Vademecum singla

Magdalena Giedrojć

Copyright © 2013 by Wydawnictwo RM
All rights reserved

Wydawnictwo RM, 03-808 Warszawa, ul. Mińska 25
rm@rm.com.pl
www.rm.com.pl

Żadna część tej pracy nie może być powielana i rozpowszechniana, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (elektroniczny, mechaniczny) włącznie z fotokopiowaniem, nagrywaniem na taśmy lub przy użyciu innych systemów, bez pisemnej zgody wydawcy.

Wszystkie nazwy handlowe i towarów występujące w niniejszej publikacji są znakami towarowymi zastrzeżonymi lub nazwami zastrzeżonymi odpowiednich firm odnośnych właścicieli.

Wydawnictwo RM dołożyło wszelkich starań, aby zapewnić najwyższą jakość tej książce, jednakże nikomu nie udziela żadnej rękojmi ani gwarancji. Wydawnictwo RM nie jest w żadnym przypadku odpowiedzialne za jakąkolwiek szkodę będącą następstwem korzystania z informacji zawartych w niniejszej publikacji, nawet jeśli Wydawnictwo RM zostało zawiadomione o możliwości wystąpienia szkód.

ISBN 978-83-7243-671-9
ISBN 978-83-7773-124-6 (ePub)
ISBN 978-83-7773-125-3 (mobi)
ISBN 978-83-7773-126-0 (PDF)

Edytor: Marta Stefańska-Parafiniuk
Redaktor prowadzący: Justyna Mrowiec
Redakcja: Marta Stefańska-Parafiniuk
Korekta: Anna Ochendalska
Koordynator prac graficznych: Grażyna Jędrzejec
Projekt okładki: Grażyna Jędrzejec
Projekt graficzny książki i ilustracje: Agata Chmielewska
Redaktor techniczny: Beata Donner-Soska
Skład: Dorota Rafalska
Przygotowanie wersji elektronicznej: Marcin Fabijański

W razie trudności z zakupem tej książki prosimy o kontakt z wydawnictwem: rm@rm.com.pl

Wstęp

Kiedyś nazwano by cię starą panną lub starym kawalerem – dziś jesteś singlem. Trzeba przyznać, że brzmi to znacznie sympatyczniej. Ma też szersze znaczenie, więc nie musisz się przyznawać do swojego stanu cywilnego. Pozostajesz tajemniczym, nieco romantycznym samotnikiem. O ileż zwiększają się dzięki temu twoje notowania na międzyludzkiej giełdzie...

Choć puryści językowi próbowali odrzeć singla z obco brzmiącej aury, żaden „solista” czy „nieparzysty” nie przyjął się w naszym kraju. Singiel to singiel, ma swój smak i styl. I niech tak zostanie.

Świat dopiero od niedawna zdaje się zauważać potrzeby osób żyjących w pojedynkę. Producenci odkrywają siłę nabywczą singli, media prowadzą dyskusje o ich roli w życiu społecznym. Single zaczynają być traktowani jak partnerzy, choć wciąż jeszcze wiele osób próbuje im udowadniać, że jedynym celem życiowym singla powinno być szukanie drugiej połówki.

A przecież każdy ma prawo do swoich celów i pomysłów na życie. Może wcale nie czujesz się samotny, a jedynym problemem jest trudność ze zorganizowaniem sobie życia w pojedynkę. No i wytłumaczenie ludziom, że choć żyjesz bez pary, wcale nie czujesz się z tym źle. W tej książce znajdziesz informacje, jak sobie to życie ułatwić.

Może jednak wśród wielu towarzyszących ci uczuć pojawia się samotność czy tęsknota za byciem w związku? Nie podajemy tu gotowych przepisów na życie ani złotych rad, jak w ciągu tygodnia spotkać miłość swego życia, ale podpowiadamy, jak odnaleźć własny sposób na zerwanie z samotnością.

Książka nie udzieli odpowiedzi na wszystkie pytania, nie wskaże wszystkich dróg, nie obali każdego mitu. Ale na pewno pokaże, że problemy podobne do twoich ma wiele osób – w Polsce jest aż pięć milionów singli. Nawet jeśli żyjesz samotnie, na pewno nie jesteś z tym sam. Możesz razem z nami poszukać sposobu na zmianę lub po prostu lepiej urządzić swoje pojedyncze życie.

Część I
W kręgu nieparzystych

Rozdział pierwszy

Singiel, czyli kto?

Rozdział drugi

Solista wśród ludzi

Rozdział trzeci

Uwaga, singiel!

Część II
Życie w pojedynkę

Rozdział pierwszy

Singiel w pracy

Singiel ma czas na rozwijanie własnych pasji i spotkania towarzyskie, ale też w większym stopniu niż niejedna połączona połówka musi zatroszczyć się o swoje życie codzienne, zdobywając pieniądze na rozmaite wydatki, których ominąć się nie da. Skoro jest jednoosobowym gospodarstwem domowym, to właśnie na nim spoczywa ciężar utrzymania tego małego królestwa. I tu pojawia się niezwykle ważna część naszego życia – praca. Singiel w pracy to osobne zjawisko, któremu warto przyjrzeć się nieco bliżej.

Dyżurny strażak

Choć wydawać by się mogło, że praca nie ma wiele wspólnego z życiem prywatnym, w praktyce okazuje się jednak, że obie te strefy łączą się ze sobą dość ściśle. Bodaj największym problemem w życiu zawodowym singli jest traktowanie ich jako dyżurnych strażaków, którzy nie dość, że ugaszą każdy pożar, to jeszcze każdy pożar można ugasić nimi. Co to znaczy? Ile razy usłyszałeś stwierdzenie: „Słuchaj, trzeba zostać, a ty jedyny nie masz dzieci. Oczywiście możesz odmówić, ale powiedz to teraz, bo wtedy będziemy musieli losować, kto nie odbierze dziecka z przedszkola”. W katalogu „chwytów na singla” pojawić się mogą też choroby dziecięce, wywiadówki, niedyspozycje partnera, naloty teściowej... Możliwości jest wiele i każdy singiel świetnie zna większość z nich, gdyż na własnej skórze przekonał się, jak często są one wykorzystywane. Oczywiście wiemy, że jest to swego rodzaju manipulacja, ale jak dyskutować z chorobą dziecka? Odmowa postawi nas w gronie osób nieczułych, zgoda stworzy niebezpieczny precedens i może zapoczątkować niekończący się łańcuch powodów, dla których będziesz musiał zostawać w pracy, podczas gdy sparowani i rodzinni współpracownicy będą wychodzić znacznie wcześniej.

Nawet jeśli choroby dzieci i problemy rodzinne nie są wymyślone – a tak jest zazwyczaj – trudno oczekiwać, by osoby pojedyncze brały na siebie wszelkie ciężary zawodowe z tego wynikające. To prawda, że zostanie dwie godziny dłużej w pracy najczęściej nie jest dla singla wielkim problemem, a rodzicowi chorego dziecka różnicę robi każde dziesięć minut. Zbyt często jednak ludzie poprawiają swoją sytuację kosztem innych, wykorzystując społeczne przyzwolenie na przerzucanie dodatkowych obowiązków na osoby żyjące w pojedynkę.

Fakt, że współpracownicy starają się łatać swoje szczęście rodzinne wolnym czasem singla to tylko połowa jego zawodowego „nieszczęścia”. O drugą część troszczy się przełożony, który w singlu widzi kandydata na pracownika miesiąca. Wszak jest on – zdaniem szefa – zawsze dyspozycyjny, chętny, skoncentrowany na pracy i pozbawiony innych zmartwień. Bez względu na to, czy szef należy do grupy pasjonatów, czy spryciarzy, singiel zawsze może liczyć na jego zainteresowanie w zakresie wyznaczania nowych zadań. Nadgodziny singla nie budzą współczucia, szybko też znajdują usprawiedliwienie w stylu: „on przecież i tak nie ma co robić w domu, a dzięki temu czegoś nowego się nauczy”. Co bardziej „kreatywny” przełożony wmówi sobie i otoczeniu, że wieczory w pracy to dla singla początek wielkiej kariery, którą zawdzięcza rzecz jasna swemu szefowi. Prawda jest taka, że choć szef może i ma ochotę zostawić na dłużej w pracy wielu swoich pracowników, argumenty parzystych są bardziej akceptowalne niż singli i to ci ostatni są najczęściej skazani na jego „wyroki”.

Oczywiście są świetne firmy i profesjonalni przełożeni, ale niestety nie każdy ma szczęście pracować w takim gronie. Jeżeli zatem pojawiają się problemy, choćby takie jak zasygnalizowane powyżej, trzeba się bronić. Jak? Są dwie szkoły: „basenowa” i „konfabulacji”. Wybór zależy od siły przebicia, poziomu asertywności, atmosfery w pracy, sytuacji w zespole i postawy szefa.

Szkoła basenowa

Metoda ta polega na otwartym komunikowaniu, że nie możesz zostać, ponieważ masz basen, jogę lub tai chi. Zapłaciłeś za karnet, organizm jest już przyzwyczajony i nie możesz opuścić zajęć. Jak to się ma do chorego brzuszka synka koleżanki? Choć wydaje ci się to nieprawdopodobne, w rzeczywistości oba powody są równoważne! Bo może odwołanie lekcji tenisa spowoduje mniejsze spustoszenia w naszym życiu niż zaniedbanie choroby dziecka, ale jedno i drugie jest konsekwencją wybranego stylu życia, a mamy przecież prawo do uszanowania swoich wyborów. Zwłaszcza że każde rozwiązanie ma swoje lepsze i gorsze strony. Koleżanka miewa problemy ze zdrowiem dziecka, ale też przeżywa wspaniałe chwile, gdy obserwuje pierwsze kroki malucha czy dostaje laurkę na Dzień Matki. Singiel nie płacze nad łóżeczkiem gorączkującego synka, ale też nie wzrusza się, widząc jego pierwsze życiowe sukcesy. Przyznawanie większej swobody zawodowej osobom parzystym jest wartościowaniem wyborów, a przecież nie o to chodzi. Singiel ma i lepiej, i gorzej. Ma prawo do basenu tak samo, jak jego koleżanka ma prawo do popołudniowej zabawy z dzieckiem. Trzeba to tylko umiejętnie uzmysłowić współpracownikom. Nawet jeśli nie do końca zrozumieją przytoczone argumenty, dotrze do nich, że jesteś gotów bronić swoich granic. A to już duży sukces i nadzieja na zdrowsze relacje w pracy.

Niewątpliwie trudniej będzie z szefem, bo basen przeciwstawiony poleceniom służbowym to strategia ryzykowna. Ale powiedzmy to z pełną odpowiedzialnością – nie niemożliwa do zrealizowania. Jeżeli sytuacja na to pozwala, a ty masz wystarczająco dużo siły, uda się. Mało tego, mądry szef może cię nawet za to obdarzyć większym szacunkiem. Wszak pracownik dbający o siebie to materiał na jeszcze lepszego pracownika. Ponieważ jednak mądrych szefów jest jak na lekarstwo, trzeba przygotować listę bardzo konkretnych argumentów, które będziemy mogli przytoczyć w odpowiednim momencie. Oczywiście listy będą się różnić od siebie w zależności od konkretnego przełożonego. Jednemu wystarczy odwołanie do regulaminu pracy, drugiego przekona trafny żart, a jeszcze innemu być może trzeba będzie nadepnąć na ambicję. W każdym z przypadków mamy spore pole do popisu.

Na pewno nie zaszkodzi regularne przypominanie, że jest się świetnym pracownikiem. Wielu szefów czuje, że singiel to skarb dla firmy, bo ma dla niej więcej czasu i często poświęca jej więcej uwagi. Osoby nieobarczone życiem rodzinnym chętniej dokształcają się, poszerzają swoją wiedzę i rozwijają umiejętności. Nie dlatego, że są z natury lepsze, ale po prostu nic nie koliduje z kolejnym szkoleniem. Warto o tym przypominać przełożonym, bo łatwiej im wtedy będzie przetrawić ewentualną odmowę pozostania w pracy po godzinach. Jeśli siedzisz w pobliżu szefa i masz z nim kontakt nie tylko w chwilach przekazywania kolejnych zadań, w swobodnych rozmowach nie zapomnij od czasu do czasu zwrócić uwagi na to, że pojawiają się nowe, ciekawe miejsca pracy, dyskretnie podkreślaj konkurencyjność rynku. To wszystko ugruntowuje twoją pozycję i wycisza szefa, który dwa razy pomyśli, nim zagrozi ci „poważnymi konsekwencjami” za wyjście z pracy o przepisowym czasie. Praktyka pokazuje, że reakcje przełożonych bywają bardzo różne. I wiele tak naprawdę zależy od wyczucia, umiejętnego połączenia profesjonalizmu i pewności siebie z uśmiechem i luzem.

Basenowe argumenty:
• Muszę zregenerować siły, żeby lepiej pracować. Moje pójście na basen leży więc w interesie firmy.
• Wczoraj zrobiłem coś dla firmy, dzisiaj niech firma zrobi coś dla mnie.
• Czas wolny, jak sama nazwa wskazuje, jest wolny.
• Basen to bardzo strategiczne miejsce, w zeszłym tygodniu był tam nasz klient.
• A może porozmawiamy o wynagrodzeniu za nadgodziny?

Szkoła konfabulacji

Ten sposób działania można też nazwać szkołą uniku. Jeżeli nie chcesz mówić prawdy, „opłyń” temat. Osoby stosujące uniki mają pełne prawo do postępowania w ten sposób i nie należy ich za to potępiać. Nie każdy ma silną osobowość i jest wystarczająco asertywny, aby z otwartą przyłbicą odpierać kolejne próby wykorzystania go. Jeżeli ktoś nie ma dość siły na pojedynek na argumenty i spojrzenia, pozostają mu wyjścia bezpieczeństwa – trzeba odebrać z dworca ciocię, pies wpadł pod samochód, przychodzi ekipa remontowa, masz próbę ślubu kuzynki. Niezawodne są także randki, drażliwe sprawy rodzinne i oczywiście zdrowie. Tajemnicza wizyta u lekarza jest argumentem nie do odparcia. Niebezpieczeństwo tej metody polega na tym, że otoczenie uodporni się na sytuacje, które mogą się kiedyś wydarzyć naprawdę. Czy potępiać taką postawę? Równie dobrze można zapytać: jak oceniać ludzi, którzy ułatwiają sobie życie kosztem innych? Pewnie, że nikomu to nie dodaje chwały, ale też nie każdy jest Herkulesem asertywności. I choć nim nie jest, nie lubi dawać się wykorzystywać.

Nadmiar na własne życzenie

Problemy w pracy, z jakimi może spotkać się singiel, nie wynikają tylko z niewłaściwej postawy współpracowników i przełożonych. Zagrożenie stanowimy także my sami. O czym mowa? O pracoholizmie. Gdy w domu nikt nie czeka, relacje towarzyskie nie są zbyt głębokie, a hobby nie pochłania bez reszty, jedynym stałym elementem życia, który dostarcza nowych bodźców, jest praca. To tu każdego ranka spotkać można ludzi, których się lubi. Nawet jeżeli nie są to bliskie znajomości, to cieszymy się na spotkanie z kimś, kogo znamy. Czekamy na rozmowy o wszystkim i o niczym. Każdy ma potrzebę kontaktu z drugim człowiekiem, jest to rzecz naturalna i absolutnie pożądana. Poza kontaktami na poły towarzyskimi w pracy czekają także zadania, których wykonanie zajmuje mnóstwo czasu i wypełnia pustkę. Co ambitniejsi nie ograniczają się do godzin pracy, zabierają materiały do domu, zapisują się na szkolenia i studia podyplomowe. Z czasem zaciera się granica między pracą a czasem wolnym. Sprzyjają temu słowa uznania i docenianie przez inne osoby. Wszystkie te emocje są zupełnie naturalne i muszą pojawiać się w życiu każdego człowieka. Jeżeli zatem w naszym życiu nie ma innych obszarów, które mogą dostarczyć podobnych bodźców, praca staje się coraz ważniejsza, aż w pewnym momencie przejmuje nad nami kontrolę. Dzieje się to oczywiście w sferze podświadomej, bo jeśli pracoholika zapytać o priorytety, rzadko dostrzega zachwianie równowagi między życiem prywatnym i zawodowym. Najczęściej uważa, że wszystko jest w najlepszym porządku, a praca nie dominuje, lecz zajmuje ważną pozycję w jego życiu. Ze względu na to, że coraz większemu zaangażowaniu zawodowemu towarzyszą coraz większe pieniądze i uznanie społeczne, trudno na czas dostrzec niepokojące oznaki. Kiedy zaczynamy je widzieć, bywa już za późno, by pomóc sobie samemu.

Zauważ sygnały

Praca w życiu niemal każdego singla zajmuje ważne miejsce i nie ma w tym jeszcze nic złego. Problem zaczyna się wtedy, gdy praca ta wypełnia całe życie, eliminując jakiekolwiek inne sfery aktywności. Ona po prostu w pewnym momencie uniemożliwia singlowi zaistnienie w życiu pozazawodowym. I to zaczyna być groźne. Niepokoić powinno usprawiedliwianie pracą „dziur” w innych dziedzinach, całodobowa dyspozycyjność, podporządkowanie rytmu życia i zdrowia obowiązkom i poleceniom służbowym.

Uwaga, niebezpieczeństwo!
• Nie wyjdę w piątek wieczorem z domu, bo mam mnóstwo pracy.
• Nie ma takiej sytuacji, w której nie odbiorę telefonuz pracy.
• Koleżanki z pracy wiedzą o mnie więcej niż przyjaciółki.
• Nie planuję urlopu, bo pewnie jak zwykle zrezygnuję z niego w ostatniej chwili.

Jak z tym walczyć?

Pytanie, czy z pracoholizmem w ogóle trzeba walczyć. W sytuacji gdy w życiu singla niewiele się dzieje, praca może być ratunkiem przed pustką i skrajną samotnością. Fakt. Ale może też stać się cichym mordercą. Na początku jest zabawnie, potem stajesz się maleńką śrubką w mechanizmie. Śrubką, która nie pójdzie na zwolnienie lekarskie, dopóki pogotowie nie zabierze jej z ulicy; która nie pamięta, na czym polega urlop; która z rodziną zaczyna się spotykać na pogrzebach, bo nawet w święta ma dyżury. Pracoholizm to sygnał, że w naszym życiu pojawił się poważny problem. Jest oznaką poddania się, podświadomego skapitulowania i wskoczenia w nurt, który teraz będzie nas niósł, tworzył ramy życia, dyktował jego tempo.

Próba wyjścia z tej rzeki wymaga uświadomienia sobie, że w niej jesteśmy. A to nie takie łatwe, bo większość pracoholików bagatelizuje swoje nadmierne zaangażowanie w tej sferze życia. Kiedy już wiesz, że płyniesz, zastanów się, jakie atrakcje na brzegu mogą cię zmotywować do podjęcia próby wyjścia z wody. Zarzucone dawno temu hobby, wymarzone pasje, kurs tańca, loty spadochronowe, pomoc potrzebującym – daj się czemuś skusić na dobry początek. Zobacz, że życie to nie tylko rzeka, ale i brzegi.

To oczywiście wariant dla osób, które albo są niezwykle silne, albo ich problem nie jest jeszcze tak wielki. Często jednak bez pomocy innych, a zwłaszcza fachowców, raczej się nie obędzie. Pracoholizm to uzależnienie i być może czeka cię po prostu „terapia odwykowa”. To droga długa, kręta i pod górę. Ale z pogodnym zakończeniem...

Plusy do kwadratu

Jednak aktywność zawodowa singla to nie tylko zagrożenia, niebezpieczeństwa i przykrości. Wręcz przeciwnie, bycie singlem daje szanse, które byłoby dużo trudniej wykorzystać, gdyby miało się rodzinę. Dyspozycyjny pracownik jest łakomym kąskiem na rynku pracy i dzięki temu może stawiać warunki. Ma zalety, które w dużym stopniu mogą równoważyć ewentualne wady. Jeśli mądrze to rozegra, nie tylko dostanie interesującą pracę, ale także zdoła ją utrzymać na zasadach, które jemu samemu najbardziej odpowiadają.

Spokojna kontrola nad czasem

Singiel ma zazwyczaj znacznie więcej czasu niż jego koledzy, na których w domu czekają obowiązki rodzinne. Fakt, że możesz zostać godzinę dłużej w pracy, daje poczucie spokoju, utwierdza w przekonaniu, że ze wszystkim się wyrobisz i nie zabraknie ci czasu na rozmaite czynności dodatkowe – uporządkowanie dokumentów, przejrzenie literatury fachowej czy solidny research. Nie musisz zarywać przerwy obiadowej, masz czas na spokojne wypicie kolejnej kawy czy pogaduszki z koleżanką. W razie czego posiedzisz chwilę dłużej i rozładujesz drobny zator. Taki spokój w pracy jest niezwykle ważny i zapewnia ogromny komfort. Rozejrzyj się dookoła i zobacz, jak pracują koledzy, którzy muszą punktualnie o 17 wyjść, by np. odebrać dziecko z przedszkola.

Przyjemny rozwój

Bycie singlem daje też większą możliwość poszerzania wiedzy i doskonalenia umiejętności. Można spokojnie zastanowić się nad drogą kariery i sukcesywnie uzupełniać pewne braki, które przeszkadzają nam w osiągnięciu większego sukcesu. Świadomość tego, że oprócz siebie nie mamy nikogo innego na utrzymaniu, dla niektórych osób jest bodźcem do myślenia o zmianie zawodu. Singlowi łatwiej w dokształcaniu odnaleźć szansę na ciekawsze życie, podczas gdy pracownicy ze zobowiązaniami rodzinnymi często decydują się na szkolenia, by utrzymać pracę. Dodatkowe inicjatywy (np. kursy i szkolenia) singiel traktuje jak coś pożytecznego i przyjemnego, a nie jak zło konieczne i coś, co trzeba „odbębnić”, żeby nie wypaść zupełnie z rynku. Będąc singlem, możesz zatem dokładnie przemyśleć kierunek swojego rozwoju, dobrać odpowiednie studia czy szkolenia, a następnie wcielić ów precyzyjny plan w życie. Z pewnością spotka się to także z uznaniem pracodawcy.

Wartościowa dyspozycyjność

Większa dyspozycyjność osoby samotnej może być jej mocną stroną, o ile zadba ona o to, by docenili to zarówno współpracownicy, jak i przełożeni. W sytuacjach kryzysowych dostępność singla ma naprawdę nieocenioną wartość. Gotowość singla do wykonywania ponadprogramowych zadań musi być jednak traktowana jak pewnego rodzaju przysługa, ukłon w stronę kolegów, a nie naturalna kolej rzeczy. Gdy pojawia się komentarz typu „on się tym zajmie, bo i tak nie ma nic innego do roboty” – to znak, że twoja gotowość nie jest doceniana. Jeśli jednak dobrze to rozegrasz, twoje zaangażowanie w pracę może być nie tylko szanowane, ale nawet dodatkowo wynagradzane. Dyspozycyjność singla daje mu też szansę korzystania z zawodowych ofert typu last minute. Często bowiem możliwości różnego rodzaju wyjazdów, szkoleń, spotkań, udziału w projektach pojawiają się w ostatniej chwili. Swoboda i brak zobowiązań pozwalają wówczas zupełnie niespodziewanie wziąć udział w świetnej inicjatywie. Dla szefa będzie to wybawienie, mniej dyspozycyjni koledzy nawet nie staną do rywalizacji i gładkim ruchem oferta spłynie na nasze biurko. A gdy będzie wiadomo, że nie stronimy od tego rodzaju propozycji, może się okazać, że jest ich naprawdę sporo.

Miła grubość portfela

Niewątpliwą korzyścią z zaangażowania się w pracę zawodową są oczywiście zarobki. Kariera każdemu układa się
inaczej, jednak zwykle – jak pokazuje doświadczenie – single idą nieco szybciej. Oznacza to również coraz lepsze warunki finansowe. Są one oczywiście uzależnione od uznania szefów i o to właśnie powinniśmy szczególnie zadbać, by nie stać się niezauważaną w tłumie pszczołą robotnicą. Każdy zna bowiem przypadki osób, które harują ponad miarę i nie są z tego tytułu dodatkowo wynagradzane. To, jak będzie nas postrzegał szef i jak odbije się to na grubości naszego portfela, w dużej mierze zależy od nas samych.

Silna pozycja przetargowa

Za zarobkami i kolejnymi sukcesami zawodowymi idzie także coraz mocniejsza pozycja na rynku pracy. Kończą się już czasy, w których nawet najlepszy fachowiec musiał obawiać się o swoją posadę, bo nie było innej. Rynek staje się bardziej konkurencyjny i dobrzy fachowcy są w cenie. Coraz częściej to pracodawcy zaczynają się o nich starać, kusząc atrakcyjniejszymi warunkami. Singiel może zyskać w tej sytuacji pewną przewagę, bardziej angażując się w swoją karierę. Nawet jeśli nie zamierzasz na razie zmieniać pracy, bądź na bieżąco, śledź ogłoszenia, orientuj się, co w trawie piszczy.

Bieg z przeszkodami

Ogólnie rzecz ujmując, singiel w pracy nie ma ani dużo lepiej, ani specjalnie gorzej, ma tylko nieco inaczej. Wygra, jeśli będzie właściwie oceniał sytuację, umiejętnie wykorzystywał swoją przewagę i unikał zamaskowanych dołków, czyli potencjalnych zagrożeń. Zwłaszcza że jego sytuacja życiowa nie zawsze będzie wzbudzać życzliwe zainteresowanie otoczenia. Warto przygotować się na ten mały międzyludzki bieg z przeszkodami.

Ten to ma za dobrze

Zazdrość jest jedną z tych emocji, której ofiarą single padają dość często. Bo choć życie rodzinne im się nie ułożyło, w pracy odnoszą zwykle spektakularne sukcesy, świetnie wyglądają, dbają o siebie, uprawiają oryginalne hobby, wakacje spędzają w egzotycznych zakątkach świata. Mają czas na spełnianie swoich zachcianek. Są na bieżąco z nowościami kulturalnymi, większość pensji wydają na ciuchy i przyjemności. A jeśli nawet tak nie jest, to i tak zawsze znajdzie się coś, czego można im zazdrościć – w ostateczności nawet tego, że prawdziwa miłość dopiero przed nimi. Ludzie lubią zazdrościć i zawsze znajdą ku temu powody, a single są idealnym obiektem tych nie najlepszych uczuć. Nie zapobiegniemy zawistnym spojrzeniom i jadowitym komentarzom. Najlepiej chyba po prostu pogodzić się z tym, że cokolwiek zrobimy, ktoś i tak będzie nam miał to za złe. Jeśli jednak obawiasz się, że za zazdrością mogą pójść jakieś szkodliwe działania, spróbuj osłabić jej ostrze i pokaż drugą stronę medalu. Rzuć od czasu do czasu, że pieniądze to nie wszystko, a brak rodziny jest dużo bardziej bolesny niż mniejsza suma na koncie. To oczywiście rozwiązanie połowiczne, ale na niektórych działa. Nie zawsze opłaca się udowadnianie światu, że na naszym niebie nie ma ani jednej chmurki.

Rozdział drugi

Singiel w podróży

Rozdział trzeci

Singiel w domu

Rozdział czwarty

Singiel w wolnym czasie

Część III
W drodze do pary

Rozdział pierwszy

Zacznij od spojrzenia w głąb siebie

Rozdział drugi

Najtrudniejsze są początki

Rozdział trzeci

Podryw, flirt i inne zabawy

Zaczynamy wychodzić z domu, odświeżamy i poszerzamy krąg znajomych, poznajemy ciekawych ludzi. I w końcu na horyzoncie staje ktoś, kto może być tą jedyną, tym wymarzonym. Jeszcze tego nie wiemy na pewno, ale ciśnienie już podskoczyło, a myśli nieustannie krążą wokół tamtego uśmiechu. Nadchodzi moment, gdy trzeba będzie skończyć z anonimowymi westchnieniami. Ruszamy na podryw.

Pewnie protestujesz teraz gwałtownie, że podrywają nastolatki, a nie ludzie dojrzali. Nazwałbyś to raczej nawiązywaniem bliższej znajomości lub poznawaniem z ciągiem dalszym. Twój kumpel powie „polowanie”, przyjaciółka wybierze magnetyzujący „flirt”. Nie będziemy się kłócić o słowa, bo przecież tak naprawdę wszystkim nam chodzi o to samo. Jak sprawić, by obca osoba zechciała przestać być obca?

Nie broń się!

W głębi duszy wiele osób marzy o tym, aby pominąć ten etap i od razu przejść do zacieśniania więzów. Chciałoby się powiedzieć, że to niestety niemożliwe, ale po chwili przychodzi pytanie, dlaczego „niestety”? Przecież w podrywaniu nie ma nic złego. Wręcz przeciwnie – to coś niezwykłego i romantycznego. Coś, co zostaje w pamięci na zawsze.

Związek zbudowany tylko na racjonalnych przesłankach, pozbawiony etapu podboju, flirtu, ukradkowych spojrzeń, wieloznacznych słów, szalonych pomysłów i niepewności, nie jest związkiem pełnym. To nie transakcja pozostaje we wspomnieniach, lecz emocje. Nic nie zastąpi tego kłucia w dołku, gdy ona wreszcie odwzajemniła spojrzenie, i poczucia oszołomienia, gdy kurier przyniósł kwiaty od niego. Niby przypadkowe spotkanie na ulicy, niby nieświadome odwołanie się do jej zainteresowań czy jego pasji. I pełne napięcia oczekiwanie na reakcję. A potem poczucie zwycięstwa, siły przenoszącej góry, radości nie do ogarnięcia. Czy naprawdę nie chciałbyś tego przeżyć?

Dopóki nie uwierzysz, że ten pierwszy etap znajomości rzeczywiście ma urok, a ty potrafisz oczarowywać tak dobrze jak inni, dopóty twoje wysiłki nie będą przekonujące i tym samym skazane na klęskę. Szybciej wybaczone ci zostanie drobne potknięcie niż wrażenie, że robisz to jakby wbrew sobie, że się do tego zmuszasz.

Pan podbija, pani czeka?

Utarło się przekonanie, że mężczyzna podrywa, a kobieta może dać się poderwać. Dość często ona uwodzi, a on nieświadom jej starań daje się uwieść i podejmuje działanie, czyli podrywa. Zapomnijmy jednak o stereotypach, choć z pewnością trochę prawdy w nich jest.

Panowie, do dzieła!

Szkół podrywu jest tyle, ilu praktyków. Każdy ma swoje tajemne metody i nie zamierza się nimi dzielić. Podstawową zasadą jest jednak to, aby się nie bać. Mężczyzna, który nie jest pewny swego, traci szansę, być może bezpowrotnie. Co może mu przeszkadzać?

Wygląd – nie każdy pan wygląda jak Antonio Banderas czy George Clooney, ale przecież nie każda kobieta tego właśnie szuka. To nic, że twoja sylwetka i profil odbiegają nieco od hollywoodzkiego wzorca. Kobiety inaczej patrzą na mężczyzn, gdy interesuje je wyłącznie nocna przygoda, inaczej zaś spoglądają na kandydatów na partnerów życiowych. Jeśli zatem bierzesz udział w poważnych zawodach, twoje notowania gwałtownie rosną. Zresztą uroda to rzecz gustu. Dla jednych piękny jest słodki Leo DiCaprio, innym sen z powiek spędza szorstki Harrison Ford. Poza tym liczy się wewnętrzna siła i magnetyzm. Nie wierzysz? A jak w takim razie wytłumaczysz to, że co druga twoja koleżanka wzdychała swego czasu do niskiego i niepozornego Roberta Redforda?

Zalety i wady – najpopularniejsi w towarzystwie mężczyźni są świadomi swych atutów i intensywnie pracują nad tym, by pokazać właśnie to, co w nich najlepsze. Eksponują swoje zalety, dzięki czemu ich wady stają się mniej zauważalne. Nie daj się zwieść przekonaniu, że nie masz czym zabłysnąć. Każdy ma jakieś atuty – jeden jest dobrze zbudowany, drugi świetnie tańczy, trzeci w mgnieniu oka staje się duszą towarzystwa, a czwarty ujmuje kobiety znajomością ich świata. Określ swoje mocne strony i niech to one zwracają na siebie uwagę. Jeżeli wiesz, że masz kartę, którą możesz zagrać, od razu poczujesz się pewniej.

Wstyd i strach przed odrzuceniem – próba poderwania wybranej kobiety nie jest niczym dziwnym, a na pewno nie naraża na śmieszność. To normalne, że mężczyźni poznają kobiety, a one chcą pogłębić tę znajomość lub nie. Ważne, by męskie starania nie były nachalne, desperackie czy wulgarne, bo to na pewno wystawiłoby im złą ocenę. Cała reszta to ryzyko, które wpisane jest w każdą znajomość, nie tylko tę o podtekście miłosnym.

Przeszkody usunięte, zaczynamy...

Są dwie drogi nawiązywania pierwszego kontaktu – anonimowa i bezpośrednia. Pierwsza to przesłanie kwiatów bez podpisu, rozpuszczenie poprzez znajomych pogłoski, że ktoś się nią interesuje, sympatyczny e-mail od cichego wielbiciela. Decydując się na ten romantyczny scenariusz, należy jednak pamiętać, że od zaciekawienia do przerażenia jest bardzo krótka droga. To, co nadawcy wyda się tajemnicze, adresatkę może wytrącić z równowagi. Niestety, żyjemy w takich czasach, że tajemnicze smsy czy e-maile szybciej trafią na policję niż do pamiętnika.

Bezpośrednia droga jest jednocześnie łatwiejsza i trudniejsza. Możesz w większym stopniu kontrolować rozwój wypadków, bardzo szybko dowiadujesz się też, czy masz szanse, czy nie, co znacznie upraszcza sprawę. Jednak wykonanie pierwszego kroku na pewno wymaga tu więcej odwagi. Trzeba podejść i zacząć. Na uginających się nogach, z drżącym głosem. Na dodatek nic mądrego nie przychodzi do głowy, wszystko jest takie banalne i oklepane. Jeżeli masz taką możliwość, spróbuj zbliżyć się do niej w niezobowiązujący sposób. Sprawdź, czy nie możesz jej odprowadzić po zajęciach do domu lub podwieźć po pracy, czy nie potrzebuje pomocy (posiadanie wiertarki może okazać się decydujące) lub nie interesuje się tym samym co ty. Może wygadała się koleżance, że miałaby ochotę pójść na jakiś koncert jazzowy, ale nie bardzo wie, co warto wybrać. Jeżeli los postanowił utrudnić ci życie i nie dał żadnych wskazówek ani cienia podpowiedzi, musisz zrobić ten pierwszy krok bez ułatwień. Trudno, miliony mężczyzn na całym świecie podchodzą do nieznajomych kobiet i próbują się z nimi umówić. Nie ma co się zastanawiać, trzeba działać. Kluczem jest zgrabny początek.

Wariant pierwszy – znacie się

Jeżeli chodzi o osobę, która cię kojarzy (np. z tego samego kursu angielskiego), jest o tyle łatwiej, że nie weźmie cię za gwałciciela z parku. Co możesz powiedzieć? Zapytaj, jak jej się podoba kurs, potem przedstaw się (ona pewnie odwzajemni się tym samym), wtrąć, że masz kuzynkę o tym imieniu i bardzo ją lubisz, a w ogóle to nie znasz niefajnych dziewczyn o imieniu Zuza. Potem znowu powrót do kursu, np. pytanie, czy lubi sushi, o którym była dzisiejsza czytanka. A może wie, gdzie jest naprawdę dobre sushi w mieście? Mały zwrot akcji i światło na twoje atuty (błyskotliwy żart, skromne słowo o dalekich podróżach, coś o zainteresowaniach). Jeżeli zadziałało, pytanie o plany na piątkowy wieczór spotka się z obiecującym zastanowieniem. Wtedy wkraczasz do akcji z jakimś konkretem – np. z informacją, że masz bilety na koncert, znasz nową japońską knajpkę („przy okazji sprawdzilibyśmy smak sushi”) albo wiesz, gdzie można zjeść najlepsze tiramisu w mieście („zostawmy sushi Japończykom”). Jeśli dziewczyna odmówi, trudno – spotkacie się na kolejnych zajęciach i będziecie rozmawiać tylko o angielskich słówkach. Jeśli się udało, gratulacje – nie zwalniaj tempa, bądź delikatny, lecz zdecydowany, panuj nad sytuacją.

Wariant drugi – jeszcze jej nie znasz

Jeżeli masz ochotę nawiązać rozmowę z osobą zupełnie obcą, np. w dyskotece, pamiętaj o tym, że ona być może też rozgląda się za kimś interesującym. Wystarczy zagadnąć jednym zdaniem, aby przekonać się, czy z ochotą obraca się w twoją stronę, czy mimo że mówi do ciebie, wciąż wodzi wzrokiem po sali. Daruj sobie teksty typu „my się chyba znamy” albo „co taka piękna istota robi sama w tak niebezpiecznej dyskotece?”. Im mniej banalnie, tym lepiej. Sprawdza się odrobina humoru, może jakiś cytat filmowy, gra słowna lub oryginalny komplement („Koleżanki zostawiły cię samą, bo wiedziały, że nie mają szans w konkurencji z tobą?”). Potem przedstaw się i upewnij, czy jest naprawdę wolna i na nikogo nie czeka, żeby nie wpakować się na początek w jakieś kłopoty. Ciąg dalszy zależy od sytuacji – wspólny taniec, drink, spacer. Cokolwiek to będzie, oboje musicie dobrze się bawić.

Kobieta zmienną jest, ale...
• Lubi czuć się wyjątkowa i niepowtarzalna. Dlatego lepiej nie dawaj jej do zrozumienia, że jest twoją kolejną zdobyczą. Jeśli szukasz wartościowej kobiety, zrezygnuj z zabawy w macho i również pokaż się jako wartościowy mężczyzna.
• Lubi mężczyzn doświadczonych, ale nie oczekuje opowieści o męskich podbojach lub obgadywania byłych partnerek.
• Lubi, gdy mężczyzna odczytuje wysyłane przez nią sygnały, wsłuchuje się w to, co ona mówi.

Miłe panie, czas zacząć grę!

Jeżeli chodzi o sytuację pań, to jest ona nieco inna, ponieważ przyjęło się, że to nie one podbijają, tylko są podbijane. Wiele jednak zmieniło się w relacjach damsko-męskich. Dziś kobiety także przejmują inicjatywę, a mężczyźni nierzadko wręcz poszukują pań samodzielnych i zdecydowanych; takich, które wiedzą, czego chcą. Mimo to na początku znajomości zwykle to nie kobieta proponuje kawę, kolację czy wspólny spacer. Nie oznacza to, że nie może, ale obie strony zazwyczaj zaczynają znajomość według standardu „on startuje”. Panowie powiedzą, że panie są w komfortowej sytuacji, bo nie do nich należy pierwszy ruch, za to mają one ostatnie słowo. Zgadza się, ale... Aby doszło do pierwszego ruchu, niejednokrotnie muszą wysłać sporo różnych sygnałów zachęcających nieśmiałego czy zestresowanego mężczyznę. Poza tym nie zawsze łatwo jest powiedzieć ostatnie słowo, zwłaszcza w sytuacji, gdy chce się delikatnie dać mężczyźnie do zrozumienia, że nie będzie ciągu dalszego. I co najważniejsze, ostatnie słowo to skutek adorowania, jeśli zatem zabraknie amantów, to sytuacja kobiety wcale nie jest tak komfortowa, jak by się mogło wydawać. Co wtedy? Trzeba zarzucić sieci i poczekać, aż upolowany sam wyruszy na łowy, przekonany o swej inicjatywie i samodzielności. Skorzystajmy z kilku sprawdzonych metod uwodzenia.

Nie zniechęcaj. Jeżeli ci na kimś zależy, nie stawiaj go w sytuacji zakłopotania, nie zawstydzaj, nie buduj muru, który będzie dla niego barierą nie do pokonania.

Podpowiadaj. Mężczyzna, który ci się podoba, może być onieśmielony brakiem jakiejkolwiek wiedzy na twój temat. Opowiadaj w jego obecności, co lubisz, co cenisz w ludziach, co ci imponuje. Niech on się dowie, że jesteś wyrozumiała, nie oceniasz po pozorach, lubisz pewność siebie i inicjatywę. Jeżeli jest tobą zainteresowany, z pewnością to wykorzysta, jeżeli nie – masz jasność sytuacji.

Wrzuć temat. Dobrym scenariuszem jest dyskretne przekazanie informacji, że ktoś ci się podoba, w taki sposób, by to dotarło do zainteresowanego. Z pewnością znajdą się chętni, którzy z przyjemnością podejmą się tej misji. Taki sygnał może naprawdę zdziałać cuda, bo wbrew pozorom mężczyźni – nawet ci najbardziej męscy – także mają swoje obawy, zahamowania i kompleksy.

Nie zapomnij o wyglądzie. Mężczyźni są wzrokowcami i jeżeli dojdziesz do przekonania, że nie dbasz o wygląd, bo on ma docenić twoje wnętrze, z góry skazujesz się na przegraną. Możesz mu udowadniać swoją wiedzę z zakresu nauk ścisłych i umiejętności techniczne, ale to nie wyklucza atrakcyjnego wyglądu.

Naucz się prosić. Jeżeli kandydat na mężczyznę roku jest twoim znajomym, sąsiadem czy kolegą, możesz poprosić go o pomoc. Zawsze jest coś, co mógłby dla ciebie zrobić. Nie masz wiertarki lub nie potrafisz się nią posługiwać, kran przecieka, komputer się zawiesza, nie wiesz, co kupić bratu w prezencie. Pomysłów na pewno ci nie zabraknie. Mężczyzna chętnie odpowie na to zapotrzebowanie, bo podkreśli w ten sposób swoją zaradność, wspaniałość i opiekuńczość. Ułatwisz mu też bliższy kontakt z tobą, więc jeśli jest zainteresowany, dalej powinno pójść z górki. A jeśli nie, to przynajmniej będziesz miała sprawny komputer i niecieknący kran.

Mężczyzna nieskomplikowany jest, więc...
• Chwal go. Pozwól mu poczuć się lepszym niż jest. Będzie chciał słyszeć to częściej, co daje nadzieję na następne spotkania.
• Daj mu szansę się wykazać. Nie zajdziesz daleko, udowadniając mu, że jesteś we wszystkim lepsza.
• Nie wierz w to, że domyśli się, o co ci chodzi. Musisz mu to powiedzieć, a potem jeszcze kilka razy powtórzyć dla pewności.

Dodatkowe wsparcie

Mimo zakrojonych na szeroką skalę poszukiwań na własną rękę skutek nie zawsze jest zgodny z oczekiwaniami. Świat jest pełen singli, ale ich drogi nie zawsze krzyżują się z naszymi w sposób naturalny. Czasami zdarza się tak, że kolejne próby prowadzą do sympatycznych znajomości i cennych przyjaźni, ale wciąż nie udaje się znaleźć drugiej połówki. Gdy rozglądanie się wokół zawiedzie, warto postawić na narzędzia specjalistyczne.

Biuro matrymonialne – spokój i dyskrecja

To pierwsze skojarzenie, gdy zaczynamy myśleć o nowych formach poszukiwania. Jednak sekundę później pojawia się wątpliwość. Przed oczami staje bowiem miejsce dość staroświeckie, mało zabawne wieczorki dla samotnych, aranżowane randki w stylizowanym pokoiku na zapleczu. Trudno sobie wyobrazić młodą, aktywną osobę w takim miejscu. Na szczęście, mimo że idea łączenia ludzi w biurach matrymonialnych pozostała niezmienna, to nowocześniejsze stały się zarówno same biura, jak i metody pracy. Przy dobieraniu kandydatów coraz częściej wykorzystuje się zdobycze nauki i cywilizacji, np. testy psychologiczne czy komputerowe programy porównawcze.

Niesłabnące zainteresowanie biurami matrymonialnymi ma prawdopodobnie dwie przyczyny. Po pierwsze, forma ta zakłada najczęściej osobisty kontakt z pracownikiem biura, jest więc mniej bezduszna niż wiele nowocześniejszych metod, jak czat czy internetowy serwis randkowy. Wrażliwa i zapewne nieco zagubiona w swych poszukiwaniach osoba potrzebuje wsparcia, a wyczulony pracownik biura jest w stanie zagwarantować odpowiednią atmosferę i szeroki wachlarz argumentów, utwierdzających w przekonaniu, że przyjście tutaj było właściwą decyzją. Poza tym w biurze matrymonialnym trudniej jest odgrywać kogoś innego, więc istnieje mniejsze ryzyko udziału w wielkim oszustwie.

Rozdział czwarty

Strategia randkowa