nią. Całkiem blisko. Czułem nawet zapach jej perfum.

Naraz ta piękna istota zatrzymała się przy jednym z mijanych ogródków piwnych, których było wiele na tej lubelskiej ulicy. Popatrzyła na te stoliki stojące obok i ruszyła do jego wnętrza. Usiadła przy jednym ze stolików. Widząc co się dzieje natychmiast zwolniłem kroku, żeby za szybko jej nie minąć i nie stracić tak cudownego widoku. Nie mogłem dosłownie oderwać oczu, tym bardziej, iż teraz mogłem podziwiać jej oblicze. Oblicze Anioła.

Miała na oko jakieś dwadzieścia kilka lat, a być może nawet zbliżała się do trzydziestki, a więc była na pewno starsza ode mnie. A zatem raczej już nie była studentką. Jednak to dla mnie nie był żaden problem – przecież aniołowie nigdy się nie starzeją. Ta istota na zawsze pozostanie taką, jaką była w tych chwilach. Tak wierzyłem i mylić się nie mogłem.

Wyglądała na taką samotną, jej wzrok był taki smutny, wbity gdzieś w miejską przestrzeń Lublina. Zaklęta bogini o nieziemskiej urodzie, zaklęty czas, gdzie minuty zdawały się przeciągać w długie godziny. Ale to były piękne godziny, ponieważ wypełnione bajecznym czarem zakochania. Oto przede mną była zagubiona księżniczka, której nie chronił żaden rycerz.

Nie wytrzymałem i podszedłem do niej, tłamsząc w sobie silne uczucie strachu przed buchającym z wnętrza serca gorącym uczuciem. Kiedy stanąłem tuż przy niej i bez słowa patrzyłem w jej śliczne oblicze, podniosła na mnie swoje cudne piwne oczy.

Przecudne oczy!

I od razu się zakochałem. Tak, zakochałem. Była to miłość od pierwszego wejrzenia, która niby w realu nie istnieje, a tylko stanowi literacką metaforę. Ale ona istniała i mnie właśnie teraz dopadła, znienacka jak drapieżny ptak swoją ofiarę. Lotem błyskawicy.

To nasze spojrzenie sobie w oczy było naprawdę głębokie. I patrzyliśmy tak przez chwilę na siebie, a iskry miłość przeskakiwały między nami jak w transformatorze Tesli. Silnie wyładowania uczuć o napięciu milionów woltów. Jej perfumy ostro, wręcz agresywnie wnikały w moje nozdrza, rozsadzając je intensywnym kobiecym zapachem. To był zapach miłości – byłem tego pewien. Już w tej chwili stałem się jej niewolnikiem.

Była trochę zdziwiona tym moim nagłym pojawieniem i wcale tego nie ukrywała. Tak nagle naruszyłem jej prywatność wchodząc z butami w jej życie. Ale trzeba było mi wybaczyć, ponieważ byłem wtedy zakochanym facetem, zachowującym się prawie jak słoń w sklepie z najdelikatniejszą porcelaną. Miałem tylko nadzieję, że nie postąpiłem zbyt odważnie i jej nie przestraszyłem. Nie chciałem zrazić jej do siebie już na samym początku. W końcu pierwsze wrażenie było zawsze najważniejsze. Ale stało – niesiony na skrzydłach zakochania zrobiłem ten pierwszy krok, postanawiając się ujawnić z anonimowego tłumu, jaki ją otaczał w tym mieście. Zdawałem sobie sprawę, że ta sytuacja była trochę niewygodna, zatem postanowiłem od razu zniwelować to niezbyt dobre wrażenie.

– Dzień dobry, Pani. Czy ja mogę się przysiąść? – powiedziałem ładną polszczyzną, ponieważ kobiety były wyczulone na słowa, jakie padają z ust mężczyzny.

Wyraźnie zaskoczona dama na sekundę zabrała ode mnie swój wzrok, jak gdyby przestraszywszy się mojej śmiałości. Ale zaraz potem znowu spojrzała na mnie, tym razem pytającym wzrokiem. Jej przecudne oczęta stały się nieco okrąglejsze i jeszcze piękniejsze. Zatrzepotały rzęsy jak skrzydła rajskiego kolibra.

Jej głos zabrzmiał ja melodia baśniowego świata, w którym nie istniało jakiekolwiek zło:

– I don’t understand.

Byłem zaskoczony. Boże, co za nuty, co za dykcja! Ale zaraz? Po angielsku? Tak, to był angielski. Ta kobieta odezwała się do mnie po angielsku! Angielka? Amerykanka? Kanadyjka? Australijka? – szybko przebiegały myśli w mojej głowie. A może po prostu Polka, która udawała, że nie była Polką lub po prostu robiła ze mnie jaja. Pewnie myślała, że mnie zaskoczy
i zaraz się skompromituję swoją nieznajomością języka Szekspira. Ale nic z tego. Na szczęście angielski był jednym z tych języków, które to doskonale znałem. Była to zasługa mojej wrodzonej wytrwałości i zdrowego rozsądku, który kazał mi się go uczyć w młodości. Zamiast grać w piłkę poznawałem angielski. Narażałem się na docinki szkolnych kolegów, ale za to teraz cieszyłem się ze swoich mądrych decyzji.

Uśmiechnąłem się tylko i powtórzyłem po angielsku:

– Good morning! May I take a seat next to you?

Jej wzrok nabrał teraz pewnej surowości, ponieważ teraz na pewno zrozumiała moje intencje. To chyba jednak nie była Polka udająca kogoś innego, ponieważ dopiero mój angielski na nią tak podziałał.
I chyba nie mogłem być z tego zadowolony.

– A w jakim celu? – spytała po angielsku i dalsza nasza rozmowa toczyła się wyłącznie w tym języku.

Ale to mnie nie mogło odstraszyć. W żadnym wypadku. Czego mogłem się spodziewać? Byłem dla niej nieznajomym facetem i do tego jechało ode mnie piwem. Po prostu musiała potraktować mnie chłodno, bo tak jej nakazywał kobiecy instynkt. Dobrze też wiedziałem, że każda porządna kobieta na początku nigdy nie była przystępna, zwłaszcza dla tych, których widzi po raz pierwszy w swoim życiu. Często to było udawane, obliczone na zachęcenie mężczyzny do dalszego działania, do przetestowania go. A poza tym płeć piękna zawsze miała swoje humory.

I dlatego jej chłód był dla mnie tylko zachętą do dalszego działania.

– Chciałbym Pani towarzyszyć – wyjaśniłem krótko.

Nie chciałem być w jej oczach tylko pijanym natrętem, któremu nie wiadomo, o co tak naprawdę chodziło. Nie można było tak podchodzić do nieznajomej kobiety jak ja, ale niestety takie były okoliczności. Wyboru innego nie miałem. Po prostu nagle spodobała mi się
i musiałem działać, aby ją zdobyć, aby nie przepadła
w tym tłumie sunącym po lubelskich ulicach. Nie byłem przygotowany na taką sytuację i liczyłem na swoją improwizację. A w tym to byłem znakomity, bowiem miałem pewne zdolności aktorskie.

– Ale ja nie wiem, czy ja chciałabym pana obecności.

To była lekka sugestia, czysto w kobiecym stylu, żebym spadał. Zrozumiałem ten przekaz, ponieważ znałem dosyć dobrze kobiecą naturę. Jednak sukces mężczyzny leżał w wytrwałości, aby nie rezygnować, nie ustępować, nie poddać się kobiecemu dyktatowi. To świadczyło dobrze o męskim charakterze, charakterze zdobywcy, który zbyt łatwo nie rezygnuje, a walczy. Do końca. Dlatego potrząsnąłem głową i odparłem pewnym tonem:

– Pani nie wie? Nie jest pewna? Czyli można spróbować. Jeśli Pani nie chce mojej obecności, to proszę to jasno sformułować, a wtedy ukłonię się Pani i odejdę w siną dal. Mężczyźni czekają na jasne komunikaty. A jak Pani mówi, że nie jest pewna, to znaczy, że daje Pani szansę facetowi.

Zamierzałem użyć kobiecej broni – psychologii. Musiała zrozumieć, że nie byłem jakimś tam byle pierwszym lepszym podrywaczem, a inteligentnym facetem. I chyba udało mi się dokonać w niej przemiany. Jej twarz już nie była tak surowa, a jej oczy przestały razić tym dojmującym smutkiem.

– Spróbować zawsze można... – powiedziała łagodniejszym tonem.

– Czyli? – spytałem.

– To kraj wolny, a pan nie jest niewolnikiem i robi pan to, co chce. Jeśli pan zechce przysiąść się do mnie, nie mam prawa panu odmówić.

Ale ja dalej walczyłem o jej względy używając psychologii, gdyż wiedziałam, że to przynosi oczekiwany skutek. Pewnie zrozumiała, że na mnie typowe kobiece gierki nie działają i była gotowa poddać się mojemu męskiemu ja.

– Odmówić Pani może zawsze, a jak taki delikwent nie zechce, to zawsze może Pani wezwać policję.

Patrzyła na mnie lekko zaskoczona.

– Na pana policję? Przecież mi pan nic nie zrobił?

Na chwilę zamilkła i dodała:

– I chyba nie zrobi? Nieprawdaż?

Pokręciłem energicznie głową i zapewniłem ją:

– Ani myślę. Może być Pani spokojna. Po prostu jest Pani tak czarująca, że jak Panią zobaczyłem, to najzwyczajniej w świecie zgłupiałem. Proszę mi więc wybaczyć. Komplement – to amunicja, której żadna kobieta się nie oprze.

– Jestem czarująca? – powtórzyła moje słowa lekko się uśmiechając.

– Jest Pani wyjątkowo czarująca. Nigdy tu nie widziałem tak pięknej kobiety, chociaż w Lublinie widuję wiele studentek.

Zaczęła się śmiać.

– Jest pan bardzo miły.

– A Pani taka śliczna. Aż dech zapiera.

Grunt to nawiązać z kobietą pozytywną rozmową. I mi się chyba udało – zaakceptowała moje towarzystwo i była już do mnie przychylnie nastawiona. Mogła mnie uznać za natręta, a nie stało się tak. Rozweseliłem ją, dzięki czemu odgoniła swoje smutki. Przy kobietach to czasami trzeba być i psychoterapeutą, żeby umieć uleczyć ich delikatną duszę.

Mój wzrok sycił się jej urodą.

Wyglądała jak dama z wyższych sfer, ale jednocześnie zachowywała się zdumiewająco normalnie. Była inna niż te studentki, które kroiły się na wielkie panie. Zwykle pochodziły z jakichś zapadłych wiosek, a tutaj udawały paryżanki. A ona była taka naturalna, skromna. I to mnie w niej fascynowało.

Pomyślałem, że wreszcie spotkałem na swojej drodze zwyczajną kobietę, z którą dało się zwyczajnie porozmawiać. I miałem tylko nadzieję, że to nie było tylko moje subiektywne wrażenie, a ona była taka naprawdę. Przecież dama takiej klasy musi mieć jakieś fochy, babskie humory. Gdzie te „achy” i „ochy”? Gdzie to wieczne niezadowolenie? A może po prostu trafiłem w te tzw. najlepsze dni kobiety, kiedy to była bezkrytycznie pozytywnie nastawiona do każdego samca. A ja przy niej czułem się jak prawdziwy samiec alfa. Mężczyzna przy pięknej kobiecie zawsze zyskiwał na wartości.

Między nami była cisza przez dłuższy czas. Patrzyła znowu gdzieś w przestrzeń miejską udając, że nie zwraca na mnie swojej uwagi. Ale ja wiedziałem, że jej zmysły czekały na to, co teraz uczynię. Zaakceptowała mnie, a teraz przechodziłem tak zwany etap testowania. Musiałem być ostrożny, ponieważ tu było łatwo o błąd, po którym mogła mnie po prostu przekreślić. A dla mnie akurat brakowało pomysłu, żeby pociągnąć naszą rozmowę. O czym tu by zagadać? O pogodzie? Nie, to zbyt banalne. Potraktuje mnie jak idiotę.

Zatem znowu jakiś nieśmiertelny komplement, który miał zjednać niewieście serce.

– Pani jest taka piękna – palnąłem w końcu.

– A pan taki pijany – odparła prawie bez namysłu.

Tak, zauważyła, że byłem lekko podchmielony. Ale przecież nie pijany! Ale tu chyba nie o to chodziło. Po prostu powtarzałem się i musiałem wymyślić coś innego i bardziej oryginalnego. Musiałem się wysilić, aby pokazać, iż mi naprawdę zależy. No i że nie byłem zbyt pijany, aby nie myśleć logicznie.

Ale nic mi akurat nie przychodziło do głowy – co za pech!

– Wie Pani, ja jestem studentem... – zacząłem z innej beczki.

– Tak? – zdziwiła się lub tylko udała swoje zdziwienie, a potem dodała – Nigdy bym na to nie wpadła.

Ciągle prowadziła ze mną tą swoją kobiecą grę, mającą mnie wysondować.

– Wiem, może wyglądam jak menel... Ale to da się wyjaśnić. Studiuję archeologię. Wracam właśnie z praktyk, to znaczy wykopalisk. Na Starym Mieście w Lublinie. Niedaleko zamku. Pani nie jest stąd, ale pewnie Pani słyszała o tym naszym lubelskim skarbie.

Zamilkłem obserwując jej reakcję, ale ona nadal patrzyła przed siebie z taką jakąś zaciętością. Chciałem zrobić na niej wrażenie, ale chyba mi się to nie udało. To była wymagająca kobieta i zdobyć jej serce nie było prosto. Ale dla mnie wtedy nie był rzeczy niemożliwych. Miałem tylko nadzieję, że nie potraktuje mnie jak dziwaka. Bo pewnie archeolodzy to takie trochę dziwaki, wiecznie pijani romantycy, którzy myślą, że dokonają odkryć na miarę starożytnej Troi. No i żyją jak Indiana Jones.

Nie, nic z tych rzeczy.

Do diabła – była piękna i do tego chłodna jak lodowiec. Miała w sobie tak wielką kobiecą godność. Była taka szlachetna, ta jej łabędzia szyja. Wyglądała niczym arystokratka z francuskich filmów. Tylko jeszcze dać jej jakąś krynolinę.

Pociągała mnie szalenie. I wiedziałem, że muszę ją jakoś zainteresować, aby przy mnie nie zaczęła się nudzić. Dlatego mówiłem to, co mi akurat przychodziło na myśl:

– Podobno tam jest stół, na którym diabeł wypalił swoją łapę. Stanął on w obronie wdowy, która w sporze z wpływowym magnatem została pokrzywdzona przez sędziów. To taki dobry diabełek, prawie jak u Bułhakowa.

– Interesujące.

– Bardzo! Diabeł jednak istnieje.

– Diabeł to chyba mężczyzna.

Uśmiechnąłem się i stwierdziłem:

– A kobieta do anioł.

Zaczęła się śmiać.

– Wyglądam na anioła? – spytała.

– Tak, na wyjątkowo smutnego anioła. Mam nadzieję, że ten anioł nie został wygnany z raju do piekieł.

Wreszcie spojrzała mi w oczy. Uśmiechała się serdecznie i mogłem mieć nadzieję, że nasza znajomość będzie miała ciąg dalszy. Ta kobieta mnie lubiła, a to już dużo w trudnej drodze do wzajemnej miłości.

– Studenci to zawsze mają fantazję – stwierdziła.

– Jasne, szczególnie archeologii z Lublina, po kilku głębszych.

Zaczęła się śmiać, ponieważ zrozumiała mój dowcip. Jej marsowa mina przepadła jak kamień w wodę. Wreszcie! Kolejny krok został poczyniony i pełen sukces. Mogłem być z siebie dumny.

– Czy Pani jest tu sama czy może oczekuje kogoś? Jeśli oczywiście Pani nie chce, nie musi mi Pani odpowiadać.

Nie wiedziałem, czy dobrze to sformułowałem i czy właściwie mnie zrozumiała. Pokiwała głową i powiedziała:

– Sama. A pan jest sam?

– Jak widać na załączonym obrazku.

Śmiała się, ciągle się śmiała. A ja byłem zadowolony, gdyż wiedziałem, że jak kobieta śmiała się, kiedy mężczyzna mówił, to były duże szanse. A mieć duże szanse u takiej kobiety to dopiero szczęście.

Moje wysiłki zmierzające w celu zdobycia tej kobiety zostały zauważone, bowiem piękna nieznajoma oznajmiła:

– Strasznie pan się stara, aby mnie poderwać.

Przed kobietami trudno cokolwiek ukryć.

– Aż tak widać?

– Widać, widać. My kobiety dostrzegamy znacznie więcej niż mężczyźni. Zwracamy uwagę na szczegóły. A pana zachowanie jest pełne szczegółów. Wystarczy tylko wyciągnąć z nich odpowiednie wnioski.

– No tak, gdzieś to słyszałem, że kobiety zwracają uwagę na szczegóły.

Patrzyła na mnie teraz całkiem inaczej niż na początku. Nie było już tego poprzedniego chłodu między nami. Ignorowanie przez kobietę zawsze było zniechęcające i mężczyźni przeważnie poddawali się. Napotykali zimny mur, zdawałoby się nie do przebicia. Ale cała sztuka była w tym, żeby za łatwo się nie poddawać, żeby walczyć. Kobiety to uwielbiały, jak mężczyzna nie poddawał się od razu, ulegając pierwszym lepszym trudnościom, które one celowo czyniły. Wytrwałość i waleczność to cnoty, które powinny zdobić każdego faceta. Przynajmniej w oczach damy.

I ja o tym wiedziałem doskonale.

– Podobam się panu? – spytała nagle.

– Nie widać?

Była teraz taka szczęśliwa. Aż przyjemnie było popatrzeć na tę kobietę. Zupełnie odmieniony anioł. Miałem tylko nadzieję, iż nie wróci do nieba.

– Ma pan wobec mnie jakieś plany?

– To zależy od Pani. Ja jestem przeciwnikiem niewolnictwa. Do niczego pani nie będę zmuszać.

– Czyli pan liczy na coś.

– Pewnie jak każdy facet.

– Hetero.

– Hetero – powtórzyłem, a potem dodałem

– W Pani to się można zakochać. Pani jest taka piękna. To wszystko Pani wina i teraz musi Pani ponosić tego konsekwencje.

Ciągle się powtarzałem, ale nic na to nie mogłem poradzić. Bo po prostu ta kobieta była piękna. Jako mężczyzna musiałem to przecież jakoś wyrazić. I to nie jeden raz. Wielbienie urody kobiety przez mężczyznę było czymś zupełnie normalnym.

– Naprawdę jestem taka piękna, czy tylko chce mnie pan wciągnąć do łóżka? Bo to jest różnica.

– Nawet gdybym miał zamiar jedynie iść z Panią do łóżka, to chyba nie szedłbym z brzydką. Mężczyzna idzie do łóżka z kobietą, która mu się podoba.

Piękna nieznajoma wydawała się coraz bardziej uszczęśliwiona rozmową ze mną.

– Czyli się panu podobam.

– Jak najbardziej!

– Jeszcze brakuje, żeby pan mi wyznał miłość.

Ależ ja myślałem o miłości. Nie chciałem jednak zbyt wcześnie jej wyrażać, bowiem kobiety tak nie lubiły. Trzeba było zawsze damę zaintrygować, a potem czekać na owoce takiego postępowania. Nie wolno przy tym się spieszyć.

– Na to jest jeszcze za wcześnie. Ale jestem Panią zauroczony. Rzuciła Pani na mnie czar i teraz jestem oczarowany.

Chwilę się zastanowiła i spytała:

– Liczy pan na następny raz?

Uśmiechnąłem się i potwierdziłem:

– Tak, liczę. Następny, następny i następny...

– A skąd pan wie, że w ogóle będzie następny raz? Może już więcej się nie spotkamy.

W tym momencie pozwoliłem na pewną śmiałość i odparłem:

– Bo Pani jest także zauroczona moją osobą.

– Strasznie pan pewny siebie. A może ja mam kogoś? Może mam faceta, męża...

No i miałem duży problem. Rzeczywiście o tym nie pomyślałem, że ta kobieta mogła nie być w życiu sama. Byłem zbyt zauroczony, aby sobie zawracać tym głowę. Tutaj była sama siedząc sobie samotnie, ale w życiu już nie. Mogła mieć faceta. Tak atrakcyjna dama nawet na pewno miała partnera, a ja wchodziłem w niebezpieczny układ. Ale ta nieznajoma była tak atrakcyjna, że chciałem zaryzykować.

– Gdyby Pani była przez kogoś kochana, nie byłaby taka smutna.

– A to widać?

– Widać, widać.

Nastała cisza.

– Zabrakło wolnych kobiet, że pan akurat upatrzył mnie? – spytała zerkając na mnie i lekko się uśmiechając.

Miała rację – kobiet wolnych w Lublinie mnóstwo. Prawie wszystkie studentki, ponieważ to miasto bardzo akademickie i uczelni tutaj mnóstwo. A jak uczelni, to i młodych kobiet chwytających wiatr w żagle. Wierzyły, że studia zapewnią im lepszą przyszłość u boku lepszego faceta.

Ale ja miałem dość studentek, niezbyt dojrzałych emocjonalnie. Tych ich humorów. Ja chciałem mieć prawdziwą, dojrzałą damę, nawet jeśli ona była starsza ode mnie. Kobieta musi mieć „to coś”, a reszta idzie już sama.

– Kobiet wolnych jest dużo, ale ja wolę niewolne.

– Przecież pan mówił przed chwilą, że jest przeciw niewolnictwu.

– Jestem. Dlatego uwalniam z niego damy. A Pani wygląda jak...

Zawahałem się, szukając odpowiedniego słowa:

– ... jak zniewolona.

Położyła swą delikatną, smukłą dłoń na swojej piersi i westchnęła:

– Ach, to takie rycerskie!

– Tak, nawet bardzo.

– I liczy pan, że dam się nabrać na te słówka?

– Liczę. Każda metoda jest dobra, żeby tylko zdobyć kobietę.

Piękna nieznajoma zatrzepotała rzęsami jak skowronek na wiosnę i powiedziała:

– Cel uświęca środki? „Dovete adunque sapere come sono due generazioni da combattere (…) bisogna, adunque, essere volpe (…) e leone.”

– Co proszę?

Nie rozumiałem tego drugiego zdania, bowiem nie było ono po włosku.

– „Musicie bowiem wiedzieć, że dwa są sposoby prowadzenia walki (...) trzeba przeto być lisem (...) i lwem.” Niccoló Machiavelli, „Il Principe”, czyli „Książę”. W miłości jest podobnie. Jak na wojnie.

Te jej słowa mnie powaliły. Aż się spociłem z wrażenia, gdyż przy niej nagle poczułem się taki malutki.

– Nieźle – wydusiłem tylko

Wiedziałem, że miałem przed sobą damę z górnej półki.

– A wie pan, że ja nie jestem łatwa? Nie wiem, może pan tak sądzi, lecz muszę pana zmartwić... Ja nie chodzę do łóżka z pierwszym lepszym. Nie poznaję facetów na ulicy i nie idę z nimi do ich mieszkań.

Miałem czas, żeby ochłonąć.

Tak dobrze szło, a tu nagle poczułem znowu ten chłód. Chyba bawiła się ze mną. I teraz miałem tego skutek. Nie poszło, jak chciałem, a więc szybko musiałem wstać z placu boju i znowu walczyć. Być może ciągle mnie testowała i sprawdzała, czy teraz się nie zniechęcę. Kobiety lubiły, jak się o nie zabiegało. Czuły się wtedy takie dowartościowane i mogły uzewnętrzniać te swoje fochy. Testowały cierpliwość faceta i jego zdolność prawidłowej reakcji na babskie humory. Od tego wiele zależało w przyszłym związku.

Wziąłem głęboki oddech i przyznałem:

– Ja wcale nie sądzę, że Pani jest łatwa... Bo nie jest! Ja to wiem i muszę dużo się natrudzić, aby zyskać Pani względy.

– A skąd pan wie, że pana wysiłki nie będą na marne. Nic pan o mnie nie wie.

Faktycznie mogłem przegrać, ale przegrana była zawsze wkalkulowana w ryzyko. Wiedziałem jedno – teraz, kiedy tak daleko zaszedłem, nie mogłem tak po prostu ulec. Pokazałbym tym samym tylko, że mam słaby charakter. A kobiety nie lubiły takich słabeuszy. Słaby facet to słabe życie – tak kalkulowała płeć piękna.

– Wiem dużo.

– Czyli, że mam ładne ciało... Więcej pan nie wie. Tylko wygląd zewnętrzny, a ten może mylić.

No i w tej chwili wpadłem na inny komplement niż tylko „ale Pani jest piękna”. Nie był on aż tak banalny. I doceniał coś innego niż tylko urodę. Bowiem kobiety lubiły jak mężczyzna widział w nich coś więcej niż tylko atrakcyjne ciało. I ja wtedy dostrzegłem to coś innego w tym oto Aniele siedzącym tuż obok.

– Ja myślę, że Pani jest inteligentna – powiedziałem całkiem serio.

Jej śliczne oczy patrzyły na mnie tak intensywnie.

– I pan tak to poznał po naszej krótkiej rozmowie. Gratuluję spostrzegawczości.

Uśmiechnąłem się tylko na te jej słowa. Były naprawdę urocze. Nawet po tej krótkiej rozmowie mogłem powiedzieć wiele o kobiecie, która siedziała naprzeciwko mnie. W końcu coraz bardziej odsłaniała swoje serce przede mną. Moje słowa popłynęły ku niej łagodnie, ale jednocześnie stanowczo:

– Mi to wystarczy. Już teraz mogę stwierdzić, że Pani jest piękna, inteligentna i wykształcona. Jest także Pani wymagająca. I na pewno nie jest Pani łatwa. Dla mnie to wystarczy. A pewnie i Pani ma inne pozytywne cechy.

Śmiała się tak serdecznie. Bardzo ją rozbawiły te moje słowa.

– A nie boi się pan tych negatywnych?

– Boję się, ale to jest ryzyko. Jednak to jest przyjemne ryzyko, taki dreszczyk emocji. Jak prezent – otwierasz pudełko i nie wiesz, co tam zobaczysz. Ale wiesz, że i tak będzie to coś pozytywnego.

Nastała cisza. Obserwowałem ją i zastanawiałem się, czy dała mi się przekonać, czy ciągle jeszcze musiałem wojować o jej względy. Nie odczuwałem już jej niechęci względem mnie, lecz ciągle był ten dystans między nami. Marzyłem, żeby się do niej przytulić, ale na to było zdecydowanie za wcześnie. Ten niewygodny dla mnie dystans musiał być na razie zachowany. Bo ona tego potrzebowała. Ale to normalne – znaliśmy się raptem kilkanaście minut. Żadna porządna kobieta nie ulegnie tak szybko mężczyźnie. Wiedziałem jedynie, iż byłem na dobrej drodze i ciągle musiałem walczyć. Nie mogłem się zniechęcać. Ona musiała poczuć, że naprawdę mi się podoba i mi na niej bardzo zależy.

– Czeka Pani na kogoś? – zapytałem z innej beczki.

– Może czekam i pan będzie miał kłopoty...

Mówiąc to uśmiechnęła się i ja wiedziałem, że nie mówi tego poważnie. W końcu wcześniej przyznała, że jest tu sama. Żartowała ze mnie, co chyba było dla mnie pozytywnym znakiem. Nie traktowała już mnie jako intruza.

– A ja sądzę, że Pani jest po prostu samotna.

– Błąd!

Powiedziała i pokazała mi swoją dłoń. Wiele tam było biżuterii, ale chyba chodziło jej o ten kawałek szlachetnego metalu, który miał być obrączką. Piękne dzieło sztuki i pewnie drogie. Mnie nie było stać na taką biżuterię.

– Ma Pani męża? – spytałem dla pewności.

Patrzyłem na tą wspaniałą zadbaną dłoń kobiety z wyższych sfer. I tak chciałem ją dotknąć. Na pewną miała wspaniałą, gładką cerę.

– Mam – powiedziała dosyć poważnym tonem i to był dla mnie jasny sygnał, iż jednak była zajęta.

To jedno jedyne słowo było jak cios w samo serce. Poczułem dziwne ukłucie i to nie było przyjemne. Miała męża – świadomość tego faktu z trudem wdzierała się do mojej lekko zamroczonej alkoholem psychiki. Ale przecież to była skrajna naiwność sadzić, że taka ekstra laska żyła w samotności. Zdobywałem mężatkę i to mogło być zniechęcające. I nawet było, lecz tylko na początku. Bowiem na nowo rozpalił się we mnie żar pożądania. Bo ja po prostu nie mogłem odpuścić takiej kobiety.

– Ma Pani męża i czeka tak Pani sama. I taka smutna.

Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się blado. Poczułem, że chyba nie była zbyt szczęśliwa w tym związku. To dla mnie była jakaś szansa. Nie wszystko jeszcze stracone.

– Tak bywa.

– Jest Pani nieszczęśliwa?

– Jestem.

– To wina Pani męża?

Spuściła swój wzrok i nie odpowiedziała. A ja patrzyłem na nią i zdawałem sobie z tego sprawę, że prawdopodobnie miałem rację. Dla niej to pewnie było okropne, a dla mnie – tylko radość. Pomyślałem, iż w ten sposób droga do tej kobiety była dla mnie ciągle otwarta. Mogłem ją mieć. Była taka szansa. Być może jedna na milion, ale była. I zamierzałem ją wykorzystać. Tak wspaniała kobieta była warta wielkiego trudu.

Czułem się wspaniale. I nie ważne było, że flirtowałem z mężatką. Każde małżeństwo mogło być zakończone. Co ma początek, to ma i koniec. Wbrew temu, co starają się nam wmówić księża, czasem rozwód bywał lepszy niż życie w toksycznym związku. I ja jakoś czułem, że ten jej związek należał do takich. Nie była
w nim szczęśliwa.

– Może chce Pani o tym porozmawiać?

Spytałem, chociaż wcale nie wiedziałem czemu. Być może nie wiedziałem, o czym miałem z nią mówić. Wyczerpała mi się zwyczajnie tematyka. A przecież nie mogłem sobie pozwolić na to, aby kobieta ze mną się nudziła. Z początku dobrze mi szło i zapomniała na chwilę o swoim nieszczęśliwym związku. No ale potem wspomnienie o jej mężu zdecydowanie popsuło jej humor. Musiałem temu jakoś zaradzić.

– Z panem? – zdziwiła się.

– Tak, ze mną.

– Przecież my się w ogóle nie znamy. Dlaczego mam z panem rozmawiać na temat tak intymnych spraw?

Miałem co do tego inne zdanie i je wyraziłem:

– Przecież trochę już o sobie wiemy i cały czas poznajemy się. Nie jesteśmy aż tak nieznajomi dla siebie.

Nastała cisza. Patrzyła na mnie trochę zdziwionym wzrokiem.

– Chyba pan żartuje? – westchnęła.

– Ależ skąd? Mówię jak najbardziej serio.

– I nie chce pan odpuścić?

– Nie, nie chcę. Jak Pani chce może wezwać na mnie policję i oskarżyć o molestowanie, ale ja zaryzykuję. Pani jest warta każdego ryzyka. Jestem oczarowany Panią. Takich kobiet jak Pani jest niewiele i chciałbym, aby Pani była ze mną.

Na pewno te słowa były dla niej bardzo przyjemne. Rozchmurzyła się nieco, a ja liczyłem na to, że zacznie mi się zwierzać. Ze swoich małżeńskich problemów. Chciałem wzbudzić w niej jak największe zaufanie. Jeśli kobieta ufa mężczyźnie, to już była połowa sukcesu. Wystarczyło tylko zadbać o to, żeby tego zaufania nie zmarnować, a reszta zwykle układała się sama.

Siedzieliśmy tak i rozmawialiśmy ze sobą na jednej z głównych ulic Lublina. Obok nas ciągnęły tłumy. Pomyślałem, że czas na kolejne kroki zmierzające do zacieśnienia naszej znajomości. Nie wypadało tak tu siedzieć bez niczego.

– Skoro tu jesteśmy, to może czegoś się Pani napije?

Uśmiechnęła się lekko.

– Chce mnie pan upić?

– Nie, tylko tak klasycznie – drink i od razu milej się rozmawia.

Myślałem, że odmówi, ale ona powiedziała:

– Jak pan chce.

– Czyli zgadza się Pani?

– Tak.

Dla mnie to była wspaniała wiadomość. Moja piękna nieznajoma była chętna na wypicie ze mną drinka. To nieomylny znak, że już miałem jej zaufanie. Przekonałem ją do siebie i byłem taki szczęśliwy.
W końcu może przy mnie zapomni o swoich małżeńskich problemach. Nie było na to lepszego lekarstwa niż nowa znajomość. I ja jej chciałem to dać – nowe możliwości w jej smutnym życiu. Szkoda, żeby taka kobieta żyła w trudnym związku bez przyszłości.

– To czego Pani się napije?

– Mam ochotę na Aperitif, typu pure. Ale może być i Cinzano lub Martini.

Zrobiłem wielkie oczy. O Martini słyszałem, na zagranicznych filmach. I nic poza tym. Byłem kompletnie zielony w tej tematyce. Pijałem zwykle piwo lub przemycany ze Wschodu spirytus, kupowany od „prawników”, czyli studentów prawa, piętro niżej. Często przytrafiały mi się także lubelskie pryty, czyli wina marki „wino”. Szczególnie popularna była „wiśniówka”, czyli pryta alkoholizowana, mocniejsza od tych zwykłych. Nie mylić ze szlachetną „wiśniówką lubelską”. Zwłaszcza była lubiana przez mego kolegę z roku Zbyszka, zwanego Giętkim. Tania, owocowa i waliła w łeb jak dobry cep.

W końcu lubelskie to owocowe zagłębie.

Ale nie drinki! Kogo stać na jakieś tam drinki? Biedni studenci w zasadzie nie pijali drinków. To tylko wyrzucanie pieniędzy i upić się ciężko. No ale taka dama jak moja piękna nieznajoma na pewno nie pijała pryty, nawet tej wspaniałej lubelskiej.

– Wejdę do środka i spytam, czy mają – postanowiłem.

Wtedy uśmiechnęła się. Jej wzrok powędrował w bok. Nie wiedziałem, co to mogło oznaczać, ale potraktowałem to jako kokietowanie mojej osoby, czyli coś jak najbardziej pozytywnego.

Ale ja nie zważałem na to, tylko wstałem i ruszyłem do środka baru. Był prawie pusty. Siedział tam tylko jeden facet, który konsumował jakieś danie na gorąco. Za barem stała młoda barmanka, pewnie studentka. Była schludnie ubrana, chociaż ten lokal nie wyglądał na taki, co miałby wysoki poziom.

Wzrok mój i barmanki spotkał się.

– Dzień dobry – powiedziałem.

– Dzień dobry, panu. Siedział pan z tą Panią tak długo i wreszcie się państwo zdecydowali. Co podać?

Trochę byłem poirytowany tymi słowami, ponieważ zabrzmiały jakoś tak mało przyjemnie. Nie powinno to obchodzić tej damy, co robiliśmy. To była wyłącznie nasza sprawa. Ale z drugiej strony siedzieliśmy na terenie jej ogródka piwnego, a więc trochę było głupio, że nic nie zamówiliśmy. No ale teraz to miało się zmienić.

Starałem się zapamiętać te nazwy, które towarzysząca mi dama wymieniła, ale nic z tego. Jedynie Martini zostało mi w głowie. Dlatego powiedziałem:

– Tak, zdecydowaliśmy się. Martini proszę. Dwa razy.

Spojrzała na mnie trochę dziwnie.

– Nie sprzedajemy tu drinków. Piwo, wódka, ewentualnie wino...

Informacja barmanki, że nie prowadzą sprzedaży drinków zmroziła mnie. I co ja teraz powiem mojej pięknej nieznajomej?! Skąd ja jej wyczaruję te wszystkie wymyślne drinki? Znikąd. Musieliśmy po prostu zmienić nasz lokal, aby znaleźć taki, gdzie sprzedają drinki.
A może po prostu tym razem wypije dobre piwo z sokiem, jak to zwykle robiły studentki. Zabijały w ten sposób naturalną gorycz piwa, nieznośną dla delikatnych kobiecych gardeł. Może skusi się na coś innego niż wymyślne drinki.

Tak, miałem wielki problem, ale ja nie mogłem tak łatwo się poddać. Właśnie teraz, kiedy moja tajemnicza nieznajoma mi tak bardzo ufała.

– Poczeka pani – rzuciłem do barmanki.

Wyszedłem na zewnątrz, aby spytać mojej ślicznej i nieszczęśliwej nieznajomej, czy mogło być coś innego. I stanąłem jak wryty. Rozglądnąłem się wokół i nie mogłem uwierzyć własnym oczom.

Mojej nieziemskiej kobiety nie było!!!

Zakląłem siarczyście i wybiegłem na chodnik, niemal w panice. Spojrzałem w jedną stronę, a potem w drugą. Przechodzili przechodnie, lecz jej ponętnych kształtów nigdzie nie widziałem. Byłem załamany, ponieważ do mojej świadomości zaczęła wdzierać się brutalna prawda. Zakpiła ze mnie.

Ten fakt zranił mnie mocno, niemal jak nóż rzeźnika. Byłem bardzo zły, ale chyba przede wszystkim na siebie, a nie na tę kobietę. Tak, byłem głupi. To była skrajna naiwność, żeby sądzić, iż zdobędę łatwo tę kobietę. Damy tej klasy nie interesują się jakimiś tam biednymi studentami, zwłaszcza archeologii. To niepoprawni romantycy bez szansy na dobre pieniądze. Jaką mogłem jej zagwarantować przyszłość?

Żadną!

Pomyślałem, że w tej przykrej sytuacji muszę po prostu się napić. Sam. Aby zalać swoje męskie żale, jak czyniło to tysiące mężczyzn na tym nieszczęsnym globie. Tym bardziej, że już prawie całkowicie wytrzeźwiałem, a to było niedopuszczalne dla studenta archeologii, zwłaszcza w Lublinie.

Wróciłem zatem do ogródka piwnego i spojrzałem na miejsce, gdzie siedziała moja przepiękna nieznajoma. Emocje powoli opadały. I w sumie miałem wrażenie, że to wszystko mi się przyśniło i żaden cudowny anioł mnie nie odwiedził w moim przeklętym męskim życiu utkanym z pasma uczuciowych porażek. Moim samotnym żywocie pisarza, który jeszcze nic nie wydał. Pogodziłem się już nawet ze stratą tej Muzy, która mogła wyciągnąć mnie z tego mego literackiego padołu, która mogła dać mi twórczego kopa. Bo w końcu bez całowania w dupę krytyków – i innych tam zakompleksionych redaktorów lub niezaspokojonych redaktorek – i tak bym nic nie wydał, nawet jak bym napisał dzieło najlepsze z najlepszych.

I wtedy na stoliku zauważyłem małą żółtą karteczkę. Wyostrzyłem swój wzrok i już byłem pewien, że to nie złudzenie. Tam naprawdę coś leżało i to chyba nie był jakiś tam śmieć. Szybko się zbliżyłem do stolika. Chwilę na patrzyłem to coś, a potem ostrożnie po to sięgnąłem. Była przyklejona do blatu, aby chyba jakiś podmuch jej nie zwiał w kąt. Odkleiłem ją delikatnie i rozłożyłem. I wtedy moim oczom ukazały się następujące słowa napisane długopisem:

„Linusia”