Ilustracje
Artur Piątek

Żaden fragment książki nie może być powielany ani reprodukowany w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-66837-88-1

© Copyright by Spadkobiercy Jana Brzechwy

Księgarnia internetowa
www.siedmiorog.pl

Wrocław 2021

Konwersja: eLitera s.c.

Spis treści

Karta redakcyjna

CO W TRAWIE PISZCZY

Wiosenne porządki

Chrząszcz

Pająk i muchy

Przyjście lata

Mucha

Konik polny i boża krówka

Jeż

Żółw

Żuk

Stonoga

NURKA DO WODY

Sum

Ryby

Śledzie po obiedzie

Śledź i dorsz

Ryby, żaby i raki

Kijanki

Żaba

Rak

Foka

Żółwie i krokodyle

LATA PTASZEK

Sowa

Ptasi mózg

Sroka

Kokoszka-smakoszka

Szpak i sowa

Kos

Wrona i ser

Kaczka-dziwaczka

Żuraw i czapla

Mysikrólik

Ptasie plotki

Kaczki

Indyk

Kwoka

Sójka

GORZKIE PRAWDY

Muł

Mops

Ręce i nogi

Zero

Ćwikła

Chrzan

Lis i jaskółka

Zegarek

Księżyc

Entliczek-pentliczek

Dziura w moście

Jajko

Zapałka

Rzepa i miód

Osioł i róża

Kłótnia rzek

Na straganie

Głowa w piasku

Nie pieprz Pietrze

Chory muł

Tulipan i róża

Żołądek

Natka-szczerbatka

Łata i dziura

ANDRONY

Kuma

Dwie krawcowe

Talerz

Na wyspach Bergamutach

Tydzień

Androny

Stryjek

Wąż-kaligraf

Pytalski

Katar

Ciaptak

Ciotka Danuta

Klej

Piątek

Baran

Szóstka-oszustka

PO NOSIE

Hipopotam

Pomidor

Grzebień i szczotka

Prot i Filip

Znaki przestankowe

Brudas

Dwie gaduły

Koziołeczek

Kto z kim przestaje

Michałek

Samochwała

Kłamczucha

Skarżypyta

Arbuz

Rozmawiała gęś z prosięciem

Leń

Wakacje

WYSSANE Z PALCA

Grzyby

Sól

Wielbłąd i hiena

Wyssane z palca

Globus

Po rozum do głowy

Jasne jak słońce

Mleko

Z motyką na słońce

Babulej i Babulejka

Krasnoludki

Tańcowała igła z nitką

Psie smutki

Atrament

Jak rozmawiać trzeba z psem

Ślimak

Siedmiomilowe buty

Orzech

Włos

Smok

Król i błazen

Ziewadło

PROSIMY DO ZWIERZYŃCA

Zoo

Tygrys

Żółw

Żyrafa

Małpa

Kangur

Wielbłąd

Niedźwiedź

Wilk

Lis

Krokodyl

Słoń

Pantera

Struś

Dzik

Papuga

Żubr

Zebra

Renifer

Lew

Wiosenne porządki

Wiosna w kwietniu zbudziła się z rana,

Wyszła wprawdzie troszeczkę zaspana,

Lecz zajrzała we wszystkie zakątki:

– Zaczynamy wiosenne porządki.

Skoczył wietrzyk zamaszyście,

Pookurzał mchy i liście.

Z bocznych dróżek, z polnych ścieżek

Powymiatał brudny śnieżek.

Krasnoludki wiadra niosą,

Myją ziemię ranną rosą.

Chmury, płynąc po błękicie,

Urządziły wielkie mycie,

A obłoki miękką szmatką

Polerują słońce gładko,

Aż się dziwią wszystkie dzieci,

Że tak w niebie ładnie świeci.

Bocian w górę poszybował,

Tęczę barwnie wymalował,

A żurawie i skowronki

Posypały kwieciem łąki,

Posypały klomby, grządki

I skończyły się porządki.

Chrząszcz

W Szczebrzeszynie chrząszcz

brzmi w trzcinie

I Szczebrzeszyn z tego słynie.

Wół go pyta: „Panie chrząszczu,

Po co pan tak brzęczy w gąszczu?”

„Jak to – po co? To jest praca,

Każda praca się opłaca.”

„A cóż za to pan dostaje?”

„Też pytanie! Wszystkie gaje,

Wszystkie trzciny po wsze czasy,

Łąki, pola oraz lasy,

Nawet rzeczki, nawet zdroje,

Wszystko to jest właśnie moje!”

Wół pomyślał: „Znakomicie,

Też rozpocznę takie życie”.

Wrócił do dom i wesoło

Zaczął brzęczeć pod stodołą

Po wolemu, tęgim basem.

A tu Maciek szedł tymczasem.

Jak nie wrzaśnie: „Cóż to znaczy?

Czemu to się wół próżniaczy?!”

„Jak to? Czyż ja nic nie robię?

Przecież właśnie brzęczę sobie!”

„Ja ci tu pobrzęczę, wole,

Dosyć tego! Jazda w pole!”

I dał taką mu robotę,

Że się wół oblewał potem.

Po robocie pobiegł w gąszcze.

„Już ja to na chrząszczu pomszczę!”

Lecz nie zastał chrząszcza w trzcinie,

Bo chrząszcz właśnie brzęczał w Pszczynie.

Pająk i muchy

Pająk na stare lata był ślepy i głuchy,

Nie mogąc tedy złapać ani jednej muchy,

Z anten swej pajęczyny obwieścił orędzie,

Że zmienił się i odtąd much zjadać nie będzie,

Że pragnąłby swe życie wypełnić czymś wzniosłym

I zająć się, jak inni, uczciwym rzemiosłem,

A więc po prostu szewstwem. Zaś na dowód skruchy

Postanowił za darmo obuć wszystkie muchy.

Niech śmiało przybywają i młode, i stare,

A on, szewskim zwyczajem, zdejmie każdej miarę!

Muchy, słysząc o takiej poprawie pająka,

Przyleciały i jęły pchać się do ogonka.

Podstawiają więc nóżki i wesoło brzęczą,

A pająk je okręca swą nitką pajęczą,

Niby mierzy dokładnie, gdzie stopa, gdzie pięta,

A tymczasem wciąż mocniej głupie muchy pęta.

Muchy patrzą i widzą, że wpadły w pułapkę,

Pająk zaś, który dawno miał już na nie chrapkę,

Pogłaskał się po brzuchu i zjadł obiad suty.

Odtąd mówi się u nas: „Uszyć komuś buty”.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki