Aman Payor Putter

© Aman Payor 2013

© Wydawnictwo TRANSEXPRESS

Toruń 2013

ISBN 978-83-64478-00-0

KOREKTA

Alicja Maślak (eKorekta24.pl)

Łukasz Mackiewcz (eKorekta24.pl)

SKŁAD I KONWERSJA

Alfa Skład Łukasz Bieszke

PROJEKT OKŁADKI I STRONY TYTUŁOWEJ

Aman Payor

OPRACOWANIE GRAFICZNE OKŁADKI I STRONY TYTUŁOWEJ

Art Delarte (artdelarte.pl)

WYDAWCA

Wydawnictwo TRANSEXPRESS

www.transex-press.pl

PUTTER

Dobrze wiesz, że słowa, których się nadużywa, tracą swoje znaczenie. Dotyczy to nie tylko „wielkich” słów, takich jak „miłość” czy „wolność”, ale nawet tak banalnych jak „sofa”. Wystarczy, że któregoś użyje się o jeden raz za dużo. Po takim „zużytym” wyrazie zostaje już tyko puste miejsce. Wiesz, że w to miejsce można wstawić coś innego. Problem w tym, że nie wiesz, jak dobrze to wiesz… Siedzisz… nie na sofie, lecz na kanapie… właśnie na kanapie… wciąż jeszcze siedzisz na tylnej kanapie w swoim samochodzie… Masz ułamki sekund, by zacząć nazywać rzeczy po imieniu…

Jak to się stało, że po wyrazie „sofa” zostało puste miejsce w twoim życiu? (...)

ŻONKILE

– Zapach żonkili kojarzy ci się z jednym. Z upiornym zmęczeniem. Trzy lata z rzędu jeździłeś do Anglii na zbiory tych cholernych kwiatków. Każdy, kto choć raz był na takich waksach, bez znaczenia, czy to były tulipany w Holandii, czy oliwki we Włoszech, wie, o czym mówisz. Trzy razy po dwa miesiące wycięte z życiorysu. Owszem, dobrze ulokowałeś zarobioną forsę, więc stać cię było po trzech latach na wyjazd do Francji i opłacenie czesnego za roczny kurs fryzjerstwa artystycznego w najmodniejszym atelier w Paryżu. Dzięki temu jesteś teraz tym, kim jesteś – wziętym fryzjerem modowym. Ale jakim kosztem! Nigdy nie zapomnisz rozczarowania twojej ówczesnej dziewczyny Jolki tym, że po pierwszym powrocie nie miałeś ochoty na seks. Ze zmęczenia po dwóch miesiącach harówki na plantacji tych żółtych narcyzów nie byłeś w stanie wydobyć z siebie zdania złożonego, nie mówiąc już o zdobyciu się na coś więcej. Mógłbyś o tym nie pamiętać, gdyby nie ten zapach… Tęskniłeś za Jolką jak wariat. Pragnąłeś jej. Niestety, twoje wymordowane ciało nie chciało tego okazać… Poznaliście się na początku studiów. Sporo wysiłku włożyłeś w umówienie się z nią na randkę. Była atrakcyjna i bardzo się ceniła, ale kiedy w końcu zgodziła się na spotkanie, po godzinie wylądowaliście w łóżku. Od tego czasu byliście nierozłączni. Po zrobieniu licencjatu zamieszkaliście razem. To było najcudowniejsze pół roku w twoim życiu.  (...)

SEN

Śniło mi się, że jestem tobą, a ty pracujesz w klubie „Lichtarz” jako tancerz egzotyczny. To klub ze striptizem i jesteś tam naprawdę egzotem, bo to lokal dla panów hetero, a prócz ciebie pracują na scenie same dziewczyny. To jeden z plusów twojej pracy. Drugi: żadnych transprzebieranek. Trzeci: nie rozbierasz się do rosołu. Nie jesteś chippendale’em. Tańczysz rolę faceta, który dziwnym zrządzeniem choreografa trafia do szkoły pensjonarek. Skończyłeś szkołę baletową. Jesteś tancerzem. Nie obchodzi cię, co dziewczyny, z którymi tańczysz, robią po pracy z klientami, którzy przychodzą do klubu.

W ciągu wieczoru wykonujesz swój numer dwa razy. Między występami zachęcasz klubowiczów do kupowania drogich drinków. Żeby wszystko było jasne: GOŚCIE CI NICZEGO NIE STAWIAJĄ. Po prostu niektórzy faceci są nieśmiali, a ty dodajesz im wiary w siebie. Nie przyjmujesz napiwków, bo dostajesz od barmana cztery procent od każdego sprzedanego przez siebie drinka. (...)

KURORT

Siedzę w pokoju hotelowym. To, zdaje się, końcówka siedzenia, bo doba hotelowa potrwa jeszcze niecałe dwie godziny. Siedzę w fotelu ustawionym tyłem do okna, choć widok z okna na Zatokę Gdańską jest dodatkowo płatny. Wiluś siedzi twarzą do okna, ale patrzy na mnie. Nie wiem, czy mądrze robię, skupiając na sobie uwagę mojego gościa, zwłaszcza że niestety za widok na mnie też swoje płacę, cha, cha, cha. Żeby tu teraz siedzieć, już od dwóch dni przedłużam swój planowo pięciodniowy pobyt, a moja rodzina odchodzi od zmysłów, nie rozumiejąc, co się dzieje. Kosztuje mnie to masę nerwów.

Siedzę nagi. Od wczoraj się nie ubieram. Spakowałem się dzień wcześniej. Rzeczy, które zamierzałem włożyć na podróż, odłożyłem na bok. Do tej pory ich nie tknąłem. Nie ubrałem się, ponieważ nie znalazłem wystarczająco dobrej odpowiedzi na pytanie, czemu miałbym to robić. Po prostu nie wiem, ani dlaczego, ani po co miałbym się ubierać, skoro nie zamierzam wracać do domu.  (...)

RUE DE BABYLONE

Jest środek dzisiejszej nocy. W lustrze w łazience odbija się fragment twarzy. Czyja to twarz? Odbicie jest niewyraźne. Widoczną część policzka i ust zniekształca spazm rozkoszy. Czyj to orgazm? To Daris robi takie miny? A może Teo?

Przydałby się narrator, który na spokojnie opowiedziałby, co się dzieje. Mógłby opisać w pierwszej osobie liczby pojedynczej, co czuję, kiedy Daris szepcze: „Wstrzymaj się jeszcze chwilę… wstrzymaj się… o tak… chcę czekać na ciebie… pragnę, żeby twój orgazm spłynął na mnie powoli jak karmel… gorący… ciężki… gęsty… lepki… słodki…”.

A najlepiej, gdyby mógł wyjaśnić, że wstrzymuję się już pięć sekund. Że wstrzymuję nie tylko cały mój organizm, lecz próbuję wstrzymać też czas. Robię, co mogę, bo wiem, że kiedy skończymy się kochać, rozstaniemy się. Chcę podpisać z nim umowę. Nawet jeśli kupidyn strzelał karmelową strzałą z kołczana Darisa, a teraz pozwala trafić mnie, to więcej strzałów nie będzie. Tak się umówiliśmy. Wstrzymuję się ostatkiem sił… Przed oczami, jak w godzinie śmierci, przelatują mi obrazy tego, co ważne w moim życiu… Patrzę w lustro…

Widzę w lustrze swoją twarz. Jest dziś rano. Żeby nie oszaleć z nudów, odprawiam cały poranny rytuał. Mycie. Joga. Śniadanie. Sprzątanie po śniadaniu. O dziewiątej nie wychodzę jednak do pracy. Jest kryzys. Coraz mniej turystów z Polski decyduje się na zwiedzanie Paryża z przewodnikiem. Otwieram szafę i zaczynam się ubierać. (...)