Tytuł oryginału:
L’île mystérieuse

Projekt okładki:
Artur Lobus

Ilustracje:
Férat

Opracowano na podstawie wydania Gebethnera i Wolffa, Warszawa – Kraków

Lektura dla klasy VI

© Copyright by Siedmioróg

ISBN 978-83-7791-556-1

Wydawnictwo Siedmioróg
ul. Krakowska 90, 50-427 Wrocław

Księgarnia wysyłkowa Wydawnictwa Siedmioróg:
www.siedmiorog.pl

Wrocław 2016

Konwersja: eLitera s.c.

Spis treści

TOM I

ROZDZIAŁ I.
Huragan w roku 1865. – Krzyk w powietrzu. – Balon uniesiony trąbą powietrzną. – Naokoło tylko morze. – Pięciu podróżnych. – Co się działo w koszu. – W oddali ukazuje się jakieś wybrzeże. – Rozwiązanie dramatu.

ROZDZIAŁ II.
Epizod z ostatniej wojny amerykańskiej. – Inżynier Cyrus Smith. – Gedeon Spilett. – Murzyn Nab. – Marynarz Penkroff. – Młody Harbert. – Niespodziewana propozycja. – Schadzka o dziesiątej wieczór. – Wzniesienie się podczas burzy.

ROZDZIAŁ III.
Piąta po południu. – Ten, którego brakuje. – Rozpacz Naba. – Poszukiwania na północy. – Wysepka. – Noc niespokojna. – Poranna mgła. – Nab rzuca się wpław w morze. – Widok ziemi. – Przepłynięcie kanału.

ROZDZIAŁ IV.
Litodomy. – Rzeka przy ujściu. – „Kominy”. – Dalsze poszukiwania. – Las zielonych drzew. – Zapas opału. – Czekanie na odpływ morza. – Z wierzchołka wzgórza. – Tratwy z drzewem. – Powrót na brzeg.

ROZDZIAŁ V.
Urządzenie mieszkania w Kominach. – Ważna kwestia ognia. – Pudełko zapałek. – Poszukiwania na wybrzeżu. – Powrót reportera i Naba. – Jedyna zapałka. – Suty ogień. – Pierwsza wieczerza. – Pierwsza noc na lądzie.

ROZDZIAŁ VI.
Inwentarz rozbitków. – Nic. – Spalona tkanina. – Wycieczka do lasu. – Flora. – Ślady dzikich zwierząt. – Kuruku. – Cietrzewie. – Szczególniejsze rybołówstwo.

ROZDZIAŁ VII.
Nab nie wrócił. – Uwagi reportera. – Wieczerza. – Zapowiedź trudnej do przebycia nocy. – Straszna burza. – Wychodzą w nocy. – Walka z deszczem i wichrem. – O osiem mil od pierwszego obozowiska.

ROZDZIAŁ VIII.
Cyrus Smith żyje. – Opowiadanie Naba. – Ślady stóp. – Nierozwiązana sprawa. – Pierwsze słowa Cyrusa Smitha. – Rozpoznanie śladów. – Powrót do Kominów. – Rozpacz Penkroffa.

ROZDZIAŁ IX.
Cyrus da radę. – Próby Penkroffa. – Tarcie drewna. – Wyspa czy kontynent. – Projekt inżyniera. – W jakim miejscu Oceanu Spokojnego się znajdują. – W lesie. – Sosny. – Polowanie na kapibary. – Dym.

ROZDZIAŁ X.
Wynalazek inżyniera. – Pytanie, nurtujące wciąż Cyrusa Smitha. – Wycieczka na górę. – Las. – Grunt wulkaniczny. – Muflony. – Pierwszy płaskowyż. – Noc. – Wierzchołek stożka.

ROZDZIAŁ XI.
Na szczycie stożka. – Wnętrze krateru. – Naokoło morze. – Zarysy wyspy z lotu ptaka. – Czy jest zamieszkana? – Chrzest zatok, przylądków, rzek itd. – Wyspa Lincolna.

ROZDZIAŁ XII.
Regulowanie zegarka. – Penkroff zadowolony. – Podejrzany dym. – Wycieczka. – Flora wyspy. – Fauna. – Bażanty. – Ściganie kangurów. – Aguty. – Jezioro Granta. – Powrót do Kominów.

ROZDZIAŁ XIII.
Co znaleziono na Topie. – Sporządzenie łuków i strzał. – Cegielnia. – Piec garncarski. – Naczynia kuchenne. – Bylica. – Krzyż Południa. – Ważne spostrzeżenie astronomiczne.

ROZDZIAŁ XIV.
Porządkowanie ubrań. – Szerokość wyspy. – Wycieczka na północ. – Ławice ostryg. – Projekty na przyszłość. – Przejście słońca przez południk. – Oznaczenie miejsca, w którym znajdowała się Wyspa Lincolna.

ROZDZIAŁ XV.
Zimowanie postanowione. – Sprawa metalurgiczna. – Wyprawa na Wyspę Wybawienia. – Polowanie na foki. – Kangury. – Wytapianie żelaza z rudy. – Wyrabianie stali.

ROZDZIAŁ XVI.
Kwestia mieszkania jeszcze nie załatwiona. – Pomysł Penkroffa. – Wycieczka na północ jeziora. – Brzeg północny płaskowyżu. – Węże. – Kraniec jeziora. – Niepokój Topa. – Top w wodzie. – Walka pod wodą. – Krowa morska.

ROZDZIAŁ XVII.
Wycieczka do jeziora. – Dziwny prąd. – Przypuszczenia i projekty Cyrusa Smitha. – Tłuszcz krowy morskiej. – Zużytkowanie łupków pirytowych. – Siarczek żelaza. – Kwas siarczanowy i azotowy.

ROZDZIAŁ XVIII.
Penkroff przestaje wątpić. – Dawny upust wody. – Zstąpienie do podziemi. – Przejście przez granitowe wzgórza. – Zniknięcie Topa. – Pieczara środkowa. – Tajemnica. – Otwór wybity. – Powrót.

ROZDZIAŁ XIX.
Plany Cyrusa. – Fasada Granitowego Pałacu. – Drabina sznurowa. – Marzenie Penkroffa. – Zioła aromatyczne. – Królikarnia. – Doprowadzenie wody z jeziora. – Widok z okien Granitowego Pałacu.

ROZDZIAŁ XX.
Okres deszczów. – Kwestia odzieży. – Polowanie na foki. – Wyrób świec. – Prace wewnątrz Granitowego Pałacu. – Dwa mostki. – Wyprawa po ostrygi. – Co Harbert znalazł w kieszeni.

ROZDZIAŁ XXI.
Kilka stopni mrozu. – Wyprawa do bagnisk na południowy zachód. – Widok morza. – Rozmowa o przeszłości Oceanu Spokojnego. – Nieustanna praca wymoczków. – Polowanie. – Bagno Tadorna.

ROZDZIAŁ XXII.
Pułapki. – Lisy. – Pekari. – Zmiana kierunku wiatru. – Śnieżyca. – Stolarstwo i koszykarstwo. – Krystalizacja cukru klonowego. – Znowu tajemnica. – Zamierzona wycieczka. – Ziarnko śrutu.

ROZDZIAŁ XXIII.
Z powodu ziarnka śrutu. – Budowa łodzi. – Łowy. – Z wierzchołka drzewa. – Nic, co by świadczyło o obecności człowieka. – Żółw przewrócony. – Zniknięcie żółwia. – Wyjaśnienie Cyrusa.

ROZDZIAŁ XXIV.
Pierwsza próba łodzi. – Skrzynia na brzegu. – Wyciąganie z piasku. – Dostawienie do Granitowego Pałacu. – Zawartość skrzyni: narzędzia, broń, przyrządy, odzież, książki, sprzęty. – Pismo Święte. – Werset z Pisma.

ROZDZIAŁ XXV.
Odjazd. – Wiązy i obrotnice. – Rozmaite rośliny. – Widok lasu. – Eukaliptusy olbrzymy. – Dlaczego noszą nazwę „drzewa febryczne”. – Stada małp. – Wodospad. – Nocleg.

ROZDZIAŁ XXVI.
Wycieczka na wybrzeże. – Gromady małp. – Nowy strumień. – Nadbrzeżny las. – Przylądek Gada. – Jaguar. – Trzaskanie bambusów.

ROZDZIAŁ XXVII.
Zwiedzanie południowego wybrzeża. – Wygląd wybrzeża. – Poszukiwanie domniemanego miejsca rozbicia statku. – Odkrycie naturalnej przystani. – O północy nad Rzeką Miłosierdzia. – Przerwana lina. – Zniknięcie drabiny.

ROZDZIAŁ XXVIII.
Wołanie Penkroffa. – Noc w Kominach. – Strzała Harberta. – Projekt Cyrusa. – Nieoczekiwane rozwiązanie. – Kto był w Granitowym Pałacu. – Nowy służący.

ROZDZIAŁ XXIX.
Projektowanie prac. – Most na Rzece Miłosierdzia. – Płaskowyż Pięknego Widoku wyspą. – Most zwodzony. – Żniwa. – Strumyk. – Mostek. – Podwórze. – Gołębnik. – Onagry. – Zaprzęg do wózka. – Wyprawa do Portu Baonu.

ROZDZIAŁ XXX.
Bielizna. – Obuwie ze skóry foki. – Wyrób bawełny strzelniczej. – Zasiew. – Jajka żółwie. – Postępy Jupa. – Zagroda. – Polowanie na muflony. – Nowe bogactwa roślinne i zwierzęce. – Wspomnienie ojczyzny.

ROZDZIAŁ XXXI.
Burze. – Winda hydrauliczna. – Wyrób szkła. – Drzewo chlebowe. – Częste wycieczki do zagrody. – Powiększenie się stada. – Pytanie reportera. – Dokładne oznaczenie położenia wyspy. – Projekt Penkroffa.

ROZDZIAŁ XXXII.
Budowa szalupy. – Nowa roślina bardziej przyjemna niż pożyteczna. – Wieloryb w pobliżu. – Harpun. – Pocięcie wieloryba. – Zastosowanie fiszbinu. – Koniec maja. – Spełnione pragnienie Penkroffa.

ROZDZIAŁ XXXIII.
Zima. – Folusz. – Młyn. – Zamiary Penkroffa. – Fiszbiny. – Do czego może posłużyć albatros. – Opał przyszłości. – Top i Jup. – Burze. – Spustoszenie. – Wypad na bagna. – Cyrus Smith sam jeden. – Zwiedzanie studni.

TOM II

ROZDZIAŁ I.
Zaopatrzenie szalupy w przyrządy. – Napad lisów. – Jup ranny. – Pielęgnowanie Jupa. – Jup wyleczony. – Wykończenie łodzi. – Tryumf Penkroffa. – „Bonawentura”. – Pierwsze próby. – Niespodziewany dokument.

ROZDZIAŁ II.
Wyjazd postanowiony. – Przypuszczenie. – Przygotowanie. – We trzech. – Pierwsza noc. – Druga noc. – Wyspa Tabor. – Poszukiwania na wybrzeżu. – W lasach. – Nikogo. – Zwierzęta i rośliny. – Chata.

ROZDZIAŁ III.
Co znaleziono. – Noc. – Kilka liter. – Dalsze poszukiwania. – Straszne niebezpieczeństwo. – Harbert. – Na brzegu. – Odjazd. – Niepogoda. – Zgubienie drogi. – Światło w porę.

ROZDZIAŁ IV.
Powrót. – Rozmowa. – Cyrus i nieznajomy. – Port Balonu. – Doświadczenia. – Kilka wylanych łez.

ROZDZIAŁ V.
Tajemnica do zbadania. – Pierwsze słowa nieznajomego. – Dwanaście lat pobytu. – Wyznanie. – Zniknięcie. – Ufność Cyrusa. – Budowa młyna. – Pierwszy bochenek chleba. – Dowód oddania się. – Uczciwe ręce.

ROZDZIAŁ VI.
Zawsze na uboczu. – Żądanie nieznajomego. – Zbudowanie chaty przy ogrodzie. – Minęło dwanaście lat! – Kapitan „Brytanii”. – Pozostawienie na wyspie Tabor. – Ręka Cyrusa Smitha. – Tajemniczy dokument.

ROZDZIAŁ VII.
Rozmowa. – Cyrus Smith i Gedeon Spilett. – Myśl inżyniera. – Telegraf. – Druty i baterie. – Ciepła pora. – Rozwój kolonii. – Fotograf. – Minęły dwa lata.

ROZDZIAŁ VIII.
Wspomnienia. – Czy powrócą? – Projekt zwiedzenia brzegów wyspy. – Odjazd 16 kwietnia. – Półwysep Wężowaty. – Widok od morza. – Bazalty brzegu zachodniego. – Słota. – Nadchodzi noc. – Nowa zagadka.

ROZDZIAŁ IX.
Noc na morzu. – Zatoka Rekina. – Zwierzenia. – Przygotowanie na zimę. – Wielkie mrozy. – Prace wewnątrz. – Po sześciu miesiącach. – Klisza fotograficzna. – Niezwykłe zdarzenie.

ROZDZIAŁ X.
Zguba czy zbawienie. – Ayrton wezwany. – Wnioski. – Nie „Duncan”. – Podejrzany okręt. – Ostrożność. – Zbliżenie się okrętu. – Wystrzał armatni. – Bryg w pobliżu wyspy. – Nadchodzi noc.

ROZDZIAŁ XI.
Przeczucia. – Projekt Ayrtona. – Przyjęty. – Ayrton i Penkroff na wysepce. – Więźniowie z Norfolku. – Ich zamiary. – Czyn Ayrtona. – Powrót. – Sześciu przeciwko pięćdziesięciu.

ROZDZIAŁ XII.
Mgła opada. – Rozkazy inżyniera. – Trzy stanowiska. – Ayrton i Penkroff. – Pierwsza szalupa. – Na wysepce. – Korsarze na lądzie. – Bryg podnosi kotwicę. – „Speedy” w kanale. – Rozpaczliwe położenie. – Nieoczekiwane rozwiązanie.

ROZDZIAŁ XIII.
Cyrus i Penkroff ratują szczątki. – Rozmowa podczas śniadania. – Zwiedzanie kadłuba statku. – Nowe bogactwa. – Ostatnie szczątki. – Kawałek cylindra.

ROZDZIAŁ XIV.
Twierdzenie inżyniera. – Przypuszczenie Penkroffa. – Bateria. – Cztery kierunki. – Z powodu korsarzy pozostałych przy życiu. – Wahanie Ayrtona. – Szlachetność Cyrusa. – Penkroff żałuje.

ROZDZIAŁ XV.
Projekt wyprawy. – Ayrton w zagrodzie. – Wycieczka do Portu Balonu. – Uwagi Penkroffa. – Depesza do zagrody. – Nie ma odpowiedzi. – Wyjazd. – Drut przerwany. – Harbert ranny.

ROZDZIAŁ XVI.
Reporter i Penkroff w zagrodzie. – Harbert przeniesiony. – Rozpacz marynarza. – Narada. – Sposób postępowania. – Nadzieja wraca. – Jak uprzedzić Naba. – Posłaniec pewny i wierny. – Odpowiedź Naba.

ROZDZIAŁ XVII.
Korsarze w pobliżu zagrody. – Tymczasowe zamieszkanie. – Dalsza kuracja Harberta. – Rozmyślania Cyrusa Smitha.

ROZDZIAŁ XVIII.
Nie ma wiadomości od Naba. – Odrzucony projekt Penkroffa i reportera. – Kawałek tkaniny. – Posłaniec. – Pospieszny odjazd. – Przybycie na Płaskowyż Pięknego Widoku.

ROZDZIAŁ XIX.
Przeniesienie Harberta do Granitowego Pałacu. – Opowiadanie Naba. – Wyprawa Cyrusa na płaskowyż. – Zniszczenie. – Bezradność wobec choroby. – Febra śmiertelna. – Top szczeka.

ROZDZIAŁ XX.
Niepojęte zdarzenie. – Powrót Harberta do zdrowia. – Dalsze zwiedzanie wyspy. – Przygotowanie do wyjazdu. – Pierwszy dzień. – Noc. – Drugi dzień. – Kazuary. – Ślady w lesie. – Na Przylądku Gada.

ROZDZIAŁ XXI.
Zwiedzanie Półwyspu Wężowatego. – Obozowisko przy ujściu strumienia. – W okolicy zagrody. – Spilett i Penkroff na zwiadach. – Powrót. – Wszyscy naprzód. – Drzwi otwarte. – Wyjaśnienie. – Przy świetle księżyca.

ROZDZIAŁ XXII.
Opowiadanie Ayrtona. – Zamiary dawnych wspólników. – „Bonawentura”. – Poszukiwanie w okolicach Góry Franklina. – Podziemne grzmoty. – Odpowiedź Penkroffa. – W głębi krateru. – Powrót.

ROZDZIAŁ XXIII.
Trzy lata! – Sprawa odpłynięcia. – Rozwiązanie. – Rozwój kolonii. – Rozpoczęcie budowy. – Zima. – Góra Franklina.

ROZDZIAŁ XXIV.
Wulkan. – Przyjazna pora. – Prace. – Wieczór 15 października. – Depesza. – Odpowiedź. – Wyprawa do zagrody. – Kartka. – Drut dodany. – Przypływ i odpływ morza. – Pieczara. – Oślepiające światło.

ROZDZIAŁ XXV.
Kapitan Nemo. – Pierwsze słowa. – Historia bohatera niepodległości. – Nienawiść do zaborców. – Towarzysze. – Życie pod powierzchnią morza. – Sam jeden. – Ostatnie schronienie „Nautilusa” przy Wyspie Lincolna. – Duch opiekuńczy wyspy.

ROZDZIAŁ XXVI.
Ostatnie chwile kapitana Nemo. – Wola konającego. – Wspomnienie o przyjaciołach. – Zgon kapitana Nemo. – Jego rady. – Wzruszająca chwila. – W głębi morza.

ROZDZIAŁ XXVII.
Wrażenia. – Budowa okrętu. – 1 stycznia 1869 roku. – Dym nad wulkanem. – Pierwsze oznaki wybuchu. – Ayrton i Cyrus w zagrodzie. – Wyprawa do Groty Dakkara. – Co kapitan Nemo powiedział inżynierowi.

ROZDZIAŁ XXVIII.
Cyrus o wyprawie. – Prace szkutnicze. – Ostatnie odwiedziny zagrody. – Walka ognia z wodą. – Co zostało z wyspy. – Trzeba odpłynąć. – Noc z 8 na 9 marca.

ROZDZIAŁ XXIX.
Odosobniona skała na Oceanie Spokojnym. – Ostatnie schronisko. – Śmierć niechybna. – Niespodziewana pomoc. – Dlaczego i skąd przybywa. – Ostatnie dobrodziejstwo. – Grób kapitana Nemo.

Przypisy

TOM I

ROZDZIAŁ I

Huragan w roku 1865. – Krzyk w powietrzu. – Balon uniesiony trąbą powietrzną. – Naokoło tylko morze. – Pięciu podróżnych. – Co się działo w koszu. – W oddali ukazuje się jakieś wybrzeże. – Rozwiązanie dramatu.

– Czy wznosimy się wyżej?

– Przeciwnie, balon się obniża.

– Nie tylko się obniża, lecz grozi upadkiem, panie Cyrusie.

– Wyrzućcie jak najprędzej balast.

– Wypróżniliśmy już ostatni worek.

– A czy balon wzniósł się wyżej?

– Nie.

– Słyszę jakby pluskanie fali.

– Balon unosi się nad morzem.

W powietrzu rozległ się donośny głos i usłyszano te słowa:

– Wyrzucić wszystko, co tylko ma jakąkolwiek wagę!... wszystko bez wyjątku. I... niech się dzieje wola Boża!

Rozkaz ten zabrzmiał w powietrzu nad niezmiernym obszarem spienionych fal Oceanu Spokojnego 23 marca 1865 roku, około czwartej po południu.

W owym roku, koło zrównania dnia z nocą zerwał się straszny huragan, trwający bez przerwy od 18 do 26 marca. Przewyższył srogością straszne trąby i huragany, które spustoszyły Hawanę i Gwadelupę, pierwszą 25 października 1810 roku, drugą 26 lipca 1825 roku.

Otóż jednocześnie z tak przerażającymi katastrofami na lądzie i na morzu równie okropny dramat rozgrywał się w powietrzu, wstrząsanym straszną burzą.

Balon, uniesiony jak kula na sam wierzchołek trąby i pochwycony kołowym wirem słupa powietrza, leciał w przestrzeni z prędkością stu mil na godzinę, unoszony jakby nadprzyrodzoną siłą. Pod balonem zawieszony był kosz, a w nim pięciu podróżnych, których zaledwie można było dostrzec z powodu gęstej mgły, opuszczającej się aż do powierzchni oceanu.

Z jakichże stron świata przybywał ten balon, będący teraz igrzyskiem tak strasznej burzy? Niepodobna przecież, aby go puszczono podczas rozszalałego huraganu. A jednak huragan ten trwał od pięciu dni, a pierwsze jego zwiastuny zaczęły się pokazywać już 18 marca. Można więc było przypuszczać, że przybywał ze stron bardzo odległych, gdyż musiał przynajmniej po tysiąc dwieście mil przebywać w ciągu dwudziestu czterech godzin.

Sami podróżni nie wiedzieli, jak daleką odbyli drogę, gdyż pozbawieni byli wszelkiego sposobu jej oznaczenia. Co więcej, porwani burzą, nie czuli przecież jej gwałtowności; obracali się wkoło, nie wiedząc o tym; oczy ich nie mogły przebić gęstej mgły, otaczającej kosz i tak zasłaniającej wszystko dokoła, iż nie wiedzieli nawet, czy jest dzień, czy zapadła noc.

Uwolniony z ciężkich przedmiotów, to jest broni, nabojów i innych zapasów, balon wzniósł się w wyższe sfery powietrza, na wysokość czterech tysięcy pięciuset stóp. Podróżni spędzili noc wśród strasznego niepokoju, który mógłby stać się zabójczy dla mniej odważnych i wytrwałych; nad ranem huragan zaczął nieco słabnąć, wreszcie ustał zupełnie. Około jedenastej niższe warstwy powietrza znacznie się oczyściły; mgła podniosła się, lecz jednocześnie można było poznać, że balon z wolna się opuszczał, że wskutek ubytku gazu tracił kulisty kształt, a rozciągając się wzdłuż, przybierał jajowaty. Koło południa wznosił się już tylko o dwa tysiące stóp nad morzem. Wtedy podróżni zaczęli wyrzucać zapasy żywności i nawet drobne przedmioty, jakie mieli w kieszeniach, lecz wszelkie usiłowania biednych powietrznych żeglarzy stawały się daremne, balon spadał nadzwyczaj szybko, w kierunku wiatru, to jest z północnego wschodu na południowy zachód.

Gaz uchodził raptownie, balon rozdarł się nieco i opadał, a o pierwszej był co najwyżej o sześćset stóp nad powierzchnią morza. Można było cokolwiek opóźnić, ale niepodobna było uniknąć strasznej katastrofy, i jeżeli przed nadejściem nocy nie dojrzą gdzie ziemi, zguba ich będzie nieuchronna.

Ale podróżujący balonem byli ludźmi energicznymi, nie lękającymi się śmierci; ani jedna skarga nie wyszła z ich ust, postanowili ratować się do ostatka. Balon nie mógłby w żaden sposób utrzymać się na powierzchni wody; gdy już obniżył się o czterysta zaledwie stóp nad morzem, dał się słyszeć silny męski głos:

– Czy już wszystko wyrzucone?

– Nie, pozostało jeszcze dziesięć tysięcy franków w złocie.

– Wrzućcie je do morza.

I ciężki worek spadł w otchłanie wód oceanu.

– Czy teraz balon unosi się w górę?

– Cokolwiek, ale niebawem opadnie.

– Uchwyćmy się siatki, a kosz rzućmy do morza.

Rozkaz spełniono, był to ostatni środek ratunku. Teraz już tylko w miłosierdziu Bożym mogli pokładać nadzieję.

Wiadomo, że najmniejsze ulżenie ciężaru wywołuje zmianę w położeniu balonu, a więc po usunięciu balastu względnie ciężkiego musiała zajść zmiana nagła i wyraźna. Chwilowo balon wzbił się dość wysoko, lecz że niepodobna było naprawić rozdarcia, nagle zaczął opadać. Wtem dało się słyszeć głośne szczekanie Topa. Był to ulubiony pies jednego z podróżujących statkiem powietrznym, który uczepił się sieci, tuż obok swego pana.

– Top coś zobaczył! – zawołał jeden z podróżników.

Zagrzmiał silny głos:

– Ziemia! Ziemia!

Wicher nieustannie popychał balon na południowy wschód; tym sposobem od świtu przebyto setki mil. Wreszcie ukazał się dość wyniosły ląd, odległy jednak jeszcze o jakieś trzydzieści mil. Ale czy przed upływem tego czasu balon nie straci reszty gazu? Oto pytanie, jakie z przerażeniem stawiali sobie towarzysze niedoli.

Widzieli w oddali ląd, do którego koniecznie trzeba było się dostać; nie wiedzieli jednak, czy to kontynent, czy wyspa, czy ziemia zamieszkana, czy bezludna – ale nie mieli wyboru.

Balon dotykał już prawie powierzchni morza, unosząc się ciężko jak ptak, któremu do skrzydeł przyczepiono ołów. Nareszcie, gdy już ziemia była odległa zaledwie o milę, balon spłaszczony niemal zupełnie, zaledwie w samej górze zachował nieco gazu. Przyczepieni do siatki podróżni stanowili dla niego zbyt wielki ciężar i już dotykali powierzchni morza i czuli uderzenia spienionych bałwanów, gdy wtem wiatr dostał się do wnętrza balonu i pędząc go, jakby był żaglowcem, popchnął ku wybrzeżu, które już teraz było odległe zaledwie o paręset sążni.

Nagle z piersi czterech aeronautów wydarł się straszny krzyk, i balon, który, jak się zdawało, nie może się już unieść, podskoczył do góry, jakby wyrzucony siłą bałwanów i oswobodzony ze znacznej części swego ciężaru. Podniósł się znów na tysiąc pięćset stóp, lecz na tej wysokości wiatr popchnął go ukośnie i balon raptownie wstrząśnięty, opadł nareszcie na wybrzeże, gdzie nie sięgały rozhukane fale.

Pomagając sobie wzajemnie, podróżni zdołali wyplątać się z siatki. Oswobodzony od wszelkiego ciężaru, balon poleciał uniesiony wiatrem i znikł w przestworzach.

W balonie znajdowało się pięciu podróżnych i pies, ale czterej tylko spadli na wybrzeże; widocznie piąty, wraz ze swoim wiernym psem, został uniesiony przez wzburzone fale, które uderzając gwałtownie w siatkę, oderwały go od niej.

Zaledwie stanąwszy na lądzie, rozbitkowie spostrzegli nieobecność współtowarzysza i wykrzyknęli jednocześnie:

– Ratujmy go! Ratujmy! – i rzucili się na pomoc nieszczęśliwemu.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki