Mojej więziosiostrze, Sarze

Rozdział 1

Wszystko poszło kompletnie nie tak.

Żaden z pochopnie wymyślonych przez Safiyę fon Hasstrel planów zorganizowania zasadzki nie rozwijał się po jej myśli. Po pierwsze, ten czarny powóz z błyszczącą złotą chorągwią nie był tym celem, na który Safi i Iseult czekały. Co gorsza, za nim podążało osiem rzędów strażników miasta mrużących oczy w świetle południowego słońca.

Po drugie, Safi i Iseult nie miały się gdzie podziać. Siedziały na wapiennej skale, poniżej której biegła zakurzona jedyna droga do Veñazy. Dalej rozpościerało się bezkresne turkusowe morze. Siedemdziesiąt stóp klifu, o który rozbijały się wzburzone fale i jeszcze bardziej wzburzone wiatry.

I po trzecie, chyba najgorsze, gdy tylko strażnicy dotrą do zakopanej pułapki przygotowanej przez dziewczyny, a schowane pojemniki z prochem zaczną eksplodować… cóż, wtedy na bank przeczeszą to zbocze cal po calu.

– Niech to szlag, Is. – Safi złożyła lunetę. – W każdym rzędzie czterech strażników. Osiem rzędów razy cztery jest… – Na jej twarzy pojawiły się zmarszczki. – Piętnaście, szesnaście, siedemnaście…

– Trzydzieści dwa – powiedziała oschle Iseult.

– Trzydziestu dwóch po trzykroć przeklętych strażników z trzydziestoma dwoma po trzykroć przeklętymi kuszami.

Iseult skinęła i zsunęła kaptur brązowej peleryny. Słońce rozświetliło jej twarz. Była zupełnym przeciwieństwem Safi: nosiła czarny jak noc warkocz, podczas gdy na ramiona Safi opadały kosmyki o odcieniu jasnopszenicznym, jej księżycowo blada skóra kontrastowała z ciemną opalenizną towarzyszki, oczy miała piwne, a Safi niebieskie.

Te piwne oczy skierowały się teraz na Safi.

– Nie chcę mówić: „A nie mówiłam”.

– No to nie mów.

– Ale… wszystko to, co powiedział ci wczorajszej nocy, było kłamstwem. Z pewnością nie interesowała go zwykła gra w karty. – Iseult odliczyła do dwóch na palcach w rękawiczce. – Nie miał zamiaru wyjechać rankiem na północ. I założę się – uniosła trzeci palec – że nawet nie nazywał się Caden.

Caden. Jeśli… nie, kiedy Safi znajdzie tego Rzeźbimieszka, połamie mu każdą kość jego idealnej twarzy. Jęknęła i oparła głowę o skałę. Straciła wszystkie pieniądze. Nie jakieś pieniądze, tylko wszystkie.

Zeszłej nocy po raz pierwszy Safi postawiła całe ich oszczędności na grę w karty. Nigdy wcześniej nie przegrała, jak mówi przysłowie: „Prawdodziejki nie oszukasz”.

Ponadto wygrana w zaledwie jednej rundzie o najwyższą stawkę w grze taro umożliwiłaby im opłacenie własnego lokum w Veñazie. Koniec z mieszkaniem Iseult na poddaszu, koniec z dusznym pokojem gościnnym Mistrza Jedwabnej Gildii, który zajmowała Safi.

Ale, jak zadecydowała Pani Los, Iseult nie mogła dołączyć do Safi – pochodzenie zabroniło jej wstępu do gospody, gdzie odbywała się gra. A bez swojej więziosiostry Safi była podatna na… błędy.

W szczególności na te związane z osobą pewnego posiadacza wyrazistej szczęki i fałszywego języka, który zasypywał Safi komplementami – jakimś cudem nierozpoznanymi przez jej prawdodziejstwo. Niestety nie wykryła ani krzty kłamstwa w słowach Rzeźbimieszka, kiedy zabierała swoją wygraną z wewnętrznego banku… Ani kiedy objął ją ramieniem i poprowadził w ciepłą noc… Ani tym bardziej wtedy, kiedy nachylił się i zostawił niewinny, aczkolwiek mocny pocałunek na jej policzku.

– Nigdy więcej nie tknę się hazardu – zarzekła się, uderzając stopą o kamień. – I nigdy więcej nie będę flirtować.

– Jeśli zamierzamy tam dobiec – powiedziała Iseult, przerywając rozmyślania Safi – musimy to zrobić, zanim strażnicy dotrą do naszej pułapki.

– Co ty nie powiesz? – Safi rzuciła ponure spojrzenie więziosiostrze, która obserwowała strażników przez lunetę. Wiatr targał czarne włosy Iseult, unosząc kosmyki, które wysunęły się jej z warkocza. W oddali wstrętnie zaskrzeczała mewa.

Safi nienawidziła mew – zawsze musiały narobić jej na głowę.

– Więcej strażników – mruknęła Iseult. Fale niemal zagłuszyły jej słowa, więc dodała głośniej: – Dwudziestu kolejnych strażników nadchodzi od południa.

Safi wstrzymała oddech. Nawet jeśli ona i Iseult byłyby w stanie podjąć równą walkę z trzydziestoma dwoma strażnikami przy powozie, to tych kolejnych dwudziestu dorwałoby je, nim zdołałyby uciec.

Prawdodziejka poprzysięgła w duchu zemstę. Z jej ust posypały się wszelkie znane jej przekleństwa.

– Mamy dwa wyjścia – zaczęła Iseult, przysuwając się do Safi. – Albo się poddamy…

– Po trupie mojej babki – fuknęła Safi.

– Albo spróbujemy dotrzeć do strażników, zanim dojdą do pułapki. Wtedy pozostanie nam tylko stawić im czoła.

Safi zerknęła na Iseult. Twarz jej więziosiostry wyrażała obojętność – jak zawsze. Jedynym, co zdradzało, że przyjaciółka się stresuje, było charakterystyczne marszczenie nosa co kilka sekund.

– Jak będzie po wszystkim – dodała Iseult, ponownie naciągając kaptur i ukrywając twarz w ciemności – zadziałamy zgodnie z planem. A teraz się pośpiesz.

Drugi raz nie trzeba było Safi powtarzać, przecież to dla niej oczywiste, ale ripostę zachowała dla siebie. Po raz kolejny wychodziło na to, że Iseult będzie ratować ich skórę. Ponadto gdyby Safi ponownie usłyszała „A nie mówiłam”, udusiłaby swoją więziosiostrę, a jej zwłoki zostawiłaby krabom pustelnikom.

Iseult zeskoczyła na piaszczystą drogę, a Safi, zaraz po tym, jak zgrabnie wylądowała tuż obok niej, a wokół ich butów uniósł się kurz, wpadła na pewien pomysł.

– Zaczekaj, Is. – Jednym ruchem zdjęła pelerynę i szybkim nacięciem noża oderwała kaptur. – Spódnica i chusta. Będziemy wyglądać jak wieśniaczki.

Iseult zmrużyła oczy. Padła na ziemię.

– Ale wtedy zobaczą nasze twarze. Wetrzyj ziemię w policzki, ile tylko się da. – Kiedy Iseult rozcierała błoto na buzi, Safi zdjęła jej kaptur i owinęła pelerynę wokół talii, zakrywając nią pochwy na miecze, po czym również zaczęła się brudzić.

Po minucie były już gotowe. Safi zmierzyła towarzyszkę bacznym spojrzeniem – wyglądało na to, że przebranie prezentowało się całkiem nieźle. Jej więziosiostra przypominała wieśniaczkę rozpaczliwie potrzebującą kąpieli.

Safi, wstrzymując oddech, przeskoczyła wapienny kamień, po czym wypuściła powietrze z płuc i dziarsko ruszyła przed siebie. Strażnicy byli jakieś trzydzieści kroków od zakopanego ładunku. Pomachała nieudolnie wąsaczowi na przedzie. Podniósł rękę, a pozostali natychmiast się zatrzymali. Po kolei, jeden za drugim, wycelowali kusze w kierunku dziewczyn.

Kiedy Safi dotarła do sterty kamyków, które znaczyły miejsce pułapki, wykonała lekki, niepozorny podskok, wyrównując stopą zaznaczone miejsce. Zmierzająca obok Iseult powtórzyła jej ruchy. Wtedy wąsacz – bez wątpienia przywódca – podniósł swoją kuszę.

– Stać!

Safi zatrzymała się posłusznie, wyrównując jednocześnie jak największą ilość kamyków.

– Onga? – powiedziała, co w arythuańskim oznaczało „tak”. W końcu, skoro miały być wieśniaczkami, równie dobrze mogłyby być wieśniaczkami zagranicznymi.

– Mówicie po dalmocku? – zapytał przywódca, spoglądając na Safi, następnie przeniósł wzrok na Iseult, która niezdarnie zatrzymała się przy przyjaciółce.

– My mówić. Mały. – Była to zdecydowanie najgorsza próba komunikowania się z arythuańskim akcentem w wykonaniu Iseult, jaką Safi kiedykolwiek słyszała.

– Mamy… kłopoty? – Safi uniosła ręce w uległym geście. – My tylko idziemy do Veñazy.

Gdy Iseult zakasłała nerwowo, Safiya miała ochotę ją udusić. Nic dziwnego, że to właśnie Is przejmowała rolę kieszonkowca, Safi miała skupiać na sobie całą uwagę, bo jej przyjaciółka była beznadziejną aktorką.

– Potrzebujemy miejskiego uzdrowiciela – powiedziała pośpiesznie Safi, zanim Iseult zdołałaby zebrać się na kolejny udawany atak kaszlu. – Ona prawdopodobnie ma dżumę. Nasza matka na to umarła i też tak straszliwie kaszlała pod koniec życia. Wszędzie było tyle krwi…

– Dżumę? – przerwał jej strażnik.

– Och, tak. – Safi skinęła porozumiewawczo. – Moja siostra jest bardzo chora.

Iseult znowu zakaszlała, ale tym razem tak przekonująco, że Safi najpierw się wzdrygnęła, a potem objęła siostrę. 

– Tak, tak, potrzebujesz uzdrowiciela. Chodź, zaraz się tobą zajmę.

Strażnik odwrócił się do mężczyzn i krzyknął:

– Wracać do szeregu! Kontynuować marsz!

Żwir zazgrzytał, rozbrzmiał odgłos kroków. Dziewczyny ruszyły przed siebie, mijając strażników. Żaden z nich najwyraźniej nie był zainteresowany dżumą wieśniaczki.

Gdy mijały czarny powóz, jego drzwi nagle się otworzyły. Odziany w szkarłatne szaty, pomarszczony na twarzy stary mężczyzna wychylił się na zewnątrz. Wyglądał groźnie.

Był to przywódca Złotej Gildii, człowiek o imieniu Yotiluzzi, którego Safi widziała z daleka ubiegłej nocy. Najwyraźniej jej nie rozpoznał – rzucił w jej kierunku tylko pobieżne spojrzenie i krzyknął piskliwym głosem:

– Aeduan! Zabierz stąd te zagraniczne śmieci!

Zza tylnego koła powozu wyłonił się mężczyzna ubrany na biało. Jego peleryna falowała, kaptur zakrywał mu twarz, niemniej wyraźnie widać było pas z rzeźbionej skóry, który miał przewieszony przez ramię, oraz miecz u boku. Był mnichem Carawenu – najemnikiem od dziecka szkolonym, by zabijać.

Safi się zatrzymała i bez chwili zastanowienia zdjęła rękę z ramienia Iseult, ona również przystanęła. Lada moment strażnicy dotrą do pułapki, ale dziewczyny trwały już w gotowości. Zacznij. Zakończ.

– Arythuanki – powiedział mnich. Jego głos był chropowaty, ale nie z powodu wieku, najwyraźniej rzadko go używał. – Z której wioski? – Wykonał krok w stronę Safi.

Z trudem powstrzymała potrzebę skulenia się ze strachu. Zaczęło działać jej prawdodziejstwo – ogarnęło ją dość irytujące poczucie, jakby coś zdrapywało jej skórę z karku. Jednak to nie jego słowa roznieciły jej magię, ale sama obecność mnicha. Mimo jego młodego wieku Safi miała pewność, że jest bezwzględny i niebezpieczny.

Nieznajomy zdjął kaptur, odsłaniając bladą twarz i krótko przycięte brązowe włosy. Nagle, kiedy wyczuł zapach unoszący się w pobliżu głowy Safi, wokół jego źrenic pojawiła się wirująca czerwień.

Safi zamarła.

Krwiodziej. Ten mnich był przeklętym krwiodziejem! Mitycznym stworem potrafiącym wyczuć ludzką krew – oraz ludzką magię – i będącym w stanie wyśledzić ją na każdym kontynencie. Gdyby się połapał, jak pachną Safi i Iseult, znalazłyby się w poważnych, bardzo poważnych…

Pop! Pop! Pop! Rozległ się huk prochu w przygotowanej przez nie zasadzce. Strażnicy dotarli do pułapki. Safi wciąż trwała nieruchomo. Podobnie mnich. Wtem błyskawicznie wysunął miecz z pochwy, lecz ten zaraz zazgrzytał o ostrze jej noża. Dziewczyna odparła atak. Mnich rzucił się na nią, zrobiła unik. Iseult schyliła się, a Safi przekoziołkowała przez nią jednym płynnym ruchem.

Zacznij. Zakończ. To był ich styl walki. Ich sposób na życie. Safi wyprostowała się i wyjęła miecz, równocześnie w świetle słońca błysnęła kosa Iseult. Za nimi rozgrzmiały kolejne eksplozje, podniosły się krzyki, konie zaczęły kopać i rżeć.

Iseult zamachnęła się na klatkę piersiową mnicha, ale ten uchylił się przed ciosem i wskoczył na koło powozu. Coś, co miało zapewnić Safi chwilową przewagę, sprawiło ostatecznie, że napastnik miał do niej ułatwiony dostęp i mógł się rzucić na nią z góry.

Był dobry. Był najlepszym wojownikiem, jakiemu kiedykolwiek stawiła czoło. Ale więziosiostry były lepsze.

Uskoczyła, a Iseult stanęła mu na drodze. W ułamku sekundy kosa rozcięła jego ramię, klatkę piersiową i brzuch. Dziewczyna zawirowała niczym tornado i zniknęła.

Safi czekała w gotowości. Oto na jej oczach działo się coś, w co nie mogła uwierzyć, ale najwyraźniej naprawdę się wydarzało: każda rana na ciele mnicha goiła się w mgnieniu oka.

Nie miała już teraz żadnych wątpliwości – ten mnich był po trzykroć przeklętym krwiodziejem wprost z jej najgorszych koszmarów. Musiała jakoś go zatrzymać. Cisnęła nożem w jego klatkę piersiową. Wbił się w tors i zanurzył głęboko w sercu. Mężczyzna zrobił chwiejny krok w przód, upadł na kolana i wrył w Safi spojrzenie swoich czerwonych oczu. Zacisnął usta. Wydając przeraźliwy krzyk, wyszarpnął nóż. Trysnęła krew… Rana zaczęła się goić.

Safi nie miała czasu na kolejny atak. Strażnicy zawrócili. Konie galopowały przed siebie, a Mistrz Gildii krzyczał coś ze swojego powozu.

Iseult zamachnęła się i rzuciła kosą, odpierając dwie strzały. Wtedy, na ułamek sekundy, powóz oddzielił dziewczyny od strażników. Widział je jedynie krwiodziej i mimo że sięgał już po noże, okazał się za wolny. Zbyt wyczerpany działaniem magii gojenia ran. Niemniej uśmiechał się – jakby wiedział coś, czego nie wiedziała Safi. Jakby postanowił, że będzie ścigał ją, by zapłaciła mu za to, co zrobiła.

– Chodź! – Iseult szarpnęła siostrę za ramię.

Pędem puściły się ku urwisku. To był element ich planu, który ćwiczyły na tyle często, że mogły go wykonać z zamkniętymi oczyma.

Gdy tylko pierwsze strzały wbiły się w ziemię, więziosiostry dotarły do sięgającego im do pasa głazu. Schowały swoje ostrza do pochew i przeskoczyły go dwoma zwinnymi skokami. W dole piętrzyły się olbrzymie białe fale.

Dwie liny, przymocowane do pala osadzonego głęboko w ziemi, przygotowały wcześniej. Safi porwała jedną z nich, zahaczyła stopę o pętlę na końcu i chwyciła węzeł znajdujący się na wysokości głowy.

Skoczyła.

Rozdział 2

Safi usłyszała przeszywający gwizd powietrza, skacząc z ponad dwudziestometrowego klifu. Poczuła ostre szarpnięcie na końcu liny i wylądowała na zboczu pokrytym wąsonogami.

To miało prawo zaboleć. Z impetem uderzyła o skałę, przygryzając język. Jej ramiona, twarz i nogi przeszył piekący ból. Wyciągnęła ręce, aby złapać się urwiska. W tej samej chwili Iseult walnęła na skałę tuż obok niej.

– Rozpal – burknęła Safi. Słowo, które wyzwalało magię w linie, zginęło w ryku fal, ale komenda była skuteczna. Liny w mgnieniu oka zapłonęły w białym błysku, po czym się rozpadły. Delikatny pył rozproszył się na wietrze, kilka drobinek osiadło na chustach i ramionach dziewczyn.

– Strzały! – ryknęła Iseult, padając na głaz, kiedy groty śmignęły tuż obok niej.

Niektóre otarły się o powierzchnię skał, inne zanurzyły w falach oceanu. Jedna z nich przeszyła spódnicę Safi. Dziewczyna w ostatniej chwili zdołała zahaczyć palce o szczelinę i się podciągnąć. Jej mięśnie drżały z wysiłku. Wreszcie obie schowały się pod niewielkim nawisem. Dopiero teraz poczuły się bezpiecznie – tu kusze strażników nie mogły ich dosięgnąć.

Skały były mokre, wąsonogi bezwzględne, a woda nieprzyjemnie zimna. Gdy wreszcie strzały ucichły, Safi zachrypiała:

– Idą po nas?

Iseult potrząsnęła głową.

– Nadal tam są. Czuję, że ich nici Więzi czekają.

Safi mrugnęła, usiłując pozbyć się soli z oczu.

– Będziemy musiały przepłynąć, tak? – Otarła twarz o ramię, ale i to nie pomogło. – Myślisz, że dopłyniemy do latarni morskiej?

Obydwie świetnie pływały, ale nie na tyle, żeby poradzić sobie z falami, które ubiłyby delfina.

– Nie mamy wyboru – odparła Iseult. Popatrzyła na przyjaciółkę z iskrą w oczach. Safi znała to spojrzenie, zawsze dodawało jej sił. – Możemy rzucić spódnice na lewą stronę i kiedy strażnicy w nie wycelują, my skoczymy w prawo.

Safi skinęła i krzywiąc się z bólu, zaczęła ściągać spódnicę. Gdy obydwie pozbyły się odzieży, Iseult podniosła rękę.

– Gotowa? – zapytała.

– Tak. – Safi wzięła głęboki oddech.

Cisnęły dawne peleryny w tym samym kierunku, po czym opuściły schronienie i zanurzyły się w falach oceanu.

* * *

Kiedy Iseult det Midenzi zdjęła swoją przemoczoną tunikę, buty, spodnie i bieliznę, poczuła, że wszystko ją boli. Każda ściągana część garderoby odsłaniała dziesięć nowych ran, a każdy bryzg fali uświadamiał jej istnienie kolejnych dziesięciu.

Stara, popadająca w ruinę latarnia była świetnym miejscem na kryjówkę, jednak nie dało się z niej uciec, dopóki nie nadszedł odpływ. Na razie woda na zewnątrz sięgała powyżej klatki piersiowej Iseult i dziewczyny miały nadzieję, że ta głębokość – podobnie jak trzaskające pomiędzy latarnią i bagiennym brzegiem fale – jest w stanie odstraszyć krwiodzieja i nie dopuścić do tego, żeby udał się w pogoń za nimi.

Wnętrze latarni nie było większe niż sypialnia Iseult nad kawiarnią Mathew. Promienie słoneczne przebijały się przez pokryte wodorostami okna, a wiatr targał morską pianę przy zakończonych łukowato drzwiach.

– Przepraszam – powiedziała Safi przytłumionym głosem, kiedy rozebrała się ze swojej przemoczonej tuniki. Następnie zdjęła koszulę i rzuciła ją na parapet. Jej zazwyczaj opalona skóra wyglądała teraz nienaturalnie blado.

– Nie przepraszaj. – Iseult pozbierała swoje porozrzucane ubrania. – To ja powiedziałam ci o grze w karty.

– To prawda – odparła Safi drżącym głosem. Skakała na jednej nodze, usiłując zdjąć spodnie, choć wciąż miała na sobie buty. Zawsze tak robiła, a Iseult nie mogła uwierzyć w to, że osiemnastoletnia dziewczyna nie ma na tyle cierpliwości, żeby się uczciwie rozebrać. – Ale to ja chciałam żyć w lepszych warunkach. Gdybyśmy po prostu kupiły tamto mieszkanie dwa tygodnie temu, to…

– To mieszkałybyśmy w towarzystwie szczurów – wtrąciła Iseult. Stanęła na najbliższym suchym, oświetlonym blaskiem dnia skrawku podłogi. – Miałaś rację, że chciałaś czegoś lepszego. Zapłaciłybyśmy więcej i byłoby to tego warte.

– Byłoby to słowo klucz. – Safi z głośnym burknięciem oswobodziła się wreszcie ze spodni. – Nie będziemy teraz miały swojego mieszkania, Is. Założę się, że wszyscy strażnicy Veñazy właśnie nas szukają. Nie wspominając o… – Przez chwilę Safi patrzyła na swoje buty. Nagle, w gorączkowym odruchu, zdarła prawy. – O krwiodzieju.

Krwiodziej – nieustannie dźwięczało jej w głowie.

Iseult nigdy wcześniej nie widziała krwiodzieja… i nikogo powiązanego magią z Otchłanią. Otchłaniarze byli jedynie przerażającymi bohaterami opowieści, nie istnieli naprawdę. Nie strzegli Mistrzów Gildii ani nie usiłowali zaszlachtować nikogo mieczem.

Po wyżęciu spodni i rozłożeniu ich na parapecie Iseult podeszła do skórzanej torby na ramię, która znajdowała się z tyłu latarni. Przed skokiem schowały tam swój awaryjny zestaw ratunkowy – na wypadek gdyby wydarzył się najgorszy scenariusz.

Nie żeby wcześniej zorganizowały jakoś przesadnie wiele skoków. Zdarzało się to tylko od czasu do czasu, kiedy jakiś zwyrodnialec szczególnie na to zasłużył. Jak ci dwaj uczniowie, którzy ukradli ładunki z jedwabiem należące do Mistrza Jedwabnej Gildii Alixa i usiłowali zrzucić winę na Safi. Albo te zbiry, które pod nieobecność Mathew wpadły do jego sklepu i ukradły srebrne sztućce.

Miały za sobą jeszcze cztery inne akcje, kiedy to gry w taro Safi zakończyły się burdami i zniknięciem monet. Sprawiedliwości musiało stać się zadość, a skradziony towar należało rzecz jasna odzyskać. Niemniej to właśnie podczas dzisiejszego incydentu awaryjny zestaw ratunkowy przydał się po raz pierwszy.

Iseult wyjęła dwie szmaty i tubkę z lanoliną. Podniosła rzucone na podłogę noże, miecz i kosę, po czym powolnym krokiem wróciła do Safi.

– Wyczyśćmy broń i wymyślmy jakiś plan. Musimy wrócić do miasta.

Safi zdarła drugiego buta i wzięła od przyjaciółki swoją broń. Gdy usiadły po turecku na chropowatej podłodze, poczuły znajomy zapach tłuszczu służącego do konserwacji ostrzy. Iseult ostrożnym ruchem czyściła kosę.

– Jak wyglądają nici Więzi krwiodzieja? – zapytała po cichu Safi.

– Nie zauważyłam – mruknęła Iseult. – Wszystko wydarzyło się tak szybko. – Zaczęła mocniej pocierać stal, zabezpieczając przed rdzą swoje przepiękne marstockie ostrza, podarunek od sercowięzi Mathew, Habima.

W kamiennych ruinach zapadła cisza. Słychać było jedynie odgłosy czyszczenia broni i niekończący się huk fal Morza Jadańskiego.

Iseult wiedziała, że pod pozornym spokojem ich nici Więzi wiły się w takim samym odcieniu przerażenia. Była więziodziejką, co oznaczało, że nie mogła widzieć ani własnych nici Więzi, ani tych należących do podobnych sobie magów.

Kiedy jej dar się ujawnił, miała dziewięć lat. Serce waliło jej jak oszalałe, gdy rozpadała się pod ciężarem milionów nici Więzi, do tego żadna z nich nie była jej własną. Gdziekolwiek nie spojrzała, widziała nici Więzi, które budują, nici Więzi, które wiążą, i nici Więzi, które się rozpadają. Mimo to nie mogła dostrzec własnych – ani tego, jak sama wplata się w ten świat.

Wobec tego, tak jak każda nomatsańska więziodziejka, Iseult nauczyła się studzić swoje ciało, kiedy powinno wrzeć. Trzymać nieruchomo palce, kiedy powinny się trząść. Ignorować emocje, którym wszyscy inni dawali się porwać.

– Wydaje mi się – powiedziała Safi, wyrywając Iseult z zadumy – że krwiodziej wie, że jestem prawdodziejką.

Iseult przerwała pracę.

– Dlaczego tak myślisz? – Jej głos był chłodny jak trzymana w jej dłoniach stal.

– Wnioskuję po tym, jak się do mnie uśmiechnął. – Safi aż się zatrzęsła. – Wyczuł moją magię, tak jak jest to opisane w baśniach, i teraz może mnie tropić.

– To znaczy, że w tej chwili prawdopodobnie za nami podąża. – Iseult przeszył lodowaty dreszcz. Poczuła szarpnięcie w ramionach. Zaczęła mocniej pucować ostrze.

Zazwyczaj czynność czyszczenia broni pomagała jej odzyskać równowagę. Pomagała zwolnić myślom i dojść do głosu jej praktycznej stronie. Iseult była urodzonym taktykiem, podczas gdy Safi najpierw działała, potem myślała.

Zacznij, zakończ.

Z tym że teraz żaden plan nie przychodził Iseult do głowy. Mogły się ukrywać i unikać strażników miasta przez kilka tygodni, ale nie były w stanie schować się przed krwiodziejem. Zwłaszcza jeśli wiedział, kim jest Safi, i mógł sprzedać ją najdroższemu oferentowi.

Kiedy ktoś stanął bezpośrednio przed Safi, potrafiła określić, czy mówi szczerze, czy kłamie, bezbłędnie odróżniała prawdę od oszustwa. Z tego, co Iseult dowiedziała się od Mathew w czasie sesji treningowych, ostatni odnotowany prawdodziej zginął sto lat temu, ścięty przez imperatora Marstoku za przymierze z cartorriańską królową. Gdyby wieść o umiejętności Safi kiedykolwiek dostała się do wiadomości publicznej, dziewczynę wykorzystano by jako narzędzie gierek politycznych albo wyeliminowano jako potencjalne zagrożenie. Safi posiadała dar niezwykle cenny i niezwykle rzadki. To właśnie dlatego przez całe życie utrzymywała go w tajemnicy.

Iseult z kolei była heretykiem: czarodziejem niezarejestrowanym. Tylnej części jej prawej ręki nie znaczył tatuaż – czaroznamię – informujący o jej mocy. Najgorsze jednak, że tego dnia ktoś spoza kręgu zaufanych osób domyślił się, kim jest Safi, i wcześniej czy później żołnierze wpadną do pokoju gościnnego Mistrza Jedwabnej Gildii, by wydrzeć ją stamtąd i zakuć w łańcuchy.

Wkrótce ostrza zostały wyczyszczone i ponownie schowane do pochew. Safi przeszyła Iseult jednym ze swoich surowszych i znaczących spojrzeń.

– Daj spokój – rozkazała Iseult.

– Możliwe, że będziemy musiały uciekać z miasta, Is. I na zawsze opuścić Imperium Dalmockie.

Iseult zacisnęła usta, usiłując nie marszczyć brwi i odpędzić dręczące ją uczucie. Opuścić Veñazę… Nie mogła tego zrobić. Stolica Imperium Dalmockiego to jej dom. Ludzie w Północnej Dzielnicy Portowej wreszcie przestali zauważać jej bladą skórę i skośne oczy typowe dla Nomatsów. Zanim jednak tak się stało, minęło sześć i pół roku.

– Na razie – powiedziała cicho Iseult – musimy wymyślić, jak niepostrzeżenie dostać się do miasta, i modlić się o to, żeby krwiodziej cię nie zidentyfikował.

Safi westchnęła i usiadła w słońcu, które rozjaśniło jej skórę i rozświetliło włosy.

– Do kogo powinnam się modlić?

Iseult podrapała się po nosie. Całe szczęście, że przyjaciółka zmieniła temat.

– O mało co nie zginęłyśmy z ręki mnicha Carawenu, więc może pomodlisz się do Prastudni?

Safi zadrżała.

– Jeżeli ktoś taki modli się do Prastudni, to ja nie chcę. Może do nubreveńskiego boga? Jak on się nazywa?

– Noden.

– O właśnie. – Safi złożyła ręce na klatce piersiowej i wbiła wzrok w sufit. – Nodenie, boże fal Nubrevny…

– Wydaje mi się, że wszystkich fal. I w ogóle wszystkiego innego.

Safi przewróciła oczami.

– Boże wszystkich fal i wszystkiego innego, czy możesz, proszę, sprawić, żeby nikt nas nie gonił? Zwłaszcza… on. Po prostu trzymaj go od nas z daleka. I gdybyś mógł jeszcze uchronić nas przed strażnikami Veñazy, to byłoby miło.

– To zdecydowanie najgorsza modlitwa, jaką w życiu słyszałam – powiedziała Iseult.

– A niech cię oszcza łasica, Is! Jeszcze nie skończyłam. – Safi wzięła głęboki oddech i powróciła do modlitwy: – Proszę, oddaj mi wszystkie nasze pieniądze, zanim on albo Habim wrócą z podróży. I… to tyle. Dziękuję ci bardzo, o święty Nodenie… Aha, i dopilnuj, proszę, żeby Rzeźbimieszek dostał dokładnie to, na co zasłużył.

Iseult o mało co nie parsknęła śmiechem, słysząc ostatnią prośbę, jednak w tej samej chwili fala z impetem uderzyła o latarnię i dziewczyna poczuła na twarzy nieprzyjemną wilgoć.

– Proszę, Nodenie – szepnęła zirytowana, wycierając czoło. – Proszę, po prostu pozwól nam wyjść z tego cało.

Rozdział 3

Dotarcie do kawiarni Mathew, gdzie mieszkała Iseult, okazało się trudniejsze, niż Safi zakładała. Były wyczerpane, głodne i posiniaczone tak bardzo, że nawet przy zwykłym marszu prawdodziejka pojękiwała. Marzyły o tym, żeby usiąść albo przynajmniej złagodzić ból gorącą kąpielą i ciastkami.

Jednak zarówno kąpiel, jak i ciastka musiały poczekać. Strażnicy rozpełzli się rojnie po całej Veñazie i zanim dziewczyny zdołały dotrzeć do Północnej Dzielnicy Portowej, niemal nastał świt. Pół nocy spędziły na żmudnym marszu z latarni do stolicy i drugie pół – przesmykując się uliczkami i wdrapując na dachy.

Każdy biały błysk, każdy zwisający kawałek prześcieradła, każde podarte płótno żaglowe czy obszarpana zasłona sprawiały, że żołądek podchodził Safi do gardła. Dzięki bogom nie była to jednak szata krwiodzieja i gdy tylko zaczęło się przejaśniać, dostrzegły szyld kawiarni Mathew.

PRAWDZIWA MARSTOCKA KAWA – NAJLEPSZA W VEÑAZIE

W rzeczywistości nie była to prawdziwa marstocka kawa, Mathew nie pochodził nawet z Imperium Marstockiego. Kawę podawano tu przefiltrowaną i smakowała nijako, co dobrze oddawało powiedzonko Habima: „Mdłe zachodnie smaki”. Nie była ona również najlepsza w mieście – sam Mathew przyznał, że obskurna spelunka w Południowej Dzielnicy Portowej serwuje lepszą kawę. Ale tutaj, na północnych rubieżach stolicy, ludzie nie przychodzili na kawę. Przybywali w interesach, by dobić targu w kwestiach, w których specjalizował się właściciel: handel plotkami i sekretami oraz plany napadów i szwindli. Mathew miał kawiarnie na całym terytorium Czaroziem, więc wszelkie wieści docierały wpierw właśnie do niego. Jako że władał magią słowa, stał się dla Safi najlepszym instruktorem – mógł się bowiem porozumiewać we wszystkich językach. Co jednak ważniejsze, sercowięź Mathew, Habim, całe życie pracował dla wuja Safi, zarówno jako żołnierz, jak i wiecznie niezadowolony instruktor. Tak więc kiedy Safi została wysłana na południe, to Mathew zajął się jej szkoleniem. Nie żeby Habim całkowicie zrezygnował z nauczania prawdodziejki – często odwiedzał swoją sercowięź w Veñazie i wtedy uprzykrzał dziewczynie życie dodatkowymi godzinami treningu i walki.

Safi dotarła do kawiarni pierwsza i po przeskoczeniu kałuży ścieków o odstraszającym pomarańczowym odcieniu zaczęła wystukiwać zaklęcie zamka na drzwiach wejściowych – robili tak od czasu incydentu z kradzieżą sztućców. Habim mógł się skarżyć Mathew, ile chciał, na koszty tego magicznego zamka, ale według Safi był on ich warty. Odsetek przestępczości w Veñazie był dość wysoki – po pierwsze dlatego, że to miasto portowe, a po drugie, ponieważ zamożni Mistrzowie Gildii stanowili łakomy kąsek dla spragnionych bogactwa łupieżców. Rzecz jasna, Mistrzowie opłacali całe rzesze strażników obstawiających wszystkie zaułki.

– Szybciej – wymamrotała Iseult i szturchnęła Safi w plecy. – Strażnik się zaraz odwróci… odwraca się…

Gdy drzwi się otworzyły, Iseult popchnęła Safi i wkrótce obie znalazły się w ciemnym sklepie.

– Co u licha? – syknęła Safi. – Strażnicy nas tu znają!

– Dokładnie – odparowała Iseult, zatrzaskując drzwi i ryglując zamek. – Ale z daleka wyglądamy jak dwie wieśniaczki włamujące się do zamkniętej kawiarni.

– Masz rację – wybełkotała niechętnie Safi.

Iseult weszła w głąb sklepu i wyszeptała:

– Światło.

W jednej chwili rozbłysło dwadzieścia sześć zaczarowanych świec, ukazując charakterystyczne spiralne marstockie wzory pokrywające ściany, sufit i podłogę. Patrząc na mnóstwo pstrokatych dywaników, kilimów i makatek, można było odnieść wrażenie przesytu, ale – podobnie jak w przypadku kawy – ludzie z zachodu mieli konkretne wyobrażenie o tym, jak powinien wyglądać marstocki sklep.

Iseult odetchnęła z ulgą i podeszła do krętych schodów znajdujących się na tyłach kawiarni. Safi podążyła tuż za nią. Weszły najpierw na pierwsze piętro, gdzie znajdowało się lokum Mathew i Habima, a następnie udały się na poddasze, które Iseult nazywała domem. Mieściły się tam zaledwie dwa łóżka i szafa.

Przez ostatnie sześć i pół roku Iseult mieszkała tu, uczyła się i pracowała. Po tym, jak uciekła od swojego plemienia, Mathew był jedynym pracodawcą chętnym zatrudnić i przyjąć pod swój dach Nomatsankę.

Nie wyprowadzała się stąd bynajmniej nie z braku chęci. Marzyła o własnym mieszkaniu. Powtarzała to swojej towarzyszce setki, a nawet setki tysięcy razy. I może gdyby to Safi dorastała w jednopokojowej chałupie, dzieląc łóżko z matką, również pragnęłaby czegoś większego i bardziej osobistego. Tymczasem zrujnowała plany Iseult. Każda zaoszczędzona moneta przepadła, a wszyscy strażnicy miejscy właśnie ochoczo poszukiwali obu dziewczyn. To najgorszy możliwy scenariusz i żaden awaryjny zestaw ratunkowy ani ukrywanie się w latarni nie były w stanie wydostać ich z tych tarapatów.

Zwalczając nudności, Safi podeszła chwiejnym krokiem do okna po drugiej stronie wąskiego pokoju i otworzyła je na oścież. Do środka napłynęło gorące, znajome, uspokajające, przesycone zapachem ryb powietrze. W promieniach wschodzącego słońca gliniane dachy Veñazy zdawały się płonąć.

Safi ogarnęła błogość. Uwielbiała ten widok. Dorastała w zrujnowanym majątku rodu Hasstrelów w Górach Orhińskich, gdzie często spędzała czas zamknięta we wschodnim skrzydle, zwłaszcza kiedy wujek Eron miał zły humor. Jej życie upływało więc wewnątrz budynku za pozabijanymi oknami i pośród wdzierającego się do środka śniegu. Wśród mroźnych wiatrów i obślizgłej pleśni. Gdziekolwiek spojrzała, jej wzrok lądował na rzeźbach, obrazach bądź gobelinach z nietoperzem górskim. Była to groteskowa, przypominająca smoka kreatura z umieszczonym pod szponami hasłem: „Miłość i strach”.

Tymczasem tutaj wybudowano mosty i kanały – zawsze spalone słońcem, przepięknie pachnące zgniłymi rybami. Kawiarnia Mathew zawsze była jasna i zatłoczona, a przystanie wypełnione nader ozdobnie przeklinającymi żeglarzami. Tutaj Safi doznała ciepła. Tutaj czuła się mile widziana, a czasami nawet potrzebna.

Odchrząknęła. Zdjęła rękę z zasuwki i odwróciła się. Iseult akurat przebierała się w oliwkowozieloną suknię. Gdy to zrobiła, zajrzała do szafy.

– Możesz założyć moją dzienną kieckę – powiedziała.

– Będzie widać to. – Safi podwinęła zesztywniały od soli rękaw, odsłaniając otarcia i siniaki na ramionach. Nie mogła pozwolić sobie na założenie niczego z krótkim rękawem.

– W takim razie masz szczęście, że mam jeszcze… – Iseult wyjęła z szafy dwie kuse, czarne kurtki – to!

Safi skrzywiła się. Takie nakrycia nosili wszyscy uczniowie Gildii, a te dwa konkretne stanowiły łup z pierwszej akcji zorganizowanej przez dziewczyny.

– Nadal twierdzę, że mogłyśmy wziąć więcej niż tylko ich kurtki, kiedy zostawiałyśmy ich związanych w magazynie – oświadczyła Safi.

– Tak, cóż, następnym razem, kiedy ktoś ukradnie dostawę jedwabiu i zwali winę na ciebie, obiecuję, że weźmiemy więcej. – Iseult rzuciła Safi odzienie, a ta złapała je w powietrzu. Sama szybko przywdziała kurtkę i usiadła na skraju łóżka, wykrzywiając usta w grymasie. – Tak sobie myślę – zaczęła spokojnie – że jeśli ten krwiodziej naprawdę nas szuka, to może Mistrz Jedwabnej Gildii mógłby cię ochronić. Jest w końcu twoim formalnym stróżem i mieszkasz w jego pokoju gościnnym.

– Nie wydaje mi się, żeby Mistrz Alix chciał ukrywać zbiega. – Safi skrzywiła się. – Wolałabym go w to nie wciągać. Zawsze był dla mnie życzliwy i nie chciałabym odpłacać mu za jego dobroć, ściągając mu na głowę kłopoty.

– W porządku – powiedziała Iseult z tym samym beznamiętnym wyrazem twarzy. – Mój kolejny plan dotyczy piekielnych bardów. Są teraz w Veñazie, na Szczycie Rozejmowym, tak? Chcą chronić Imperium Cartorriańskie? Może mogłabyś zwrócić się do nich o pomoc? Przecież twój wujek był kiedyś jednym z nich i wątpię, żeby nawet dalmoccy strażnicy okazali się na tyle głupi, by sprzeciwić się piekielnym bardom.

Słysząc to, Safi skrzywiła się jeszcze bardziej.

– Wujek Eron został haniebnie wyrzuconym piekielnym bardem, Is. Teraz cały Oddział Piekielnych Bardów go nienawidzi, a imperator Henrick nienawidzi go najbardziej ze wszystkich. – Parsknęła. – Co gorsza, imperator szuka wymówki, aby przekazać mój tytuł jednemu ze swoich obleśnych lizusów. Jestem pewna, że to zatrzymanie Mistrza Gildii zdecydowanie mu wystarczy.

Przez większość dzieciństwa Safi wujek trenował ją jak żołnierza i również tak ją traktował, przynajmniej gdy był wystarczająco trzeźwy, żeby zwrócić na nią uwagę. Kiedy jednak dziewczyna skończyła dwanaście lat, imperator Henrick postanowił, że najwyższy czas, aby przybyła do stolicy Cartorry i odebrała należną edukację. „Co ona wie o zarządzaniu farmerami czy żniwach? – pieklił się w rozmowie z wujkiem Eronem, podczas gdy Safi stała za jego plecami i usiłowała zniknąć. – Jakie ma doświadczenie w prowadzeniu gospodarstwa domowego? Nie zna się nawet na płaceniu podatków!” Właśnie to ostatnie, płacenie wygórowanych podatków, najbardziej interesowało imperatora Henricka. Z całą swoją arystokracją owiniętą wokół ozdobionych pierścieniami palców chciał dopilnować, aby Safi wpadła w jego sidła.

Jednak te starania zmierzające w kierunku przejęcia kolejnej lojalnej domny spełzły na niczym, jako że wujek Eron nie wysłał Safi na studia do Praggi z innymi młodymi arystokratkami. Zamiast tego kazał jej jechać na południe, do Veñazy, by tam o jej przeszkolenie zadbali Mistrzowie Gildii. To pierwszy i ostatni raz, kiedy Safi była wujkowi za cokolwiek wdzięczna.

– W takim razie myślę, że musimy opuścić miasto – orzekła Iseult tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Dopóki to wszystko nie przycichnie, zaszyjemy się… gdzieś.

Safi przygryzła wargę. „Zaszyjemy się gdzieś” – Iseult powiedziała to z taką lekkością! A przecież jej przynależność do plemienia Nomatsów sprawiała, iż gdziekolwiek by się nie udała, wszędzie znajdowała się na celowniku. Pewnego dnia, kiedy wybrały się w odwiedziny do mieszkającego za miastem przyjaciela, mało brakowało, a wcale nie wróciłyby do domu. Jednak tym razem to ci trzej mężczyźni w gospodzie, którzy postanowili zaatakować Iseult, nie zdołali w ogóle do niego wrócić… Przynajmniej nie z nienaruszonymi kośćmi udowymi.

Safi zamaszystym krokiem podeszła do szafy i otworzyła ją gwałtownym szarpnięciem, wyobrażając sobie, że uchwyt to nos Rzeźbimieszka. Jeżeli jeszcze kiedykolwiek zobaczy tego sukinsyna, połamie mu każdą kość w tym jego parszywym ciele.

– Naszym najlepszym celem – kontynuowała Iseult – będzie Południowa Dzielnica Portowa. Są tam zacumowane dalmockie statki handlowe i mogłybyśmy nimi przepłynąć w zamian za pracę. Potrzebujesz czegoś od Mistrza Gildii?

Safi pokręciła przecząco głową, więc Iseult mówiła dalej:

– To dobrze. W takim razie zostawimy wiadomość Mathew i Habimowi, wszystko im wyjaśnimy. Wtedy nie pozostanie nam nic innego… jak stąd wyjechać.

Safi zastygła ze złotą suknią w dłoni. Słowa uwięzły jej w gardle, w żołądku aż ją skręcało.

W chwili, kiedy kończyła zapinać dziesięć milionów drewnianych guzików, a Iseult zawiązywała wokół głowy bladoszarą chustę, rozległo się pukanie do drzwi sklepu.

– Straż Veñazy! – Dobiegł je stłumiony głos. – Otwierać! Widzieliśmy, jak się włamywałyście!

Iseult westchnęła, wydając z głębi siebie dźwięk przepełniony długim, niekończącym się cierpieniem.

– Wiem – warknęła Safi, zapinając ostatni guzik. – Wiem, że mówiłaś.

– Tylko że ty nic sobie z moich ostrzeżeń nie robisz.

– A ty zawsze musisz mi o tym przypominać?

Iseult się uśmiechnęła, jednak wyjątkowo sztucznie, Safi nie potrzebowała prawdodziejstwa, żeby to dostrzec. Kiedy miała już na sobie kurtkę, strażnik wrzasnął ponownie:

– Otwierać! Stąd jest tylko jedno wyjście!

– Mylisz się – mruknęła Safi.

– Nie zawahamy się użyć siły!

– My też nie.

Na znak dany przez Iseult Safi podeszła do łóżka. Wspólnymi siłami sprawnie przepchnęły je pod drzwi, tworząc tym samym barykadę. Drewniane nóżki zaskrzypiały. Więziosiostry nie po raz pierwszy były zmuszone wymknąć się w taki sposób. Z tym że dotychczas do środka usiłowali się dostać Mathew i Habim, a nie uzbrojeni strażnicy.

Chwilę później stały przy oknie, szybko oddychając. Słyszały dźwięk wyważanych drzwi. Kawiarnia zatrzęsła się w posadach, szyby w oknach popękały.

Safi wdrapała się na dach. Najpierw straciła wszystkie swoje pieniądze, a teraz zrujnowała kawiarnię. Może to i dobrze, że jej nauczyciele wyjechali z miasta w interesach… Przynajmniej nie będzie musiała w najbliższym czasie stawić im czoła.

Iseult podążyła za Safi. Na plecach miała torbę wypchaną zapasami. Jej broń w całości zmieściła się pod spódnicą, niestety Safi mogła zabrać jedynie nóż. Miecz, piękny składany stalowy miecz, musiała zostawić.

– Jaki mamy plan? – zapytała. Wiedziała, że jej więziosiostra ma już obraną strategię.

– Pójdziemy w głąb lądu, w kierunku siedziby Mistrza Gildii, a potem skierujemy się na południe – odparła Iseult.

– A teraz będziemy biec po dachach?

– Tak długo, jak tylko się da. Prowadź.

Safi skinęła i zaczęła uciekać na zachód, w środek miasta, skacząc zwinnie na kolejne spadziste gonty. Gdy wylądowała na pierwszym, gołębie, trzepocąc skrzydłami, poderwały się do lotu. Safiya wzięła rozbieg i z gracją przeskoczyła na kolejny dach.

Obie pognały przed siebie.

* * *

Pędziły wybrukowaną uliczką. Zmieniały kierunki, starając się zgubić strażników. Na szczęście na ulicach właśnie zaczął się poranny ruch – zewsząd tłoczyły się wyładowane owocami wozy, pełno było osłów, kóz i ludzi wszelkich ras i narodowości. W gorącym powietrzu leniwie wirowały nici Więzi w kolorach różnorodnych jak karnacje ich właścicieli.

Safi zwolniła przed wozem ze świniami. Minęła żebraka i grupę Purytan, którzy wykrzykiwali coś o grzechach magii, i wpadła wprost na stado owiec, które blokowały przejście. Dalej uciec się nie dało.

Nici Więzi wirowały wściekle przed oczyma Iseult, mieniąc się czerwienią – ich właściciele niecierpliwili się z powodu postoju.

Iseult wyobraziła sobie, że jej nici również są czerwone. Dotarły już tak blisko Południowej Dzielnicy Portowej, widziała całe setki przycumowanych statków z białymi żaglami, musiała jednak tkwić w miejscu. Z trudem powstrzymała frustrację. Targały nią jednak inne emocje, te, których nie chciała nazywać i których żaden przyzwoity więziodziej nigdy by do siebie nie dopuścił. Bądź jak kwiat, powiedziała w myślach, dokładnie tak, jak wiele lat temu uczyła ją matka. Bądź jak kwiat, jak kwiat na tafli jeziora.

Wkrótce nici Więzi zgromadzonych stały się niebiesko-zielone. Przemieszczały się niczym wąż w sadzawce, jakby ludzie jeden po drugim dowiadywali się, dlaczego muszą tkwić w miejscu. Stojąca obok dziewczyn stara plotkara zaczęła zrzędzić:

– Co? Blokada? Przegapię dostawę świeżutkich krabów!

Iseult poczuła w brzuchu mroźne ukłucie, a nici Więzi zmieniły kolor na szary – kolor strachu.

– Na bramy piekielne – syknęła Safi. – I co teraz, Is?

– Odwagi. – Odchrząknęła Iseult i wyprostowała się, po czym wyjęła z torby gruby, poszarzały tom. – Z książkami będziemy wyglądać jak pilne uczennice. Możesz wziąć Krótką historię autonomii Imperium Dalmockiego.

– Nie mamy teraz czasu na czytanie – burknęła Safi. Mimo to wzięła podaną jej księgę.

Następnie Iseult wyjęła niebieskie tomiszcze – Ilustrowany przewodnik po Klasztorze Caraweńskim.

– O, teraz widzę, po co ci to. – Safi prowokacyjnie uniosła brwi. – Nie potrzebujesz ich, aby oszukać strażników: ty po prostu nie możesz się rozstać ze swoją ulubioną książką.

– I co z tego? – Iseult prychnęła lekceważąco. – Czy to oznacza, że nie chcesz tego nieść?

– Nie, nie, wezmę. – Safi uniosła podbródek. – Tylko obiecaj, że kiedy dotrzemy do strażników, pozwolisz mi odegrać swoją rolę.

– A graj sobie, ile chcesz. – Uśmiechając się szeroko do samej siebie, Iseult zsunęła niżej chustę, przesiąknięta potem tkanina osłaniała jej twarz, następnie dziewczyna poprawiła rękawiczki, upewniając się, że nie widać ani milimetra skóry. Teraz wzrok wszystkich skupi się wyłącznie na Safi.

Jak zawsze powtarzał Mathew: „Prawą ręką daj mu to, czego oczekuje, lewą odetnij sakwę”. Safi zawsze pełniła funkcję tej prawej ręki – odwracała uwagę i była w tym dobra. W tym czasie Iseult czaiła się w cieniu, gotowa odciąć każdą wartą tego sakwę.

Czekając na rozwój sytuacji, Iseult zajrzała do księgi. Od czasu, kiedy pomógł jej mnich, była jakby… Cóż, Safi zawsze mówiła, że miała obsesję. Lecz nie tylko wdzięczność sprawiała, że fascynowała się Carawenami. Przede wszystkim zachwycały ją ich czyste szaty i błyszczące opalowe kolczyki; ich mordercze treningi i święte przysięgi. Życie w Klasztorze Caraweńskim zdawało się takie proste, takie oczywiste. Każdy, bez względu na swoje pochodzenie, mógł wstąpić w szeregi mnichów i z marszu zostawał w pełni zaakceptowany. Iseult z trudem mogła sobie wyobrazić, jak to jest być w pełni zaakceptowanym, niemniej tęsknota wypełniała jej serce za każdym razem, kiedy o tym pomyślała.

Kartki zaszeleściły i księga otworzyła się na stronie trzydziestej siódmej, gdzie błysnęła brązowa moneta. Iseult umieściła ją tutaj jako zakładkę. Widniejący na niej skrzydlaty lew teraz zdawał się niemalże śmiać.

Pierwsza moneta, dzięki której zaczniemy wszystko od nowa, pomyślała Iseult. Wtedy jej wzrok padł na bogato zdobiony napis i ilustrację jednego z mnichów Carawenu. Był to najemnik: dzierżył kilka noży i miecz, miał kamienny wyraz twarzy. Wyglądał dokładnie tak samo jak krwiodziej.

Krwiodziej…

Kiedy przypomniała sobie jego czerwone oczy i wyszczerzone zęby, poczuła mroźny ucisk w żołądku… a także coś znacznie silniejszego.

Rozczarowanie, sprecyzowała w końcu – wydało jej się to niewłaściwe, że taki potwór jak krwiodziej otrzymał prawo, by wstąpić w klasztorne szeregi. Zerknęła na podpis pod ilustracją: „Wyszkolony, aby walczyć poza granicami kraju w imieniu Cahr Awenów”. Zamarła, zobaczywszy tę nazwę. W dzieciństwie spędzała niezliczone godziny, wspinając się po drzewach i udając, że należy do Cahr Awenów, że to właśnie ona jest jednym z dwóch czarodziejów urodzonych w Prastudniach, czarodziejem, który potrafi zmyć nawet największe zło. Jednak tak jak wiele źródeł, które wpływają do Prastudni, było martwych od wielu stuleci, tak od niemal pięciuset lat nie przyszedł na świat żaden nowy Cahr Awen i Iseult pozostawało uciekanie przed bandą dzieciaków z wioski. Zbiegały się pod każdym drzewem, na które weszła, wykrzykiwały wyzwiska i obelgi, jakich nauczyły się od swoich rodziców. „Nie ma tu miejsca dla więziodziejki, która nie potrafi zrobić kamieni Więzi!” W takich chwilach Iseult, tuląc się do gałęzi i modląc, żeby mama szybko ją znalazła, z żalem uświadamiała sobie, że Cahr Awenów można spotkać tylko w pięknych opowieściach.

Przełykając ślinę, odsunęła od siebie te wspomnienia. Ten dzień i tak miał wystarczająco ciężki przebieg, nie było potrzeby rozdrapywać ran. Poza tym właśnie zbliżały się już do strażników i przypomniała sobie pierwszą lekcję, jakiej udzielił jej Habim. „Oceń swoich przeciwników – mawiał. – Zbadaj teren. Jeżeli to możliwe, wybierz pole walki”.

– Gęsiego! – krzyknął strażnik. – Unieść broń nad głowę!

Iseult zamknęła książkę, czując powiew stęchłego powietrza. Naliczyła dziesięciu strażników rozstawionych wzdłuż drogi. Dostrzegła też wozy tworzące blokadę. Kusze… Kordelasy… Jeżeli teraz sprawy pójdą nie po ich myśli, będą zmuszone walczyć.

– Dobrze – wymamrotała Safi. – Teraz nasza kolej. Zakryj twarz.

Iseult ruszyła za przyjaciółką, która zdecydowanym krokiem podeszła do pierwszego ze strażników.

– Co to wszystko ma znaczyć? – zapytała, podnosząc głos. – Już jesteśmy spóźnione na spotkanie z Mistrzem Pszenicznej Gildii. Czyżbyś nie wiedział, jak łatwo on wpada w furię?

Strażnik popatrzył na nią wilkiem, ale jego nici Więzi błysnęły szczerym zainteresowaniem.

– Imiona.

– Safiya. A to moja dama dworu Iseult.

Choć wyraz twarzy strażnika pozostawał niezmienny, jego nici zapłonęły większym zainteresowaniem. Zerknął w bok, ruchem ręki przywołując drugiego strażnika. Iseult musiała się ugryźć w język, żeby nie zdradzić przyjaciółki.

– Żądam wyjaśnienia, dlaczego zostałyśmy zatrzymane! – krzyknęła Safi do nadchodzącego strażnika, najwyższego ze wszystkich obecnych.

– Szukamy dwóch dziewczyn – zagrzmiał. – Są poszukiwane za rabunek na drodze. Macie przy sobie jakąś broń?

– Czy ja wyglądam na dziewczynę, która nosi broń?

– W takim razie nie będziesz miała nic przeciwko, jeżeli cię przeszukam.

Szczęśliwie żadna z obaw Safi nie znalazła odbicia w kolorze jej nici Więzi.

– Zdecydowanie będę miała coś przeciwko. Jeżeli odważysz się mnie tknąć, każę cię natychmiast zwolnić. Wszystkich was każę zwolnić! – Zamknęła książkę z takim impetem, że pierwszy strażnik aż się wzdrygnął. – Jutro o tej porze wylądujecie na ulicy i będziecie żałować, że w ogóle zadarliście z uczennicą Mistrza Gildii, a także… – Nie zdążyła dokończyć swojej groźby, jako że w tej właśnie chwili mewa zaskrzeczała nad jej głową, a na jej ramieniu wylądowało białe gówienko. Nici Więzi zmieniły barwę na turkusową: kolor zaskoczenia. – Nie! – krzyknęła, wytrzeszczając oczy. – Po prostu nie!

Strażnicy również szeroko otworzyli oczy, a ich nici przybrały odcień beztroskiego różu.

Rozległ się gromki śmiech. Zaczęli wytykać Safi palcami i nawet Iseult musiała zatkać usta dłonią. Nie śmiej się, tylko się nie śmiej, myślała. Mimo to donośnie parsknęła. Nici Więzi Safi zapłonęły czerwienią.

– Dlaczego? – jęknęła do Iseult. Następnie zwróciła się do strażników: – Dlaczego zawsze ja? Mewy mogą narobić na kogokolwiek, tymczasem zawsze wybierają mnie!

Strażników było już teraz dwa razy więcej. Ten, który podszedł jako drugi, niedbale podniósł rękę.

– Idźcie. Po prostu… idźcie.

Gdy Safi zauważyła, że ze śmiechu łzawią mu oczy, prychnęła, mijając go zamaszystym krokiem.

– Może byście się zajęli czymś pożytecznym i zamiast śmiać się z biednych dziewcząt poszli walczyć z przestępcami… czy kimkolwiek!

Minęła punkt kontrolny i pognała w kierunku wyładowanych do pełna statków handlowych. Iseult biegła tuż za nią, zanosząc się śmiechem.

Truthwitch

Copyright © by Susan Dennard 2015

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2016

Copyright © for the translation (1–21) by Regina Kołek 2016

Copyright © for the translation (22–40) by Maciej Pawlak 2016

Redakcja – Joanna Mika

Korekta – Marta Pustuła

Projekt typograficzny i skład – Joanna Pelc

Adaptacja okładki – Paweł Szczepanik / BookOne.pl

Grafika na okładce – Scott Grimando / grimstudios.com

Mapa – Maxime Plasse

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek

inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu

bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I, Kraków 2016

ISBN EPUB: 978-83-7924-697-7

ISBN MOBI: 978-83-7924-696-0

  wsqn.pl
  WydawnictwoSQN
  wydawnictwosqn
  SQNPublishing
  wydawnictwosqn
  WydawnictwoSQN
  Sprzedaż internetowa labotiga.pl
  E-booki
  Zrównoważona gospodarka leśna