Robert Foryś

Bramy Sodomy

© 2024 WARBOOK Sp. z o.o.

© 2024 Robert Foryś

Redakcja i korekta: Word_Factor

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Projekt okładki: Hevi

Ilustracja na okładce: Jan Jakub Jasiński 

ISBN 978-83-66955-71-4

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń
www.warbook.pl

Ci, którzy tu wchodzicie,
porzućcie wszelką nadzieję.

Dante Alighieri

Niedaleka przyszłość. U wrót Sodomy.

Dzień 1

Muhammad

Jękliwy głos muezina nawołuje wiernych na popołudniowe modły. Stojąc przy jeepie, obserwuję tłum ludzi zmierzających do meczetu. Mężczyźni i chłopcy ubrani w długie szaty przypominające worki, żadnych obcisłych koszul czy spodni, niczego, co mogłoby budzić w kobietach lubieżne myśli. Brodaci mężczyźni wchodzą do meczetu pierwsi, zostawiają obuwie w przedsionku. Ich matki, żony i córki kierują się do osobnego wejścia. Wiele z nich ma zakryte twarze, wszystkie bez wyjątku zasłaniają włosy.

Nad moją głową zawisa dron, hałasując trzema wirnikami i błyskając obiektywem podczepionej pod niego kamery. Trzy inne cylindryczne ważki kołują nad wieżyczką minaretu, dziedzińcem i pozłacaną kopułą, obserwując wąskie uliczki otaczające świątynię.

Największy w Obozie meczet wzniesiono za pieniądze szejków z Zatoki Perskiej. Imponuje rozmachem i białymi ścianami z marmuru, pięknem błękitnych mozaik i ornamentyką zdobiącą sufit i wnętrza sal. Fontanny na dziedzińcu tryskają wodą do mis wykonanych z półszlachetnych kamieni, lśnią i szumią, wabiąc ku sobie spragnionych wędrowców.

Obserwując meczet, nie myślę o poruszającym duszę pięknie gmachu ani też o setkach milionów dolarów wydanych na jego budowę. Mrużąc oczy w promieniach słońca, szukam wzrokiem mężczyzn w kamizelkach kuloodpornych trzymających Kałasznikowy. Dostrzegam ich, ukrytych na murach i w półkolistych okienkach. Wyżej na galeryjce pod błękitną kopułą błysk celownika optycznego zdradza obecność snajpera.

Zostawiam jeepa i kieruję się na tyły świątyni. U wylotu uliczki, w głębi której parkuje opancerzony mercedes, zatrzymuje mnie kolejny brodacz uzbrojony w karabin. Kilku innych wartowników kryje się w wejściach do budynków sąsiadujących z meczetem.

Nie muszę się przedstawiać. Z najbliższych drzwi wita mnie Said, wysoki śniady mężczyzna o kręconych włosach i gęstej brodzie, w której połyskują pasemka siwizny. U biodra nosi kaburę z Berettą, a pod długą jasną suknią zwaną thawb odznacza się mu cienka kamizelka z kevlaru.

Witamy się uściskiem dłoni. Potem Said prowadzi mnie w głąb uliczki, do zamalowanych na niebiesko drzwi, za którymi rozpościera się chłodny hol i sala z oknami wychodzącymi na zieleniący się ogród.

Abdul Hasib przyjmuje mnie, stojąc na grubym dywanie. Jego oczy błyszczą matowo jak obsydian.

Mułła ma wyrazistą, niepokojącą twarz. Usta wygięte w grymasie złości bądź rozdrażnienia, wysunięta szczęka i garbaty semicki nos nadają mu złowrogi wygląd aktorów grających złe charaktery w tureckich serialach, które lecą na okrągło w obozowej kablówce. Nie wygląda mi na człowieka, który został zesłany przez Boga, by prowadzić ludzi ku zbawieniu.

Gdy odzywa się po angielsku, słyszę wyraźny akcent kogoś urodzonego na Południu, w miejscu, gdzie woda jest znacznie rzadziej spotykana niż piasek. Mam wrażenie, że właśnie ten piasek zgrzyta mu między zębami, chrzęści w gardle, gdy pokazuje mi zdjęcie ciemnowłosego chłopca.

– Muhammad to mój ukochany syn, owoc wydany na świat z woli Allaha przez moją drogą żonę Basimę. Ma czternaście lat i wczoraj zaginął – oznajmia.

– Zaginął? – pytam z niepokojem.

– Wczoraj – powtarza z sykiem. – Poszedł nad rzekę wykąpać się z trzema kuzynami. Gdy wracali, Muhammad odłączył się na Małym Targu.

Usta mułły zaciskają się niczym źle zrośnięta blizna.

Obaj wiemy, że ten właśnie targ, zwany też albańskim, nie jest miejscem, po którym powinien myszkować syn Abdula Hasiba.

– Poszli tam, by kupić coś do jedzenia, zgłodnieli po kąpieli – wyjaśnia dalej. – Potem Muhammad odłączył się od nich, twierdząc, że ma coś do załatwienia w okolicy.

– Powiedział, co takiego?

– Nie.

– Powinienem pomówić z tymi chłopcami…

– Nie ma takiej potrzeby – przerywa mi Abdul Hasib szorstko. – Powiedzieli mi już wszystko, co wiedzą.

Wydymam usta, świadom, że nic u niego nie wskóram w kwestii przepytania chłopców. Równie dobrze mógłbym próbować wycisnąć wodę z kamienia.

– Domyślasz się, nauczycielu, kto mógłby chcieć skrzywdzić chłopca?

– Nad rzeką doszło do bójki z grupką Pasztunów. – Twarz mułły wykrzywia nienawistny grymas. – Jeden z nich dostał ponoć w twarz kamieniem ciśniętym przez Muhammada.

Pochyla głowę i nasze nosy niemal się stykają.

– Chcę dostać z powrotem mojego syna lub jego ciało, a także winnych porwania – cedzi słowa, jakby wypowiadał klątwę. – Macie czas do piątku, potem wezmę sprawy we własne ręce. Przekaż to pułkownikowi.

Wytrzymuję jego spojrzenie.

– Przekażę.

Nie pytam, co zrobi mułła podczas piątkowych modłów, przeciw komu podburzy tłum wiernych zebranych w meczecie. Obaj wiemy, do czego jest zdolny.

Abdul Hasib zostawia mi zdjęcie i udaje się na modły. Said odprowadza mnie na uliczkę. Powietrze robi się gorące i lepkie, jak to w czerwcu. Nad moją głową brzęczy niewielki dron, obserwuje mnie szklanymi oczyma obiektywów kamer.

Przy otwartych na oścież przednich drzwiczkach mercedesa stoi wielki mężczyzna w długiej, sięgającej kostek szacie. To kierowca i ochroniarz mułły. Na głowie ma chustę obwiązaną agalem, krążkiem wykonanym z koziej sierści noszonym przez żonatych mężczyzn. Rozmawia po arabsku przez najnowszy limitowany model Huawei przeznaczony do łączności satelitarnej. Posługując się chińskim komunikatorem, jest w zasadzie nie do namierzenia przez zachodnie systemy inwigilacyjne.

Spoglądam na Saida. Znamy się od wielu lat, choć nie zawsze nasze relacje układały się przyjacielsko. Podejrzewam, że to jego bojownicy ostrzelali w zeszłym roku konwój z więźniami, których przewoziłem na lotnisko w Belgradzie, skąd mieli trafić na proces w Sztokholmie.

Tu, w Obozie, nic nie jest oczywiste i proste.

– Co o tym myślisz? – pytam Saida.

– Ważne jest, co myśli Abdul Hasib – odpowiada z lekkim wzruszeniem ramion. – Podejrzewa, że Muhammad został porwany przez Pasztunów lub Albańczyków. Trzy miesiące temu zginął Besim, najstarszy syn ich emira, a w czasie pogrzebu ojciec insynuował, że ktoś go zabił. Ktoś od nas.

– Z Besimem to był wypadek – odpowiadam.

Zawiesza na mnie spojrzenie, mruży oczy.

– Skoro tak mówisz, poruczniku.

Więcej od niego nie wyciągnę.

Żegnam się z Saidem uściskiem dłoni. Czując na karku spojrzenia ukrytych na dachach snajperów, wracam do jeepa, wokół którego zebrała się gromadka śniadych i umorusanych dzieci ulicy. Wyciągają się ku mnie dziesiątki rączek, drobne usta żebrzą o bakszysz we wszystkich możliwych dialektach muzułmańskiego Wschodu i Afryki.

Zwalniam krok i odsłaniam połę marynarki, aby dzieciaki zobaczyły Glocka umieszczonego w kaburze pod pachą – to na wypadek, gdyby któremuś z wyrostków przyszło do głowy wyciągnąć nóż i wbić mi go pod krzyż.

Ten drobny pokaz siły przynosi skutek, tłumek dzieciarni rozstępuje się na tyle, że mogę wsiąść do samochodu. Odpalam silnik, a gdy odjeżdżam, żegnają mnie przekleństwa i kamienie odbijające się od pancernej, przyciemnianej szyby.

Ignoruję ten przejaw agresji ze strony wyrostków, z doświadczenia wiem, że póki rzucają wyzwiska i kamienie, jestem względnie bezpieczny. Gorzej, gdy wokół panują cisza i pustka. Wtedy zaczynam spodziewać się ostrzału z karabinów i granatników lub bomby podłożonej pod wóz czy miny zakopanej na drodze.

Wykręcam jeepa na Aleję Wolności, wokół której rosną szpalery młodych drzewek zasadzonych jako symbol wsparcia uchodźców przez Europę, i włączam się między pędzące samochody. Rozmyślam o Muhammadzie. W Obozie ginie wiele dzieci, umierają w wypadkach, z przedawkowania narkotyków lub też w walkach ulicznych młodocianych gangów. Inne znikają porwane przez handlarzy żywym towarem, by potem trafić do domów bogatych pedofilów na Zachodzie. Wiele starszych dzieciaków jest mordowanych dla organów, które trafiają do klinik transplantacyjnych. Jeszcze inne kończą życie w burdelach, tutaj, w Obozie, i za Murem.

Bieda upadla i deprawuje, wszędzie i zawsze, bez względu na kolor skóry czy wyznanie. Okrutnym losem, jaki je spotyka, nikt się nie przejmuje, nie mają bogatych i wpływowych ojców, wujów czy krewnych. Jednak syn Abdula Hasiba to nie zwykły ulicznik, którego los obchodzi jedynie jego ubogich rodziców, a i to nie zawsze.

To problem dla wszystkich.

Zastanawiam się też, co zrobi pułkownik Duszan, i mam nieprzyjemne wrażenie, że cokolwiek to będzie, nie spodoba mi się jego decyzja. ■

Duszan

Pułkownika zastaję w podziemiach Cytadeli. Za grubymi metalowymi drzwiami z wizjerem stoi pod gołą żarówką w obskurnej celi. Duszan jest wielki jak bazaltowy blok, ma szeroką, mięsistą twarz, nos boksera i jasne oczy okolone siateczką zmarszczek. Zapadnięte lekko policzki przecinają mu bruzdy, nadając pułkownikowi dostojny wygląd indiańskiego wodza uwiecznionego na fotografii z XIX wieku.

Dziś jest zdyszany i niezadowolony.

Wyciera swe wielkie, twarde dłonie w ręcznik i zarzuca go na oparcie krzesła. Przeczesuje palcami grzywę srebrnoszarych włosów, z których, jak wiem, jest dumny, i to chyba jedyna drobinka próżności w mocnym charakterze tego mężczyzny.

Patrzy na mnie oczyma, w których dostrzegam zmęczenie i smutek.

– Nie chce gadać, jest uparty jak muł – mruczy i kręci głową, mając na myśli przykutego do krzesła nagiego mężczyznę.

Więzień ma brodę i mocne ciało człowieka, który spędza dużo czasu w ruchu, domyślam się jednak, że pułkownik nie przesłuchuje go osobiście ze względu na uprawiany przez śniadego mężczyznę jogging. Obserwuję napuchniętą, okrwawioną twarz i staram się dopasować ją do któregoś z setek zdjęć wywieszonych na ścianie w naszej Centrali.

Niestety wizerunków wszelkiej maści dżihadystów, bandziorów i przemytników przybywa szybciej niż tych, które możemy zdjąć, gdy uda się usunąć zagrożenie stwarzane przez tych ludzi. Zmasakrowana twarz więźnia zlewa mi się z innymi, które widuję w tym miejscu codziennie. Porzucam próżny wysiłek i skupiam wzrok na pułkowniku.

– To bardzo pilne, chodzi o mułłę Hasiba.

Zmarszczki wokół ust Duszana pogłębiają się.

– Co znowu wymyślił ten poganiacz dusz? – Głos pułkownika, głęboki i trochę chrapliwy, wybrzmiewa niechęcią do najpopularniejszego duchownego w Obozie.

Wychodzimy razem na oświetlony jarzeniówkami korytarz. Któraś z lamp piszczy i działa mi na nerwy. Choć to trudne, staram się nie zwracać uwagi na drażniący dźwięk.

– Wczoraj zaginął jego młodszy syn, chłopak ma czternaście lat i nie wrócił z kąpieliska nad rzeką – informuję pułkownika.

Chyba blednie, choć równie dobrze może być to gra światła. Zaciska usta, mruży oczy. Pokazuje w głąb korytarza, gdzie kończą się drzwi do cel.

– Chodźmy do mnie, synu.

Pułkownik czasem zwraca się do mnie w ten sposób, choć oczywiście nie jesteśmy krewnymi. Wyczuwam w tym sympatię i szacunek. Duszan dawno przekroczył już sześćdziesiątkę i patrząc na wiek, mógłby być moim ojcem. Jak przystało na Serba, jest skory do śmiechu i tańca, ale też do okrucieństwa. Lubi dyskutować godzinami, popijając rakiję czy wino. Ojciec trzech pięknych córek i dziadek ósemki wnucząt. Co niedzielę jeździ do cerkwi, choć ci, którzy dobrze go znają, wiedzą, że nie jest specjalnie religijny. Duszan to skomplikowany człowiek, tak jak i miejsce, w którym przyszło mu pełnić służbę.

Wchodzimy do windy, obłażącej farbą i odstręczającej. Naciskam ósemkę i mechanizm napędzający dźwig rusza ze zgrzytem. Winda jest stara, jak cały gmach Cytadeli wybudowany jeszcze za czasów marszałka Tito i, jak wszystko w Obozie, naznaczony piętnem tymczasowości, która dzień po dniu, miesiąc po miesiącu i rok po roku zamienia się w ponurą normalność.

– Może chłopak zwyczajnie uciekł z domu? – Pułkownik przerywa milczenie. – Zakochał się w dziewczynie czy jak?

– Może, ale kuzyni, z którymi poszedł nad rzekę, twierdzą, że pobili się tam z Pasztunami. Jeden z Afgańczyków oberwał w twarz kamieniem rzuconym przez Muhammada. Później chłopak odłączył się od kuzynów na Małym Targu, powiedział im, że musi coś jeszcze załatwić przed powrotem do domu.

Pułkownik zagryza wargę, moje słowa wyraźnie go irytują. Jakby obwiniał posłańca, że przynosi złe wieści. Rozumiem jego strach. Największe starcia w Obozie między Albańczykami a Arabami wybuchły właśnie na Małym Targu, kosztowały nas sześciu zabitych funkcjonariuszy i ponad czterdziestu poważnie rannych. Podczas rozruchów i strzelanin między frakcjami zginęło w Obozie więcej ludzi, niż zabili Żydzi, wkraczając w tym miesiącu po raz kolejny do Strefy Gazy.

Przez trzy tygodnie nasz Obóz był na czołówkach mediów całego zachodniego świata, drażniąc sumienia Europejczyków lub wręcz przeciwnie – podsycając ich gniew i dając argumenty rosnącej w siłę skrajnej prawicy. Opanowaliśmy sytuację, ale cała awantura omal nie kosztowała pułkownika stanowiska.

Winda zatrzymuje się z szarpnięciem, wyrywając mnie ze świeżych jeszcze wspomnień.

Drzwi, dygocząc, rozsuwają się i wychodzimy w biurowy korytarz. Mijamy mężczyzn w okularach, naszych informatyków dyskutujących o czymś, czego żaden z nas dwóch nie rozumie.

Skręcamy w prawo, w szeroki korytarz wyłożony bordowym chodnikiem, który tłumi odgłosy kroków. Pułkownik zatrzymuje się przed wysokimi podwójnymi drzwiami. Bez pukania naciska klamkę i wkraczamy do sekretariatu, gdzie zastajemy Ninę pochylającą się w kuszącej pozie nad panelem AI.

Ładna blondynka przed trzydziestką obraca się i spogląda w naszą stronę.

Usta podkreślone szminką rozjaśnia szczery uśmiech.

Nina pracuje w sekretariacie od śmierci męża, który zginął zastrzelony przez nieznanych sprawców tuż przed ich domem. Od dwóch lat samotnie wychowuje syna. Choć jest kobietą o nietuzinkowej urodzie, po śmierci Pavela nie związała się oficjalnie z żadnym innym mężczyzną. A przecież nawet tu w wydziale znalazło się kilku chłopaków chcących pocieszyć wdówkę. Ci bystrzejsi dostrzegli, że co bardziej natarczywi amanci dostają częściej niż ich koledzy nocne zmiany i są wysyłani na patrole do najniebezpieczniejszych dzielnic Obozu. Jak szeptano pokątnie, pułkownik nie lubi konkurencji. Wcale mu się nie dziwię.

Moje spojrzenie wędruje ku białemu, koronkowemu staniczkowi wystającemu spod służbowej bluzeczki – rozpiętej o jakieś dwa guziczki zbyt śmiało jak na rygorystyczne standardy obowiązujące urzędniczki.

– Przyszły nowe dokumenty z Centrali – Nina zwraca się do pułkownika. – Wydrukowałam je i położyłam na biurku.

– Dziękuję, Nino. Nie wpuszczaj nikogo, póki nie skończę rozmawiać z porucznikiem… A, i jeszcze przynieś nam kawy.

Wkraczamy za obite skórą drzwi gabinetu. Pomieszczenie jest duże i funkcjonalnie urządzone, co jak wiem, jest zasługą Niny. Pułkownik nie przywiązuje wielkiej wagi do codziennych wygód ani wyglądu. Nawet za młodszych lat, ubrany w mundur, nie wyglądał jak przystojniak.

Udowadnia to zdjęcie ustawione na biurku. Duszan ma na nim dziewiętnaście lat, trzyma Kałasznikowa i uśmiecha się do obiektywu. Obok niego stoi jeszcze dwóch mężczyzn w takich samych mundurach jugosłowiańskiej armii i holenderski sierżant z opaską sił rozjemczych ONZ.

Niewiele osób wie, że zdjęcie zrobiono w Srebrenicy. Na trzy dni przed tym, jak oddziały Serbów wkroczyły do enklawy i zaczęły rzeź muzułmanów. Żołnierze holenderscy mający chronić uciekinierów przyglądali się temu z bronią u nogi lub nawet pomagali Serbom. W Srebrenicy zabito osiem tysięcy mężczyzn i zgwałcono setki, jeśli nie tysiące kobiet, wiele z nich później zabito.

Wiatr poruszył firany w dwóch oknach wychodzących na dziedziniec Cytadeli. Także drzwi na taras otwarte są na oścież. Wyczuwam zapach kwiatów rosnących w donicach ustawionych na jego kamiennej podstawie.

To tam kieruje się pułkownik.

W oddali na granicy UE błyszczy rzeka Sawa. Płynie obrzeżem slumsów rozciągających się wzdłuż jej południowego brzegu tak daleko, że nie mogę dostrzec końca tandetnych i pochyłych ruder zamieszkanych przez uchodźców.

Przeszkodą, która uniemożliwia im osiągnięcie wymarzonego celu podróży, jest Mur, wznoszący się na północnym brzegu Sawy, wzdłuż granicy Bośni z Chorwacją. Szaro-zielony płot, wysoki jak kamienica, zabezpieczony zasiekami z drutu kolczastego, systemem kamer i dronów, to odpowiednik rzymskiego limesu, mający zadanie chronić cywilizowane krainy i ich sytych mieszkańców przed zalewem barbarzyńców.

Ogrodzenie kupiono od Izraelczyków, którzy od wielu lat odgradzają się w ten sposób od podbitej przez siebie rdzennej ludności zamieszkującej Palestynę. Płot i jego montaż kosztowały grube miliardy euro i jest to druga tego typu budowla widoczna z kosmosu. Zaraz po Wielkim Murze chińskim, który, nawiasem mówiąc, pełnił także funkcję odgrodzenia cywilizacji od barbarzyńców ze stepów.

Co tylko dowodzi, że pewne sprawy nigdy się nie zmieniają.

Pułkownik wyciąga z kieszeni paczkę papierosów bez filtra i zapalniczkę. Nie częstuje mnie, wie, że nie palę, nawet przy wódce.

Zaciąga się mocnym dymem, co wywołuje u niego krótki kaszel. Dostrzegam, że drży mu lekko dłoń.

– Czego chce mułła? – pyta, patrząc w dół na dziedziniec, gdzie parkują opancerzone transportery, przydatne, gdy musimy wybrać się z wizytą do dzielnic opanowanych przez islamistów. Jeden z pojazdów ma przy wieżyczce karabinu maszynowego sporą dziurę po trafieniu z granatnika.

– Daje nam czas do piątku na odszukanie syna i oddanie mu winnych porwania.

– To nie musi być porwanie – syczy Duszan. – Może chłopak zwyczajnie miał dosyć ojca?

– Abdul Hasib nie odpuści – bezlitośnie gaszę nadzieje pułkownika. – Jest przekonany, że to robota Pasztunów lub Albańczyków, którzy uprowadzili mu syna w zemście za śmierć Besima, syna ich emira.

– Przecież Besim rozbił się w samochodzie na szosie, wracając z dziwkami z Belgradu – dyszy mi w twarz. – To był, kurwa, wypadek, chłopak jechał porsche prawie dwieście mil na godzinę. W ustach dziwki znaleziono kawałek jego fiuta, nic dziwnego, że walnął w drzewo.

Milczę, co wywołuje grymas na ustach pułkownika. W Obozie jak wszędzie toczy się polityka. Prawda ma drugorzędne znaczenie, liczy się wyłącznie to, co zostanie uznane powszechnie za takową. Duszan także to rozumie. Zaciska wielkie dłonie o świeżo obtartych kostkach i knykciach.

Słyszymy odgłos towarzyszący poruszanej klamce. Pułkownik w pośpiechu gasi niedopalonego papierosa w doniczce z kwiatami i wracamy do gabinetu.

Nina trzyma tacę z filiżankami kawy i dzbanuszkiem na mleko, marszczy nosek i spogląda na pułkownika z przyganą, jakby ten wielki mężczyzna był chłopcem, który złamał zakaz mamy. Domyślam się, że chodzi jej o papierosy. Duszan zawsze palił jak smok, ale ostatnio ukrywa się z tym jak uczniak w liceum, chowając się z fajką w toalecie.

Pułkownik odchrząkuje, przerywając wymowną ciszę.

– Proszę, Nino, postaw to na stoliku.

Piękna blondynka pochyla się nad mahoniowym blatem, przez chwilę mogę znów dostrzec biel jej piersi. Pospiesznie unoszę wzrok i omiatam spojrzeniem obszerną kanapę stojącą pod oknem, stolik na kawę i dwa fotele obite czarną skórą, ustawione w taki sposób, by siedzący w nich goście mieli dobry widok na wielki ekran zawieszony na ścianie. To niepozorne urządzenie grubości dwóch cali łączy się z siecią AI nadzorującą Obóz, umożliwia pułkownikowi połączenie się z obiektywem każdego dronu czy kamery, jakie udało nam się umieścić i obronić poza Cytadelą.

Zerkam na biurko zasłane dokumentami i nieco wyżej, za zagłówek fotela, gdzie na ścianie wiszą zdjęcia Duszana z premierami i ministrami wielu europejskich państw. Pułkownik ściska dłonie biurokratom z Brukseli, tonie w objęciach przewodniczącego Rady Europejskiej.

Urzędnicy w Brukseli, politycy w Rzymie, Wiedniu, Berlinie, Paryżu czy Londynie doskonale wiedzą, jakimi metodami posługuje się pułkownik. Oczywiście oficjalnie udają nieświadomych istnienia więzienia w Cytadeli, ale tak naprawdę Duszan jest ich ulubieńcem. Przynajmniej póki trzyma Obóz w garści i nie daje mediom pożywki dla pobudzania sumień wyborców za Murem.

Politycy kochają pułkownika i nie ma się co im dziwić, ostatecznie odwala za nich całą brudną robotę, której nie mogą realizować służby ich krajów, kontrolowane przez opozycję, wolne media i ruchy obywatelskie.

Gdy Nina zamyka za sobą drzwi, Duszan zerka na mnie odrobinę zawstydzony.

– Badania płuc nie wyszły mi najlepiej – mówi, jakby chciał się usprawiedliwić.

– Coś poważnego?

– Nie, ale lekarz zabronił mi palenia. Ponoć jeśli z tym nie skończę, za kilka lat dostanę raka.

Pułkownik wyciąga rękę i wskazuje jeden z foteli.

– Siadaj.

Miękka, pachnąca skóra trzeszczy miło pod moimi osiemdziesięcioma kilogramami umięśnionego ciała.

Pułkownik siada naprzeciw, sięga po filiżankę kawy. Z szerokiej, pooranej zmarszczkami twarzy na kilka sekund schodzi napięcie. Ja dodaję sobie odrobinę mleka. Przez chwilę delektujemy się smakiem świeżo zmielonych ziaren, o ile rozpoznałem posmak, zebranych w Gwatemali bądź na wyżynach Kolumbii.

Duszan spogląda mi w oczy.

– Weźmiesz tę sprawę – mówi to twardo, wiedząc, że będę chciał się wymigać.

I ma, do cholery, rację. Całe to zniknięcie chłopaka na kilometr cuchnie mi polityką i rozgrywkami plemiennymi w Obozie.

– Mam co robić – burczę, próbując się wykaraskać. – Szukam tych trzech Kurdów, którzy wysadzili kawiarnię turecką w Wiedniu, jestem już…

Przerywa mi stanowczym gestem, unosząc dłoń.

– To rozkaz, synu, nie chcę słyszeć żadnych uników. Do piątku znajdź chłopaka albo jego ciało i ludzi winnych porwania – stanowczo wypowiada słowa. – Za trzy dni możemy mieć tu wojnę plemienną i musieć wzywać wojska z Sarajewa. To byłby mój koniec na tym stanowisku.

Wychyla ku mnie swą potężną sylwetkę.

– A nowy szef mógłby zacząć grzebać w sprawach, które mogą zaszkodzić wszystkim w wydziale – wieszczy złowróżbnie.

Wzdycham, świadom, że pułkownik ma rację. Wszyscy mamy tu zbyt wiele do stracenia.

Żegnamy się uściskiem dłoni. Zamykam za sobą drzwi gabinetu akurat w chwili, gdy Nina kończy rozmowę przez komunikator z rozszerzoną rzeczywistością. Ściąga z nosa okulary VR, dzięki którym można obserwować rozmówcę i jego najbliższe otoczenie w trójwymiarze. To tak jakby człowiek, z którym się kontaktujesz, stał obok ciebie, choćby dzieliły was setki bądź tysiące mil.

Dostrzegam na jej twarzy zdenerwowanie i złość, choć Nina starannie skrywa uczucia. Znamy się od lat, można powiedzieć, że jej mąż Pavel był moim przyjacielem, tak że gdy Nina została wdową, nasze relacje pozostały osobiste i wykraczają poza stosunki służbowe. Oczywiście do pewnego stopnia, ograniczonego przez rozsądek. Pułkownik, jak już wspomniałem, bywa irracjonalnie zazdrosny i zaborczy; nie chciałbym wzbudzić jakichkolwiek podejrzeń, gdy chodzi o tę piękną blondynkę.

– Stało się coś złego? – pytam.

– Opiekunka dzwoniła, że Nikola pobił się z innym chłopcem w szkole. To nie pierwszy taki raz. Duszan twierdzi, że to normalne w jego wieku, ale… – opuszcza ramiona, wyrażając bezradność – …ciężko jest wychować chłopca bez ojca.

– Doskonale ci idzie.

– Nie wiem, naprawdę nie wiem. To takie pokręcone i trudne.

„Bardziej niż ci się wydaje” – myślę o jej relacji z Duszanem. O tym, co się wydarzyło przed dwoma laty.

Widzę swoje odbicie w lustrze zawieszonym na ścianie. Wciąż potrafię spojrzeć sobie spokojnie w twarz, choć przecież nie jestem bez winy. Nikt nie jest. Nie w tym miejscu, u wrót Sodomy, gdzie Bóg, jakiekolwiek nadaje się mu imię, zbyt często odwraca wzrok. ■

Zabawa z chłopcami

Jadąc przez Obóz, widzę wielkie, żyjące przez 24 godziny na dobę miasto. Ludzi idących poboczem jezdni i chodnikami. Mijam stragany rozstawione na ulicy i witryny sklepów z arabskimi napisami, trąbię na innych kierowców i skutery zajeżdżające mi drogę w typowo wschodnim kontrolowanym chaosie, w którym nie ma miejsca na przepisy ruchu drogowego.

Oglądam mężczyzn w długich sukniach, za którymi pięć kroków z tyłu ciągną się okutane zasłonami kobiety i chmary dzieciarni. Hamuję, gdy przed maskę wychodzi mi stara Arabka taszcząca na grzbiecie wielki kosz z praniem, przymocowany do jej ramion sznurami. Otaczają mnie gwar, zapachy i widoki, których mógłbym doświadczyć w typowo bliskowschodnich miastach.

Z początku w miejscu, gdzie dziś jest Obóz, zaplanowano postawić wyłącznie hot spot, aby weryfikować przybyszy, oddzielać uchodźców od emigrantów zarobkowych, nim ci wedrą się niepowstrzymaną masą do Europy. Jak każda iluzja i ta załamała się pod naporem rzeczywistości. Zmiany klimatu, wieloletnia susza, głód i okrutne wojny o dostęp do wody nie pozostawiały alternatywy dziesiątkom milionów ludzi. Na naszych oczach rozpoczęła się wielka wędrówka plemion i narodów. Wszyscy ci ludzie stanęli u fosy, którą tworzyło Morze Śródziemne, wielu zdołało je przebyć. W ten sposób powstał Mur.

Ogrodzenie zgodnie z pokładanymi w nim nadziejami powstrzymało falę uchodźców zalewających bogate państwa Zachodu, nie zapobiegło jednak napływowi coraz większych fal migrantów z Bliskiego Wschodu i Afryki. Z miesiąca na miesiąc, z roku na rok u podstawy Muru powstało samoczynnie miasto. Moloch żywiący się ciałami i duszami zamieszkujących je ludzi.

Gdy przybyłem do Obozu przed laty, żyły tu setki tysięcy kobiet, mężczyzn i dzieci czekających na swą szansę, aby przedostać się za Mur, do świata białych, sytych ludzi. Dziś są ich miliony, nikt nie wie ilu. Wysoka dzietność, szczepionki i dostarczana zza Muru żywność wywołały eksplozję demograficzną, a przecież rok w rok napływają kolejne fale uciekinierów z ogarniętego chaosem Południa.

Dziś nikt nie jest w stanie powiedzieć, ilu mieszkańców ma Obóz. Ile dusz mieści się w czeluściach nowej wieży Babel, do których nie zapuszczają się nawet oddziały z Cytadeli.

A przecież nasz Obóz, choć największy na Bałkanach, nie jest jedyny, mniejsze znajdują się wzdłuż całej linii Muru, który łączy wybrzeża Adriatyku i Morza Czarnego. Nowy rzymski limes mający chronić cywilizowane i zadowolone z siebie ludy przed zalewem barbarzyńców. Próba z góry skazana na porażkę. Zrozumie to każdy, kto uczył się historii antycznej.

Skrajem jezdni drepcze stado kóz, które pędzi młodzik w długiej białej szacie noszonej przez Afgańczyków. To trzecia lub czwarta najliczniejsza nacja w Obozie. Kontrolują dwie z dziesięciu tutejszych dzielnic. Gdy docieram do jednej z nich, w radiu kończy grać jakiś serbski zespół folk i po krótkich reklamach wirtualnej rzeczywistości, rajstop i wypełniacza na zmarszczki zaczynają się wiadomości.

Spiker w emocjach opowiada o Marsylii, gdzie od kilku dni toczą się krwawe walki między muzułmanami a wojskiem, które usiłuje odzyskać kontrolę nad częścią miasta opanowaną przez gangi i islamistów. Obie strony używają broni maszynowej, rakiet i min, grzęznąc w walkach ulicznych. Podobne starcia rozgorzały pod Paryżem, w Lyonie, Roubaix, Oyonnax i czterdziestu innych strefach, które dekadę wcześniej wymknęły się spod realnej władzy Republiki Francuskiej. Setka mniejszych dzielnic i miasteczek rozrzuconych po całym kraju, wrze i szykuje się do rewolty. Nie pierwszy raz zresztą. Kilkanaście procent ludności kraju w zasadzie nie uznaje władzy centralnej i laickiego prawa. Francja na własne życzenie doznaje powtórki z wojny domowej i religijnej XVI wieku. Z tą różnicą, że hugenotów i ich wolne miasta zastąpili muzułmanie.

Dojeżdżam do celu. W tej części Obozu mieszkają głównie Pasztuni, choć spotyka się też Beludżów i Pakistańczyków. Mijam ciemnych mężczyzn i kobiety, zawsze okryte burkami. To chyba najbardziej tradycyjna część miasta. Przepuszczam pasterza prowadzącego ulicą stado łaciatych środkowoeuropejskich krów i wykręcam jeepa w uliczkę, nad którą rozpięto płachty szarego brezentu. Te prowizoryczne dachy chronią tutejszych ludzi przed kamerami i sensorami dronów. Za Murem inteligentne miasta to standard. Wszechobecne kamery, rozpoznawanie twarzy i siatkówki oka, mierzenie temperatury na ulicy, autobusy, tramwaje, metro i samochody niepotrzebujące kierowców, drony, które dostarczą każdy zamówiony towar w kilka godzin. Wygoda i bezpieczeństwo, które zmieniły się w zniewolenie i brak pracy.

Co dziwne, Europejczykom w zasadzie to nie przeszkadza, w swej masie ochoczo oddali się pod opiekę sztucznej inteligencji i superpaństwa, które wypłaca im zasiłki. Muzułmanie widzą to zupełnie inaczej, dla większości z nich AI to obraza Boga i grzech. Narzędzie szejtana, bestia, która ma opanować świat i pozbawić ludzi łaski Allaha.

Zatrzymuje mnie tłum zebrany na placu, wyrastający przed chromowanym zderzakiem jeepa. Rozkrzyczani ludzie kotłują się, machając rękami.

Są tak podekscytowani, że tylko ci stojący na tyłach ciżby dostrzegają mój samochód. Wyciągam ze schowka Glocka, sprawdzam bezpiecznik i zatykam broń za pasek spodni.

Opuszczam klimatyzowane wnętrze wozu i wysiadam na rozgrzane powietrze. Choć jest dopiero czerwiec, od kilku dni temperatury sięgają trzydziestu stopni w cieniu. Tak jest już co roku. Lata są coraz cieplejsze, a zimy krótsze i deszczowe. Lodowce w Alpach straciły 76% objętości w stosunku do stanu z początku wieku. Jednak ludziom w tłumie nie robi to różnicy: tam, skąd uciekli przed suszą i brakiem wody, Europa i jej klimat wydają się rajem.

Coraz więcej gapiów dostrzega moją obecność, witają mnie nieprzyjazne, zacięte, smagłe twarze, błyskają wrogo oczy mężczyzn, wciąż zaciskających dłonie na owalnych kamieniach, których nie zdążyli cisnąć w leżącą pod głazem jawnogrzesznicę.

Przeciskam się przez wrogi mi tłum, używam łokci i ramion. Nie zatrzymuję się, choć motłoch za mymi plecami wrze, rzuca przekleństwa na białego intruza, gotuję się do ataku niczym podrażniona krwią bestia. W każdej chwili ktoś może rzucić we mnie kamieniem, uruchamiając wybuch przemocy, z którego nie mogę wyjść żywy.

Docieram na wolną przestrzeń zasłaną kamieniami, zatrzymuję się przy postaci odzianej w ciemną szatę, leżącej na ziemi, skulonej i nieruchomej. Kucam i dotykam jej szyi, nie wyczuwam pulsu. Twarz młodej kobiety jest całkiem zmiażdżona, wokół pękniętej czaszki rozlewa się kałuża krwi, wsiąka w piasek i połyskuje na żwirze. Czuję, jak ogarnia mnie gniew.

Tłum wokół mnie gęstnieje, napiera i wrze nienawiścią do obcego, który wtrąca się w jego sprawy. Od zamordowania mnie powstrzymuje go wyłącznie strach przed pułkownikiem Duszanem i odwetem ze strony Cytadeli. Podnoszę się z kucek.

Patrzę na mężczyzn i kobiety w burkach, na towarzyszące im dzieci także trzymające w dłoniach kamienie, na zwykłych ludzi, którzy postawili się w roli katów. Nieco z boku stoi przygarbiony mężczyzna i kilkoro młodych mężczyzn i kobiet. Domyślam się, że to…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej