Podziękowania

PIERWSZA POMOC

Tytuły części tej serii:

Konflikty

Śmierć ukochanej osoby

Jak poznać prawdziwą miłość

Myśli samobójcze

Nieplanowana ciąża

Rozwód rodziców

Jak poznać wolę Bożą

Wykorzystywanie seksualne

Chcielibyśmy podziękować: Davidowi Fergusonowi, dyrektorowi Intimate Life Ministries w Austin w Teksasie za jego wkład w ten cykl; Dave’owi Bellisowi, który współpracował z nami nad kształtem każdej książki. Wszystkie historie w cyklu „Pierwsza Pomoc” zaczerpnęliśmy z odcinków słuchowiska „Youth in Crisis Resource”, które Dave osobiście napisał. Jesteśmy Dave’owi niezmiernie wdzięczni za jego talent i zaangażowanie. Dziękujemy też Joeyowi Paulowi, który nie tylko wierzył w ten projekt, ale także konsekwetnie go przeprowadził.

Strona tytułowa

Tytuł oryginału:

My Friend is Struggling with Thoughts of Suicide

Przekład:

Ewa Małecka

Redakcja:

Irena Kanicka

Korekta:

Julita Ciećwierz

Redakcja techniczna:

Małgorzata Biegańska-Bartosiak

Projekt okładki:

Krzysztof Kibart

Copyright © 2000 by Josh McDowell Ministry

Josh McDowell Ministry, P.O.Box 131000, Dallas, TX 75313 USA

www.josh.org

Copyright for the Polish edition © 2010 by Oficyna Wydawnicza „Vocatio”

All rights to the Polish edition reserved

Wszelkie prawa do wydania polskiego zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnejzgody wydawcy. W sprawie zezwoleń należy zwracać się do:
Oficyna Wydawnicza „Vocatio”
02-798 Warszawa, ul. Polnej Róży 1
e-mail: vocatio@vocatio.com.pl

Redakcja: fax (22) 648 63 82, tel. (22) 648 54 50
Dział handlowy: fax (22) 648 03 79, tel. (22) 648 03 78
e-mail: handlowy@vocatio.com.pl

Księgarnia Wysyłkowa „Vocatio”
02-798 Warszawa 78, skr. poczt. 54
tel. (603) 861 952
e-mail: ksiegarnia@vocatio.com.pl
www.vocatio.com.pl

ISBN 978-83-7829-026-1

HISTORIA SEANA ODSŁONA PIERWSZA

Myjnia samochodowa prowadzona przez grupę młodzieżową przyniosła 430 dolarów na dofinansowanie kościelnego obozu letniego, ale wszyscy prawdopodobnie lepiej ją zapamiętają z powodu gwałtownej walki na bicze wodne. Kiedy nadarzyła się chwilowa przerwa w paradzie brudnych samochodów, uczniowie ostatniej klasy liceum, za przykładem energicznego Seana Williamsa, opanowali oba szlauchy i otworzyli „ogień” do reszty grupy. Uczniowie z młodszych klas walczyli dzielnie za pomocą wiader i gąbek nasączonych mydlinami.

Opiekunowie grupy młodzieżowej, Doug i Jenny Shaw, znaleźli się w trakcie tej bitwy na ziemi niczyjej. Jednak, choć twierdzili, że są „po trzydziestce”, przyszli przygotowani: gdy tylko walka się zaczęła, Doug wyciągnął z bagażnika swojego samochodu cały arsenał pistoletów na wodę. Po tej dwudziestominutowej bitwie, prowadzonej bez złośliwości, wszyscy byli przemoczeni do suchej nitki i zachrypnięci od śmiechu. To przemoczenie, zdaje się, odświeżyło załogę na ostatnie dwie godziny pracy w gorącym, popołudniowym słońcu.

Sean był jedną z ostatnich osób wychodzących z myjni po jej wyczyszczeniu. Wygodniej mu było „zapomnieć” poprosić kolegów z grupy o podwiezienie do domu. Tak właśnie to sobie zaplanował. Kiedy razem z Dougiem odkładał do kościelnego składziku resztki środków czyszczących, zapytał:

— Czy ty i Jenny podwieźlibyście mnie do domu, jeśli nie sprawiłoby wam to kłopotu?

Doug zareagował zgodnie z oczekiwaniami:

— Oczywiście, to dla nas żaden kłopot.

Sean uśmiechnął się do siebie. Doug i Jenny odegrali szczególną rolę w jego życiu. Wspierali go, kiedy naprawdę tego potrzebował. Wiedział, że i teraz pomogą mu udźwignąć to, co go przytłacza.

Doug zaproponował, żeby po drodze do domu wstąpili na hamburgera. Jenny i Sean skwapliwie na to przystali, gdyż byli tego dnia zbyt zajęci myciem samochodów – i oblewaniem się wodą – żeby zjeść lunch.

— Chciałbym o czymś z wami porozmawiać — Sean zagadnął poważnie, kiedy już złożyli zamówienia w Burger Shack.

— Zastanawiałam się, czy coś cię gnębi — powiedziała Jenny. — Byłeś dziś nieco bardziej milczący niż zazwyczaj — choć oczywiście nie w czasie bitwy wodnej.

Sean uśmiechnął się na moment, potem wrócił do tego, co go niepokoiło:

— To poważna sprawa, a ja nie jestem pewien, jak postąpić, więc mam nadzieję, że coś mi doradzicie.

Doug rozpromienił się w zachęcającym uśmiechu.

— Cieszymy się, że możemy cię wysłuchać i pomóc, jeśli zdołamy, Sean.

Kelnerka przyniosła im napoje. Sean delikatnie mieszał słomką swoją colę, porządkując myśli.

— Martwię się o swojego przyjaciela, Keva — powiedział w końcu.

— Kev... masz na myśli Kevina Colvina? — sondowała Jenny. — Tego chłopaka, który czasami przychodzi z tobą do kościoła?

— Tak, Kevina. Wielu z nas nazywa go Kev. Jego rodzice nie są chrześcijanami, ale on mówi, że ufa Chrystusowi jako swojemu Zbawicielowi. Otóż Kev ostatnio dziwnie się zachowuje.

— Ma jakieś kłopoty? — spytał Doug.

Sean westchnął przeciągle.

— Nie wiem tego na pewno. Od kilku tygodni jest bardzo małomówny i chłodny w zachowaniu. Zauważyłem też kilka innych rzeczy, które mnie u niego niepokoją.

Doug pochylił się w jego kierunku.

— Co na przykład?

Sean nie najlepiej się czuł, mówiąc o czymś, co przywoływało tak bolesne wspomnienia, ale wiedział, że musi, dla dobra przyjaciela.

— No wiesz, rzeczy, które każą mi się zastanawiać, czy Kev nie myśli o samobójstwie.

Jenny wyciągnęła rękę poprzez stół i położyła mu dłoń na ramieniu.

— Pewnie jest ci trudno, Sean. Przykro mi, że po tym, co przeszedłeś, znowu musisz mieć do czynienia z czymś takim.

Sean poczuł ucisk w gardle. Aż nadto wyraźnie pamiętał atak depresji sprzed dwóch lat, który skłonił go do połknięcia garści tabletek nasennych. Doug i Jenny pomogli mu się z tego wykaraskać. Czuł, że zawsze już będzie im wdzięczny za miłość i troskę, jaką mu okazali w najgorszym momencie życia.

— Dzięki, ze mną chyba wszystko dobrze — powiedział, odchrząknąwszy. — Martwię się jednak o Keva. Jego rodzice są zbyt zajęci własnymi kłótniami, żeby poświęcać mu uwagę. Starsi bracia już się wyprowadzili, więc jest w domu zupełnie sam. W dodatku ostatniej wiosny jego przyjaciel Tim zginął w wypadku samochodowym. Od tamtej pory Kev zaczął zamykać się w sobie. Niepokoję się o niego.

Na to odezwał się Doug:

— Co jeszcze w jego zachowaniu nasuwa ci podejrzenie, że Kev może myśleć o samobójstwie?

— Rzeczy, które zdają mi się boleśnie znajome: Kev wydaje się ciągle zmęczony, brak mu sił. Kiedy dzwonię do niego w sobotę w południe — wciąż jeszcze jest w łóżku. Nawet kiedy namówię go do wyjścia, najchętniej pada gdzieś w kącie i zasypia.

— Zmęczenie było jednym z objawów, które niepokoiły nas u ciebie — powiedziała Jenny.

Sean skinął głową.

— Cieszę się, że to zauważyliście — powiedział miękko.

— Kev zaczyna nosić się na czarno — ubrania, skóry, biżuteria — i mówić tak, jakby był zafascynowany śmiercią. Ma też bardzo zmienne nastroje — w jednej chwili jest rozzłoszczony, w następnej cichnie.

— Tak się cieszę, że zwracasz uwagę na zachowanie Keva, Sean — pochwaliła go Jenny. — On zdaje się wołać o pomoc.

Podeszła kelnerka z hamburgerami i frytkami. Dziękując Bogu za jedzenie, Doug modlił się także za Kevina.

Zaczęli jeść, a Sean mówił dalej:

— Co mnie naprawdę niepokoi, to fakt, że Kev pozbywa się swoich rzeczy, i to nie drobnych, ale takich na przykład jak rower górski. Wygląda na to, że o nic już nie dba. Tak jakby nie zamierzał zbyt długo być na tym świecie.

Doug i Jenny mieli wyraźnie zatroskane twarze. Sean czuł się już lepiej, kiedy podzielił się z nimi swoimi obawami.

Doug wziął jeszcze kęs, po czym odłożył hamburgera.

— Sean, wiesz może, czy Kev próbował już kiedyś popełnić samobójstwo?

— Nie sądzę.

— Czy słyszałeś, żeby Kev mówił wprost, że chce odebrać sobie życie? — kontynuował Doug.

Sean pokręcił głową.

— Oczywiście nie jestem z nim przez cały czas, ale do mnie nigdy nic takiego nie mówił.

— Czy widziałeś, żeby pracował nad czymś w rodzaju listu pożegnalnego? — zapytał Doug.

— Nie, nic podobnego nie widziałem.

Jenny spytała:

— Czy wiesz, co robić, gdyby próbował popełnić samobójstwo przy tobie?

Sean przez chwilę milczał. — Zrobiłbym to, co moja mama i wy zrobiliście dla mnie — odparł poważnie. — Natychmiast zawiózłbym go na pogotowie. Nie zostawiłbym go ani na moment samego, aż znalazłby się pod opieką lekarza.

Wspomnienie było przerażająco wyraźne: w jednej chwili Sean połykał tabletki, w następnej – albo przynajmniej tak to wyglądało w jego pamięci – był już na pogotowiu, z rurką w gardle. Była tam też jego mama, Doug i Jenny. Płakali i modlili się. Matka Seana zadzwoniła do państwa Shaw w panice, kiedy znalazła pustą buteleczkę po lekach i nie mogła dobudzić śpiącego syna. Opiekunowie młodzieży pospieszyli zaraz do szpitala, żeby dołączyć do Seana i jego matki, i pozostali z nim, dopóki niebezpieczeństwo nie minęło.

– A jeżeli Kev zagrozi, że popełni samobójstwo albo jeśli znajdziesz list pożegnalny, czy wiesz, co wtedy robić?

Sean odpowiedział:

— Natychmiast wezwać pomoc. Zostać z nim do czasu, gdy znajdzie się pod opieką psychologa lub psychiatry.

— Racja — powiedziała Jenny. — Spodziewałam się, że wiesz, ale chciałam usłyszeć, jak to mówisz. Czy czujesz się na siłach powziąć takie poważne kroki?

— Zdecydowanie tak — powiedział Sean bez wahania. — Kev jest moim przyjacielem i nie chcę, żeby umierał. Zrobię, co tylko w mojej mocy, żeby mu pomóc. W końcu i mnie ktoś kochał na tyle, żeby mi pomóc.

Jenny znów chwyciła Seana za ramię.

— Doug i ja dziękujemy Bogu, że dotarłeś do szpitala na czas. Kochamy cię. Jesteś dla nas kimś szczególnym.

Sean uśmiechnął się i skinął głową przyjaciołom.

— Dzięki wam obojgu. Jestem pewien, że postąpię właściwie, jeśli Kev naprawdę spróbuje odebrać sobie życie, ale nie chcę czekać z pomocą do ostatniej chwili. No więc co mogę zrobić?

— To ciekawe, że zadajesz to pytanie, Sean — zaczął Doug. — Dwa lata temu, po twoim epizodzie z tabletkami, Jenny i ja uświadomiliśmy sobie, że nie za wiele wiemy o oznakach, które wskazują, że ktoś może popełnić samobójstwo. Byliśmy raczej naiwni. Znaliśmy statystyki: każdego dnia w USA tysiąc nastoletnich uczniów usiłuje popełnić samobójstwo. Osiemnaścioro spośród nich rzeczywiście je popełnia. Nie wiedzieliśmy jednak, że jest to problem, który dotyczy też osób wierzących.

Jenny przejęła wyjaśnianie:

— Doug i ja zdajemy sobie teraz sprawę, że dzieciaki to dzieciaki, niezależnie od tego, czy są chrześcijanami, czy też nie. Mnóstwo z nich cierpi wskutek stresu, niespełnionych potrzeb i samotności. Niektóre dzieci żyją w rodzinach naznaczonych separacją, rozwodem i odrzuceniem. Niektóre doświadczają depresji klinicznej, inne czują się złapane w pułapkę rzekomo beznadziejnych sytuacji i poszukują łatwego rozwiązania. Wiele dzieci przeżywa dziś ogromny głód uwagi i gotowych jest na wszystko, żeby ją przyciągnąć — nawet na samobójstwo. Doug i ja nauczyliśmy się zwracać uwagę na niepokojące sygnały i leczyć przyczyny, nie objawy.

— To właśnie chcę zrobić dla Keva — podkreślił Sean. — Pomożecie mi?

— Oczywiście — zapewnił go Doug. — Pozwól, że podzielimy się z tobą kilkoma podstawowymi pojęciami, które poznaliśmy w ciągu ostatnich dwóch lat.

Do czasu, aż cała trójka zjadła hamburgery, Sean otrzymał kilka przydatnych pomysłów, jak reagować na podejrzane zachowania Kevina. Doug podsumował ich rozmowę, zapewniając Seana:

— Naprawdę podziwiamy twoją troskę o Kevina i zdecydowanie, by mu pomóc, i chcemy, żebyś wiedział, że pomagając mu, możesz na nas liczyć. Nie wahaj się opowiadać, jak ci idzie i prosić nas o pomoc. Będziemy się modlić za ciebie — i za Keva.

Tej nocy Sean leżał przed snem, myśląc o tym, co mu powiedzieli Doug i Jenny. To była dobra rada. Prosił Boga, żeby pomógł mu ją zastosować w przyjaźni z Kevinem. Modlił się też gorliwie, żeby Kevin nie zrobił niczego głupiego, zanim on zdoła mu okazać, jak bardzo mu na nim zależy.