Teraz

Uwielbiam kwiecień. To miesiąc, kiedy zieleń jest najbardziej intensywna, najświeższa, świeci i razi oczy. Dni są coraz dłuższe, a rozkosznie ciągnące się popołudnia niosą w sobie słodką obietnicę lata.

Kwiecień to piękny czas. Czas początku.

Jak zawsze z początkiem wiosny zostawiam samochód na podziemnym parkingu i decyduję się na spacer do pracy. Nie mam zresztą daleko. Niecały kilometr. Trasa częściowo przebiega przez porośnięty czereśniowymi drzewami park, a następnie wychodzi na brukowane chodniki niezmiennie skąpane w cieniu barokowych kamienic.

Lubię przemierzać tę drogę w pachnące skoszoną trawą poranki, nawet kiedy muszę przyspieszać kroku, żeby się nie spóźnić.

I ubóstwiam wracać niespiesznie do domu, czuć, jak prostują się obolałe mięśnie pleców, i rozkoszować się powolnością coraz jaśniejszego popołudnia.

Chociaż poprawka – lubiłam.

Teraz niepewnie powłóczę nogami i z utkwionym w ziemi wzrokiem mijam kwitnące czereśniowe drzewa. Ich ostry zapach agresywnie atakuje moje nozdrza, ale nie zachwycam się nim, zajęta chaosem panującym w mojej głowie.

Po raz kolejny zadaję sobie pytania: Jak to się stało? Jak mogłam do tego dopuścić? I dlaczego przytrafiło się to właśnie mnie?

Moja zmarła lata temu babcia zwykła mówić, że nieszczęścia nie wybierają, po prostu przychodzą.

Tak właśnie się czuję.

Jakby to niezrozumiałe, irracjonalne wręcz Coś spadło na mnie nagle, niesprawiedliwie, całkowicie bez sensu.

Bez sensu.

Takie jest moje życie od tych kilku dni. Pozbawione sensu.

Wychodzę z oświeconego bielą czereśni parku, przechodzę przez ulicę i stoję już u bram mojego osiedla. Napis na automatycznie otwieranej bramie wjazdowej informuje przechodniów, że znajdują się na granicy Osiedla Radosnego, jednego z wielu nowoczesnych kompleksów powstałych na południowych obrzeżach Świdnicy. To dobre miejsce do życia. Jest tu sporo zieleni, mnóstwo sklepów i punktów usługowych, a droga do zabytkowego centrum miasta zajmuje niecały kwadrans. Dodatkowo z tej części Świdnicy roztacza się bajeczny wręcz widok na pasmo pobliskich Gór Sowich.

Lokalizacja – marzenie.

Całe Osiedle Radosne, ze swoimi nowoczesnymi apartamentami, podziemnymi parkingami, prywatnym parkiem, plenerową siłownią i placem zabaw dla najmłodszych, jest pięknym snem niemal każdego mieszkańca tej średniej wielkości mieściny.

Marzenie, cudowna fantazja o bezpiecznej przystani. O miejscu pięknym i kameralnym, gdzie można spokojnie odpocząć. Taki jest mój apartament na drugim piętrze w budynku numer osiem.

Chociaż znowu poprawka – był.

Był bezpieczny, intymny, spokojny.

Był mój.

Teraz jest… Nawet nie wiem, jak określić tę sytuację. Zainfekowany. To chyba dobre słowo.

Wstukuję siedmiocyfrowy kod na domofonie i ciężka metalowa brama otwiera się z atakującym uszy skrzypnięciem. Wchodzę na wyłożony czerwoną kostką brukową chodnik i powoli zmierzam do mojego budynku.

Każdy z beżowych dwupiętrowych bloków jest otoczony sporym ogrodem, należącym do mieszkańców parterowych kwater. Apartamenty na pierwszym i drugim piętrze mają za to spore tarasy, a wszyscy mieszkańcy osiedla mogą korzystać z pięknego, obsadzonego laurowiśniami i kolorowymi klonami parku.

Osiedle Radosne jest zadbane. Na każdym tarasie i w niemal każdym oknie królują kolorowe kwiaty i najmodniejsze gatunki zimozielonych roślin. Jest czysto, wręcz sterylnie. Mieszkańcy są dla siebie mili i pozdrawiają się pogodnym „Dzień dobry".

Prawdziwie radosne osiedle.

Wchodzę do mojej klatki schodowej. Z niesmakiem pokonuję kolejne stopnie kamiennych schodów. Moje nogi z jednej strony nie chcą tam iść… Z drugiej bardzo tego pragną.

Nie wiem, jak przetrwam kolejne popołudnie. Kolejny wieczór. Kolejną noc.

Po plecach przebiega mi zimny dreszcz. Otrząsam się, jakbym chciała odsunąć od siebie zło minionych dni. Ich dziwaczność i surrealizm. Ale wiem, że to nic nie da. Muszę się z tym zmierzyć. Zmienić sytuację. Powiedzieć stop.

Tyle że powstrzymuje mnie jedno z najbardziej przejmujących uczuć na świecie.

Poczucie winy.

Wzdycham i pokonuję ostanie pięć schodów. Jak co dzień, obiecuję sobie, że dziś powiem dość. Dziś każę mu wyjść.

Ale kiedy staję przed wejściem do mojego mieszkania i prostuję ramiona, gotowa zmierzyć się z tą chorą sytuacją, Dominik sam otwiera drzwi.

– Jesteś wcześniej – mówi i zarzuca na ramię trzymaną w ręce kuchenną ścierkę w szkocką kratę.

– Jedna osoba odwołała wizytę – odpowiadam i czuję się niezmiernie głupio, tłumacząc się z powrotu do własnego mieszkania.

W końcu zawsze mieszkałam sama.

W sumie dalej mieszkam sama.

– Aha – mruczy Dominik, lustrując moją sylwetkę. – To będziesz musiała chwilę poczekać. Robię ragoût, ale musi się jeszcze podusić z pół godziny.

Czarne oczy Dominika po raz kolejny wypalają rumieńce wstydu na moich policzkach. Po wczorajszych wydarzeniach w ogóle ciężko mi na niego patrzeć.

Wchodzę do przedpokoju i z ulgą zrzucam niewygodne skórzane pantofle.

– Nie ma sprawy – mruczę, starając się nie przejmować krwistoczerwonym kolorem mojej twarzy. – Poczekam. Napiję się wcześniej drinka. Zrobisz mi?

– Drinka? Na pusty żołądek? Okay, jeśli chcesz… Jakiego?

– Może być martini z tonikiem – odpowiadam ze słabym uśmiechem i patrzę, jak Dominik znika w kuchni.

Boso wchodzę do salonu i z cichym westchnieniem opadam na kanapę.

Zamykam oczy i wsłuchuję się w odgłosy dobiegające z kuchni. Nie przywykłam do tego. Żeby ktoś mi gotował. Przygotowywał posiłki, wstawiał naczynia do zmywarki i wyrzucał śmieci. W dorosłym życiu zawsze mieszkałam sama. Tak naprawdę dalej mieszkam.

To tylko farsa, która szybko się skończy.

Musi. Bo ja już dłużej nie wytrzymam.

Kwiecień, tydzień wcześniej

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Kiedy tłumaczka Sonia przeprowadzała się do osady Białe, leżącej w Kotlinie Kłodzkiej, spodziewała się ciszy i spokoju. Stary dom oczarował ją atmosferą, a dziki ogród dawał iluzję harmonii z przyrodą. Jednak już kilka dni później okolica zaczęła odkrywać przed nową mieszkanką swoje sekrety.

Karina to młoda policjantka, która po znajomości dostała pracę w kłodzkim wydziale kryminalnym. Trafia do zespołu niezbyt pracowitych samców alfa. Jeden z nich postanawia zawładnąć jej życiem.

Sprawdź, czy ktoś za tobą nie stoi. Bo nie wszystkie historie mają dobre zakończenie.

Mglista Kotlina Kłodzka i jej mrok, który znowu budzi się do życia.

Pierwsze jesienne dni w kotlinie przynoszą niepokojące wiadomości. Morderstwo młodej kobiety wstrząsa małą górską społecznością. Do pomocy w kłodzkim oddziale dochodzeniowym zostaje oddelegowana psycholożka – Klementyna Sawicka. Kobieta przeprowadza się do kotliny wraz z córką, aby wśród natury i dzikości krajobrazu szukać ukojenia.

Czy uda jej się rozwikłać zagadkę tajemniczego morderstwa?

Czy wynajmowane mieszkanie, którego ściany zdobi mroczne malowidło, okaże się bezpieczną kryjówką?

Z pomocą może przyjść jej ambitna sierżant policji Karina Maj. Jednak toksyczny związek z niebezpiecznym policjantem wysysa siły witalne z młodej policjantki. Czy wystarczy jej sił, aby wyrwać się z chorego układu i zaangażować w śledztwo?

Karta redakcyjna

Copyright © Ina Nacht, 2021

Copyright © for Polish edition by Stara Szkoła Sp. z o.o., 2021

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, udostępnianie i rozpowszechnianie całości lub fragmentów bez pisemnej zgody wydawnictwa zabronione.

Projekt okładki: Radosław Bączkowski, Quite Studio

Redakcja: Klaudia Kościelska

Korekta: Agnieszka Madyńska

ISBN 978-83-66013-55-1

Wydawca:

Stara Szkoła Sp. z o.o.

Rudno 16, 56-100 Wołów

biuro@stara-szkola.com

www.stara-szkola.com

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek