Kass Ceran

Dreyn
Walczy, by żyć

© 2024 WARBOOK Sp. z o.o.

© 2024 Kass Ceran

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja i korekta: Zespół redakcyjny

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Ilustracja na okładce: Jan Jakub Jasiński

Projekt okładk: Hevi

ISBN 978-83-66955-67-7

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń
www.warbook.pl

Granon westchnął z zadowoleniem i odłożył sztućce. Tego potrzebował po całym dniu w Dowództwie Naczelnym – dobrego posiłku w swojej siedzibie przy Hanara.

Na ścianach kładły się cienie poruszanego wiatrem listowia porastającego stojące za oknem drzewo. Sięgnął po płynnik z napojem. Popijając, przyglądał się igrającym w pomieszczeniu refleksom kończącego się dnia.

Coś się działo w Affter. Od zwiadu napływały doniesienia o przepychankach pomiędzy Anova a Siłami Zbrojnymi Amarona. Oznaczały konflikt, ale czy poważny? Zmarszczył brwi. Może rasowy bunt? A jeśli światy Anova w Uzuz zechcą ruszyć z pomocą affterańskim pobratymcom? Albo gorzej, wystąpią przeciw własnej Galaktyce? W obu przypadkach oznaczało to spore kłopoty. Trzeba się bacznie przyglądać. I następna niewiadoma – jeszcze niepotwierdzone przez agentów pogłoski o śmierci Głównego Oficera Affter. Amaron miał co robić. Uśmiechnął się i spojrzał na napój – przed snem zamieni to na coś mocniejszego.

Obrzucił poirytowanym spojrzeniem wchodzącego adiutanta.

– Co znowu?

– Wiadomość z Dowództwa Naczelnego, że Namiestnik Affter czeka na orbicie. Prosi o spotkanie.

– Nie pomylili czegoś? On tutaj? Osobiście i bez zapowiedzi? Czego chce?

– Nie powiedział.

Rozległ się cichy sygnał komunikatora i Granon sięgnął do kieszeni. Awera.

– Tak, wiem – rzucił, nim ten zdążył się odezwać. – Już lecisz, jak rozumiem. Zaraz będę.

Gdy statek z Granonem lądował na lądowisku bazy, Awera czekał przed wejściem do gmachu.

– Też jestem zaskoczony – oznajmił, zamiast wypowiedzieć słowa przywitania.

– Jeszcze nigdy mu się to nie zdarzyło.

W holu stało kilku głównodowodzących. Rozmawiali ściszonymi głosami, zamilkli na widok zwierzchników.

Granon spojrzał na każdego z nich po kolei.

– Może wy wiecie coś, co tłumaczyłoby tę wizytę?

– Tylko to, co wiedzieliśmy wcześniej: wewnętrzny konflikt w Affter i wzmożona aktywność ich jednostek przy skrajach naszej Galaktyki – odezwał się oficer zwiadu.

– Tak. Zapewne o to chodzi: by nasi Anova się nie wmieszali. Może chce jakiegoś porozumienia. Przejdźcie do plenarnej i czekajcie – polecił Granon i zwrócił się do Awery: – Wezwij pozostałych oficerów do Dowództwa. Kto wie, jaka niespodzianka nas czeka. Te Amarona nigdy nie są przyjemne. Niech mu prześlą zezwolenie na lądowanie i osobiście go przyprowadź.

Gdy Awera odszedł, Granon dołączył do oczekujących oficerów. Jeszcze przez jakiś czas roztrząsali inne opcje powodu przybycia Naczelnego Affter, gdy drzwi się rozwarły i ten w asyście Barlssu i Awery wkroczył do środka.

Amaron popatrzył po zebranych i krzywo się uśmiechnął.

– Tak liczne gremium jest zbędne. Doradztwo nie będzie potrzebne.

Granon dał znak i oficerowie wyszli. Spojrzał podejrzliwie na trzymane przez Barlssu zawiniątko. Zbladł, gdy ten położył je na blacie i rozwinął.

– Bez obaw. To nic zabójczego, przynajmniej nie w sensie rozumianym przez wasze detektory bezpieczeństwa – zakpił Amaron. – Ale jak widzę, znacie tę kurtkę.

– Nie mam pojęcia, co oznacza.

– Wątpię. Należała do agenta Uzuz, który zbezcześcił mego brata i oficerów na Zaldar, wytłukł obsadę Iksery. A teraz handlował bronią z Anova w Affter i zabił mojego Głównego Oficera. Jasne włosy, zielone oczy. Mówi to coś? Na pewno. Handel bronią jest ścigany prawem, a wina tego shola jest niepodważalna. Mam dowody. Ciekawe, jak Służby Międzygalaktyczne odniosą się do Naczelnego Uzuz, Namiestnika w Sojuszu, który musiał wiedzieć o tym procederze. Chociaż… niekoniecznie, bo oficer jest wysoce niesubordynowany. Ale wystarczy, że będzie prowadzone śledztwo, by jego zwierzchnik utracił wiarygodność.

Nie potrafiąc wykrztusić słowa, Granon spoglądał na Amarona, który mówił dalej:

– Wskażę wyjście z kłopotu. Nie powiadomię Służb Międzygalaktycznych, jeśli agent zostanie mi wydany. Przysięgam: nie będę wydobywał z niego strategicznych informacji.

– Nonsens. To nie mój agent.

– Krew na kurtce nie jest jego, niestety, lecz Głównego Oficera Affter – ciągnął Amaron, jakby nie usłyszał odpowiedzi. – Dostał z bliska, z przyłożenia. A to do kompletu. – Położył na kurtce kartę i wycedził: – Czerwona Nota. Zrywa dotychczasowe rozejmy. Niech Naczelny Uzuz się zastanowi, czy warto stawiać życie jednego aroganckiego agenta ponad pokój pomiędzy naszymi Galaktykami. Czy chce oprócz Służb Międzygalaktycznych mieć na głowie również moje zbrojne oddziały. Wiem, że teraz tego shola tu nie ma. Gdy wróci… Radzę poważnie potraktować żądanie, które przekazałem osobiście, inaczej ta Nota doprowadzi do wojny.

Amaron i Barlssu wyszli, odprowadzani przez Awerę. Granon przesunął wzrokiem po Nocie.

– Już wiadomo, po co przybył – warknął do Awery, gdy ten wrócił do pomieszczenia. – Wziął mnie z zaskoczenia, jak wtedy. Wie, że nie potrafię udawać, gdy chodzi o Venssee, i dostał potwierdzenie, że to on. Pieprzony Venssee. Drugi raz zrobił ze mnie durnia przed Amaronem! I to… Handlował bronią, dozbroił Anova! Wyobrażasz sobie?!

– Też nie potrafię tego pojąć. Przestrzegałem go przed tym.

– Przed czym?!

– By nie dał się wciągnąć w sprawy Anova.

– Cały czas nie mówiłeś mi o wszystkim – wytknął z niedowierzaniem Granon.

– Nie sądziłem, że to aż tak istotne…

– Mówże!

– Ta sympatia zapoczątkowana na „Interno” pomiędzy Turusem a Venssee na Seturionie nabrała szerszego wymiaru.

– To znaczy?

– Na lądowisku, z którego go odbierałem, eskorta Komodora oddała mu jakieś honory. Takie odniosłem wrażenie z daleka. Turus, jakkolwiek nigdy nie pałał do mnie sympatią, teraz objawia wrogość. Nie wydał mi zezwolenia na opuszczenie stanowiska lądowiskowego.

– Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś?! Dopuściłem Venssee do największych sekretów Galaktyki, a on może…

– Bzdura. Nie jest Anova, ale coś jest pomiędzy nimi. Ten handel to potwierdza.

– Kim, na głębię otchłani, jest Venssee?! Sądziliśmy, że eksperymentem Amarona, ale wyniki badań temu przeczą. Nie ma niczego wprowadzonego w jego fizjologię sztucznie. Wszystko kształtowało się naturalnie, przez stulecia, a połowa jest niezrozumiała dla najbardziej zaawansowanych analizatorów.

– Na tę chwilę tylko Amaron zna odpowiedź. Teraz, gdy w naszym sholu być może rozpoznał zgubę, nie odpuści. Nie straszy już odwetami, lecz wojną, i dokłada Służby Międzygalaktyczne.

– Dlaczego tak mu zależy?

Przez chwilę wpatrywali się w siebie.

– Po co Venssee pchał się do Affter?! – zezłościł się Granon. – Już on mi wszystko wyjaśni! Wezwę go, gdziekolwiek jest. – Wstał.

– Myślisz, że tu dotrze? Wydajesz na niego wyrok.

– Ale on jest nie do opanowania! Robi, co chce. Lepiej niech się to stanie teraz, dopóki nie zdążył poznać sekretów Galaktyki i Amaron niczego z niego nie wyciśnie.

– Boisz się jego gróźb?

– Nie, ale wolę nie ryzykować.

– A jeśli tu dotrze, wydasz go, Hart? Wielu znienawidzi cię za to.

– Nie wiem, co zrobię. – Granon uśmiechnął się gorzko. – Nie sądziłem, że tak szybko pożałuję tego werbunku.

– Daj mu się wytłumaczyć.

– Bronisz go?! Ty?

– Nie, ale jest tego wart.

– No tak. Cały popieprzony Venssee!

Wsparłszy dłonie o blat, Granon przez chwilę wpatrywał się w kurtkę.

– Wyślij jednostki w pobliże wszystkich strumieni, niech ma wsparcie, gdyby go namierzyli. Zorganizuj to jakoś. Nie ukrywaj, że zabił Głównego Oficera. Lepiej, by się dowiedzieli od nas. Tylko nie wspominaj o handlu bronią.

Granon zerknął na zamykające się za Awerą wejście i już nie tłumiąc rozjuszenia, zgarnął kurtkę na podłogę.

– I tak względny pokój yanga wzięła… – warknął.

***

Stojąc na środku holu w Centrum, Astin wpatrywała się w plecy przechodzącego przez bramkę mężczyzny. „Detmanczyk, pewno znów zignoruje zalecenia”.

– Ostatni pacjent? – To był Yos, kolega po fachu.

– Jeszcze nie.

– Mój ostatni. – Wskazał wychodzącą kobietę z dzieckiem.

– Słuchaj, Yos, muszę wyjechać, a został mi jeszcze jeden, nie zająłbyś się nim?

– Plany wzięły w łeb, więc czemu nie. Co za różnica, czy będę siedział w domu czy tutaj.

– Przykro mi, że nie wyszło.

– Kobiety zmienne są, to powiedzenie stare jak Wszechświat. Ale wierzę, że kiedyś uda się z tą właściwą. – Mrugnął do niej.

Zaśmiała się i zaczęła zbierać swoje rzeczy.

Przyjął się do pracy kilka miesięcy temu. Miał ciemne, gęste włosy i czarne oczy. Był przystojny i miły i wiedziała, że ją adoruje. Ale gdy próbowała wyobrazić sobie ich związek, Yosa zastępował ktoś, kogo nie potrafiła zapomnieć, choć ta pierwotna nadzieja znikła. Minęło tyle czasu… Albo nie żył, albo Masto się mylił i nie znaczyła dla niego wiele. Sama uległa ułudzie. Być może zobaczyła w jego oczach tylko wyobrażenie czegoś, co chciała ujrzeć.

Czuła się pusta i samotna.

Wspomnienia z Amedy odsuwała od siebie tylko dzięki Evanowi, ale on wylatywał wtedy na dłużej, do innej Galaktyki. Po raz kolejny poczuła się przez kogoś porzucona i pokłócili się. To nie było miłe pożegnanie.

Minął prawie rok, podczas którego nie odezwał się ani razu, aż cztery dni temu znalazła jego login w epistolarnej skrzynce posiadłości. Evan był w Kionie, może wracał. W tej chwili w Centrum nie przebywało wielu pacjentów. Bez problemu uzyskała czterdzieści dni wolnego od pracy wcześniej, niż miała ustalone.

Teraz, załatwiwszy zastępstwo Yosa, sprawdziła, ile czasu zostało do odlotu promu. Nie było go wiele i spieszyła się, jadąc do swojej kwatery w Kentonie. Bagaż miała już spakowany, więc tylko się przebrała i udała na lądowisko.

Podczas lotu zaglądała do skrzynki epistolarnej. Ucieszył ją drugi login, który w czwartym dniu nadszedł z orbity Cantona.

Przejeżdżając przez bramę posiadłości, z dziesiąty raz zastanawiała się: przeprosić czy tylko się ucieszyć? Lecz nie zastała Evana w żadnym z pomieszczeń. Nawoływała go, przechodząc przez posiadłość. Zawiedziona brakiem odzewu, udała się do hangaru. Wahadłowca nie było, zatem wrócił i załatwiał jakąś sprawę.

A jeśli wykonywał kolejne zlecenie? Jej miało nie być. Sięgnęła po komunikator, lecz odłożyła go. Przecież planowała zrobić bratu niespodziankę. Może jest w kamiennym domu?

Przebrała się w luźne, niekrępujące ruchów ubranie i wyprowadziła ślizgacz na pas.

Dzięki lekcjom poznała tajniki pilotażu, ale za sterami czuła się niepewnie i nie rozglądała się. Z ulgą ujrzała znajomą lukę pomiędzy drzewami. Spojrzała w dół. Ani śladu Evana. Przeleciała jeszcze raz, aby się upewnić. Punkt lądowiskowy był pusty.

Lądować czy wracać? Skoro już tu jest…

Gdy podchodziła do budowli, zatrzymała się. O balustradę loży wspierała się męska dłoń. Resztę ciała skrywało naroże muru.

Ucieszyła się, ale zaraz coś ją zastanowiło: przecież nie było wahadłowca. Czy to ktoś inny? Ale kto? To musiał być Evan. Sam wyjaśni, gdzie jest statek.

Wejście znajdowało się po przeciwnej stronie niż loża, więc bez trudu dotarła niezauważona. Otworzyła je i wspięła się po schodach najciszej, jak się dało.

Pomieszczenie, w którym sypiała, było otwarte. Szukała wzrokiem Evana, przekraczając próg, gdy ktoś oplótł jej szyję ramieniem od tyłu i przycisnąwszy do siebie, zaraz puścił.

Odskoczyła wystraszona. Odwróciła się i zamarła.

– Seell…?

– Co ty tu robisz?! – Stał znieruchomiały.

– Co ja… co ja tu robię?

Nie odrywali od siebie osłupiałego wzroku.

Ochłonęła i rozejrzała się. Na stoliku leżał pas z bronią. Łoże było zaścielone starannie, ale inaczej niż zwykle.

– Śpisz tutaj?! Skąd się wziąłeś?

– Evan mnie przywiózł. Chyba go znasz. A przynajmniej on zna ciebie.

– Gdzie jest?

– Coś załatwia. Wyniósłbym się, jeśli przeszkadzam, ale – wzruszył ramionami – nie mam jak. Zostawił mnie na kilka dni.

– Ty i Evan. W jaki sposób?

– On ci to wyjaśni. Przepraszam za ten atak, nie widziałem, kto idzie.

– To mógł być on.

– Nie skradałby się.

– Myślałam… że nie żyjesz.

Spojrzał na nią uważniej i wyszedł na lożę. Chwilę stał, wspierając ręce o balustradę.

– Masto udało się wrócić do bazy? – spytał, gdy stanęła obok.

– Tak. Był ranny. Wielu pracowników zginęło.

– Wiem.

– Co tam się stało? Mówił, że to była pułapka. Pojechał za tobą, by cię ostrzec. Kto to był?

– Tak powiedział? – zdziwił się. – Przecież nie wiedział o nich. Przynajmniej tak mówił. Od początku czułem, że w tym skurczybyku coś nie gra. Mocno się wkurzył, gdy zobaczył, że nie ma mnie w kwaterze?

– Mocno.

Zaśmiał się.

– Szkoda, że nie mogłem tego widzieć. Jest w Kionie?

– Nie. Wyjechał zaraz po tym.

– Ranny? Przecież nieźle oberwał. Nie skorzystał ze swego Centrum? Dziwne. Długo jeszcze tam byłaś?

– Kilka dni. Anant nie wymagał już mojej opieki.

– Nadal pracujesz w Centrum?

– Tak. Teraz mam trochę wolnego.

Na chwilę się zamyślił.

Astin, nie ufaj Masto. Jest inny, niż pokazuje na zewnątrz.

Patrzył na nią z uwagą, a ona poczuła się jak zdrajczyni i z trudem się powstrzymała od spuszczenia wzroku.

Wskazał głową wodospad.

– Przyjemne miejsce. Spokojne. Ale długo bym tu nie wytrwał, gdy naokoło toczy się życie, w którym mnie nie ma. To jakbym umarł. Wówczas tak właśnie się czułem, dlatego cię oszukałem. Zraniłem cię. Przepraszam. Nie pierwszy raz cię zawiodłem. Ile czasu minęło od chwili, gdy widzieliśmy się po raz ostatni?

– Ponad rok.

Wpatrzył się w drzewa, jakby nagle stały się bardzo interesujące.

– Evan to lokator tymczasowy czy bardziej na stałe? Na Amedzie wspomniałaś, że mieszkasz tylko z bratem. Zatem Evan to… przyjaciel?

– Seell, tym bratem jest Evan.

Spojrzał w niebo i zaśmiał się.

Niespodzianki Wszechświata! I pomyśleć, że gdyby nie pewna okoliczność, nie byłoby tego spotkania.

– Nie zamierzałeś tu wracać.

– Nie. Ale cieszę się, że tak wyszło. Bardzo.

Ciepło spojrzenia, tego samego, które zapamiętała z Amedy, zatarło odczuty zawód.

– Ja też, Seell. Bo myślałam…

– Wiem, mówiłaś.

– Opowiadaj, co się z tobą działo.

Oderwał się od balustrady. Przeszedł się, przeciągając po niej dłonią, i wrócił. Wsparł się plecami o poręcz i założywszy na piersiach ręce, milczał, wpatrując się pod nogi.

– Nie powiem, że było to miłe doświadczenie. Najważniejsze, że żyję i jest całkiem nieźle. Wyniosę się do innego pomieszczenia. Bo chyba mogę zostać?

– Oczywiście. I nie musisz się przenosić.

– Prawda. To… hm… łoże jest duże, zmieścimy się oboje.

Astin spojrzała na niego uważnie. Ten sam zaczepny uśmiech, ale z błyszczących w tej chwili rozbawieniem oczu wydobywała się powaga. Dojrzałość, którą kształtują ciężkie doświadczenia.

– Jasne. – Zaśmiała się. – Ale nie to miałam na myśli. Zamierzałam wrócić do posiadłości. Teraz tylko szukałam Evana.

– Wiedziałaś, że przylatuje?

– Nie powiadomił mnie, ale logował się na mojej skrzynce, więc… To cwaniak! Tylko się upewniał, że mnie nie będzie. Taką informację zostawiłam.

– Chyba tak. Mówił o przyjacielu, który wyjechał.

– Dam mu przyjaciela!

– Nie miej mu tego za złe. W pewnym sensie robił to dla mnie. – Zamilkł na chwilę. – Musisz wracać?

– W zasadzie to… nie.

– Zostań. Porozmawiamy. Boisz się?

– Skądże.

– I słusznie. Nigdy bym cię nie skrzywdził. Nie rozumiem, jak tamto, wtedy… – Bezradnie rozłożył ramiona.

– Wiem. Rozmawialiśmy o tym.

– Wskaż mi pomieszczenie, przeniosę się.

– Zostań. To ja…

– Na to się nigdy nie zgodzę.

Wrócili do środka. Pozbierał swoje rzeczy.

– Spałem tu trzy noce. – Wskazał posłanie. – Zabiorę je.

– Nie. Tam jest wszystko, co trzeba, a to zmienię.

Przeszli do pomieszczenia obok, również z wyjściem na lożę, urządzonego podobnie, ale współcześnie, ze standardowym miejscem do spania składającym się z grubego materaca z zasłaniem. Brunatne meble lśniły gładkością płyt, z których je wykonano.

– Przestawię ślizgacz, by Evan miał gdzie wylądować – powiedziała, gdy Seell rozmieścił swoje rzeczy.

Na lądowisko poszli razem. W drodze Astin dowiedziała się, że Seell pracuje jako weryfikator w firmie „Nat-Sur”, która wynajęła Evana jako pilota. Ale ilekroć pytała, co przez ten czas działo się z Seellem, żartem odciągał uwagę od tematu. Po kilku nieudanych próbach dała sobie spokój. Oboje rozglądali się, udając zainteresowanie otoczeniem, i głównie milczeli. Każde na swój sposób pokonywało zaskoczenie spotkaniem. Nie spieszyli się. Gdy w końcu wrócili do budynku, cienie rosnących od zachodu drzew dochodziły niemal do okien.

– Zrobię coś do jedzenia – rzuciła w korytarzu, kierując się do jadalni.

– Tylko dla siebie, ja mam własne.

– Nie otruję cię!

– Wiesz, że nie wszystko mi smakuje – zażartował.

– Wiem.

Oparłszy się o rant wejścia, spoglądał, jak w udawanym skupieniu wyciąga z zasobnika pojemnik witaminowego musu, po kilka rodzajów kostek protein, węglowodanów, skrobi i kładąc je na roboczym blacie, odcina niewielkie porcje.

– Astin, nie o smak chodzi, tylko że jedzenie, które właśnie robisz, zaszkodzi mi. A gdybyś spróbowała mojego, otrujesz się. Rozumiesz?

Przerwała przekładanie pożywienia na tacę.

– Naprawdę?

– Zapewne dzieje się tak dlatego, że nie pochodzę stąd. A skąd, tego nie wiem, co tyle razy musiałem ci opowiadać.

– Tak. Znam to na pamięć.

Podeszła do podajnika, by nalać sobie soku. Seell wziął z zasobnika swój posiłek i wsadził do podgrzewacza.

– Mówiłeś, że nie zamierzałeś wracać do Kiony. Dlaczego tu jesteś? – spytała z udawaną obojętnością.

– Na skrajach Galaktyki zostało do sprawdzenia kilka światów. Kończyłem, gdy statek doznał awarii. Canton to jedyne miejsce, gdzie można ją usunąć. Evan właśnie się tym zajmuje.

– Więc Canton to tylko potrzeba naprawy statku.

Potwierdziwszy skinieniem głowy, spojrzał na nią z uwagą. Na chwilę spuściła wzrok, po czym zaśmiała się sztucznie.

– Więc tym bardziej powinniśmy się cieszyć z tego spotkania.

– W moim przypadku tak jest.

Zasiedli naprzeciwko siebie i przez chwilę jedli w milczeniu.

– Gdzie wyruszasz po Kionie?

– Jest jeszcze kilka miejsc w innych Galaktykach, ale tam pójdzie szybko i wracam do domu.

– O… To znaczy, że pamięć wróciła?

– Nie. To oznacza tylko, że wybrałem takie miejsce.

– Gdzie?

– W jednej z ocalałych Galaktyk.

– Tajemniczy jesteś. Tak traktuje się „sprzymierzeńca”?

– Pamiętasz to. – Zaśmiał się cicho. – Ale tamta sytuacja się skończyła, nie ma „amedańskich zesłańców”, „czepliwego Masto”…

– Rozumiem, nie ma również „przymierza”.

– Może być nowe. Nie mów nikomu, że tu byłem, i nie opowiadaj o mnie Evanovi.

– Ukrywasz się?

Spoglądał na nią i milczał. Przez chwilę patrzyła mu w oczy.

– Zgoda.

– W Uzuz. W Uzuz jest to miejsce.

– To ładny kawałek Przestrzeni.

– Tak, stąd dość daleko. Opowiedz mi o Evanie. Lubię go. Jest zdolnym pilotem, dobrze nam się współpracuje. Mówiłaś, że mieszkacie razem, ale chyba częściej jest w długich podróżach.

– Nie. Ta jest pierwsza. Zdziwiłam się, że wziął takie zlecenie. Najdłuższe nie przekraczają miesiąca. Przeważnie są kilkudniowe.

– Mając nadprzestrzenny statek, bierze takie drobiazgi?

– Evan nie ma takiego – zdziwiła się. – Ma wahadłowiec. O tym statku, który pilotuje, mówi, że jest jego?

– Nie, nie! Ten statek należy do firmy, ale przyleciał czymś innym i widocznie źle go zrozumiałem.

– Z pewnością. Może wynajął?

– Zapewne.

Rozmawiali o błahych rzeczach, ale Seell zręcznie wyciągał z Astin informacje o Evanie – mieszkał z siostrą od trzech lat, wcześniej miał problemy, o których nie chciał mówić, i niezbyt dobrze mu się powodziło.

Za oknem błyszczały gwiazdy, gdy życząc sobie miłej nocy, każde z nich udało się do siebie.

Astin chwilę stała w wejściu, po czym przysiadła na brzegu łoża.

Przez cały dzień naprzemiennie doświadczała radości i rozczarowania. Co czuła teraz? Słowa Seella były boleśnie szczere. Gdyby została w Centrum, nawet nie wiedziałaby, że spał tutaj. A to, co dostrzegła w jego oczach, nie mogło być niczym więcej jak odrobiną przyjaźni. Może lubił ją, ale nie w sposób, jaki sobie wyobraziła. „Sprzymierzeniec” – tak ją widział. Uśmiechnęła się gorzko. Może to lepiej?

Wstała. To tylko obiekt, zadanie. Zgarnęła posłanie i przycisnęła do siebie, by je przenieść. Jak zawsze pachniało delikatnie kwiatem oratuncji, ale też… Bezwiednie przysunęła twarz, po czym gwałtownie rzuciła je w kąt. Wyciągnęła z regału drugie i rozścieliła. Kładąc się, zgasiła światło.

Przewracała się z boku na bok, nie mogąc zasnąć. Usiadła i przez chwilę wpatrywała się w kontury leżącego w kącie posłania. Wstała, wydobyła z niego podgłówek i położyła na łożu obok siebie.

•

Seell walczył z wrogiem, mając Vikonów u boku, gdy ból obudził go w środku nocy. Dawno mu nie dokuczał, a teraz był silny jak fala pulsacyjna i skupił się w jednakowych miejscach, po obu stronach szczęki. Masując ją, wstał.

Chodził od ściany do ściany. W końcu wyszedł na lożę. Stojąc przy balustradzie, wsłuchiwał się w szum wodospadu. Zerknął na błyszczące poświatą gwiazd, zamknięte, przejrzyste wejście do pokoju Astin, za którym panowała niezmącona czerń. Spała. Jeśli wszedłby teraz… Uśmiechnął się. Nie odtrąciłaby go. Czuł to. W tamtym życiu może by to zrobił, ale w tym nie było dla niej miejsca. Nie było miejsca dla nikogo takiego.

Skrzywił się od dźgnięcia bólu. Serce wpadło w niemiarowy rytm. Już dawno nie czuł się tak źle. Wrócił do środka i znów się położył.

Dolegliwości minęły dopiero przed świtem. Wziął Trensetona i nie robiąc hałasu, wyszedł na codzienny obchód. Suche gałązki pękały z delikatnym trzaskiem, gdy deptał je, chodząc pomiędzy drzewami. Rozmyślał o Evanie. Nadal nie wiedział o nim zbyt wiele.

Gdy wrócił, Astin siedziała na kamieniu przy wodospadzie.

– Coś nie tak? – Spojrzała na broń. – Niepokoiłam się.

– Jak zwykle, ale teraz nie jestem pacjentem. To nie Centrum ani nie Ameda. Zapomnij o tamtym.

– Wiem.

Skurcz przebiegł po jej twarzy i Seell zaklął w duchu. Nie chciał, aby zrozumiała jego słowa w ten sposób.

– Nie wiodło mi się ostatnio, wolę być ostrożny. Często tu przylatujesz?

– Czasami.

Usiadł obok niej. Zapach Astin i szum wody… Zapatrzył się pod nogi.

Otrząsnął się.

– I co robisz? Nie ma tu nawet transmisjera. Nie boisz się? Chyba że nie jesteś wówczas sama.

– Bywa, że Evan jest ze mną, ale czego tu się bać? Nie ma groźnych zwierząt, przestępców, to bardzo przyjazny świat. A co robię? Odpoczywam. Do tego nie potrzebuję transmisjera.

– Może gdzieś polecimy?

– No nie wiem, chciałam na chwilę wrócić do posiadłości.

– Tam również możemy zajrzeć. Co prawda Evan kazał mi tu czekać, ale… – Wzruszył ramionami.

Spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– Niebywałe. Pozwalasz, aby ktoś ci coś nakazywał.

– Gdyby tak było, czy proponowałbym ten wypad? – Zaśmiał się. – Jak widzisz, nic się nie zmieniło. Więc jak?

– Nie lubię pilotować. Tu jeszcze jakoś docieram, ale nie sprawia mi to przyjemności.

– Ja usiądę za sterami. Możesz mi zaufać. Nie jestem tak dobry jak Evan, ale używam podobnego pojazdu podczas pracy.

Przez chwilę obserwowała kręgi rozchodzące się po powierzchni wody i wstała.

– Dobrze.

•

Cień pilotowanego przez Seella ślizgacza przesuwał się po porośniętych drzewami zboczach, przeciskał przez kaniony, wąwozy, opadał nagle w przepaście. Ślizgał się po powierzchniach akwenów. Venssee obniżał wówczas lot i mknął tuż nad wodą, marszcząc ją strumieniem powietrza.

Skupiona na przemykających pod nimi widokach Astin rzuciła:

– Evan?

Spojrzał na rozpościerające się w dole zabudowania niewielkiej aglomeracji. Dostrzegł wahadłowiec na stanowisku lądowiskowym przy jednym z budynków.

– To Evana?

– Nie wiem, ale jest identyczny.

Zatoczył koło i przyjrzał się dokładniej: wahadłowiec stał koło innego statku.

– Jeśli to on, zapewne ma spotkanie w związku z naprawą.

Odleciawszy kawałek, naraz zawrócił: w tym drugim statku dostrzegł coś znajomego. Przyjrzał się uważniej. Był podobny do tego z Amedy, ale nie miał pewności, czy to ten sam.

•

Minęło południe. Spędzili w powietrzu już trochę czasu i Seell zerknął na poprawiającą się w fotelu Astin.

– Teraz do ciebie?

– Darujmy sobie. Możemy wracać.

– Wstydzisz się bałaganu? – Uśmiechnął się.

– Też coś. Jeśli chcesz, proszę bardzo.

Nakierował ślizgacz na peryferia Inery.

– Pokażę ci, że nie ma bałaganu – rzuciła zaczepnie Astin już na pasie startowym posiadłości.

– Żartowałem!

Weszli do pawilonu i Seell rozejrzał się po urządzonym w jasnych barwach saloniku. Biel stojącej pośrodku głębokiej kanapy niemal raziła w oczy. Tego samego koloru witryny odcinały się od cieniowanych, szarych ścian. Podszedł do stojącej pod ścianą szafki i wpatrzył się w kolce genra w wazonie, ułożone niczym kwiaty. Intensywność ich barw zdawała się wyzwaniem rzuconym dla jasnego otoczenia.

– Kolekcjonujesz swoje trofea?

– Pasują do wystroju – burknęła nieco zmieszana, włączając transmisjer. – Narzekałeś na tamtejszy spokój, więc usiądź na kanapie i oglądaj.

Przeszła do pomieszczenia obok, gdzie otworzyła schowek w regale i sięgnęła po przekaźnik hologramowy. Kilkakrotnie zatrzymywała palec nad przyciskiem uaktywnienia i cofała rękę. Przez jakiś czas wpatrywała się w ścianę, za którą był salonik, po czym odłożyła przekaźnik na miejsce. Jeszcze nie teraz.

Wróciła przebrana w inne rzeczy: opinające talię i biodra spodnie, dopasowaną koszulkę.

Seell zerknął na nią, po czym wpatrzył się w transmisjer.

– Te pasma pamiętam z Amedy.

Ponownie spojrzawszy na nią, znów zainteresował się ekranem.

– Astin, z pewnością masz do załatwienia jakieś sprawy. Jeśli teraz nie potrzebujesz ślizgacza, sam wrócę i…

– Nie mam nic pilnego.

•

Podczas przelotu prawie się do siebie nie odzywali. Astin udawała zaciekawienie rozpościerającymi się widokami, jakby oglądała je pierwszy raz. Seell patrzył przed siebie i od czasu do czasu sprawdzał wskazania nawigacji, choć nie było takiej potrzeby.

Na szlaku też nie rozwiązały im się języki. Szli miarowym krokiem zatopieni we własnych myślach. W budynku Seell skontrolował pomieszczenia, zanim pozwolił jej wejść.

– Sprawdzę jeszcze okolicę.

– Ależ tu…

– Sprawdzę.

Powtarzał trasę, którą przemierzał codziennie o świcie i przed zmierzchem. Zwykle pokonywał ją z nudów, bo wystarczyło obserwować tylko lądowisko. Nie było innej możliwości dotarcia do tego miejsca. Dlaczego robił to teraz?

Stanął i rozejrzał się. Kilka kroków dalej był stary pień. Usiadł.

Jeszcze wczoraj wszystko wydawało się takie proste: Astin to przeszłość. Zresztą, jaka przeszłość? Może gdyby był na Amedzie dłużej…

Pomyślał o statku widzianym przy wahadłowcu. Porównywał go z tym z Amedy, ale tamten w jego wspomnieniach jawił się mgliście, wówczas więcej uwagi wymagali strażnicy. Mało jest podobnych statków?

Dzień chylił się ku zachodowi. Gdy zajrzał po powrocie do jadalnego, Astin kończyła posiłek.

– Przepraszam. Nie czekałam na ciebie.

– Nie przejmuj się mną.

Poszedł na górę. Odświeżył się, a gdy zszedł, już jej nie zastał. Włożył porcję do podgrzewacza, lecz wyciągnął ją i schował z powrotem do zasobnika. Stał i zastanawiał się: co teraz robić? Najchętniej odleciałby jak najdalej stąd.

Skrzywił się, bo znów zapomniał przesłać wiadomość.

Granon był pierwszy. Nadajnik nadprzestrzenny pulsował odebranym kontaktem: „Wracaj. Natychmiast!”.

– W swoim czasie – mruknął Seell, gdy odpisywał: „Wrócę”.

Wyszedł na lożę. Lamera zaszła już za drzewami. Zapatrzył się w ostatnie przebłyski promieni na ciemniejącym niebie. Zatem Granon już wie. A może to dobrze, że wraca? Nośnik Colena i następna misja. Odwiedzi Seturion i zajrzy do posiadłości już jako właściciel. Uśmiechnął się.

– Ładne, prawda?

Obejrzał się. Astin wskazała poświatę.

– Lubię na nią patrzeć przy tych odgłosach: wodospadu, ptaków i w ogóle tego wszystkiego.

Tak. Chyba ładne.

Zaśmiała się.

– Zapomniałam, że jeśli coś obserwujesz, to nie po to, aby się zachwycać.

– Troszeczkę mnie znasz.

Odruchowo machnęła ręką, by odgonić owada, lecz trafiony dłonią wpadł jej we włosy. Potrząsając głową, próbowała go strącić, ale wplątał się kolczastymi odnóżami.

Seell uchwycił insekta.

– Poczekaj…

Przytrzymując kosmyk, by nie sprawić jej bólu, ściągnął go ostrożnie, ale nie wysunął dłoni. Zanurzył ją głębiej i przesuwał pasma włosów pomiędzy palcami. Nie patrzył na nią.

– Za kilka dni mnie nie będzie. I nie wrócę – powiedział cicho.

– Wiem – szepnęła.

Przychylił twarz. Nie cofnęła głowy, rozchyliła usta…

***

Przez otwarte wejście z loży wpadało rześkie powietrze. Słychać było szum wodospadu i odgłosy witających świt ptaków. Czuł ciepło jej ciała i muśnięcia oddechu na piersiach. Jasne włosy delikatnym dotykiem kładły się na ramieniu, którym przytulał ją do siebie. Dopiero usnęła, spokojna, wtulona w niego, a jemu serce nadal się tłukło.

Próbował sobie przypomnieć, jak było z innymi kobietami, i nie potrafił, a przecież nie mógł to być pierwszy raz. Czy ta noc to prawdziwy on?

Zapach, który czuł teraz, należał tylko do niej. Zapach włosów i ciała. Nie mąciło go wspomnienie innego, które wdzierało się w nocy. Dlaczego złotawe oczy Sakiri wytykały mu, że zdradza?!

Pieprzony Masto! Zrobił coś, co miesza mu w głowie.

Strumień chłodnego powietrza wdarł się lekkim podmuchem. Seell ostrożnie podciągnął przykrycie na ramiona Astin.

Otworzyła oczy. Przytuliwszy się mocniej, przylgnęła policzkiem do jego piersi. Uniosła głowę. Przesunęła palcem po podłużnej bliźnie i usiadła.

– Nie miałeś tego. Blizny po kolcach też nie powinny tak wyglądać, a to jest świeże. – Wskazała postrzał na boku. – I jeszcze na ramieniu. Nie miałeś ostatnio szczęścia.

– Masz rację. Ale tu – dotknął ręki – zadziałała własna głupota, w której szczęście akurat mi dopisało.

– Przyjedź do Centrum, usunę blizny.

– Macie paskudny wikt. – Zaśmiał się. – Pamiętasz, co mówiłem o rewanżu?

Przysunął ją do siebie i nagle zerwał się z miejsca.

– Zostań – rzucił, naciągając spodnie.

Ktoś wbiegał po schodach. Seell dopadał brzegu wejścia, gdy się otworzyło. Nie patrząc, kim jest wchodzący, uchwycił go za ramiona, rzucił na podłogę i naparł przedramieniem na krtań. Cofnął rękę.

– Oszalałeś?! – wychrypiał Evan, łapiąc się za gardło.

Pomagając mu wstać, Seell pilnował, aby zwrócony był do wyjścia, ale ten się obejrzał.

– Co?! Jak mogłeś!

– Uspokój się. – Wypchnął go na korytarz. – Niczego nie rozumiesz.

– Jak zwykle, gdy to dotyczy ciebie!

– Posłuchaj…

– Wszystko i wszystkich masz w dupie! Tylko zabijasz i krzywdzisz!

– Mylisz się.

– Znam cię. Zawsze tylko ty! Łatwo poszło?!

Seell złapał Evana za barki i potrząsnąwszy nim, wycedził:

– Nie znasz mnie i ci przywalę, jeśli się nie zamkniesz. Nie będę w ten sposób rozmawiał. Idź, napij się wody. Ochłoń.

– Nie! Najpierw… – Evan wyrywał się z jego uścisku.

– Nie wejdziesz tam teraz. Ochłoń, powiedziałem.

– Myślisz, że się ciebie boję?!

– A powinieneś. A teraz na dół. Już.

Obrócił go i pchnął ku schodom. Poczekał, aż zniknie mu z oczu.

Gdy Seell wszedł, Astin, już ubrana, porządkowała posłanie.

– Było trochę głośno – szepnęła.

– Musi to strawić.

– Pójdę do niego.

Złapał ją za rękę, gdy chciała go ominąć.

– Nie, nie teraz, niech się uspokoi.

– Muszę mu wytłumaczyć! I nie widziałam go tyle czasu.

– Odczekaj jeszcze. Nie spodziewał się takiego widoku.

Usiadła na łóżku i patrzyła, jak Seell zbiera swoje rzeczy.

– Chyba niedługo odlatujecie, skoro się zjawił.

– Tak miało być, wiesz o tym. A bratu się nie tłumacz, jesteś dorosła.

Rozejrzał się, jakby w poszukiwaniu czegoś, co mógł pominąć, i obrzuciwszy ją długim spojrzeniem, wyszedł.

Astin przez chwilę wpatrywała się w podłogę, po czym wstała. Wygładziła ślad, jaki zostawiła, siedząc na posłaniu, i poszła szukać Evana. Przeszła wszystkie pomieszczenia. Stanęła na schodach przed wejściem, rozejrzała się. Usiadł na tym samym kamieniu, na którym poprzedniego dnia ona siedziała z Seellem. Wrzucał do wody, co było pod ręką.

Nie spojrzał na nią, gdy podeszła.

– Nie poznaję cię. Oszalałaś. Z nieznajomym. – Cisnął kamieniem w wodę. – Czym cię uwiódł?

– Niczego nie rozumiesz.

– Też tak gadał, a czego tu nie rozumieć?!

– Znam go od dawna.

Zastygł z uniesioną ręką, chcąc rzucić patykiem, i spojrzał na nią.

– Skąd?!

– Z Centrum. Był pacjentem.

– No tak! – Uderzył się w czoło. – „Bezzębny staruszek”. Twój staruszek nieźle się trzyma i rozwala wszystkich naokoło.

– Wiem, co robił.

– Czyli co?

– Był poszukiwaczem w Niezależnej Międzygalaktycznej Korporacji, tam czasami używa się broni, jakbyś nie wiedział.

– O, proszę! A powiedział ci, co robi teraz?

Suchy patyk z cichym plaśnięciem uderzył w wodę. Astin podeszła bliżej i spoglądała, jak przesuwa się po powierzchni, zbyt lekki, by zatonąć, nim odpowiedziała spokojnie:

– Coś podobnego, w innej firmie.

– Co ci naobiecywał?

– Niczego nie obiecywał.

– Myślisz, że zostanie? Albo wróci?

– Nie. Powiedział, że nie.

Wpatrzył się w nią z niedowierzaniem.

– A ty, mimo wszystko…

– Przynajmniej jest uczciwy, nie kłamie.

– Tak?! – Roześmiał się. – A powiedział, kim naprawdę jest?

Strzepnęła niewidzialny pyłek z ramienia i odwróciła się do Evana gwałtownie.

– Przestań!

– Powiedział?

– Jesteś męczący.

– A ty zaślepiona!

Rzucił w patyk garścią kamieni. Patyk zakołysał się gwałtownie.

– To moja sprawa – odparowała. – Zajmij się swoim życiem i spróbuj którąś tak zaślepić, bo jak dotąd ci nie wyszło.

– To nie było miłe.

– Tak jak twoja złość!

Chciała odejść.

– Poczekaj. Mam powody, żeby się wkurzać. Usiądź, porozmawiajmy spokojnie.

Usiadła z wahaniem.

– To nie jest ktoś dla ciebie, Astin.

– Nie wiem, o czym mówisz, przecież wkrótce zniknie.

– Ale masz nadzieję.

– Nie. – Spojrzała pod nogi.

– Masz! Widzę! Ale dobrze, twoja sprawa. Chcę tylko cię uchronić przed cierpieniem, ostrzec. – Zamilkł na chwilę. – Ta obecna firma to spreparowana fikcja, by mógł czegoś szukać, bo nie jest weryfikatorem. To mundurowiec, służy w Uzuz w niezłej randze, na którą trzeba zapracować. To urodzony zabójca.

Zaśmiała się nerwowo.

– Nie, niemożliwe. Służy? Tam są rozkazy, a on nie cierpi kogokolwiek słuchać.

– Obudź się! To jego muszą słuchać!

– Nie, to do niego nie pasuje. – Potrząsała głową.

– Ty w ogóle go nie znasz! Powiedział ci, dlaczego tu jest?

– Bo zdarzyła się awaria statku, gdy przeszukiwał świat w Kionie. Przecież ty go przywiozłeś.

– Tak, ale ta awaria nazywa się torpeda i nie w Kionie, tylko w Affter, gdy Siły Zbrojne tamtej Galaktyki chciały go dorwać. Słyszysz?! Galaktyki, nie jakiegoś światka. Musiał nieźle zaleźć im za skórę. Nie o poszukiwacza im chodziło, lecz o tego, kim jest naprawdę. A wiesz, co robił ostatnio? Handlował bronią. Oto twój poszukiwacz.

Pobladła Astin wpatrywała się drętwo w bąbel powietrza na wodzie. Mienił się barwnymi refleksami dziennego światła. Naraz pękł, rozpryskując się kropelkami. Drgnęła, spojrzała na Evana.

– To nie oznacza, że jest zły. Ma jakieś powody.

– On cię opętał! Umie pogrywać, jak oni wszyscy.

– Bo akurat ty zawsze jesteś szczery!

– Niby kiedy nie byłem?

– Czyj jest statek, którym poleciałeś? Nie mów, że go wynająłeś, bo cię nie stać. Też masz tajemnice, o których mi nie mówisz.

– To nie twoja sprawa.

– Tak jak nie twoją sprawą jesteśmy ja i Seell. Wiem o nim więcej, niż ci się wydaje.

Wstał z kamienia.

– Dobrze. Nie będę się wtrącał. Ostrzegłem. – Odszedł kawałek i odwrócił się. – Jeszcze jedno i nie wrócę do tematu. Astin, tacy jak on nie żyją długo.

Patrzyła za nim, aż zniknął za budynkiem.

•

Seell wziął prysznic i ubrał się. Chciał wyjść na lożę, ale się wycofał, dostrzegając Evana i Astin przy wodospadzie. Zszedł do jadalnego. Kończył jeść, gdy pojawił się Evan. Nałożył sobie dwie proteinowe kostki i porcję musu witaminowego. Zasiadł naprzeciwko i wskazując gardło, warknął:

– Mam siniaka.

Seell odsunął tacę.

– Mam cię przeprosić?

– Na to nie liczę.

– I słusznie.

Evan przez chwilę jadł w milczeniu. Naraz rzucone z impetem sztućce odbiły się od blatu i z brzękiem uderzyły o podłogę.

– Nie jesteś jej wart!

– Wiem.

– To po co…?!

– Bo chcieliśmy, a tobie nic do tego.

– Trochę mi do tego, bo jestem jej bratem, a ciebie znam. Wiem, jakim jesteś sku…

– Nie musisz kończyć. I mam gdzieś, co sądzisz. Dorośnij wreszcie. Nie znam się na tym, ale wasze spotkanie nie tak powinno wyglądać. I odczep się ode mnie i Astin, koniec tematu. Co z Iluzjanem?

Evan odpowiedział dopiero po chwili.

– Będzie gotowy jutro wieczorem albo pojutrze.

– To dobrze.

Wstał, rzucił tacę do utylizatora i skierował się do wyjścia.

– Seell?

– Tak…? – Zatrzymał się.

– Nie jesteś ciekawy, co jej o tobie powiedziałem?

– Nie. Ona mnie zna, ty nie.

Poszedł po Trensetona i wyszedł na zewnątrz. Astin nadal siedziała przy wodospadzie. Machnął ręką, że idzie obejrzeć okolicę. Chciał zostawić ich samych.

Zaszedł na lądowisko, choć nie było czego sprawdzać. Nawet gdyby ktoś chciał, nie miał miejsca, by wylądować. Cała wolna przestrzeń została zajęta przez ślizgacz i wahadłowiec. Włóczył się po okolicznym terenie. Napotykał tylko stare, spróchniałe pnie. Nikogo, kto przyczaiłby się za drzewem czy wzniesieniem. Westchnął. Przynajmniej coś by się działo.

Gdy wrócił, Astin z Evanem siedzieli na schodach przed budynkiem. Rozmawiali.

– Minęło południe, przygotuję coś do jedzenia. – Dziewczyna zniknęła za wejściem.

Evan spojrzał na niego pytającym wzrokiem.

– Daj spokój, tutaj są tylko robaki – mruknął Seell, siadając obok.

– Masz rację, tamto to nie moja sprawa.

Seell nie skomentował jego słów, tylko powiedział:

– Teraz wiadomość, która cię ucieszy: odstawisz mnie do Uzuz i jesteś wolny.

– Co?! To dlatego, że miałem coś przeciwko…

– Skądże. – Zaśmiał się lekko i spoważniał. – Po prostu muszę wracać. Czy wydaje mi się, że wyglądasz na zmartwionego?

– Zdaje ci się. A ten powrót to zapewne przez tamto na Blun.

– Nie będę ukrywał, że tak.

Usłyszeli wezwanie na posiłek.

Nikt nie kwapił się do rozpoczęcia rozmowy. Jedli, obserwując się ukradkiem, niczym gracze próbujący zgadnąć myśli przeciwnika, zanim ten się odezwie. Ale żadne z nich się nie odezwało. Gdy Astin sprzątała z blatu, Seell zerknął na zamyślonego Evana, który bawił się serwetką.

– Są jakieś kłopoty z naprawą? Pewno sporo trzeba zapłacić.

– Co…?

– Pytałem, ile to będzie kosztować.

– Kosztować? Dziesięć tysięcy ssa.

– Faktycznie niemało. Musimy przemyśleć trasę, aby zabrać zostawiony sprzęt.

Evan skinął głową i znowu zajął się serwetką. Naraz wstał.

– Muszę coś załatwić. Wrócę wieczorem.

Odprowadzając go wzrokiem, Seell przez chwilę się zastanawiał, po czym ruszył za nim. Gdy stanął w wyjściu, Evan właśnie wszedł na szlak. Sięgnąwszy do kieszeni, przystanął, a potem zniknął za drzewami.

Seell wpatrywał się w miejsce, w którym stracił go z oczu, gdy podeszła Astin.

– Kiedy odlatujecie?

– Jutro lub pojutrze.

– Krótko pocieszę się bratem.

– Niedługo będziesz miała go z powrotem. Czy mógłbym skorzystać ze ślizgacza? Chciałbym zabrać coś ze statku. Wrócę przed zmrokiem.

– Oczywiście, Seell.

Obrzuciła go wzrokiem i odeszła.

Do yangi. Nie chodziło jej o brata.

•

Leciał do aglomeracji, w której widzieli wahadłowiec, nie wiedząc, na co liczy. Evan mógł być gdziekolwiek. „Snuję teorię spiskową, a on…” – myślał i naraz zaklął, docierając do lądowiska.

Wahadłowiec i tamten statek stały obok siebie. Spostrzegł wolne miejsce pomiędzy kilkoma jednostkami. Wylądował. Rozejrzał się. Doskonale. Był niewidoczny dla osób wychodzących z lokalu.

To nie był świat przyjazny dla broni. Wahał się. Klnąc, zostawił ją w kokpicie. Przy wejściu wmieszał się w grupę wchodzących. Zanurzył się w pasemka dymów używek snujące się leniwie w zgodzie ze spokojną, dyskretną melodią płynącą nie wiadomo skąd.

Tętniące przytłumionym gwarem pomieszczenie spowijało przyćmione światło. Stanął w zacienionym miejscu przy ścianie.

Przesunął wzrokiem po bywalcach okupujących bar, następnie po siedzących przy stolikach. Zatrzymał spojrzenie na ustawionym w rogu sali. Wydało mu się, że zza sylwetek gości lokalu dostrzegł Evana. Czy to on? Przesuwał się wzdłuż ściany w poszukiwaniu lepszej perspektywy, ale zawsze ktoś zasłaniał. Naraz goście przy stoliku stojącym w sąsiedztwie wstali i odeszli. Seell się cofnął. Może teraz…

A jednak Evan!

Kim byli jego trzej towarzysze? W dwóch, których widział z profilu, było coś znajomego. Nie mogąc sobie przypomnieć co, skupił uwagę na trzecim, siedzącym tyłem do niego. Ten naraz odchylił głowę i przeczesał ciemne włosy palcami. Zajaśniały pasma. Seell zbladł.

Rozmawiali jeszcze chwilę i odeszli, zostawiając Evana.

– Evan, zatłukę cię… zatłukę – szeptał Seell, odprowadzając Hanta wzrokiem.

Opanowawszy ochotę, by zrobić to natychmiast, stanął przed lokalem i obserwował, jak przywódca arsenalistów idzie w stronę statku.

– Twoje ostatnie chwile, skurczybyku, ostatnie. – Ruszył do ślizgacza.

Evan i Hant. Evana wynajął Granon, obaj znali Hanta. Nowa gra Namiestnika Uzuz? „Ale jaka?” – zastanawiał się podczas lotu powrotnego.

Nawet gdy szedł szlakiem, kombinował na wszystkie strony, o co w tym chodzi. Już widać było budowlę, więc stanął. Opanował się, by przybrać obojętny wyraz twarzy.

Astin wygrzewała się w resztkach kończącego się dnia, siedząc w rekreacyjnym fotelu przy wodospadzie.

– Nie zadrapałem ślizgacza. – Wymusił uśmiech.

– Coś się stało?

– Dlaczego pytasz?

– Jesteś blady.

– Nie, wszystko w porządku.

Przez chwilę przyglądała się swoim dłoniom.

– Dlaczego Uzuz?

– Jest tak samo dobre jak każda inna ocalała Galaktyka – powiedział zaskoczony.

– Na którym świecie?

– Nie zdecydowałem jeszcze. Byłem trochę tu, trochę tam. – Wzruszył ramionami.

Pokiwała głową, wstała i wcisnęła dezaktywację fotela. Gdy złożył się w kwadrat, wzięła go pod pachę.

– Chyba się położę. Prawie wieczór, zaraz zjawi się Evan, a pewno macie o czym pogadać.

– Tak.

Do jadalnego wszedł z Trensetonem. Położył go na blacie. Nalał sobie wody i usiadł twarzą do wejścia. Popijał, wpatrywał się w płynnik i czekał.

Wreszcie rozległy się kroki na wejściowych schodach i później w korytarzu.

Nie zareagował, odgłosu ich rytmu nasłuchał się na pokładzie Iluzjana.

Evan stanął w wejściu i przez chwilę spoglądał na niego, nim wszedł.

– A tobie co? Źle się czujesz?

Seell pomału uniósł głowę, wstał i ruszył ku niemu.

– Zaraz poczuję się lepiej – warknął.

Walnął Evana pięścią, ten poleciał do tyłu i upadł. Łapiąc się za szczękę, spojrzał z przestrachem.

– Odbiło ci?! Jesteś nienormalny!

– Być może. Ale nie jestem podstępnym, kłamliwym skurczysynem!

Złapał go za ubranie na piersiach, dźwignął i rzucił na blat. Nim ucichł łomot przewracanych siedzeń, ponownie go uchwycił i pchnąwszy, przywarł z nim do ściany.

Byłeś na pokładzie, gdy się mną zabawiał? – wycedził Evanowi wprost do ucha. – A może patrzyłeś z ciemnego kąta?

– Nie wiem, o czym mówisz.

– O Hancie!

– Ja… Nie… To nie tak.

– A jak, skurczybyku, jak?!

Twarzą niemal dotykał twarzy Evana, gdy wpatrywał się mu w oczy. Ten, zmartwiały, nie był zdolny wykrztusić słowa.

– Seell! Co robisz?! – Przerażony głos Astin rozległ się przy wejściu.

– Odejdź, Astin.

– Puść go!

– Odejdź.

– Ale…

– Odejdź! Nic mu nie zrobię, lecz ma coś do wyjaśnienia.

– Ale Seell!

– Wyjdź! Nic mu nie będzie.

Gdy wahając się, usłuchała, pchnął Evana w stronę blatu.

– A teraz pogadamy o Hancie. Siadaj.

– Kim jest Hant? – mruknął Evan, ocierając usta z krwi.

– Zaraz znowu ci przywalę! Niedawno cię z nim widziałem. Ułożyłem już sobie wszystko i pasuje jak ulał. Jeszcze raz powiesz nieprawdę, to nie będę zważał na obietnicę, jaką dałem przed chwilą. Jesteś w załodze tego skurwiela. Czy tak?!

– Nie. No… jakby nie. To skomplikowane.

– Wyjaśnij to, najlepiej od początku i tak, żebym zrozumiał.

Evan przygryzł puchnącą wargę i skrzywiwszy się, macał ją przez chwilę.

– Gdy to się stało, no, ten atak Vikonów, rozpoczynałem pracę jako pilot w Korporacji Przelotów Międzygalaktycznych – zaczął. – Na mój pierwszy lot zaprosiłem rodziców z siostrą. Opatrzność Wszechświata. Byliśmy wtedy w Tevo. Rodzice tam zostali, ja z Astin wróciliśmy do Kiony, ale zmieniło się wszystko. Już nie było mojej firmy i nie mogłem znaleźć zatrudnienia. Przez przypadkowe osoby dowiedziałem się, że ktoś poszukuje dobrego pilota.

– To był Hant.

– Tak.

– Wiedziałeś, czym się zajmuje?

Skinął głową.

– Ten interes dopiero się rozwijał. Na początku nie było to nic wielkiego. Potraktowałem to naiwnie jako przygodę, w której nieźle zarabiałem. Ale Hant rozwijał organizację, przyjmował nowych członków i zaczął zabijać wchodzących mu w drogę.

– No proszę, nie jesteś taki niewinny.

– Nie zabijałem! Powiedziałem, że nie chcę w tym uczestniczyć.

– I co, pogłaskał cię?

– Najpierw się wkurzył, ale dał mi spokój, widząc, że nie potrafię. Tylko pilotowałem.

– Rozumiem. Odwracałeś oczy: problem nie istnieje, sumienie masz czyste. Wiesz co? Teraz, gdy tak na ciebie patrzę, jeszcze bardziej lubię siebie. Ale zdążaj do sedna.

– Zgubiłem ładunek. Cały transport. Nie wiem, co się stało: awaria systemu czy coś innego. Do tej pory nie mam pojęcia, dlaczego ładownia była niedomknięta, a system o tym nie poinformował. Przy tym kontenery były źle ustabilizowane i wszystko… – Strzelił palcami. – Hant się wściekł. Zabezpieczenie ładunku nie należało do mnie, ale to mi wystawił rachunek. Tego, co zarobiłem, było za mało, więc później nie wypłacał mi udziałów. Chciałem odejść, ale się nie zgadzał. W końcu odpuścił, i tak nie miał ze mnie zbytniego pożytku.

– Dał ci odejść? – Seell łypnął podejrzliwie.

– Niezupełnie. Jeszcze sporo zostało do spłacenia. Miałem przysiąść w jednym miejscu, by nie musiał szukać, gdyby mnie potrzebował. Zdarzyło się to kilka razy.

– Jak teraz.

– Tak.

– Skurczybyk. – Seell zgrzytnął zębami, myśląc o Granonie. – Spotkałeś się z nim. Po co?

– To nie był pierwszy raz.

– Wiem.

– Skąd?!

– Evan! Gadaj.

– To ja chciałem tego pierwszego spotkania, by zapłacić resztę, żeby dał mi spokój. Mówiłeś, że sobie poradzisz.

– Nie zgodził się.

– Nie, bo miałem zrobić coś jeszcze.

Seell czekał chwilę.

– No, szybciej.

– Miałem dać znać, który świat będziesz przeszukiwał jako ostatni.

– To dlatego bałeś się utraty zlecenia – wycedził Seell. – Tego na Blun nie zrobiłeś dla mnie, tylko dla Hanta, bo to on miał mnie dorwać, nie Affter. A na drugim spotkaniu powiedziałeś, że wracam do Uzuz. Co jeszcze?! Co jeszcze mu zdradziłeś?!

– Że będziesz na Andeli po sprzęt – wyszeptał Evan, spuściwszy wzrok.

– I co, przyglądałbyś się, jak ten skurczysyn… Nie, skądże! Odwróciłbyś oczy!

– Nie. Miałeś wracać sam. Bo teraz się zgodził.

– Więc gdybym tego nie odkrył… Wiesz, jak się nazywa to, co zrobiłeś?!

– Myślisz, że przyszło mi to łatwo?! – Evan zerwał się z miejsca i chodził nerwowo w tę i we w tę.

– Czy ty siebie słyszysz?!

– Gdy dawał mi zlecenie, nie wiedziałem, czego naprawdę chce. To zrozumiałem dopiero na tym pierwszym spotkaniu. Zauważył mój brak entuzjazmu, bo wiesz, co powiedział? Żebym nie martwił się o siostrę. Nie muszę ci tłumaczyć, co dawał mi do zrozumienia. Nie miałem wyjścia! Nie dziw się, że wybrałem ją. – Usiadł i mruknął: – Nie wiem, co jest pomiędzy tobą a Hantem, ale tego na Blun nie zrobiłem ze względu na niego.

– Nie dziwię się temu, jakiego wyboru dokonałeś, ale mogłeś mi zaufać i powiedzieć o wszystkim.

– Powiedzieć? Seell! Bałem się. Przecież byś się wściekł. A zabić to dla ciebie jak… splunąć.

– No jasne, masz swoje zdanie. – Seell się skrzywił.

– Co zrobisz?

– Jak to co? Nie odlecę, póki nie załatwię sprawy ze skurczybykiem, co i tak było nieuchronne. Tylko czy teraz mogę ci ufać?

– Możesz. Już nie ma sensu, bym cokolwiek ukrywał.

Seell przyglądał mu się z namysłem.

– No dobrze. To jednak nie oznacza, że nie mam ochoty ponownie ci przywalić. Jakim sposobem spotkaliście się na Cantonie? Tego nie mógł planować wcześniej.

– Gdy wyszliśmy z pasma, powiadomiłem go, że chcę się z nim widzieć.

– Wiedziałeś, że jest w pobliżu?

– Nie byłem pewny. Ale ma bazę w Kionie na Agos i mógł w niej przebywać.

– Nie sprawdzałem Agos.

– Bo nigdy nie była zamieszkana. Częste wstrząsy tektoniczne i piaskowe burze. Mało wody.

– Byłeś tam?

– Byłem.

– Evan, i mógłbyś później tak…

– Nie wiem – szepnął Evan. – Ale mi ulżyło, że się dowiedziałeś.

Zamilkli. Seell uchwycił płynnik, wstał i dolał wody.

– Też chcesz?

Gdy skinął głową, postawił przed nim naczynie i usiadł.

– Ilu ma Hant ze sobą?

– Około pięćdziesięciu. Ale skład się zmieniał, bo zdarzały się straty w…

Seell uśmiechnął się pod nosem.

– Bywało.

– Teraz rozumiem, dlaczego tak mu zależy. Wściekał się wtedy. Jest ostry, ale traktuje wszystkich jak rodzinę, którą być może…

– Nie obchodzi mnie psychologiczny rys skurczysyna – warknął Seell. – Wiesz coś o jego planach? Gdzie jest teraz?

– Miał lecieć na Andelę. A co tam zaplanował, nie mam pojęcia.

– Podczas spotkania z tobą widziałem z nim jeszcze dwóch. Ilu było na statku?

– Nie wiem. Ale w podobnych sytuacjach nie zabiera wszystkich. Reszta pewno siedziała w bazie. Jest taka dziesięcioosobowa grupa, którą zazwyczaj ma przy sobie.

– Tak. – Seell znów się wykrzywił. – Ma taką ulubioną. Będę zakładał, że teraz są tylko oni. Załatwię to tutaj.

– Tutaj? Może go już nie być na Cantonie.

– Połączysz się z nim i umówisz na spotkanie.

– Nie słyszałeś?! Pewno go nie ma!

– Zawróci. Powiesz, że skopiowałeś nośnik, w którym oznaczyłem największe składy. I wspomnisz o jakimś problemie z Iluzjanem, przez co wylecę później.

– Na co mu kopia, jeśli potem będzie miał oryginał?

– Trudno znaleźć mały nośnik. Nie wie, gdzie go trzymam, a ja mu go nie oddam. Zaproponujesz sprzedaż. Podarunek będzie podejrzany. Musimy szybko wybrać miejsce na spotkanie. Puste, oddalone od zabudowań. To nie może być tamta aglomeracja. Ty znasz Canton.

– Ty… ty wiesz, co ze mną zrobią, jeśli coś pójdzie nie tak?

– Evan, do yangi dupy, dlaczego za każdym razem muszę cię przekonywać?!

– Tak, przekonałeś mnie do wyprawy do Affter i jak o mało się nie skończyło?!

– Nie bądź śmieszny. Nie ja cię przekonałem, lecz zadanie wykonywane dla Hanta. Powiedz, co mam zrobić, gdy już wiem o wszystkim? Najrozsądniej byłoby lecieć do Uzuz, ignorując Andelę. Logiczne. Ale co wtedy Hant pomyśli o tobie? I jeszcze jedno. Nawet gdybym dał się złapać po tym, jak mnie wystawiłeś, nigdy nie byłbyś bezpieczny. Dużo wiesz, a już nie należysz do jego rodziny. Gdy powinie mu się noga, niepowodzenie może przypisać tobie, jak w przypadku tego ładunku. Więc myśl szybko o takim miejscu. Ja, choć z bólem serca, mogę jeszcze poczekać z ukatrupieniem skurczybyka i polecieć do Uzuz. Decyduj.

– Nie patrzyłem na to w ten sposób – wyszeptał Evan.

– Teraz to nieistotne, myśl.

– Nie znam całego Cantona.

– Myśl!

Evan przez chwilę skrobał się po głowie.

– No, może jest takie. Ale tu nie użyjesz broni. Powietrze jest naszpikowane patr-dronami, które od razu prześlą alarm do odpowiednich służb. Pojawią się natychmiast, by sprawdzić, co się dzieje.

– Co za świat! – Seell skrzywił się. – Później będziemy się martwić. Teraz nie marnuj czasu, powiadamiaj go.

– Nie znam współrzędnych tego miejsca. Muszę ściągnąć z nawigacji wahadłowca.

Sięgnął do kieszeni jednej, drugiej i rozejrzał się po podłodze. Wstał i podniósł leżący pomiędzy przewróconymi siedzeniami komunikator.

– Zmień kieszenie na głębsze – zakpił Seell.

– Do tej pory wystarczały. – Evan włączył opcję transferu i przeglądał napływające dane. – Mam.

– Na co czekasz? Daj z nagłośnieniem.

– Nie wiem, czy potrafię udawać, a jeśli…

– Potrafisz, potrafisz. Ze mną poszło ci nieźle.

Evan odetchnął kilka razy i wprowadził kod.

– Co jest? – To był Hant.

Oparte o blat dłonie Seella zacisnęły się w pięści. Wpatrywał się w komunikator, jakby chciał przez niego przeniknąć.

– Jesteś jeszcze na Cantonie? – zapytał Evan.

– Nie.

– Szkoda, bo coś mam.

– Cóż ty, Zant, możesz takiego mieć?

– Skopiowałem lokalizacje największych składów z jego nośnika.

– O… – Przez chwilę trwała cisza. – Zapewne byłbym zainteresowany, ale wkrótce będę je znał.

– Nie nosi nośnika przy sobie i wątpię, aby zdradził, gdzie jest.

– Racja. Skurczysyn jest twardy. Dobrze. Jestem zainteresowany. Prześlij zawartość.

– To nie prezent. Chcę statek, którym poleciałem do Uzuz.

– Hm… jest drogi, zatem prześlij te informacje, zobaczę, czy są tego warte.

– Nie dostaniesz ich w ten sposób. Nie jestem naiwny.

– No proszę. – Hant zaśmiał się. – Czegoś się przy mnie nauczyłeś. Ale mi się spieszy, muszę zabrać resztę z Agos i nie zawrócę.

– A ja potrzebuję tego statku albo waluty, bo całą oddałem tobie. Zdążysz dolecieć, posiedzi dwa dni dłużej, niż planował. Ale jeśli nie chcesz, w porządku, poszukam kogoś innego.

– Poczekaj. – Hant przez chwilę mruczał przekleństwa. – Dobrze.

– Podam ci współrzędne spotkania.

– Nie. Nie będę ponownie afiszował się na Cantonie. Spotkamy się na orbicie.

Seell się skrzywił.

– Twój „Taro” nie ma hangaru startowego. Jak przedostanę się na pokład?

– Ale ma przyburtowy dok, zapomniałeś?

– Nieużywany.

– Był użyty i działa.

– Dobrze – przytaknął Evan, gdy Seell skinął głową.

– Podam współrzędne, gdy dotrę. Żeby moja fatyga była tego warta, Evan.

– Będziesz zadowolony.

– Oby. – Hant się rozłączył.

Evan odetchnął, jakby przez dłuższy czas coś powstrzymywało go od oddychania, i spojrzał spode łba.

– Nie podoba mi się to.

– No widzisz, dobrze ci poszło. I wiemy, że ma ze sobą tylko stałą grupę. Znasz ten statek?

– Zdarzało mi się go pilotować.

– Jak wygląda dostęp do mostka? Podejdę niezauważony, gdy wejdziemy?

– Tak. Odcina go od reszty gródź. A od niej do mostka jest kilka kroków.

– Na statku nie chodzą uzbrojeni?

– Nie.

– Brzmi nieźle.

– Masz jakiś plan?

– A co tu planować? – Seell wzruszył ramionami. – Najważniejsze, żebym dostał się na pokład. Niedługo Hant może się odezwać. Zrób coś z tym, by nie było takie widoczne. – Wskazał szczękę. – I uprzedź Astin, że nas nie będzie. Wymyśl coś.

– Powiem prawdę.

– Chyba zgłupiałeś!

– Nie odpuści.

– Twoje zmartwienie. – Seell wstał i pochylił się nad Evanem. – Zbyt ciężkie dla ciebie są reguły tej gry, ale wlazłeś w nią, przystępując do Hanta. Nie będzie ci miło, lecz wiń siebie.

Ruszył ku drzwiom, gdy dopadły go słowa Evana:

– Seell, przepraszam.

Nie odpowiadając, skinął głową i…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dreyn