Dla Jennifer i Davida

Przedtem

Kałuża krwi.

Rozlewa się na bok, wpływa w jaśniejącą na podłodze plamę księżycowego światła, a potem wraca, gdy fale przechylają okręt na drugą burtę.

Pochwa miecza wysuwa się z palców księcia, który zatacza się i cofa dwa kroki. Serce szarpie się w jego piersi. Nigdy jeszcze nikogo nie zabił. Czy mnie to zmieni? – nachodzi go myśl.

Ostrze tkwi nieruchomo w ścianie. Nawet nie drgnie, gdy przyszpilony mężczyzna usiłuje wstać na nogi. Z każdym ruchem skrytobójcy żelazna klinga rozdziera ranę w jego brzuchu. W półmroku wnętrzności napastnika polśniewają jak garść monet.

– Coś ty za jeden? – rozbrzmiewa ochryple głos księcia. To pierwsze słowa, jakie wyrzekł, odkąd się przebudził w mroku kajuty.

Nodenowi dzięki, że miecz jego ojca wisiał nad łóżkiem, jakby tylko czekał na atak asasyna.

– Ona… czeka na ciebie – charczy niedoszły morderca. Raz jeszcze próbuje wstać, tym razem sięgając skrwawioną dłonią do rękojeści.

Brakuje mu małego palca, zauważa książę machinalnie, ale jego myśli krążą już wokół słowa „ona”. Tylko jedna „ona” mogłaby się na to poważyć. Tylko jedna kobieta pragnie śmierci księcia – co sama niejednokrotnie mu oświadczała.

Książę się odwraca, rozchyla usta do krzyku, lecz wtedy jego uszu dobiega śmiech. Mężczyzna za jego plecami się śmieje. Dźwięk, który się z niego wydobywa, budzi skojarzenie z siekierami rąbiącymi zmurszały pień.

Książę odwraca się z powrotem. Palce asasyna ześlizgują się z rękojeści i mężczyzna przywiera do ściany, z jego ust wylewa się kolejna salwa śmiechu, a wraz z nią potoki krwi. Prawą ręką wyławia coś z kieszeni płaszcza.

Gliniany dzban toczy się po podłodze, przemierza krwawą kałużę i kreśli długą, lśniącą, czerwoną linię.

A potem, gdy w gardle skrytobójcy gaśnie ostatni chropawy chichot, z jego ust dobywa się jeszcze ostatnie słowo:

– Płoń.

***

Książę stoi chwiejnie na szczycie nagiego klifu i patrzy, jak jego okręt pochłaniają płomienie.

Żar wyje ogłuszająco, czarnych płomieni morskiego ognia prawie nie widać sponad piętrzących się fal. Zioną jak białe, alchemiczne serca. Huk ogarnia wszystko. Jęczy i trzeszczy smołowane drewno okrętu, którego nie zmógł żaden sztorm ani bitwa.

Powinien nie żyć. Jego skóra jest spalona na wiór, ogień pozbawił go włosów, płuca zmieniły się w dwie bryły rozżarzonego węgla.

Nie ma pojęcia, jakim cudem uszedł z życiem. Jakim sposobem dawał odpór płomieniom morskiego ognia, aż wszyscy zdołali uciec z okrętu. Nie jest pewien, czy przeżyje. Ledwie stoi na nogach.

Zgromadzona na plaży załoga wpatruje się w niknący pod falami okręt. Ktoś szlocha. Ktoś inny nawołuje. Kilku załogantów przeszukuje brzeg, brodzi po kolana wśród fal. Ale większość po prostu patrzy, tak jak książę.

Nie wiedzą o ataku asasyna. Nie wiedzą, że „ona” czeka na wieść o jego śmierci.

Księżniczka Nubrevny, Vivia Nihar.

Z całą pewnością ponownie targnie się na jego życie, gdy tylko się dowie, że skrytobójca poniósł porażkę. A wtedy jego ludzie, jego załoga, znowu znajdą się w niebezpieczeństwie.

– I właśnie dlatego nie mogą się dowiedzieć, że przeżyłem – decyduje, opadając bez sił na kolana. – Nie mogą się dowiedzieć, że żyję. Ani moi ludzie, ani Vivia. Jeden za wszystkich.

Ciemność wpełza mu przed oczy. Powieki mu się wreszcie zamykają, a on przypomina sobie słowa, które rzekła mu kiedyś ciotka: „im wyżej się wzbijesz, tym bardziej zaboli, gdy upadniesz”.

To prawda, przytakuje w myślach. Jestem tego żywym przykładem.

Merik Nihar, książę Nubrevny, pochłonięty przez ciemność zapada w pozbawiony marzeń sen.

Rozdział 1

Bycie trupem miało swoje zalety.

Merik Nihar, książę Nubrevny i były admirał Nubreveńskiej Marynarki Królewskiej, żałował, że umarł dopiero teraz. Jako trup osiągnął nieporównanie więcej niż za życia.

Przybył na leżący w samym sercu miasta Lovats plac Sprawiedliwości w konkretnym celu. Wiedział, że to, czego szuka, znajduje się w zapadłej chacie, która rozpadłaby się przy pierwszym podmuchu wiatru gdyby nie to, że wsparto ją o mury więzienia, a dokładnie tej jego części, gdzie znajdowało się archiwum. Merik musiał się dowiedzieć tego i owego o pewnym więźniu, który nie miał małego palca u lewej ręki, a który w tej chwili rezydował za ostatnim szelfem, w samych trzewiach podwodnego piekła Nodena.

Nasunął kaptur płaszcza głębiej na oczy, choć i tak nikt nie rozpoznałby jego poparzonej twarzy, zwłaszcza że pożar pozbawił go włosów, ale nakrycie dawało niejakie poczucie bezpieczeństwa na gwarnym placu Sprawiedliwości. Czy też placu Dębowym, jak go czasem zwano ze względu na olbrzymi gosrogowy dąb rosnący w jego środku. Blady pień drzewa był wielki jak latarnia i pokancerowany, a jego opasłe konary od dziesięcioleci nie widziały wiosennej zieleni.

To drzewo wygląda, jakby miało wkrótce dołączyć do mnie po drugiej stronie, rzuciło się Merikowi na myśl, gdy wodził wzrokiem po najdłuższej z gałęzi.

Od świtu do zmierzchu przez plac przelewał się falami ciekawski tłum. Kto dzisiaj zostanie wystawiony na pośmiewisko? Kogo przykują do nagiej skały i umrze przy niej z głodu lub nad kim zlitują się bogowie? Pod czyim ciężarem zerwie się płonąca lina i kogo zimnymi ustami ucałują na przywitanie rybie wiedźmy Nodena?

Gromady ludzi zagoniła tu także desperacja. Rodziny przyszły błagać nubreveńskich żołnierzy o litość dla swoich bliskich, bezdomni o jedzenie, schronienie i łaskę. Lecz tego dnia nikt nie miał dość litości czy współczucia, aby się nimi dzielić. Nawet Merik Nihar. Poświęcił wszystko w imię umowy handlowej z Hasstrelami z Cartorry. Prawie udało mu się dobić targu również z Marstokczykami, ale nie zdążył zrealizować planów, bo zabrała go śmierć. Nie mógł zrobić nic więcej.

Na drodze Merika stanęła jakaś rodzina nagabująca przechodniów, kobieta i jej dwóch synów.

– Głód to nie zbrodnia! – wołali jednym głosem. – U-wol-nić, na-kar-mić! U-wol-nić, na-kar-mić!

Starszy z braci, niemożliwie wysoki i chudy jak węgorz, zbliżył się do Merika.

– Głód to nie zbrodnia! – wykrzyczał mu w twarz. – U-wol-nić, na-kar…

Książę uskoczył na bok, a potem przemknął za plecami jego brata, by wreszcie wyminąć matkę o rozjaśnionych słońcem włosach, wykrzywionej gniewem twarzy, wołającą najgłośniej z całej trójki.

Merik znał gniew jak własną kieszeń, bo to właśnie on od lat był siłą napędową jego życia, którą podsycały rozdrapywane przez samodział pęcherze na piersi.

Inni zebrani natychmiast podchwycili okrzyk. U-wol-nić, na-kar-mić! Głód to nie zbrodnia! I tak w kółko. Merik zorientował się, że mimowolnie dostosował rytm kroków do skandowania.

Tak niewiele osób w całych Czaroziemiach władało magią, a tak niewiele spośród nich magią, która mogła się do czegoś przydać. Przetrwali tylko dzięki kaprysowi losu – niekiedy czarodziejów – i własnej niezłomności.

Doszedł do miejsca, w którym z grubej, środkowej gałęzi masywnego dębu opadało sześć wisielczych pętli. Przedpołudniowy wiatr poruszał konopnymi linami zawiązanymi w luźne, segmentowe węzły. Gdy obchodził pustą platformę, pochwycił wzrokiem wysoką, potężną postać o bladej cerze.

– Kullen. – Słowo odbiło się bolesnym echem w jego sercu. Brzmienie imienia przyjaciela wydusiło mu z płuc resztki powietrza, nim umysł zdążył zareagować i ściągnąć go z powrotem na ziemię. Nie. To nie Kullen. To nigdy nie jest Kullen.

Kullen umarł rozszczepiony w Lejnie dwa tygodnie temu. I Merik już nigdy go nie zobaczy, ani tu, ani nigdzie indziej.

Bezwiednie zacisnął pięści i wyrżnął w drewniany bal podtrzymujący szafot. Ból odezwał się w knykciach i kostkach dłoni, mocno, prawdziwie i szczerze. Uderzył jeszcze raz, silniej, zastanawiając się, skąd te mdłości i zawroty głowy.

Oddał należną cześć duchowi Kullena. Wykupił mu kapliczkę na wzgórzu za ostatni złoty guzik z jego oficerskiego munduru, pomodlił się do rybich wiedźm, aby pozwoliły mu szybko przebyć ostatni szelf. Sądził, że gdy to zrobi, ból zelżeje.

Po chwili wysoka postać gdzieś przepadła, a ból krwawiącej pięści zdusił ten wywołany przez przeszłość. Merik zmusił się do wznowienia marszu. Przygarbił się i poprawił kaptur na głowie. Jeśli Safiya fon Hasstrel zdołała dotrzeć do tamtego pomostu w Lejnie, przedzierając się między Marstokczykami i rozszczepionymi, i jeśli zrobiła to dla ludu, do którego nie należała tylko dlatego, że tak stanowiła umowa handlowa, którą podpisano z jej wujem – to Merik też zdoła zrobić to, co ma do zrobienia.

Niech szlag trafi jego zdradziecki umysł, który po raz kolejny postawił mu Safiyę przed oczami. Książę sprawnie unikał wspominek o Safi od dnia eksplozji. Od dnia, gdy jego świat przestał istnieć, a w jego miejsce pojawił się ten nowy. Unikał myśli o niej nie dlatego, że nie chciał o niej pamiętać. Wielki Nodenie, ta ostatnia chwila, którą z nią spędził…

Nie, nie, przywołał się do porządku. To nie jest dobry moment, by się roztkliwiać. Wspominanie smaku jej ust nie miało już sensu, gdy jego własne wargi były spalone. Gdy całe jego ciało zostało wyniszczone, zrobiło się ohydne.

Nie mówiąc o tym, że życie jest dla żyjących, nie dla martwych.

Przedzierał się przez cuchnącą, brudną ciżbę. Czuł, jakby walczył z falą przypływu, jakby opierał się pozbawionemu oka cyklonowi. Każde otarcie i uderzenie w ramię, pierś czy plecy przeszywało go bólem.

Dotarł do gromady pięćdziesięciu przykutych do skał kajdaniarzy o skórze spalonej na wiór przez bezlitosne słońce. Tkwili w żelaznej zagrodzie stanowiącej wyspę na wzburzonym morzu ludzi. Błagali strażników o wodę dla dzieci, o cień dla mdlejących na słońcu żon, o wolność dla rodziców. Ale dwaj strażnicy stojący przy bramie po wewnętrznej stronie zagrody, by nie stratował ich tłum, byli w równej mierze niewzruszeni wobec próśb lovatskich więźniów, co wobec wygłodniałej chmary po drugiej stronie ogrodzenia. Właściwie byli tak znudzeni, że zabijali czas grą w taro.

Jeden żołnierz przewiązał biceps fiołkową szarfą, wyrażającą żałobę po zmarłym księciu. Drugi miał taką samą przerzuconą przez udo.

Widok tego skrawka materiału – przewieszonego niedbale i bez krztyny szacunku – wzbudził w piersi Merika wichurę wściekłości. Tyle poświęcił dla dobra Nubrevny, a oto co dostał w zamian: pustą, jałową żałobę. Pozbawione znaczenia wieńce i proporce, którymi obwieszono miasto, nie mogły zamaskować obojętności ludu w obliczu śmierci ich księcia.

Już Vivia się o to postarała.

Nodenowi dzięki, że od chaty dzieliło Merika raptem kilka kroków, nie utrzymałby dłużej na wodzy budzącego się w jego piersi rozsierdzonego wichru. Lont o mało co się nie dopalił.

Skłębiona ciżba wypluła go do rynsztoka przy ufajdanej przez ptaki pomarańczowej ścianie. Merik ruszył w stronę drzwi. Z jego doświadczenia wynikało, że one zawsze są zamknięte, ale nigdy nie są nieprzebyte.

– Otwierać! – zawołał, zapukawszy. To był błąd. Świeżo zakrzepłe strupy na kostkach zsunęły się, odsłaniając czerwone mięso. – Wiem, że tam jesteś!

Brak odpowiedzi. A przynajmniej takiej, którą Merik zdołałby usłyszeć we wrzawie. Nie szkodzi. Podsycił żar tlący się w jego ciele. Pozwolił mu przybrać na sile. W jego sercu zrodził się porywisty podmuch.

Zapukał raz jeszcze, czując owiewającą go wichurę.

– Szybciej! Zaraz mnie tu zadepczą!

Zgrzytnął skobel i drzwi rozwarły się ze skrzypieniem na dwa cale… A wtedy Merik uderzył w nie pięściami i wiatrem.

Żołnierz po drugiej stronie nie miał szans w starciu z dzikim podmuchem. Grzmotnął o ziemię, aż cała chata się zatrzęsła. Zanim udało mu się wstać, książę wpadł do środka i zatrzasnął drzwi. Ruszył w stronę żołnierza, a wicher za nim. Zalegające wokół dokumenty porwał cyklon. Merik czuł się, jakby wyjęto mu knebel z ust.

Minęło zbyt wiele czasu, odkąd ostatnio pozwolił się wyszumieć swoim wichrom. Już prawie zapomniał, jaka to radość czarować. Ogień wzbierał w jego żołądku, przesycał go narastającą wściekłością. Powietrze szalało wokół niego, napierało i cofało się w rytm jego oddechu.

Żołnierz – blady mężczyzna w średnim wieku – wciąż leżał na ziemi, zasłaniając twarz rękoma. Najwyraźniej doszedł do wniosku, że lepiej nie stawiać oporu. Szkoda. Merik z chęcią by powalczył. Ale zamiast tego omiótł pomieszczenie wzrokiem, a później wiatrem. Wibracje powiedziałyby mu, gdzie mogą czekać na niego następni żołnierze, gdzie kłębią się kolejne oddechy. Ale nie, nikt nie czaił się w ciemnych kątach, a drzwi do więzienia były zamknięte na trzy spusty.

Okiełznał wichurę i skupił uwagę na strażniku. Papiery opadły na podłogę, a Merik zdjął kaptur, walcząc z bólem, jaki wywołał materiał zsuwający się z jego poparzonej skóry.

Odczekał chwilę, chcąc się przekonać, czy żołnierz go rozpozna, ale mężczyzna skulił się pod ścianą, gdy tylko odjął ręce od kaptura.

– Czym ty jesteś?

– Mniejsza o to, musisz tylko wiedzieć, że jestem bardzo, bardzo wściekły. – Merik postąpił naprzód. – Szukam kogoś, kto wyszedł na wolność po drugiej odsiadce.

Strażnik rozejrzał się gorączkowo po pomieszczeniu.

– Musisz pan podać jakieś szczegóły. Wiek, wyrok, data zwolnienia…

– Nie wiem nic więcej. – Merik zbliżył się jeszcze o jard, a żołnierz wstał chwiejnie, jak źrebak, który pierwszy raz gramoli się na nogi, po czym cofnął się o dwa kroki i zanurzył ręce w stosie dokumentów.

– Spotkałem tego więźnia jedenaście dni temu – ciągnął Merik, choć właściwie pomyślał: zabiłem. Zrobił pauzę i wrócił myślami do tamtej nocy. – Miał brązową skórę i długie czarne włosy, pod lewym okiem wytatuowane dwa paski. – Dwa paski, czyli dwa razy siedział w kajdanach na placu Sprawiedliwości. – I jeszcze jedna rzecz… – Uniósł lewą dłoń, pokrywały ją plamy czerwonawo-brązowej tkanki zaleczających się oparzeń i pęknięcia na knykciach, z których sączyła się nowa krew. – Ten więzień nie miał małego palca.

– Garren Leeri! – wykrzyknął klawisz, skinąwszy głową. – Pamiętam go, a jakże. Był jednym z Dziewiątek, zanim przyskrzyniliśmy cały ich gang. Ale za drugim razem wpadł przez jakąś drobną kradzież.

– I cóż się przydarzyło Garrenowi po powrocie na łono społeczeństwa?

– Został sprzedany, psze pana.

Nozdrza Merika rozdęły się samoczynnie. Sprzedany? Nie wiedział, że byłych więźniów może spotkać podobny los. Poczuł odrazę na tę myśl, a jego płuca ogarnął żar. Merik nie walczył z nim, po prostu pozwolił wiatrowi wirować wokół swoich stóp i wzbijać do góry zalegające na podłodze papiery. Jeden z nich zatrzymał się na goleni strażnika, łopocząc rogami pod wpływem naporu powietrza. Mężczyzną wstrząsnął dreszcz.

– To nie zdarza się często, psze pana. Znaczy, sprzedawanie ludzi. Tylko wtedy, gdy w więzieniu nie ma już miejsca. Sprzedajemy tylko tych, którzy trafili do kicia za drobne przestępstwa. Odpracowują wyrok zamiast siedzieć na tyłku.

– A komu, jeśli można wiedzieć – Merik przechylił głowę – sprzedaliście tego Garrena?

– Trafił do Twierdzy Pyna, psze pana. Od czasu do czasu kupują tam więźniów, by pomagali w klinice. Dają im drugą szansę.

– Doprawdy? – Merik ledwie zdołał zagryźć cisnący się na usta uśmiech. Twierdza Pyna była przytułkiem dla najbiedniejszych mieszkańców Lovats. To pomysł jego matki, po jej śmierci twierdzą zaczęła rozporządzać Vivia.

Nie spodziewał się, że pójdzie tak gładko. Ot tak znalazł połączenie między Garrenem a Vivią. Brakowało mu tylko jakiegoś niezbitego dowodu – czegoś namacalnego, czym mógłby przekonać Wysoką Radę, że jego siostra to morderczyni. Że nie nadaje się na królową.

Na razie miał trop, i to jeszcze ciepły.

Zanim Merik pozwolił sobie, by uśmiech wypłynął mu na usta, pokój wypełnił zgrzyt metalu o drewno. Książę obrócił się i stanął oko w oko z zaskoczonym młodym strażnikiem, który dopiero co wszedł do chaty. Ależ chłopak miał pecha…

Wiatr wystrzelił naprzód i pochwycił młodzieńca, unosząc go jak szmacianą lalkę, a potem cisnął go w stronę Merika, który już wyprowadzał prawy sierpowy. Poharatane kostki wiatrodzieja zetknęły się z żuchwą rozpędzonego strażnika, który huknął o pięść jak fala o skalny klif. Natychmiast stracił przytomność, zwiotczał i rozciągnął się na ziemi. Merik wrócił wzrokiem do pierwszego żołnierza, ten szarpał się właśnie z zamkiem u drzwi po przeciwnej stronie chaty, desperacko próbując ratować się ucieczką.

– Za stary na to jestem – mamrotał. – Za stary.

Głębie piekielne, zaklął w myślach Merik, gdy przeszyło go poczucie winy. Dostał już to, po co przyszedł. Im dłużej się tu kręcił, na tym większe kłopoty się narażał. Porzucił więc spanikowanego klawisza, a sam rzucił się w kierunku drzwi wejściowych.

Nagle stanął jak wryty, gdyż do chaty wtoczyła się rozwrzeszczana kobieta.

– Głód to nie zbrodnia! U-wol-nić, na-kar-mić!

Znowu ona… I jej dwaj synowie. Nodenie, niewystarczająco wiele kłód rzuciłeś mi dzisiaj pod nogi?

Odpowiedź najwyraźniej była przecząca.

Wrzask kobiety urwał się w pół słowa, gdy spostrzegła nieprzytomnego młodzieńca i odkrytą twarz Merika. Stała przez moment nieruchomo jak słup soli, a w jej nabiegłych krwią oczach książę wyczytał jakąś nadzieję.

– To ty – wycharczała, z trudem łapiąc oddech. Zatoczyła się naprzód z rozrzuconymi ramionami. – Błagam, o wielki Furio, nie zrobiliśmy nic złego…

Merik naciągnął kaptur na głowę. Ból poparzonej skóry na moment przyćmił mu wszystkie zmysły. Gdy wreszcie rozwarł powieki, okazało się, że kobieta i jej synowie zbliżyli się o krok.

– Błagamy, o Furio. – Kobieta ucapiła Merika za rękę. Skrzywił się na dźwięk tego imienia. Czy naprawdę wyglądał aż tak groteskowo? – Błagam, panie! Wiedliśmy uczciwy żywot, modliliśmy się w twojej kaplicy! Nie zasłużyliśmy na twój gniew, chcemy tylko nakarmić naszych bliskich!

Merik wyrwał się z jej uścisku. Jego skóra pękła pod jej paznokciami. Lada moment wpadną tu żołnierze i choć Merik bez trudu poradziłby sobie z natarczywą kobietą i jej synami, nie było sensu robić sceny.

– Uwolnić i nakarmić, powiadasz? – Książę zdjął pęk kluczy z pasa nieprzytomnego żołnierza. – Łap.

Przeklęte babsko cofnęło się przed jego wyciągniętą ręką.

Czas mnie goni, pomyślał. Z zewnątrz dobiegł go znajomy głos tarabanu. Wszyscy żołnierze na plac Sprawiedliwości – mówił rytm.

Merik rzucił klucze najbliżej stojącemu chłopakowi. Omal nie wysmyknęły mu się z rąk.

– Uwolnijcie więźniów, jeśli chcecie, ale lepiej się streszczajcie. Bo jeśli wiać, to właśnie teraz.

Z tymi słowami wybiegł z chaty i wmieszał się w tłum. Głowę trzymał nisko, poruszał się prędko. Kobieta i jej synowie najwyraźniej nie potrafili rozróżnić, kiedy nie należy, a kiedy należy uciekać. Na szczęście Merik Nihar miał tę umiejętność w jednym palcu. W końcu nawet trup niechętnie rozstaje się z życiem.

Rozdział 2

To nie Azmir.

Safiya fon Hasstrel może i nie była orłem z geografii, ale nawet ona wiedziała, że stolica Marstoku nie leży nad półksiężycową zatoką, do której właśnie wpływał okręt. Choć dałaby się przeciągnąć pod kilem, byle tylko się tam znaleźć.

Wszystko byłoby ciekawsze od gapienia się przez cały miniony tydzień na nieruchome morze odcinające się od majaczącego w dali mrocznego pasa gęstej dżungli. Ponieważ tu, w najdalej wysuniętym na wschód punkcie Ziemi Niczyjej – długiego półwyspu, który nie należał ani do pirackich fakcji Saldoniki, ani do żadnego z imperiów – nie miała absolutnie nic do roboty.

Jakiś papier za jej plecami zaszeleścił akurat wtedy, gdy fala wyniosła okręt w górę, by za chwilę opuścić go z powrotem, na ów szmer nałożył się nieskończenie spokojny głos cesarzowej Marstoku. Cały boży dzień pisała albo odpisywała na wiadomości i meldunki przy niskim biurku w swojej kajucie, odrywając się od pracy tylko na czas niezbędny do tego, by powiadomić Safi o jakimś skomplikowanym politycznym sojuszu czy zmianie, jaka zaszła na linii południowej granicy jej imperium.

Sprawy nudne jak flaki z olejem, a najprostsza z prawd przedstawiała się, zdaniem Safi, w sposób następujący: powinno się wprowadzić zakaz męczenia ładnych dziewcząt wykładami. Nuda szkodzi piękności bardziej niż złość.

– Czy ty mnie słuchasz, domno?

– Oczywiście, Wasza Wysokość! – Safi okręciła się w stronę monarchini, jej szata zatańczyła przy obrocie. Żeby dodatkowo wzmóc efekt niewinności, zatrzepotała rzęsami jak mała dziewczynka.

Ale Vanessa tego nie kupiła. Wyraz jej idealnie symetrycznej twarzy stanowił tego ewidentny dowód. Safi wątpiła, by szmer i syk żelaznego pasa cesarzowej, przywodzący na myśl skłębioną masę węży, był tylko dziełem jej bujnej wyobraźni.

Uczeni nie mieli wątpliwości co do tego, że Vanessa to najmłodsza i najpotężniejsza imperatorowa w dziejach Czaroziem. Legendy opisywały ją jako najsilniejszą i najbezwzględniejszą żelazodziejkę w historii, która strzaskała górę, licząc zaledwie siedem wiosen. A do tego, według Safi, Vanessa była z pewnością najpiękniejszą i najelegantszą z kobiet, jakie kiedykolwiek zaszczyciły świat swoją obecnością.

Ale nic z tego nie miało znaczenia, ponieważ, o bogowie nieśmiertelni, Vanessa okazała się również największą nudziarą, jaką Safi miała nieszczęście spotkać na swej drodze.

Ani w karty się z nią nie pogra, ani nie pożartuje, nie opowie i nie posłucha opowieści przy ogniodziejskim palenisku – nie robiła dosłownie nic, by uczynić to niekończące się czekanie chociaż trochę znośniejszym. Okręt rzucił kotwicę tydzień temu, najpierw kryjąc się przed pojedynczym cartorriańskim kutrem, a później przed całą cartorriańską armadą. Wszyscy gotowali się do morskiej bitwy… która nigdy nie nadeszła. Safi oczywiście się z tego cieszyła – wojna to piekło, jak zawsze powtarzał jej Habim – ale odkryła też, że to nieustanne oczekiwanie stało jej osobistym piekłem. Zwłaszcza odkąd całe jej życie wywróciło się do góry nogami dwa i pół tygodnia temu. Nieoczekiwane zaręczyny z cesarzem Cartorry wciągnęły ją w istny cyklon pogoni i ucieczek, konspiracji i dewastacji. Dowiedziała się wówczas, że jej wuj, człowiek, którym całe życie gardziła, stał za jakimś zakrojonym na niewyobrażalnie szeroką skalę planem, którego cel stanowiło zaprowadzenie pokoju w Czaroziemiach.

Następnie – jakby sytuacja nie dość się jeszcze skomplikowała – okazało się, że Safi i jej więziosiostra Iseult mogą w istocie być mitycznymi Cahr Awenami, których powinnością było uzdrowienie magii ich świata.

Cesarzowa wyrwała Safi z zamyślenia, pokasłując w pięść.

– Traktat zawarty przeze mnie z piratami z Baedyed jest dla Marstoku niesłychanie ważny. – Vanessa podkreśliła wagę swych słów, złowróżbnie marszcząc idealne brwi. – Dojście do porozumienia zajęło całe lata, a dzięki temu sojuszowi uratujemy tysiące ludzkich istnień… Domno, ty mnie wcale nie słuchasz!

Może było w tym stwierdzeniu ziarenko prawdy, a mimo to Safi poczuła się urażona tonem cesarzowej. Przybrała przecież swoją najlepszą minę pilnej uczennicy. Czy Vanessa nie mogłaby tego docenić? Nigdy nie bawiła się w takie udawanie na zajęciach Mathew czy Habima. Nie zrobiłaby tego nawet dla Iseult.

Poczuła uścisk w gardle. Instynktownie sięgnęła do zawieszonego na szyi kamienia Więzi. Co parę minut wyjmowała nieoszlifowany rubin, by zajrzeć w jego połyskującą głębię.

Kamień miał rozbłysnąć, gdyby Iseult groziło niebezpieczeństwo. Od wypłynięcia z Lejny nie stało się to ani razu. Nawet nie mrugnął. Początkowo milczenie kamienia koiło jej nerwy, ilekroć pomyślała o swojej rozłące z więziosiostrą. Swoją lepszą połową, która zawsze wyciągała tę mniej dobrą z kłopotów. Z osobą, która nigdy nie pozwoliłaby Safi przyłączyć się do cesarzowej.

Przemyślawszy sprawę, zrozumiała, jak bardzo zawaliła, idąc na układ z Vanessą. Safi oddała do jej dyspozycji swoją prawdodziejską moc, żeby cesarzowa mogła oczyścić marstocki dwór z korupcji. Postanowiła wykorzystać nadarzającą się okazję i uczynić świat lepszym miejscem – jednocząc siły z Vanessą, pomagała przecież umierającym Nubrevenom.

Tymczasem okazało się, że utknęła na okręcie, który stał na kotwicy pośrodku niczego. A jej jedyną kompanią stała się cesarzowa imperium nudy.

– Usiądź, proszę – rozkazała Vanessa, rozpraszając jej czarne myśli. – Skoro nie obchodzi cię polityka, to może zainteresuje cię ta wiadomość.

Już sama wzmianka o czymś nowym rozbudziła jej ciekawość. Wiadomość! Dzisiejsze popołudnie zanosiło się na o wiele bardziej rozrywkowe od wczorajszego. Choć okazałoby się takie nawet wtedy, gdyby tylko mewa narobiła na pokład.

Safi wsparła ręce na swoim żelaznym pasie i przecięła kołyszącą się kabinę, by spocząć na pustej ławie naprzeciwko cesarzowej. Vanessa przewertowała plik różnej wielkości dokumentów, ściągając brwi tak nieznacznie, że trzeba się było dobrze przyjrzeć, by odszukać na jej czole pojedynczą zmarszczkę. Widok jej miny przywiódł Safi na myśl inną twarz o podobnie zmarszczonych brwiach. Twarz innego przywódcy, który, podobnie jak marstocka cesarzowa, przedkładał dobro swojego ludu nad wszystko inne.

Merik.

Wzięła głęboki oddech. Jej zdradzieckie policzki pokryły się rumieńcem. Przecież to tylko jeden pocałunek, więc może już sobie idź, czerwona plamo, pomyślała.

Ale rumieniec nigdzie się nie wybierał, ponieważ uchwyciła spojrzeniem napis na kartce, którą Vanessa wydobyła ze stosu dokumentów: książę Nubrevny. Jej puls przyspieszył raptownie. Kto wie, może wreszcie dowie się czegoś o świecie i ludziach, których przyszło jej porzucić?

Ale zanim to nastąpiło, drzwi do kajuty otworzyły się z hukiem i do środka wszedł mężczyzna w zielonym mundurze marstockiej marynarki. Na widok Safi i Vanessy stanął jak wryty i wlepił w nie wzrok.

Kłamstwo – rozbłysło w głowie domny, a prawdodziejska magia przyprawiła ją o znajome mrowienie na całym ciele. Ten człowiek nie był tym, na kogo wyglądał.

Fałszywy marynarz świdrował ją wzrokiem. A potem uniósł rękę.

– Uważaj! – Safi skoczyła w stronę cesarzowej, chcąc odepchnąć ją z linii ataku. Nie zdążyła. Kliknął spust pistoletu. Huknęło. Ale pocisk nigdy nie sięgnął celu. Żelazna kula zawisła w powietrzu, wirując cal od twarzy cesarzowej niczym miniaturowa planeta. A potem z brzucha napastnika wyrosła krwawa klinga i przerżnęła mu z sykiem kręgosłup, narządy wewnętrzne i skórę. Ostrze schowało się z powrotem, a ciało gruchnęło na podłogę. W drzwiach stał dowódca gwardii cesarskiej, cały ubrany na czarno i z ociekającą posoką szablą w dłoni.

Arcyżmij.

– Skrytobójca – orzekł ze spokojem. – Wiesz, co robić, Wasza Wysokość.

– Chodźmy – powiedziała natychmiast Vanessa, ograniczając się do tego jednego słowa. Jakby w obawie, że Safi nie słyszała polecenia, zacisnęła za pomocą magii żelazny pas na jej biodrach i szarpnęła ją w kierunku wyjścia.

Safi nie miała wyboru, pospieszyła za nią, choć dławiło ją przerażenie i choć milion pytań cisnęło jej się na usta.

Zatrzymały się nad martwym asasynem tylko na chwilę, by Vanessa zdążyła omieść go wzrokiem. Pociągnęła bezgłośnie nosem i, zakasawszy czarną spódnicę, przestąpiła nad zwłokami. Zostawiła po sobie kilka krwawych śladów na korytarzu.

Safi dołożyła starań, by ominąć rozrastającą się kałużę krwi. Pilnowała się też, żeby nie spojrzeć we wpatrzone w sufit błękitne oczy mężczyzny.

Na pokładzie panował chaos. Vanessa stawiła mu czoła spokojnie i bez emocji. Strzepnęła palcami i żelazne bransolety na jej nadgarstkach rozrosły się i zafalowały, formując cztery cienkie ściany wokół niej i domny. Skryte za tarczą, przeszły pokładem do bakburty. Safi miała wrażenie, że zamknięto ją w puszce. Wokół rozlegały się marstockie okrzyki, stłumione i zniekształcone przez żelazne płyty, ale zupełnie zrozumiałe. Żmije i marynarze szukali drugiego asasyna, który miał schować się gdzieś na pokładzie.

– Szybciej – rozkazała Vanessa, szarpiąc Safi mocniej za pas.

– Dokąd idziemy? – odkrzyknęła prawdodziejka. Uwięziona w żelaznym kwadracie nie widziała nic poza bezchmurnym niebem nad głową.

Imperatorowa nie odpowiedziała, ale Safi prędko sama się domyśliła. Gdy dotarły na rufę jednostki, gdzie znajdowały się szalupy zawieszone na wysięgnikach, żeby łatwiej dało się opuścić je na wodę, Vanessa zmieniła stan skupienia przedniej tarczy i uformowała z płynnej bryły żelaza schody, którymi natychmiast wspięła się na pokład jednej z łodzi ratunkowych. Kiedy obie znalazły się w środku, pozostałe płyty rozpięły się i uformowały wzdłuż burt ochronną warstwę pancerza. Do zamknięcia bryły brakowało tylko dachu, dzięki czemu Safi usłyszała głośno i wyraźnie krzyk któregoś z załogantów:

– Jest pod pokładem!

Vanessa skrzyżowała wzrok z prawdodziejką.

– Nie ruszaj się – poleciła, a potem uniosła ręce. Szczęknęły łańcuchy i łódź opadła z pluskiem na fale. Zaskoczona Safi niemal spadła z ławeczki. Opryskała ją morska woda, a gdy się wyprostowała, włosy zburzyła jej lepka, słona bryza. Morze było spokojne i na krótką chwilę udzielił jej się ten spokój. Wydało jej się niemożliwe, że w tym samym momencie parę metrów wyżej wrzało jak w ulu.

Raptem cała iluzja spokoju rozwiała się jak liście na wietrze. Ledwie uderzenie serca później ponad tarczami rozbłysło oślepiające światło, połyskujące w nieprzeliczonych szklanych odłamkach, tchnące surową magiczną energią. Łódź zachybotała się groźnie na falach, niemal nabierając wody. A potem huknął grzmot, jakby niebo waliło im się na głowy.

Okręt wyleciał w powietrze.

Fala płomieni naparła na żelazną tarczę, ale cesarzowa dała im odpór. Cienkie jak papier płyty rozrosły się, okrywając całą szalupę, osłaniając Vanessę i Safi przed wściekłym żarem i tłumiąc wycie piekielnego ognia.

Z nosa cesarzowej pociekła krew, targnął nią nagły skurcz mięśni. Był to znak, że lada moment opadnie z sił i nie zdoła utrzymać tarczy.

Safi porwała walające się na pokładzie wiosła i podążyła wzrokiem do brzegu. Zrobiła to machinalnie, bez zastanowienia, jak tonący, który chwyta się brzytwy.

Vanessa pojęła, co zamierza jej towarzyszka, i natychmiast wyczarowała w tarczy dwa otwory, którymi przedostały się do środka płomienie i żar. Ale Safi nie zwracała na nie uwagi, nawet gdy sparzyła się w palec, a jej płuca wypełniły się słonym dymem.

Zaczęła energicznie przebierać wiosłami, przestała dopiero, gdy dziób szalupy wsunął się w ciemny żwir płycizny. Cesarzowa zdjęła tarczę z westchnieniem ulgi. Metal zafalował i uformował się z powrotem w żelazne bransolety na jej nadgarstkach. Teraz Safi widziała na własne oczy czarne płomienie.

Morski ogień. Nienasycone, pożerające wszystko na swej drodze języki, które opierały się wiatrowi i które polewane wodą buchały jeszcze wyżej w powietrze.

Safi objęła dygoczącą Vanessę i razem opuściły łódź, po czym, brodząc w płytkiej wodzie, ruszyły na brzeg. Przeżyła napaść, ale nie czuła ulgi. Gdy znalazła się na lądzie, nie odczuła satysfakcji ani radości, lecz tylko pustkę i zbierające jej się nad głową czarne chmury. Wiedziała bowiem, że tak właśnie będzie wyglądać teraz jej życie. Nie uświadczy już nudy i kazań, czekają ją za to ognie piekielne i skrytobójcze ataki. Treścią jej egzystencji staną się ciągła walka i nieustająca ucieczka.

I nikt poza nią samą nie zdoła jej przed tym uchronić.

A gdyby tak po prostu zniknąć im z oczu? Tu i teraz? – przyszło jej na myśl, gdy powiodła wzrokiem po długiej linii brzegowej porośniętej namorzynami i drzewami palmowymi. Cesarzowa pewnie nawet by nie zauważyła. Może nawet by jej to nie obeszło.

Jeśliby skierowała się na południowy zachód, prędzej czy później dotarłaby do Pirackiej Republiki Saldoniki, jedynego ośrodka cywilizacji – jeśli można ją tak nazwać – i jedynego miejsca, gdzie mogłaby rozejrzeć się za jakimś statkiem, na pokładzie którego opuściłaby te strony. Sęk w tym, że istniały wątłe szanse, że przetrwa sama w tym rynsztoku ludzkości.

Bezwiednie dotknęła palcami kamienia Więzi. Właśnie teraz, gdy życie Safi stało na ostrzu noża, rubin zbudził się do życia.

Gdyby była tu Iseult, prawdodziejka bez zastanowienia dałaby nura w dżunglę za swoimi plecami. Safi robiła się odważniejsza w towarzystwie swojej nomatsańskiej przyjaciółki. Silna i nieustraszona. Ale nie miała pojęcia, gdzie się teraz podziewa jej więziosiostra i kiedy ją znowu zobaczy – czy w ogóle ją jeszcze zobaczy. Co oznaczało, że największe szanse na przeżycie miała u boku cesarzowej Marstoku.

Gdy ogień zmienił okręt wojenny Vanessy w dryfujące pogorzelisko, Safi skupiła wzrok na towarzyszce. Cesarzowa stała nieruchomo, jakby zapuściła korzenie, sztywna jak żelazo, którym władała. Prawdodziejka dostrzegła ślady popiołu na jej skórze, przeniosła wzrok na strupy krwi nad wargami.

– Musimy się ukryć – wychrypiała Safi. Bogowie jej świadkiem, jeśli zaraz nie znajdą czegoś do picia, umrą z pragnienia. Marzyła o zimnej, kojącej, słodkiej wodzie. – Ogień zwabi tutaj cartorriańską armadę.

Cesarzowa z mozołem odjęła wzrok od horyzontu i spojrzała na Safi.

– Ktoś mógł przeżyć – warknęła.

Domna zacisnęła usta, ale nie wdała się w kłótnię. Kto wie, może to jej uległość wywołała ciężkie westchnienie cesarzowej.

– Idziemy do Saldoniki – orzekła Vanessa i ruszyła przed siebie, Safi podążyła jej śladem.

Przez całą drogę przez skalistą plażę cesarzowa zachowywała niezmącone milczenie. Zapadał zmrok.

Rozdział 3

Bądź jak kwiat na tafli jeziora, powtórzyła w myślach po raz tysięczny Iseult det Midenzi.

Ale ciężko było zachować spokój, pędząc ile sił w nogach w dół stoku korytem lodowato zimnego strumienia. Miała wrażenie, że biegnie od zawsze. Dwa razy się przewróciła i dwa razy przemokła od stóp do głów. Ale nie wolno jej się było zatrzymać. Musiała biec, jak potrafiła najszybciej. Choć nie miała pojęcia, dokąd właściwie zdąża. Jeśli poprawnie odczytała mapę te kilka godzin temu, zanim rozszczepieńcy zwietrzyli jej zapach i ruszyli za nią w pogoń, musiała się teraz znajdować gdzieś na północnych rubieżach Ziemi Niczyjej. Co oznaczało, że nie natknie się na żadne ludzkie sadyby, gdzie mogłaby się schronić, i nie znajdzie nikogo, kto mógłby jej pomóc.

Od tygodnia szła w kierunku marstockiej granicy. Strupieszałe niziny wokół Lejny wkrótce przemieniły się w kamieniste stromizny. Czuła się obco na tak pofałdowanym terenie. Widziała, ma się rozumieć, ilustracje przedstawiające okryte śnieżnymi czapami szczyty i skaliste turnie, słyszała też snute przez Safi opowieści o górach, ale nie spodziewała się, jak drobna poczuje się w ich obliczu. Jak bardzo da się jej we znaki poczucie osaczenia.

Jej położenie dodatkowo pogarszał fakt, że od dawna nie natknęła się na żadne nici Więzi. Jej więziodziejski dar umożliwiał jej dostrzeżenie nici, które budują, które wiążą i które się rozpadają. Tysięcy barw połyskujących przez cały czas nad głowami ludzi. Nie dostrzeże ich, jeśli w promieniu wielu mil nie ma ani jednego człowieka. Nie mogąc podziwiać świetlistych nici, miała wrażenie, jakby cały świat tonął w szarzyźnie.

Iseult była sama jak palec od wielu dni. Wędrowała przez połacie usiane sosnowymi igłami, a towarzystwa dotrzymywały jej tylko skrzypiące na wietrze drzewa. Niezależnie od terenu Iseult poruszała się ostrożnie, bacząc, by nie zostawić śladu czy tropu, pilnując, by nie zboczyć z drogi wiodącej na wschód.

Do dzisiaj.

Czterej rozszczepieńcy wyczuli jej zapach. Nie wiedziała, skąd się tu wzięli i jakim cudem nie zdołała ich jeszcze zgubić. Płaszcz z włókna salamandrowego, który ofiarował jej dwa tygodnie temu krwiodziej Aeduan, miał ją chronić przed rozszczepieńcami, ale najwyraźniej zawiódł. Iseult wyczuwała czarne, ucięte nici Więzi, którymi emanowały ofiary rozszczepiającej magii. Z każdą minutą były coraz bliżej.

Powinnam owinąć czymś kamień Więzi. Ta myśl dotarła do niej zza zasłony mgły, gdy całe jej ciało skupiło się na biegu. Jakimś materiałem, żeby w pędzie nie uderzało tak boleśnie o klatkę piersiową. Krążyło jej to po głowie od kilku godzin i wypływało na powierzchnię racjonalności za każdym razem, gdy pędząc przez las, raniła stopy o gałęzie i kamienie. Lecz zawsze zapominała o tym, gdy wycieńczona zatrzymywała się, by złapać oddech. W pierwszej kolejności musiała uspokoić sterane płuca i poszukać za pomocą magii nici ludzi, którzy mogliby znaleźć się gdzieś w pobliżu i może udzielić jej pomocy. Zapominała o raniącym jej skórę kamieniu, a gdy wznawiała sprint, było już za późno.

Od czasu do czasu tak głęboko zatapiała się w myślach, że zupełnie nie pamiętała o tym, gdzie się znajduje. Zastanawiało ją, jak to będzie – być Cahr Awenem.

Iseult i Safi odbyły podróż do Prastudni Nubrevny, a gdy zanurzyły się w gościnnych wodach jej źródła, zatrzęsła się ziemia.

„Odnalazłam parę Cahr Awenów – rozradowała się wówczas mniszka Evrane. – Wy dwie obudziłyście Prastudnię”.

W odniesieniu do Safi ten tytuł miał sens. Ona była blaskiem słońca, była przejrzysta jak woda górskiego strumienia. Oczywiście, że spośród wszystkich ludzi na świecie, to ona mogła się okazać Cahr Awenem. Ale Iseult? Iseult nie była nawet przeciwieństwem Safi, żadnym blaskiem gwiazd, nie była tajemnicza i zawikłana. W ogóle niczym nie była.

Chyba że jestem. Chyba że mogę być.

Więziodziejka snuła te myśli każdej nocy, nim pogrążyła się we śnie.

Dzisiaj od czasu ich rozłąki kamień Więzi rozbłysł po raz pierwszy. Iseult znalazła się w poważnym niebezpieczeństwie i mogła tylko uczepić się nadziei, że jej więziosiostra, gdziekolwiek się znajduje, nie wpadła w panikę na widok aktywności naszyjnika.

Iseult żywiła też nadzieję, że kamień odezwał się ze względu na tarapaty, w których znalazła się ona sama, jeśli bowiem to Safi jest w niebezpieczeństwie…

Nie, nie może teraz o tym myśleć. Może tylko biec.

Minęły ledwie dwa tygodnie, odkąd wszystko szlag trafił i odkąd Iseult utraciła Safi na rzecz Marstokczyków, odkąd wywlekła Merika z zawalonego budynku i zdecydowała się podążyć za więziosiostrą bez względu na wszystko.

Iseult przeszukała Lejnę, wymarłe miasto duchów, po tych tragicznych w skutkach wydarzeniach i wreszcie znalazła opuszczoną kawiarnię Mathew. W kuchni było jedzenie i czysta woda, a w piwnicy natrafiła nawet na sakwę pełną srebrnych monet.

Zatrzymała się tam na kilka dni, ale gdy po tygodniu nikt po nią nie przyszedł, założyła, że obiecany wysłannik już się nie zjawi. Do doma Erona musiała dotrzeć informacja o porwaniu Safi przez cesarzową. Habim, Mathew i senior rodu Hasstrelów zapewne podążyli jej śladem. Co oznaczało, że Iseult nie miała wyboru – musiała czym prędzej ruszyć na północny wschód. Spała w dzień, a podróżowała nocą, ponieważ tylko dwa typy ludzi mieszkały w czaroziemskich lasach: ci, którzy próbowali cię zabić, i ci, przez których ktoś cię zabijał. Jednych i drugich lepiej unikać.

Jednakże w ciemności, która stała się nieodłącznym towarzyszem podróży więziodziejki, czaiło się jeszcze coś. Cień, wiatr i wspomnienia, których nie mogła uciszyć. Nieustannie myślała o Safi. O swojej matce, o Corlancie i jego przeklętej strzale, która prawie pozbawiła ją życia. A także o rozszczepieńcach z Lejny i o bliźnie w kształcie łzy, którą zostawili.

A potem o Lalkarce nawiedzającej ją w snach. Ona sama nazywała siebie splotodziejką i upierała się, że Iseult jest dokładnie taka jak ona. Ale Lalkarka rozszczepiała ludzi i kontrolowała ich nici. Iseult nie umiała tego zrobić i nie chciała się nauczyć.

Często myślała też o śmierci. O swojej własnej. Miała przy sobie tylko kordelas, a przed sobą cokolwiek niepewną przyszłość. Może jej nie poznać, jeśli rozszczepieni ją dogonią. A właściwie kiedy ją dogonią, bo to chyba nieuniknione. Iseult była wykończona, brakowało jej tchu, mięśnie nóg płonęły żywym ogniem. Oto dlaczego tak bardzo polegała na Safi, obdarzonej nieomylną intuicją, która dzięki prędkim stopom potrafiła umknąć każdemu pościgowi, podczas gdy Iseult sama stawała się swoim największym wrogiem w takich sytuacjach, bo pozwalała strachowi wziąć górę nad więziodziejskim rozsądkiem.

Wtedy zobaczyła pośród traw skupisko wilców tworzących błękitny dywan wzdłuż strumienia. Pozornie dzikie kwiaty, pozornie nieszkodliwe. Ale Iseult wiedziała, że nie są ani dzikie, ani nieszkodliwe.

Więziodziejka natychmiast wyskoczyła ze strumienia. Zdrętwiałe stopy zahaczyły o brzeg, upadła na wyciągnięte ręce, boleśnie nadwyrężając nadgarstki. Nie zważała jednak na ból, bo wszędzie wokół roiło się od wilców, niemal niewidocznych w plamach cieni, ale niemożliwych do przeoczenia, jeśli się wiedziało, gdzie patrzeć. Nie sposób ich nie zauważyć, będąc Nomatsanką.

Choć wiodący między sosny trakt wyglądał na pierwszy rzut oka jak ślad po przejściu jelenia, Iseult nie dała się zwieść. Od razu rozpoznała nomatsańską ścieżkę. Obstawione pułapkami szlaki miały za zadanie bronić plemię przed obcymi, stanowiły pewną śmierć dla nieproszonych gości.

Co prawda Iseult do obozu nie zapraszano, lecz z pewnością nikt nie nazwie tam innej Nomatsanki nieproszonym gościem. Oddaliła się od strumienia żwawym marszem. Nie ośmieliła się biec, gdyż jeden fałszywy ruch rozpyliłby jadodziejską mgłę z mechanizmów ukrytych pod osłoną wilców.

Tam. Odnalazła wzrokiem zatkniętą w ziemi gałąź w kształcie litery C. Jeden koniec wskazywał północ, drugi południe. Wejście i wyjście. Więziodziejka zwolniła, lawirowała z namysłem między sosnami. Przykucnęła nad obrośniętym mchem kamieniem, poruszała się naprzód drobnymi kroczkami, bacznie rozglądając się na boki i prawie nie oddychając.

Rozszczepieni siedzieli jej na ogonie. Czarne nici plątały się i prężyły w obrębie jej magicznej świadomości, wygłodniałe i ohydne. Dopadną ją w kilka minut. Jednak już się ich nie lękała, bo oto zobaczyła przed sobą kolejną wbitą w ziemię gałąź, nomatsański znak wtopiony w materię lasu, który ostrzegał przed rozłożonymi dalej zębatymi sidłami na niedźwiedzie, dla rozszczepionych okaże się on zupełnie pozbawiony znaczenia. Przynajmniej do czasu, gdy żelazne zęby pułapek nie wgryzą się w ich nogi i nie przygwożdżą do miejsca.

Iseult naszła ochota, by ponownie zerwać się do biegu, przemknąć między pułapkami ukrytymi na porośniętej paprociami polanie. Złapała kamień Więzi, ścisnęła mocno i zrównała krok. Kwiat. Na tafli jeziora. Nim doszła do przeciwległego skraju przejaśnienia, naliczyła sześć pułapek.

Kiedy tylko znalazła się po drugiej stronie, puściła się biegiem. W idealnym momencie, bo za jej plecami nomatsańska ścieżka zbudziła się do życia. Buchnęła trująca mgła, trzask mechanizmu odbił się echem po lesie, wstrząsnął powietrzem, przebiegł zimnymi palcami po kręgosłupie Iseult.

Rozszczepieńcy wpadli w potrzask, ale mgła nie odniosła żadnego efektu. Z leśnej gęstwiny wyłaniali się kolejni łowcy.

Więziodziejka zmusiła się do szybszego biegu, zaczęła gorączkowo dyszeć. Jeśli jeszcze trochę zwiększy dystans, może uda jej się uciec. Usłyszała za swoimi plecami szczęk sideł, który dźwięczał w leśnej ciszy jak bicie dzwonu. Rozległo się upiorne wycie, a potem cztery skupiska nici zwinęły się w powietrzu niczym bicze i zaczęły zmagać się z metalowymi szczękami zaciśniętymi na nogach.

Iseult ani myślała zwolnić. Musiała dobrze wykorzystać przewagę, aby ta raptem nie stopniała. Paprocie i sosnowe igły szeleściły pod jej stopami. Nie miała pojęcia, czy lada moment nie natrafi pod ściółką na zdradliwy korzeń czy lisią norę. Widziała tylko nieruchome maszty sosen, przedzierała się przez zarośla, przeskakiwała zwalone pnie, mijała poskręcane korzenie. Kilka razy odezwała się bólem kostka, innym razem zaprotestowało nadwyrężone kolano. Jednak wciąż pędziła przed siebie.

I to był jej błąd. Nomatsańskich ścieżek nie należało pokonywać w pośpiechu. Domagały się czasu. Szacunku.

Czego ja się spodziewałam, przyszło jej na myśl, gdy solidny grunt trawiastej łąki zniknął spod jej stóp, a siatka oplotła ją i uniosła, gdzie mogła tylko bezwładnie dyndać. Zassała z sykiem powietrze, po czym wypuściła je ostrym tchnieniem.

Przynajmniej wciąż mam swój kordelas, dogoniła ją jej własna myśl. Ale i on nie zda się na wiele, gdy wisi dwadzieścia stóp nad ziemią. I gdy na dopiero co pokonaną przez nią łąkę wbiega już pierwszy rozszczepieniec, zostawiając po sobie ślad czarnej krwi. Brakowało mu połowy stopy, a po skórze pełzały mu odblaski czaru, za pomocą którego go rozszczepiono. Mimo to poruszał się z uwagą, Iseult nie dopatrzyła się w nim bezmózgiej, frenetycznej brutalności rozszczepionych.

To niemożliwie, przeszło jej przez myśl. I wtedy pojęła. Ucięte nici dryfowały leniwie nad jego głową, niknąc wysoko na niebie, niemal niewidzialne.

Lalkarka. Musiała rozszczepić go z daleka, tak jak zrobiła to z marynarzami i Marstockimi Żmijami w Lejnie. I z pewnością kontroluje rozszczepieńców osobiście.

Gdy tylko Iseult to pojęła, nici zaczęły znikać. Rozszczepieni szarpiący się w żelaznych wnykach umierali jeden po drugim, zupełnie jakby Lalkarka zdecydowała, że ich czas na ziemi dobiegł końca i sama zrywała spotworniałe nici.

A jednak potwór zdążający po łące wciąż żył. Parł naprzód, nie dając Iseult wyboru: będzie musiała wyswobodzić się z siatki i zabić go, zanim on zabije ją.

Nie zdążyła jednak zrealizować swojego planu – łowca natknął się na kolejny potrzask. Druga siatka zerwała się z ziemi i rozszczepiony pomknął w górę. Zatrzeszczały liny, uwięziony wierzgnął, zaszamotał się i zawył, wisząc ledwie parę stóp od Iseult, zaraz potem krzyk zamarł na jego czarnych ustach jak ucięty nożem, a jego nici rozpłynęły się w powietrzu.

Lalkarka zabiła i jego, zostawiając Iseult samą na nomatsańskiej ścieżce.

Więziodziejka nie zdołała się powstrzymać: roześmiała się. Wreszcie choć chwila na oddech. Wymknęła się łowcom, nawet jeśli za sprawą pułapki, która nieopatrznie uratowała jej życie.

Śmiech szybko jednak spełzł jej z ust, zamarł niczym ścięty mrozem strumień. Zrozumiała bowiem, że to tylko kwestia czasu, zanim Lalkarka rzuci w pogoń za nią kolejnych łowców.

– Później będę się tym martwić. Póki co mam z nimi spokój. Muszę jakoś wyleźć z tej siatki, nie łamiąc sobie kości. Niech to cap wygrzmoci – wysyczała podchwycone od Safi przekleństwo i ścisnęła w pięści kamień Więzi, który teraz już nie przypominał świeceniem, żeby zaczerpnąć z niego energii, jak lubiła sobie wmawiać.

Odpędziła wszelkie myśli, zacisnęła usta i zaczęła piłować kordelasem linową siatkę.

Windwitch

Copyright © by Susan Dennard 2016

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2017

Copyright © for the translation by Maciej Pawlak 2017

Redakcja – Marta Pustuła

Korekta – Maciej Cierniewski

Projekt typograficzny i skład – Joanna Pelc

Adaptacja okładki – Paweł Szczepanik / BookOne.pl

Grafika na okładce – Scott Grimando / grimstudios.com

Mapa – Maxime Plasse

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I, Kraków 2017

ISBN EPUB: 978-83-7924-811-7
ISBN MOBI: 978-83-7924-810-0

 wsqn.pl
 WydawnictwoSQN
 wydawnictwosqn
 SQNPublishing
 wydawnictwosqn
 WydawnictwoSQN
 Sprzedaż internetowa labotiga.pl
 E-booki
 Zrównoważona gospodarka leśna
 Panta rhei

Poznaj wcześniejsze losy bohaterów

Może zainteresują Cię również: