MICHAŁ CHOLEWA

Gra o sumie niezerowej

© 2023 Michał Cholewa

© 2023 WARBOOK Sp. z o.o.

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja i korekta: Karina Stempel-Gancarczyk, Word_Factor

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Projekt okładki: Atelier Du Châteaux

Ilustracja na okładce: Jan Jakub Jasiński

ISBN 978-83-66955-47-9

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń,
www.warbook.pl

Prolog

Stocznia tętniła życiem. Złożona z dziesiątek rozrzuconych w przestrzeni konstrukcji doków, magazynów i sektorów mieszkalnych rozmieszczonych nad błękitnym globem drugiego księżyca Beijing, była niczym zawieszone w czerni miasto, pełne ruchu, blasku i mrówczej pracy tysięcy ludzi i maszyn. Wielkie ruchome elementy iskrzące się refleksami świateł pozycyjnych sunęły przemieszczane przez całe ławice świetlnych punktów dronów i niewielkich pojazdów załogowych. Frachtowce bez przerwy przybijały do rękawów towarowych i odbijały od nich, pomiędzy rozrzuconymi instalacjami krążyły promy. Prace przeprowadzano tu bez przerwy – a teraz, w decydującej i krwawej fazie wojny, były szczególnie wytężone. W głównym sektorze stoczni, położonym w samym centrum, nieustannie trwały remonty nieprzerwanego strumienia okrętów wracających ze strefy walk.

W tej chwili wszystkie stanowiska głównej strefy naprawczej były zajęte – cała jedenastka. Pełna eskadra zwiadowcza, krążownik „Sztuka Wojny” i dziewięć niszczycieli, przechodziła właśnie pospieszne naprawy przed powrotem na front amerykański. Zaraz obok remontowano pancernik „Bezwzględność”, tak ciężko uszkodzony, że znad Nowego Drezna musiał być prowadzony przez szperaczy eskortowca. Na miejsce w strefie oczekiwały bliźniacza molochowi „Dominacja” i dwa krążowniki, „Atak z cienia” i „Obława”, wszystkie uszkodzone podczas rajdów buntowniczych sił Tygrysów Changbai – a zapewne wkrótce miały pojawić się kolejne okręty. Dziesiątki techników w skafandrach pospiesznie kończyły ostatnie prace przy towarzyszących „Sztuce Wojny” niszczycielach, by zwolnić miejsce dla trzech uszkodzonych jednostek. Wokół dwóch z nich już rozmontowano rusztowania, a z centralnej części stoczni szły dwa holowniki, mające wyprowadzić gotowe jednostki w przestrzeń.

Nieopodal, w rejonie prac o niższym priorytecie, tkwiły oplecione instalacjami stoczniowymi wojskowe desantowce „Infiltracja” i „Cios w serce” oraz cztery długie i wrzecionowate kadłuby imperialnych niszczycieli na rutynowych przeglądach, czarno odcinające się od błękitnego tła, jakie tworzyła powierzchnia księżyca Beijing. Niewielki – w skali głównej stoczni systemu Hebei – zespół pracujący przy nich był jednak i tak liczniejszy niż załogi głównych doków w innych stoczniach, a każdy okręt, spowity w blask reflektorów pojazdów i ludzi, zdawał się niemal otoczony rojem świetlików.

W porównaniu z większą częścią stoczni, gdzie trwały intensywne prace, sektor, który zajmowały jednostki osobistej eskadry Liao Tzu, mógłby wydać się niemal opustoszały. Strefa była oddalona od pozostałych o kilka kilometrów, otoczona sondami sensorycznymi, a w prowadzącym ku niej korytarzu przestrzeni nieustannie stacjonował patrolowiec, mający zawracać wszelkie zbłąkane jednostki. Nie było tu tylu świateł i ruchu, jedynie nieliczne zespoły techników i ekspertów miały dostęp do jednostek. A zmiany w nich wprowadzane były niezwykle poważne. Cztery krążowniki, uwięzione pomiędzy rusztowaniami jak poczwarki w kokonach, wydawały się rozebrane niemal na części, zaś ich puste śródokręcia wyglądały jak wyrwane potężnymi ciosami. W otwartych wewnętrznych przestrzeniach błyskały światła – co oznaczało, że intensywne prace trwały też w środku, niemal we wszystkich korytarzach i przedziałach. Każda z czterech jednostek przepoczwarzała się powoli w nową postać, konieczną dla planów Niebiańskiego Smoka.

***

Liao Tzu musiał przyznać, że lubił obserwować przestrzeń stoczni i kosmicznych stacji, zapewne z podobnych przyczyn, jakie niegdyś sprawiały, że tak fascynujące dla wielu były porty. Obraz pełnego gracji tańca setek jasnych iskier, powolny, precyzyjny balet olbrzymich okrętów liniowych i zwinność mknących pomiędzy nimi mniejszych jednostek i wahadłowców w pewien sposób oczarowały go, nawet nie tyle z racji umiejętności dowódców i koordynacji stalowych gigantów, ale z powodu wrażenia, że w martwą i zimną przestrzeń tchnięto życie. Ktoś młodszy mógłby uznać to za dziwactwo, jednak Liao traktował tę słabość raczej jako używkę dla swego zmysłu estetycznego.

Teraz również na środku jego kajuty na pokładzie „Szmaragdu”, obok olbrzymiej projekcji mapy strategicznej skolonizowanej przestrzeni, znajdowała się mniejsza, prezentująca przekaz na żywo z obserwacyjnych sond rozmieszczonych wewnątrz stoczni. Pozwoliło to admirałowi, siedzącemu przy czarce parującej herbaty, cieszyć wzrok spektaklem, zamiast – co nakazywało poczucie obowiązku – zajmować się nieustanną próbą odgadnięcia zamiarów Niebiańskiego Smoka na podstawie zmian wprowadzonych przez SI na planie toczonej przez Liao wojny.

– Nie wydaje się, by nawet twoja wola, admirale, była w stanie przyspieszyć prace nad okrętami – głęboki, przyjemny głos dobiegał bezpośrednio z półmroku za plecami Liao.

Dopiero później uszy admirała wychwyciły cichy szum uruchamianych projektorów i z cienia wynurzyły się dwie dobrze mu znane postacie.

Kobieta, drobna i niewysoka, niemal tonęła w strojnej czerwono-złotej szacie. Miała gładkie, jakby dziecięce rysy twarzy i antracytowe oczy mandaryna trzeciego stopnia, a jej misternie upięte czarne włosy ginęły we wstęgach i ozdobach. Towarzyszący jej mężczyzna, wysoki, postawny i z malującą się na twarzy spokojną dumą, nosił złotą szatę haftowaną w płomienne feniksy. Liao zawsze kojarzył się z mędrcami występującymi w kostiumowych vidach. Być może był to efekt krzaczastych brwi i długiej ciemnej brody, a może głębokiego, spokojnego głosu. Admirał wiedział oczywiście, jak nazywają się jego goście, lecz w umyśle Liao Tzu na stałe pozostali po prostu Kobietą o Oczach Mandaryna oraz Feniksem. Dlaczego ich imiona zostały tak łatwo zatarte przez te określenia – również nie miał pojęcia. Żaden aspekt relacji z nimi nie był dla niego w pełni zrozumiały.

Zarówno Feniks, jak i Kobieta o Oczach Mandaryna pojawiali się na „Szmaragdzie” właściwie nieustannie od początku wojny, choć o ich wizytach wiedział jedynie sam admirał – nikt z imperialnej załogi, podobnie jak niemal nikt w całym Imperium, nie miał wszak pojęcia o roli, jaką odgrywali w strukturze władzy. Wiedział, że ta para obserwowała poczynania – zarówno jego, jak i pozostałych na pokładzie okrętu – setką oczu kamer i czujników przez cały czas, ale zjawiali się u niego w swoich widmowych postaciach tylko wtedy, gdy taka była wola Niebiańskiego Smoka. Tak jak teraz.

– Jestem tylko człowiekiem. – Liao podniósł się z miejsca i wyszedł zza stołu, by pokłonić się przybyszom. – Miewam chwile, kiedy mój umysł potrzebuje oderwania się od obowiązków. Prostota prac na okrętach jest odświeżająca, kiedy porówna się ją z misternymi mozaikami strategicznych planów. Myślę, że działa na mnie kojąco.

Para przybyszów podeszła bliżej; ich szaty zafalowały delikatnie, poruszane niewyczuwalnym wiatrem.

– Czyż wojenne plany nie są dla admirałów czytelne niczym otwarte księgi?

Tym razem pytała kobieta. Jej głos był głęboki i jakby szeleszczący, nadający słowom w wysokim imperialnym obcą melodię. Ani trochę nie pasował do delikatnej, niemal dziecięcej twarzy.

– Istotnie, zwykle jestem w stanie je odczytać – zgodził się Liao Tzu. – Teraz jednak pochodzą od samego Niebiańskiego Smoka, a jego nieskończony umysł pozostawia mnie daleko z tyłu.

Domyślał się już, jaki był powód pojawienia się gości w jego kajucie. Przybyli w związku z ostatnimi ruchami unijnej Czwartej Floty, jej śmiałym poczynaniem sobie w przestrzeni oraz zbliżaniem się nie tylko do centralnych systemów Imperium, ale i do samego Hebei.

– Myślę, że bardzo nie doceniasz własnego umysłu, admirale. – Kurtuazyjnym słowom nie towarzyszył żaden gest czy choćby zmiana wyrazu twarzy.

Liao Tzu przez chwilę milczał, spoglądając na mozaikę punktów gwiezdnej mapy i oznaczone na niej pozycje grup bojowych. Obraz wojny, jaką od miesięcy toczyło Imperium, laikowi musiałby zdawać się niezwykle korzystny. Czerwone ikony reprezentujące siły Niebiańskiego Smoka głęboko wcięły się w terytoria Unii i Stanów Zjednoczonych, powoli, ale niepowstrzymanie prąc naprzód – a obrońcy, coraz mniej liczni, cofali się pod naporem. Kilkanaście jasnych oznaczeń obrazowało bitwy przełamujące w sektorze Wisconsin, a potężne zgrupowanie, niegdyś dowodzone przez Kong Nexiego, a teraz przez Han Xianmei, parło szybkim marszem wprost ku Albionowi. Imperium, jak się wydawało, było u progu zwycięstwa.

Ale ten pozornie doskonały układ miał skazy i Liao dostrzegał je bez problemu. I nie były nimi przybliżone punkty uderzeń unijnej Czwartej Floty admirała Kuertena, która wdarła się głęboko w imperialną przestrzeń, ani znaczone fioletem miejsca, gdzie widziano okręty zbuntowanych Tygrysów Changbai. Rysy tkwiły raczej w imperialnej odpowiedzi, pozornie rozsądnej, lecz niepasującej do całości obrazu.

– Gdyby istotnie tak było, zapewne potrafiłbym przekonać was, dostojni, do moich rozwiązań. Tymczasem ustawicznie postrzegam samego siebie jak zagubione dziecko w otoczeniu tytanów.

Słowa w wysokim imperialnym doskonale nadawały się do dworskich konwersacji. Były nieprawdopodobnie skuteczne w maskowaniu goryczy.

– Niepokoi cię kierunek, w jakim prowadzi nas Niebiański Smok. – Kobieta uśmiechnęła się, ale uśmiech ten zamarł tuż powyżej linii ust. Jej cichy głos zdawał się płynąć po pokoju jak strumień. – I obawiasz się, że ścieżka, którą zmierzamy, zaprowadzi nas na manowce.

Jej jednolicie czarne oczy nie połyskiwały odbitym blaskiem nielicznych lamp kajuty, zdawały się być wyciętymi w przestrzeni otworami prowadzącymi w otchłań. Gdzieś na ich dnie połyskiwał odległy jakby o cały wszechświat blask.

– Realizuję rozkazy Niebiańskiego Smoka – odpowiedział Liao po chwili milczenia, towarzyszącej wpatrywaniu się w plan. – Moje zrozumienie stojącego za nimi większego celu nie jest zapewne dla niego konieczne.

– Być może jednak jest konieczne dla ciebie?

Skłonił się lekko i zafrasowany spojrzał na mapę. Znał ją w zasadzie na pamięć. Spędził długie godziny przy stole, obserwując pozycje imperialnych okrętów, ich kursy i rozkazy, i usiłując dostrzec plan, który skrywały. Na pozór nie było trudno odgadnąć, co stoi za takimi, a nie innymi poleceniami – by wzmocnić centralne systemy Imperium przed atakami Czwartej Floty, z frontu wracały całe zespoły bojowe, do stolic prowincji ściągano też eskadry z mniej istotnych systemów. Do dowódców okrętów blisko centrum Imperium wysłano rozkazy rejsu ku samemu Hebei, by bronić stolicy. Ale zarówno intensywność działań, jak i ich przebieg nie chciały w żaden sposób pasować do ruchów wroga.

– Jestem pewien, że gdy uzna to za właściwe, wyjawi mi jednak swój plan i będę mógł cieszyć się pięknem pejzażu, który naszkicował.

Admirał miał szczerą nadzieję, że faktycznie tak będzie. Podczas rozmów, jakie czasem przeprowadzał z Niebiańskim Smokiem, zawsze starał się szczerze mówić o własnych wątpliwościach i dokładnie tłumaczył, z czego wynikają. Za każdym razem władca słuchał go cierpliwie, podkreślał, jak bardzo jest wdzięczny za jego ekspertyzę – i nie zmieniał nic lub też modyfikował jakiś zupełnie nieznaczący element planu.

– Nie boisz się, że kiedy go zobaczysz, nie spodoba ci się? – zapytała nagle Kobieta o Oczach Mandaryna. W jej wyrazie twarzy i tonie była jakaś subtelna zmiana, która zagrała w wypowiedzi ledwo zauważalnym dysonansem, jakby mówiła o czymś o wiele bardziej sobie znanym, niż chciała przyznać. Choć Liao doskonale wiedział, że w przypadku jego gości zapewne nie istnieje coś takiego jak bezwolny odruch, to jednak – na krótką chwilę – poczuł irracjonalny niepokój.

– Myślę, że zaufanie polega właśnie na tym, iż wierzę, że tak nie będzie.

Kobieta o Oczach Mandaryna zrobiła wdech, jakby chciała coś powiedzieć, ale zanim zdążyła to uczynić, odezwał się Feniks, pozornie nadal pogrążony w obserwacji spektaklu świateł stoczni.

– Powiedz mi, Liao Tzu – zaczął. – W jaki sposób ty zareagowałbyś na zmiany na froncie, gdyby decyzja zależała wyłącznie od ciebie?

Admirał pokiwał powoli głową. Miał rację – spotkanie było kolejnym z tych, podczas których musiał formułować swoje uwagi co do przebiegu wojny, uwagi, które jak zwykle trafią gdzieś w pustkę.

– Myślę, że inaczej próbowałbym zażegnać problem pojawienia się unijnej Czwartej Floty w imperialnej przestrzeni – powiedział po krótkim namyśle.

– Obawiasz się, że Niebiański Smok nie przywiązuje do niej wystarczającej wagi?

– Wręcz przeciwnie – odparł natychmiast admirał.

– Interesujące.

Projekcja mężczyzny obróciła się od przekazu ze stoczni, by spojrzeć na admirała z życzliwym uśmiechem, w którym Liao uważnie wypatrywał oznak protekcjonalności. W tej chwili Feniks bardziej niż kiedykolwiek przypominał mu vidowego mędrca – brakowało mu tylko zaawansowanego wieku.

– Czwarta Flota, tym bardziej dowodzona przez Nijala Kuertena, to z pewnością godny przeciwnik dla każdego imperialnego zgrupowania – powiedział Liao Tzu, podchodząc do projekcji. – Jest jednak daleko poza swoim terytorium, pozbawiona linii zaopatrzeniowych i możliwości stoczniowych, które pozwoliłyby naprawić znaczniejsze uszkodzenia. Z każdym dniem i każdą potyczką staje się słabsza i mniej groźna. A walczyć musi często.

Wskazał na cały fragment imperialnej przestrzeni iskrzący się od naniesionych nań oznaczeń sygnalizujących pojawienie się najeźdźców i starć z siłami obronnymi pomniejszych kolonii.

– Tymczasem my zdajemy się traktować ją tak, jakby była o wiele większym zespołem, i to w pełni sił. Zamiast wydać jej bitwę i zniszczyć, wycofujemy lokalne siły do stolic prowincji, a wszystkie rezerwowe eskadry na złamanie karku pędzą do Hebei. Ściągamy jednostki z frontu. Postęp na wszystkich kierunkach zwolnił i jedynym zespołem, który utrzymał tempo w ofensywie, jest zgrupowanie Han Xianmei, i to tylko dlatego, że nie mamy jak do niego szybko dotrzeć.

– Z pewnością zgodzisz się, admirale, że bezpieczeństwo Imperium jest ważniejsze niż postęp na obcym froncie.

Liao Tzu westchnął.

– Bezpieczeństwo Imperium nie może być w tym przypadku oparte na zamknięciu się w twierdzach. Wymaga aktywnego pościgu i całkowitego wyeliminowania zagrożenia. My tymczasem umacniamy się, czekając, aż zbierzemy wszystkie zespoły. Ściągamy siły z kilku kierunków frontu, dajemy naszym przeciwnikom czas na wytchnienie, osłabiamy separację frontu unijnego i amerykańskiego i nadal jeszcze nie wykonaliśmy poważnego ruchu przeciwko Czwartej Flocie. Całe przedpole oddajemy admirałowi Kuertenowi, który z pewnością świetnie wie, jak je wykorzystać.

Obie projekcje przyglądały się Chińczykowi z uwagą, sprawiając wrażenie, jakby chłonęły każde słowo. Kobieta o Oczach Mandaryna lekko uniosła podbródek, a mężczyzna jakby w namyśle gładził długą, bujną brodę.

– Zagrożenie płynące z działań unijnych sił nie wynika wyłącznie z liczby okrętów – powiedział wreszcie swoim łagodnym, głębokim głosem. – Każdy ich sukces zwiększa postrzeganą siłę Wu Shena i jego buntowników i daje im nadzieję, że ich rebelia nie jest skazana na porażkę. Dlatego nie możemy pozwolić, by admirał Kuerten wygrał jakąś dużą bitwę. Nie wolno nam stracić ani jednego dużego systemu, bo każde takie wydarzenie Tygrysy Changbai wykorzystają do wzmocnienia swojej sprawy.

– Czwarta Flota już daje siłę Tygrysom, ponieważ sami jej na to pozwalamy – powiedział z przekonaniem admirał. – Cofając się do systemów centralnych, skupiając na ruchach Europejczyków, pozostawiliśmy Wu Shenowi swobodę ruchu i poszukiwania sojuszników.

Obie projekcje spoglądały nań nieprzeniknionymi holograficznymi oczyma.

– Pościg za Tygrysami nieustannie trwa, admirale. – Kobieta uśmiechnęła się delikatnie i lekko przekrzywiła głowę. – Nie jest prowadzony tak intensywnie jak wcześniej, przy użyciu pańskich okrętów, lecz już wkrótce Wu Shen i jego siły przysłużą się Niebiańskiemu Smokowi o wiele bardziej, niż gdyby zostały zniszczone w bezimiennej potyczce. A kiedy ten czas nadejdzie, wierz mi, Liao Tzu, będziesz o nim wiedział.

Admirał skinął głową, choć nie czuł się przekonany. Nie miał wątpliwości, że istnieje jakiś zamysł odpowiadający za obecny stan rzeczy i że w niektórych sytuacjach wykorzystanie wywiadu i służb specjalnych mogło przynieść lepszy efekt niż nawet bardzo silna grupa pościgowa. Zapewne bowiem o tym właśnie mówiła jego rozmówczyni, o informatorach, prowokacjach i w miarę możliwości publicznym aresztowaniu i procesie zdrajcy. Liao cały czas odnosił jednak wrażenie, że najbliższe otoczenie Cesarza nie docenia tego, jak wielu dowódców we flocie nadal szanowało Wu Shena i było skłonnych go wysłuchać.

– Być może warto też sprawić, by to, co mówi Wu Shen, przestało być dla niektórych potencjalnie atrakcyjne. By nie natrafiał na tak przychylne uszy.

– Co masz na myśli?

Liao Tzu przez chwilę milczał, rozważając kolejne słowa.

– Zmieniliśmy sposób prowadzenia wojny. Stała się bardziej… bezwzględna. Wielu sądzi wręcz, że owa bezwzględność jest premiowana ponad dotychczasowe wartości.

– Wojna zawsze była bezwzględna.

Admirał westchnął. Mimo wielu rozmów jego goście zdawali się głusi na argumenty inne niż te odwołujące się do efektywności. Gwałtowne, brutalne ataki często przekraczające granice konwencji były dla nich skuteczną metodą, ponieważ szybko doprowadzały do rozwiązania. Czasem Liao Tzu miał wrażenie, że cała Gwardia Smoka, potężna organizacja wewnątrz sił zbrojnych – i dla wielu tak skuteczna droga do awansu – służyła Niebiańskiemu Smokowi i jego towarzyszom, by wyselekcjonować osoby zdolne do przekraczania kolejnych granic w imię rozkazu. Pozbawione sumienia lub potrafiące zagłuszyć zarówno jego głos, jak i zasady w imię skuteczności.

– Zawsze była – powiedział wreszcie. – I ludzie stworzyli wiele zasad, by w jakiś sposób próbować łagodzić jej ciosy wymierzone w tych, którzy pozostają wobec niej bezradni. Odchodzenie od tych zasad jest dla wielu sygnałem, że odchodzimy od tego, co czyni nas ludźmi, a stąd tylko krok do wiary w teorie rozpowszechniane przez Wu Shena.

– Czyż wielu ludzkich wodzów nie czyniło tego samego? Nie zrezygnowało z uznanych zasad w imię realizacji konkretnych celów strategicznych i politycznych?

– W istocie. I nazywaliśmy ich zbrodniarzami.

– Ale jednak ludźmi.

Liao Tzu pokręcił głową. Trudno było zaprzeczyć tej żelaznej logice. Ale przecież ludzie, jako gatunek, nigdy nie myśleli logicznie.

– Wtedy zbrodniarze mogli być tylko ludźmi. Teraz, od powstania SI, od roku 2204, to się zmieniło. Ludzie nie są skłonni przyznawać, że sami potrafią być źli i okrutni. Z chęcią uwierzą w inną siłę. I to właśnie wykorzystuje Wu Shen i jego Tygrysy.

Kobiecy awatar delikatnie przekrzywił głowę i obrócił się ku niemu. W półmroku pomieszczenia blada cera zamieniała drobną twarz w maskę, z której wyzierały oczy jak okruchy obsydianu.

– Rozumiem – powiedziała jego rozmówczyni. – Czy aż tak źle widzisz naszą sytuację?

– Widzę w niej… słabości, okno możliwości, które nasze działania otwarły dla przeciwnika – odparł Liao Tzu. – Nasze natarcia na UE i USA zwolniły, unijne jednostki grasują po imperialnych systemach niepowstrzymywane, a Wu Shen ma czas docierać do potencjalnych stronników, których zresztą nasze działania stworzyły. Co więcej, wszyscy oni pozostali w Imperium – wielu doświadczonych, utytułowanych i pozbawionych pozycji na froncie dowódców. A lojalna i gotowa puścić argumenty Wu Shena mimo uszu Gwardia Smoka działa w większości daleko na froncie.

Kobieta sprawiała wrażenie, jakby chciała coś powiedzieć, ale druga projekcja powstrzymała ją drobnym gestem.

– Twoje spojrzenie na sprawę ma olbrzymie znaczenie dla Niebiańskiego Smoka – ton Feniksa był uspokajający, a Liao Tzu pomyślał, że słyszał go w ostatnich dniach już zbyt wiele razy. – Wiedz, że rozważa on wszelkie twoje spostrzeżenia z niezwykłą uwagą i wpływają one w znacznym stopniu na kształt ścieżki, którą kroczy.

– Służę Cesarzowi. – Chińczyk skłonił się głęboko, mając nadzieję, że zawód, jaki odczuwa, tym razem nie jest widoczny.

– Tak. – Dwa głosy, spokojny i głęboki oraz szeleszczący szept splotły się w jedną melodię, kiedy admirał trwał pochylony w pokłonie. Gdy się wyprostował, po postaciach pozostał jedynie powidok w miejscach, gdzie się znajdowały. Spotkanie było zakończone.

Admirał Liao Tzu przez kilka sekund stał nieruchomo, nim pozwolił sobie na ciężkie westchnienie. Powinien był już dawno przyzwyczaić się do rozmów z SI i do coraz większego przekonania, iż służą one czemuś innemu niż poznanie jego propozycji odnośnie do kierunku działań. Jakiemuś tajemniczemu celowi, którego ani Niebiański Smok, ani jego towarzysze zwyczajnie nie chcieli mu podać. Powinien – ale nie potrafił. Za każdym razem jednak zakończenie tego rodzaju narad było równie frustrujące.

Teraz też powoli podszedł do stolika i usiadł przy nim na podwiniętych nogach. Sięgnął po czarkę herbaty, lecz płyn był już niemal letni. Odstawił więc ją i spojrzał ponuro w górę, ku wyświetlonej w pomieszczeniu strategicznej mapie upstrzonej kolorowymi oznaczeniami. Powoli analizował właśnie odbyte spotkanie, każdy ruch, gest i słowo Kobiety o Oczach Mandaryna i Feniksa. Projekcje nie były wszak ludźmi, więc raczej żaden z gestów czy zmian tonu nie były przypadkowe. Musiały stanowić spektakl przeznaczony wyłącznie dla niego, oddzielną wiadomość – być może od pary SI, być może od Niebiańskiego Smoka osobiście. Tak jak lekcją dla niego miała być partia go z mandarynem wiele lat temu, tak teraz lekcją zapewne była gra, którą toczyły z nim SI. I podobnie jak w przypadku nadal stojącego na stoliku w kajucie admirała gobanu natura także tej gry pozostawała dlań tajemnicą. O tamtej rozgrywce Niebiański Smok powiedział, iż miała być ona ostrzeżeniem przed sojuszem UE i USA – i choć Liao z czasem nabierał przekonania, że nie dostał pełnej odpowiedzi, to jednak słowa Cesarza pozwoliły choć częściowo pojąć jej naturę. Tym razem z problemem musiał zmierzyć się sam.

Liao Tzu spojrzał bezradnie na projekcję mapy, a potem ku leżącemu na blacie stolika gobanowi, zamrożonemu w czasie obrazowi dawno zakończonej bitwy z sędziwym Żurawiem. Na biało-czarną mozaikę planszy, pełne zabitych kamieni urny, na odtworzony z pamięci zapis każdego ruchu – i na miejsce, w którym spędził setki godzin, usiłując odcyfrować znaczenie lekcji. Uśmiechnął się niewesoło. Było w pewien sposób ironiczne, że on, dowódca najpotężniejszej floty w historii ludzkości, który spędził całe życie na wojnie, czuł, że nie potrafi w pełni zrozumieć, co mówiła mapa, ani nawet tego, co zostało zapisane białymi i czarnymi kamieniami na rzeźbionej planszy.

Jednak widział z całą pewnością jedną rzecz. Szturm Czwartej Floty i sojusz z Tygrysami były ostatnimi kartami, jakimi UE mogła zagrać, ostatnimi kamieniami dołożonymi do mozaiki. Cokolwiek się miało wydarzyć, znajdowali się w kulminacyjnym punkcie wojny. ■

1. Pułapka

EUS „Kraken”, system Jiangsu IV, 28.02.2215, 10:58 EST

Pomost dowodzenia „Krakena” rozbrzmiewał raportami, a na ekranach łączności pojawiały się kolejne zgłoszenia od zespołów meldujących pomyślne przejście do systemu Jiangsu IV. Na ekranie taktycznym rozgrywał się koniec krótkiej potyczki z imperialnym posterunkiem broniącym strefy – ostatnia nadal sprawna nieprzyjacielska platforma defensywna wypuszczała właśnie kolejną salwę antyrakiet, niepozorną wobec fali idących ku niej exocetów grupy „Nemain”. Dwie eskadry niszczycieli prowadzone przez „Zorię” szły pełnym ciągiem ku wycofującemu się imperialnemu zespołowi patrolowemu. Strefa skoku Dog była pod pełną kontrolą UE.

– Finisce – komandor Vincent Delanov zwrócił się do oficera na stanowisku łącznościowca. – Proszę nadać na „Zorię”, żeby trzymali się planu. Nie byłoby dobrze, gdyby ich poniósł entuzjazm.

– Tak jest. – Porucznik obrócił się w jego stronę i zasalutował do przyłbicy hełmu. W jego głosie napięcie towarzyszące starciu powoli ustępowało radości ze zwycięstwa. Przedwczesnej radości – i Delanov doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Wejście do Zeta II Tau było istotnym punktem planu operacyjnego Czwartej Floty – ale zaledwie jednym z wielu.

Dowódca krążownika skupił uwagę na pracy, teraz podzielonej między obserwację ikon unijnych okrętów na ekranie taktycznym oraz przeglądanie raportów. Na razie istotnie wszystko szło zaskakująco dobrze. Wsparcie Wu Shena pozwoliło unijnym siłom wejść do systemu mniej pilnowanym punktem przeznaczonym dla wojskowych kurierów, dzięki czemu siły zabezpieczające zostały całkowicie zaskoczone – a dodatkowo sparaliżowane sabotażem agentów Tygrysów na miejscu. Przez pięćdziesiąt sześć sekund potrzebnych prowadzącym zespołom do odzyskania obrazu z sensorów po przejściu metrycznym tylko dwie z imperialnych platform defensywnych otwarły ogień. Pozostałe sześć zareagowało, dopiero kiedy w ich stronę poszły pierwsze rakiety – ale wtedy było już za późno, by choćby marzyć o zadaniu strat atakującym siłom. Pierwsza część uderzenia Unii na Zeta II Tau – czy też, jak określała to miejsce potoczna nazwa, Jiangsu IV – była efektywnie zakończona. Delanov miał tylko nadzieję, że pozostałe zespoły Czwartej Floty atakujące trzy inne systemy poradziły sobie równie łatwo.

– Komandorze – słaby głos Nijala Kuertena w komunikatorze oderwał dowódcę „Krakena” od ekranu. – Pozwoli pan na chwilę do mnie?

– Naturalnie, sir. – Delanov odpiął pasy i wstał z fotela, przechodząc na wewnętrzny zapas tlenu kombinezonu. Kilkoma szybkimi krokami podszedł do stanowiska admirała.

Nijal Kuerten, dowódca Czwartej Floty, wyglądał bardzo źle. Ziemista cera na nadmiernie szczupłej twarzy była widoczna doskonale nawet poprzez filtry hełmu skafandra, podobnie zresztą jak to, że kilka widocznych na czole kosmyków wiecznie niesfornych włosów oficera było mokre od potu. Kuerten trzymał obie ręce na oparciach fotela, ale Delanov wiedział, że nawet teraz szczupłe dłonie w rękawicach lekko drżą. Na zapadniętej twarzy oczy dowódcy Czwartej wyglądały tak, jakby świeciły błękitnym blaskiem, choć były to tylko odbicia holoekranów otaczających stanowisko admirała.

– Proszę się nie przejmować. – Szczupły mężczyzna uśmiechnął się słabo. Oczywiście dostrzegł zatroskany wzrok Delanova. – Nigdzie się jeszcze nie wybieram.

Dowódca „Krakena” spojrzał bezradnie na przełożonego. Po kilku sekundach ciszy, podczas których usiłował wymyślić, co odpowiedzieć, zdecydował się milczeć. Kuerten wskazał ruchem głowy na jeden z ekranów przed sobą. Ten pokazywał mapę imperialnego systemu, teraz wzbogaconą o zdobyte przez unijne sensory informacje.

Czternaście godzin rejsu od pozycji dwóch unijnych eskadr znajdowała się planeta Nanjing, największa kolonia w systemie wraz z orbitującą wokół niej olbrzymią, rojącą się od kontaktów strukturą stacji Yuntai. To nie ona jednak była dziś głównym celem unijnego rajdu. Ta rola przypadła w udziale strefie umocnionej Taihu – punktowi przejścia z Jiangsu IV do Hebei, samego serca Imperium. W cień Beijing.

– Zlokalizowaliśmy wzmocnioną eskadrę liniową w strefie portu Yuntai. – Admirał oszczędnym gestem wskazał na raport z pierwszych fokusów sensorycznych nadesłanych przez wysunięte jednostki rozpoznawcze. – W systemie wykryliśmy trzy zespoły patrolowe, prawdopodobnie nie wszystkie. To nieco więcej, niż się spodziewaliśmy.

Delanov przyjrzał się raportowi. Siły przeciwnika – te, które udało się wykryć – były porównywalne do sił grupy „Krakena”, której rdzeń stanowiła eskadra „Nemain”. Porównywalne, ale wcale nie mniejsze.

– Tylko dwie jednostki bojowe przy punkcie skoku Taihu, choć oczywiście platform nie zobaczymy z tego dystansu. – Uniósł brew. – Nie wykrywamy żadnego z kurierów.

Zgodnie z danymi Wu Shena w Taihu, punkcie skoku prowadzącym do systemu Hebei, a tym samym do stolicy Imperium powinny znajdować się dwie jednostki kurierskie, które odpowiadały za szybki transport informacji do Beijing. Na ekranie nie widział żadnej z nich. Spojrzał odruchowo na zegarek. Informacja o ich wejściu do systemu musiała już dotrzeć zarówno do stoczni Yuntai, jak i do Taihu, imperialnej strefy umocnionej przy punkcie skoku. Nie było wykluczone, że goniec był już w drodze do Hebei, by powiadomić sztab o ich ataku.

– Prawdopodobnie czekają bez emisji, podobnie jak platformy. Zapewne chcą mieć pełniejszą informację na temat naszych działań, zanim wyruszą. Godzina, może nawet dwie mogą im wiele dać, zwłaszcza że obserwowanie nas niczym na razie nie grozi.

Delanov skinął powoli głową i wbił wzrok w hologram. Szybko przeliczył oznaczone jednostki wroga.

– Jest ich więcej, niż myśleliśmy. Nawet eskadra przy Nanjing jest dla nas groźna, a jak ściągną patrole, będzie jeszcze gorzej.

– Jedna wzmocniona eskadra liniowa. – Kuerten wydawał się być w o wiele lepszym nastroju niż jego podwładny. Wskazał na odczyty imperialnych jednostek rozmieszczonych na wysokiej orbicie trzeciej planety systemu. – Silniejsza, niż oczekiwaliśmy, to prawda, ale poza tym dokładnie taka, jak informowały Tygrysy Changbai, w dokładnie tym miejscu, gdzie być powinna. Reszta to jednostki patrolowe.

Delanov skrzywił usta. Gdyby podsumować wszystkie widoczne jednostki wroga, było ich ponad trzydzieści, niemal półtorakrotnie więcej od tego, czym dysponował w systemie Kuerten. Taka siła mogła wydać im bitwę i, co więcej, mogła ją wygrać. Była również, co nie uszło uwagi komandora, znacznie większa niż ta, o której mówił im Wu Shen, dowódca imperialnych buntowników.

– Obecność eskadry liniowej w Yuntai jest zrozumiała, ale nawet nie licząc jej, zaskakująco wiele tu silnych patroli – zauważył ostrożnie. – Jakby oczekiwali kłopotów. Jakby się na nas przygotowali.

– Gdyby tak było, Imperium skoncentrowałoby siły w pobliżu punktu przejścia. – Nijal Kuerten nagle zaniósł się kaszlem. Kiedy opanował atak, Delanov dostrzegł kilka kropel krwi na wewnętrznej stronie filtru hełmu przełożonego. W blasku oświetlenia alarmowego na pomoście bojowym zdawały się idealnie czarne, niczym otwory w rzeczywistości. – I spróbowali uderzyć na nasze zespoły, kiedy byliśmy ślepi i bezbronni. Nie zrobili tego, więc raczej nie spodziewali się nas, a przynajmniej nie na tym przejściu. Proszę się nie obawiać, komandorze, Wu Shen nie próbował nas okłamać i teraz wiemy to na pewno.

Vincent Delanov rozważył słowa dowódcy, przez chwilę obserwując obraz systemu z naniesionymi nań ikonami okrętów. Nagle tknęła go nieprzyjemna myśl.

– Czy to znaczy, że dla potwierdzenia lojalności Wu Shena zaryzykował pan Czwartą?

Przez chwilę dowódca „Krakena” myślał, że Nijal Kuerten znów kaszle, ale tym razem był to suchy, krótki śmiech.

– Zaryzykowałem Czwartą, żeby zakończyć wojnę, komandorze, i zrobiłem to już wtedy, kiedy skorzystaliśmy z możliwości projektu Dedal – powiedział po chwili i znów spojrzał na Delanova wzrokiem błękitnym od odbić holoprojekcji. – Tym razem było jednak o wiele mniej dramatycznie. Ryzykowaliśmy tylko nas i eskadrę „Nemain”, a to ryzyko w obliczu naszego planowanego uderzenia na Hebei uznałem za uzasadnione.

– Utrata flagowca mogłaby nas wiele kosztować.

Nawet nie utrata flagowca, poprawił się w myślach Delanov. Utrata Kuertena. W całej flocie nie było w tej chwili nikogo, kto mógłby przejąć jego stanowisko.

– Walczylibyśmy więc do upadłego, by go ocalić. Jednak przyznaję, że zakładałem, iż podstawowym ryzykiem, jakie nam grozi, jest raczej ogólna świadomość możliwego ataku na system, a nie dokładne oszacowanie przez przeciwnika czasu i miejsca naszego przejścia. Ostatecznie, gdyby Wu Shen chciał nas zdradzić, zasadzka mogła czekać na nas tuż po skoku z Beskidów i wejściu w imperialną przestrzeń. Interesujące było jednak, jak dokładne są jego źródła. I są… dość dokładne.

Dowódca krążownika powoli skinął głową. Kuerten miał oczywiście rację. Dzięki obserwacjom poczynionym teraz mogli do pewnego stopnia traktować informacje Wu jako aktualne. A to pozwalało zachować większy spokój podczas realizacji planu.

– Rozumiem, admirale – powiedział, obserwując samotną imperialną eskadrę tkwiącą pośród obronnej strefy stacji orbitalnej. – Czy zatem kontynuujemy rozprowadzenie sił według oryginalnego planu?

Szczupły mężczyzna, zdający się niemal tonąć w fotelu stanowiska, obserwował uważnie otaczające go projekcje. W filtrze jego hełmu zabłysło odbicie ekranu taktycznego, a pod nim cień uśmiechu wąskich warg.

– Wszystko wskazuje, że możemy sobie na to pozwolić, nieprawdaż?

Dowódca Czwartej Floty uniósł dłonie, by zapleść je przed sobą na wysokości twarzy. Przez kilkanaście sekund milczał, jakby kontemplując dane ukazywane przez świetlistą konstelację ekranów unoszących się przed jego stanowiskiem.

– Zaczynajmy zatem – odezwał się wreszcie. – Proszę nawiązać łączność ze wszystkimi wydzielonymi zespołami, komandorze. Ruszamy punktualnie o jedenastej dwanaście czasu pokładowego.

Vincent Delanov zasalutował do hełmu i obrócił się ku swojemu stanowisku. Po najbardziej niebezpiecznej części planu Kuertena w tym systemie pora było zacząć realizować te po prostu naprawdę trudne.

***

Od głównego ciała unijnej grupy wydzielonej odłączyło się kilka par niszczycieli, oddalając się od zgrupowania pełnym ciągiem na wszystkie strony i wykreślając kursami półkola, równo podzielone punktami wyrzutu sond sensorycznych. Te rozpoczęły pracę na trajektoriach promieniście oddalających się od unijnego zespołu, poszerzając rozmiar kątowy strefy, z jakiej napastnicy mogli obserwować zarówno planetę, jak i stacjonującą tam imperialną eskadrę skoncentrowaną wokół pancernika „Świadek wieczności”. Zachowanie imperialnej floty było absolutnie kluczowe dla planu Kuertena i każdy jej ruch był obecnie pilnie obserwowany. Siły obrońców pozostawały chwilowo całkowicie pasywne. Ich dowódca wyraźnie przyjął, że napastnicy będą chcieli atakować Nanjing i orbitujący wokół niej kompleks Yuntai – a do ich obrony był przygotowany. Oprócz samych imperialnych okrętów nad planetą rozmieszczono kilkanaście platform defensywnych Simatai III, podobnych do tych, które broniły punktów przejścia. Te już same w sobie mogły stanowić problem dla unijnych sił, a razem z obecnym na orbicie kontyngentem floty z pewnością dałyby sobie radę z atakiem eskadr „Nemain” i „Krakena”. A obrona miała być tylko mocniejsza. Imperialne zespoły patrolowe z całego systemu szły już pełnym przyspieszeniem ku Yuntai, by dołączyć do eskadry.

Unijne jednostki nie skierowały się jednak w stronę planety. Zamiast tego siły towarzyszące „Nemain” i „Krakenowi” połową ciągu ruszyły w kierunku odległej strefy Taihu, wrót systemu Hebei. Przyspieszyły, kiedy niszczyciele wróciły do formacji. W tym momencie imperialny zespół mógł jeszcze próbować je przechwycić przed osiągnięciem celu – musiałby tylko zejść z orbity Nanjing i ruszyć ku strefie. Imperialny dowódca wyraźnie jednak nie mógł lub nie chciał tego robić. „Świadek wieczności” i jego eskadra czekały pozornie bezczynnie, podczas gdy jednostki UE rozpędzały się w drodze ku swemu celowi.

EUS „Kraken”, system Jiangsu IV, 28.02.2215, 12:51 EST

Ktoś kiedyś powiedział, że całą istotą wojny jest oczekiwanie na krótkie chwile bitwy, że prawdziwy żołnierz musi nauczyć się wytrzymywać je i funkcjonować w krótkich zrywach, kiedy ściera się z wrogiem. Z pewnością osoba ta miała wiele wspólnego z Marynarką Wojenną, uznał Delanov. Wyczekiwanie było bowiem kwintesencją działań w przestrzeni. Służba na stanowisku dowodzenia oznaczała długie godziny wpatrywania się w chronometry odliczające czas do starcia oraz stukrotne sprawdzanie przeliczonych wiele razy symulacji. Wiązała się z bezskutecznymi próbami złapania kilku godzin snu, zanim w dokładnie wyliczonym momencie okręty wroga wejdą w zasięg bojowy. Z walką z organizmem, który niemal krzyczał adrenaliną, że spać przecież nie można, bo to sytuacja zagrożenia życia. Z zamykaniem oczu tylko po to, by widzieć wypalone na wewnętrznej stronie powiek kolorowe schematy ekranu taktycznego. Tak, uśmiechnął się do siebie ponuro Delanov. Czekanie było chlebem powszednim marynarzy.

Jiangsu IV nie było w tym względzie wyjątkiem. Od ponad dwóch godzin zespół uderzeniowy prowadzony przez „Krakena” uczestniczył w bitwie, ale po pierwszych kilkunastu minutach intensywnej wymiany ognia z imperialnym punktem kontrolnym strefy skoku przez wiele kolejnych godzin żaden z jego okrętów nie miał wystrzelić ani jednego pocisku. Co jednak nie znaczyło, że to, co działo się teraz, było nieważne. W istocie ten etap operacji był absolutnie krytyczny, choć idący ku Nanjing zespół uderzeniowy nie miał grać w nim głównej roli.

Vincent Delanov od kilkudziesięciu minut wpatrywał się nieruchomo w otaczające jego stanowisko ekrany raportujące stan eskadry, wraz z tym najważniejszym – komunikacją z ambulatorium, gdzie obecnie przebywał admirał Nijal Kuerten. Choć dowódca Czwartej Floty poszedł z ludźmi Kellerman o własnych siłach, z uprzejmym uśmiechem informując, że to drobna sprawa, Delanov wiedział swoje. Wizyty Kuertena w ambulatorium były coraz częstsze i dłuższe, jego raporty medyczne zostały objęte tajemnicą wojskową i nawet Davia Kellerman, oficer medyczna „Krakena”, trzymała język za zębami. Choć komandor starał się być dobrej myśli, puste stanowisko dowódcy na pomoście bojowym przerażało go bardziej, niż był skłonny przyznać. Pociągnął krótki łyk z zasobnika skafandra, próbując zwilżyć zaschłe ze stresu usta. Logika mówiła mu, że obecność przełożonego nie jest konieczna, jeszcze nie teraz. Obecnie całe dowodzenie opierało się na pilnowaniu kursu i oczekiwaniu na ruch Imperium w odległym o ponad jedenaście godzin lotu Nanjing. Imperium jednak nadal nie spieszyło się z reakcją – wyraźnie obrońcy woleli wyruszyć do bitwy, dopiero kiedy zgrupują siły i będą absolutnie pewni swej przewagi liczebnej. Delanov nie dziwił się temu ani trochę – prawdopodobnie w ich sytuacji sam nie spieszyłby się do starcia, zwłaszcza że z każdą godziną wracające nad planetę jednostki były coraz bliżej.

To jednak nie zmieniało faktu, że dowódca krążownika z trudem ukrywał trawiący mu trzewia, paraliżujący strach, ten sam, który odzywał się za każdym razem, kiedy przełożony dłużej niż zwykle przebywał na kontroli medycznej. Co się stanie, jak pójdzie bitwa, jak cała wojna, kiedy Kuertena zabraknie? Pozostali dowódcy Czwartej Floty z pewnością byli kompetentni, ale Vincent Delanov był głęboko przekonany, że tutaj, niemal w samym sercu Imperium, kompetencja nie wystarczy. Potrzebowali wybitnego umysłu admirała bardziej niż kiedykolwiek.

– Finisce – zwrócił się do szczupłego oficera przy stanowisku sensorów. – Proszę przekazać błyskowo na „Zgubę”, że prosimy o fokus na Yuntai. Sześćdziesiąt sekund.

Zdobywanie informacji pomagało – trochę. Zajmowało umysł.

– Rozkaz na „Zgubę”, sześćdziesiąt sekund fokusu na Yuntai, tak jest – zameldował operator łączności „Krakena”, jednocześnie wprowadzając pierwsze polecenia do konsolety. – Wykonuję.

– Rozumiem.

Komandor odczekał wymagany czas, a potem kolejną minutę, kiedy niszczyciel wypadł z szyku, przerywając przyspieszenie. Zwinna jednostka wykręciła się dziobowymi bateriami sensorów w stronę odległej Nanjing, a następnie skoncentrowała wszystkie czujniki na minimalnym ułamku stopnia przestrzeni, zbierając dane o ruchu na odległej orbicie. Rzecz jasna fokus na tę odległość nie był w pełni efektywny i gdyby imperialna flota naprawdę chciała coś ukryć, zapewne zdołałaby to zrobić, niemniej działanie dawało przynajmniej złudne wrażenie kontrolowania sytuacji. Minęła minuta, potem jeszcze kilkanaście sekund i „Zguba” powoli wykonała ponowny zwrot, by uruchomić główny napęd jonowy. Raport przyszedł, kiedy okręt już zaczął powrót do szyku. Delanov natychmiast otworzył go, przekazując jednocześnie kopię Rattemu przy stanowisku sensorów.

– Transportowce nadal zadokowane przy Yuntai – głos porucznika zabrzmiał w słuchawce po krótkiej chwili. – Kilka mniejszych jednostek porusza się w pobliżu okrętów.

– A eskadra?

– Wygasili ją, a przynajmniej większość jednostek. Mamy namiar tylko na pancernik i dwa niszczyciele, choć nie było łatwo je wykryć. Wszystkie trzy przemieściły się pomiędzy instalacje Yuntai i mimo że nie uruchomiły powłok, złapaliśmy je tylko po charakterystyce hiperspektralnej. Może to jakieś problemy techniczne.

Delanov spojrzał na własną kopię raportu „Zguby”, ukazującą trójwymiarowy obraz Nanjing i przestrzeni Yuntai, w której pomiędzy wyszarzonymi jednostkami technicznymi i frachtowcami jaskrawą czerwienią jaśniały obramowane ikony reprezentujące okręty Imperium. Obraz go niepokoił, głównie dlatego, że zupełnie nie umiał odczytać zamiarów przeciwnika.

– Nikogo więcej?

– Nie mamy danych. Ale muszą być niedaleko, bo nie ma żadnego echa jonówek ani oddalających się kontaktów. Zresztą nie porzuciliby flagowca, to ich największa siła bojowa.

Dowódca „Krakena” skinął głową, przyglądając się z namysłem odczytowi. Nie było całkiem nieprawdopodobne, że imperialna eskadra po prostu przeszła na dyscyplinę emisji i czekała spokojnie na nadejście posiłków – zwłaszcza że, co szybko sprawdził, zespoły patrolowe nadal parły niezmiennie ku Nanjing. Ktokolwiek dowodził siłami obrońców, musiał wiedzieć, że okręty UE bacznie sondują to, co się dzieje przy planecie – i pewnie był gotów do podjęcia odpowiednich działań, żeby utrudnić im obserwację.

Delanov nie mógł się jednak opędzić od myśli, że coś mu umyka, ale nie przychodziło mu do głowy nic, co tamci mogliby zrobić. Wrogie okręty nie miały jak zejść z orbity – jedynym manewrem pozwalającym na uruchomienie głównego ciągu pod obserwacją czujników eskadry „Krakena” było pozostawanie w cieniu planety. Tylko żeby się w nim utrzymać, musiałyby stale oddalać się od okrętów UE. Co można było zyskać ucieczką? I dlaczego, jeśliby już zdecydowali się na ucieczkę gdzieś w przestrzeń za planetą, mieli pozostawić pancernik za sobą?

– Jakieś ślady ewakuacji? – zapytał.

– Nie wydaje się, żeby w ogóle się nią zajmowali. Na planetę skierowano kilka wahadłowców, mniej, niż przewidywaliśmy – kontynuował oficer.

To przynajmniej zgadzało się z oczekiwaniami Kuertena i Delanova. Póki Imperium posiadało siły zdolne obronić planetę, ewakuacja nie miała sensu i faktycznie – kompleksy przemysłowe Nanjing pracowały w normalnym trybie, podobnie zresztą Yuntai.

– Proszę mnie zawiadomić natychmiast, kiedy nastąpi jakakolwiek zmiana.

– Tak jest – potwierdził Ratte. – I… panie komandorze?

– Słucham?

– Panie komandorze, sir, czy… – w głosie porucznika słychać było wyraźne wahanie, jakby chciał zapytać o coś bardzo niewłaściwego.

Delanov miał niemal pewność, że wie o co.

– Proszę się nie krępować, poruczniku.

Ratte kilka razy odetchnął głęboko, zanim znów zaczął mówić.

– Czy pan admirał…? No wie pan. Ostatnio dużo czasu spędza w med-labie. Plotki głoszą, że jest bardzo chory.

Delanov milczał chwilę. Nie mylił się w sprawie pytania podwładnego, ale też nie był to wielki wyczyn. Ostatecznie było tylko kwestią czasu, aż ktoś w końcu zapyta, łatwo dało się zauważyć i środki medyczne przy stanowisku Kuertena, i jego częste pobyty w izolowanym na ten czas ambulatorium. Ludzie naturalnie niepokoili się o przyszłość – zwłaszcza wobec nadchodzących dni.

– Admirał Kuerten ma istotnie dość poważne problemy zdrowotne – powiedział po chwili milczenia. – Ale o ile rzeczywiście jego stan może uniemożliwić mu służbę, to raczej oczekiwałbym tego w perspektywie miesięcy, a nie tygodni.

– Miesięcy. Rozumiem.

Delanov dostrzegł, że Ratte obraca się na stanowisku, by spojrzeć na pusty fotel dowódcy Czwartej Floty.

– Stan admirała był znany dowództwu jeszcze przed wyruszeniem floty z Gibraltaru – uspokoił go. – Gdyby raporty budziły w tej sprawie jakiekolwiek wątpliwości, nie zdecydowano by się ryzykować, powierzając mu dowodzenie.

– No tak.

Komandor dostrzegł, jak operator sensorów pokiwał głową pod hełmem.

– Ale świetnie rozumiem, że się martwicie, poruczniku – dodał. – To całkiem naturalne. I ja również się martwię o admirała… Ale nie w kontekście nadchodzących starć.

– Rozumiem, sir. Dziękuję, sir.

Ratte obrócił się do własnego stanowiska i ekranów. Vincent Delanov pozostał sam z własnymi obawami. Słowa, które przed chwilą powiedział, nie uspokajały go w żadnym stopniu – w końcu wiedział, że wyrażały nadmierny optymizm, ocierając się wręcz o kłamstwo. Nie miał żadnej pewności, jaki naprawdę jest stan przełożonego, mógł tylko to wnioskować z milczenia Kellerman, częstotliwości badań i dawkowania leków z pomarańczowego cylindra, który stał się nieodłącznym elementem stanowiska admirała. I podejrzenia te wcale nie napawały go optymizmem. Był również przekonany, że UE nie zawahałaby się ani chwili przed umieszczeniem zbyt ciężko chorego Kuertena na czele Czwartej Floty – admirał, nawet teraz, nadal był dowódcą niemającym sobie równych. Zresztą hazard był wszystkim, co zostało przypartemu do muru Nowemu Londynowi. I wobec cofania się na każdym froncie nawet zaryzykowanie całej floty wcale nie znajdowało się powyżej akceptowalnego dla UE poziomu desperacji.

EUS „Piołun”, system Jiangsu IV, 28.02.2215, 13:30 EST

Przygotowania, które trwały na pokładzie „Piołunu”, były tak naprawdę zbędne. Już przed wejściem do Jiangsu IV zebrano i sprawdzono sprzęt, a także po raz setny i tysięczny upewniono się, że każdy wie, jakie jest jego miejsce w planie akcji. Gdyby sztukowany oddział złożony z oesów Brisbane’a, kadry Hex Machiny i czterech specjalistów z oddziałów abordażowych miał ruszać za pięć minut, najpewniej atmosfera byłaby identyczna. Każdy w oddziale Wierzby, omawiającym właśnie plany imperialnych transportowców, znał już na pamięć zarówno rozkłady korytarzy we wszystkich typach, jakie mogli napotkać, ich zwykłe systemy zabezpieczeń, jak i kilka najpewniejszych i najszybszych metod otwarcia zatrzaśniętych grodzi. Potrafili, w razie potrzeby, operować ładunkiem, a nawet w ograniczonym stopniu – dziękując po cichu standaryzacji – sterować większością jednostek, choć każdy z oesów miał nadzieję, że nie będzie musiał testować tej konkretnej umiejętności. Teraz pozostawało tylko czekać i kolejnymi sprawdzianami i ćwiczeniami utrwalać w umysłach ścieżki połączeń, brnąć od umiejętności do odruchu. Brisbane obiecał im jeszcze własnego maga – pewnie po to, by nie uzależniać się wyłącznie od major Effington, podległej Fae i Hex Machinie. Transfer się przeciągał, podobno z przyczyn medycznych, i Wierzba jeszcze nie miał pojęcia, czego po nowym specjaliście oczekiwać. Z drugiej jednak strony, mag i tak nie będzie musiał uczyć się tego samego co oni.

Na spowitym gęstymi oparami sztucznie wytworzonego dymu pokładzie hangarowym oznaczonym holograficznymi znakami „Strefa zamknięta – ćwiczenia” trening przeprowadzało właśnie ich wsparcie wojskowe – a przynajmniej jego część, dwa z trzech plutonów zwiadu z Czterdziestego Regimentu. To one zresztą stanowiły główne zmartwienie Wierzby. Nie dlatego, że nie wierzył w kompetencje zwiadowców piechoty kolonialnej. Doskonale zdawał sobie sprawę, że byli świetnie wytrenowanymi specjalistami i robotę – jeśli dostaną szansę – wykonają. Jego problem był zupełnie innej natury.

Wierzba oparł się o ścianę korytarza i przez kilka chwil przyglądał się rozstawionemu przy samym wejściu do hali przenośnemu stanowisku kontrolnemu, obsługiwanemu przez parę techników. Na głównym ekranie widać było przemieszczające się świetlne punkty, jasno jarzyły się sześciokąty symulowanych celów, pojawiały się i znikały symulacje stref ostrzału czy zlokalizowanych kamer. Na bocznych wyświetlaczach widniały podpisane nazwiskami miniatury obrazu sensorów każdego z żołnierzy. Niektóre były zacienione, zapewne oznaczając tych, którzy zostali wyeliminowani. Z mikrofonów dochodziło echo głosów komunikacji radiowej. Ćwiczenia dobiegały końca – dwa z trzech celów były już oznaczone jako zniszczone, a trzeci zamigotał i zmienił kolor dokładnie w chwili, kiedy Polak spojrzał na ekran.

Oświetlenie na hali zmieniło się momentalnie z pomarańczowego na białe. Technicy nadali przez radio sygnał końca treningu, a chwilę później wentylacja bezpieczeństwa wyciągnęła spowijający hangar dym. Zwiadowcy jeden po drugim zdejmowali hełmy i kierowali się do wyjścia z hali na odprawę. Wierzba spojrzał na ekrany i odruchowo poszukał znajomych nazwisk. Oczywiście je znalazł, wiedział, że znajdzie. Pamiętał przecież, które plutony miały ćwiczyć. Podniósł wzrok, patrząc wprost w oczy porucznik Cynthii DaSilvy, która szła pomiędzy innymi zwiadowcami plutonu B. Kilka kroków za nią dostrzegł zwalistą sylwetkę Neve’a. Kobieta zobaczyła go i na moment zwolniła kroku, przerywając rozmowę z idącym obok niej sierżantem. Spojrzała na niego przez trzydzieści metrów hangaru, mrużąc lekko oczy, jakby wiedziała, że to ktoś, kogo powinna poznać, ale nie była pewna kto. A potem jej oczy rozszerzyły się w nagłym zrozumieniu.

Marcin obrócił się i odszedł w głąb korytarza. Może następnym razem odważy się zostać. Jak już uzna, że to, co chciał jej powiedzieć, ma sens.

EUS „Kraken”, system Jiangsu IV, 28.02.2215, 23:36 EST

Choć idący ku Taihu unijny zespół jeszcze przez wiele godzin nie miał napotkać wroga, sama waga operacji sprawiała, że mało kto na pokładach okrętów był w stanie wypocząć. Ponad dwa tysiące marynarzy i oficerów szukało sobie dodatkowych zajęć albo bezskutecznie próbowało złapać kilka godzin snu. Jednak mimo doświadczenia w efektywnym wykorzystywaniu momentów wypoczynku w przedłużającym się stresie kosmicznych starć sen nie przychodził do nikogo – zwłaszcza teraz, kiedy na okręcie rozeszła się plotka, że imperialny zespół zniknął z sensorów obserwujących Nanjing i orbitującą nad nią stację Yuntai. Plotki i przypuszczenia rozprzestrzeniały się wśród załogi niczym pożar. Imperialny zespół podobno już podkradał się pod dwie unijne eskadry. Podobno miał posiłki. Podobno czekała na nich zasadzka. W tej sytuacji mało kto mógł zasnąć, a nikt nie chciał pomagać sobie chemią. Historie o marynarzach, którzy w godzinie próby nie mogli się dobudzić i ciągle jeszcze lekko otumanieni popełniali krytyczne pomyłki, były w marynarce wojennej tak silnie zakorzenione, że kadra medyczna już nawet przestała z nimi walczyć. Większość załogi więc albo trwała na stanowiskach, albo w napięciu oczekiwała na wieści.

Co trzydzieści minut „Zguba” odpadała od szyku, wykonując obrót i przeprowadzając fokus na nieprzyjacielskiej instalacji, by potem wrócić do pozostałych jednostek. Przekazywany przez nią obraz sensorów był, jak odkrywał stojący nad ekranem taktycznym „Krakena” Vincent Delanov, coraz bardziej interesujący.

– Próbowaliśmy namierzyć pozostałe jednostki z eskadry w przestrzeni instalacji Yuntai – mówiła spokojnie i bez emocji komandor La Roya, dowódca niszczyciela. – Ale nic z tego. Obserwujemy tylko zwiększony ruch jednostek technicznych w pobliżu pozycji pancernika i niszczycieli. Jeśli imperialni chcieli je zamaskować w podobny sposób co pancernik, to zrobili świetną robotę. Z drugiej strony, wystarczy, że odholowali je na inną orbitę pomiędzy naszymi namiarami, i wtedy nie mamy szans ich zlokalizować. Z tej odległości jesteśmy mocno ograniczeni rozdzielczością fokusu i czasami ledwo widzimy nawet te trzy okręty.

– Słowem: zniknęły?

– Jak kamień w wodę, Vincent. – Dowodząca „Zgubą” skrzywiła usta w wyrażającym zdegustowanie grymasie. – Jasne, mogą po prostu siedzieć gdzieś po cichu, ale mam wrażenie, że to coś więcej.

Delanov skinął krótko głową i na moment skupił się na danych otrzymanych z niszczyciela. Ufał La Roi i jej intuicji. „Zguba” i „Kraken” były częścią oryginalnego zespołu, w którym admirał Kuerten budował swoją reputację. Czy też raczej pozostałością po nim. Po niedawnym zniszczeniu „Zabójcy” nad Nowym Krakowem pozostały już tylko „Zguba”, „Łowczyni” i dowodzony przez Hauga „Intruz”. Razem z Thando z „Hegemona” czwórka dowódców przez lata bardzo się zbliżyła. Zdecydowana, skrupulatna La Roya zawsze była trochę sztywna w zachowaniu i rosnąca zażyłość pomiędzy oficerami pojawiała się powoli. Ale z czasem się udało.

– A co z tymi trzema, które wyłapaliście? Nie przeprowadzają przy nich żadnych prac?

– Wygląda na to, że nie – potwierdziła komandor. – Jest tak, jak masz w raporcie, my w ogóle nie jesteśmy w stanie zidentyfikować żadnych sensownych zadań wykonywanych przez te jednostki. Fakt, zdarza im się dokować i oddokowywać od stacji, jednak nie trwa to wystarczająco długo, żeby zaklasyfikować te manewry jako coś innego niż na przykład wymiana pasażerów.

– Kilkukrotnie?

– Dokładnie tak. – Kobieta wzruszyła lekko ramionami. – W dodatku te jednostki przebywają cały czas w podobnym rejonie. Te odczyty miałyby sens przez chwilę, ale to trwa od kilku godzin.

– Rozumiem. Dziękuję bardzo.

– Daj znać, jak admirał coś wymyśli. – La Roya krótko skinęła głową. – Sama jestem ciekawa.

– Jasne.

Przez kilka sekund komandor wydawała się rozważać kolejne słowa. Wreszcie jakby się przełamała.

– Jak on się czuje, Vincent?

Dowódca „Krakena” ledwo dostrzegalnie wzruszył ramionami i przybrał zafrasowaną minę.

– Raz lepiej, raz gorzej – powiedział, bezwiednie ściszając głos. – Głównie źle i Kellerman chciałaby trzymać go stale w ambulatorium. Czasem obawiam się, że faktycznie tak byłoby najlepiej.

Przez chwilę przypatrywała mu się w skupieniu, jakby próbowała wyciągnąć nie tylko maksimum treści z wypowiedzi Delanova, ale jeszcze sprawdzić, czy jego mimika, oddech lub spojrzenie nie przekazują jakiejś dodatkowej informacji. Wreszcie kiwnęła głową.

– Rozumiem. Ile z tego widział?

– Wysłałem kilka ramówek z poprzednich fokusów. – Delanov znów wzruszył ramionami. – W ambulatorium już i tak mnie nie cierpią, bo go męczę bardziej, niż powinienem, więc pomyślałem, że co tam. Kazał przekazać, że mamy działać zgodnie z planem.

– Znaczy, że jeszcze się nie martwi?

– On raczej rzadko się martwi – zauważył Delanov. – Teraz też nie wygląda na to, żeby się przejmował.

– Dobry znak, jak sądzę.

– Oby. – Delanov na moment zerknął na ekran taktyczny ukazujący obraz stacji orbitalnej Imperium i tych okrętów, które namierzył fokus dalekiego zasięgu.

La Roya przez chwilę przyglądała mu się badawczo, jakby próbowała wychwycić jakikolwiek obraz troski lub fałszu. Po paru sekundach zrezygnowała.

– No dobra. Odezwę się przy następnym fokusie – powiedziała cicho. – Powodzenia i do usłyszenia za pół godziny. „Zguba” bez odbioru.

– „Kraken” bez odbioru – odparł, przerywając połączenie, po czym cicho dodał: – Trzymaj się.

Przez kilka chwil Delanov nadal wpatrywał się w miejsce, z którego zniknął hologram przedstawiający dowódczynię „Zguby”, a potem przeniósł wzrok na ekran taktyczny. Cokolwiek działo się przy planecie, wciąż odnosił wrażenie, że coś mu umyka.

EUS „Piołun”, system Jiangsu IV, 28.02.2215, 23:51 EST

Marcin Wierzbowski nie zauważył w pierwszej chwili Brisbane’a, kiedy pułkownik wszedł do przyległej do przedziału bloków WE sali przerobionej na pomieszczenie symulacyjne. Był zajęty sprawdzaniem wyników ćwiczenia wykonanego przez Szczeniaka, Delaviente i dwóch oficerów Hex Machiny. To właśnie konieczność współdziałania z ludźmi Fae i specjalistami floty była bezpośrednim powodem nieustannej pracy. Żołnierze nie znali się zbyt dobrze, a odkąd poznali plan operacji, stało się jasne, że każde zawahanie podczas interpretacji meldunku czy nieprawidłowe zrozumienie procedury mogło doprowadzić do katastrofy. Dlatego ćwiczyli właściwie od momentu wyznaczenia składu zespołu. Ruch, walkę, osłonę, prace przy sprzęcie, podkładanie ładunków, desant, procedury Imperium, język. Ćwiczenie za ćwiczeniem, test za testem. W miarę jak godziny zmieniały się w dnie, zespół powoli przestawał być jedynie zbiorem indywidualności. Nadal nie było oczywiście idealnie – Wierzba wolałby mieć co najmniej miesiąc na ćwiczenia. Stawali się jednak wystarczająco zgrani, by cała operacja nie poległa na prostych niedociągnięciach. A przynajmniej nie od razu.

Obserwował właśnie, jak zespół kończy ćwiczenie polegające na kalibracji siły rażenia głowicy wymontowanej z imperialnego pocisku defensywnego, kiedy usłyszał głos oficera w słuchawce komlinka:

– Kapitanie?

Marcin nie odwrócił się. Zamiast tego spojrzał jeszcze raz na trzymaną w rękach listę procedur i kiwnął głową z aprobatą, w reakcji na kolejną minimalną poprawę czasu wykonania zadania.

– Bardzo dobrze – powiedział do Szczeniaka, który z lekko kpiącym uśmieszkiem skończył właśnie wprowadzanie kodu zabezpieczenia na przenośnym terminalu. Ekran zabłysnął zielenią. – Zresetujcie zegar i powtórzcie.

Nie zwracając uwagi na prychnięcie Holendra i ponure spojrzenia dwójki żołnierzy Hex Machiny, obrócił się do dowódcy.

– Jak przygotowania? – William Brisbane lekkim ruchem głowy wskazał na żołnierzy uruchamiających dźwig, by przenieść głowicę na pozycję wyjściową.

Polak, bardziej dla porządku niż z realnej potrzeby, spojrzał na ekran trzymanego w dłoniach datapada.

– Mieścimy się w parametrach we wszystkich scenariuszach. – Przesunął dłonią po ekranie, przeglądając kolejne strony raportów. – Z abordażem i obsługą sprzętu nie powinno być problemów. Wiemy, jak działać na stacji transferowej i na planecie, choć tam, jeśli wywiad zawali z tożsamościami, to i tak niewiele więcej da się zrobić.

– Nie zawali. – Brisbane uśmiechnął się krzywo. – Tylko po to tam są.

Wierzba skinął głową bez przekonania. Nawet będąc oesem, nie w pełni wyzbył się typowo żołnierskiego braku zaufania do wywiadu.

– Teraz chyba najlepiej będzie dać zespołowi odpocząć. Ludzie potrzebują nie tylko koordynacji, ale też formy.

William Brisbane w milczeniu spojrzał ponad jego ramieniem na czwórkę żołnierzy przygotowujących się do kolejnej symulacji. Wreszcie powoli pokiwał głową.

– Przydałby się nam też kontakt z naszym magiem, sir – zauważył Polak ostrożnie. – Im szybciej dołączy do oddziału, tym szybciej się zgramy.

Temat martwił Marcina bardziej, niż byłby skłonny przyznać. Oddział nie dość, że solidnie przerzedzony po utracie Thorne’a i Isaksson, to jeszcze nadal nie dostał obiecanego maga, który był bardzo potrzebny w zadaniach, jakie mieli wykonywać w najbliższym czasie. Zresztą po tym, jak Marcin odesłał protestującą i wściekłą na niego Szwedkę do Walki Elektronicznej, pozostali im tylko ludzie Fae, a ci od pewnego momentu mieli mieć ręce pełne innej roboty. W jego własnym oddziale zaś brakowało kogoś naprawdę dobrego w sprawach technicznych, o prawdziwej walce elektronicznej nawet nie wspominając. A jeśli Wierzba miał jakiekolwiek wyczucie co do zadań oddziału w najbliższym czasie, to rozpaczliwie potrzebowali takiego człowieka.

– Właśnie w tej sprawie przyszedłem. – Australijczyk przesunął wzrok znad ramienia kapitana na jego twarz. – Proszę ze mną.

Wierzba skinął głową, dał Szczeniakowi krótki znak dłonią i poszedł za przełożonym. Dojrzał jeszcze, odwracając się, jak Holender się skrzywił, wywrócił oczami i wymienił porozumiewawcze spojrzenie z porucznikiem Andersem z Hex Machiny. Doskonale, pomyślał Polak, już się jednoczą przeciwko dowódcy. Jeszcze będzie z nich oddział.

William Brisbane poprowadził Marcina nie w stronę – jak ten się spodziewał – przedziałów pasażerskich, gdzie chwilowo przebywał kontyngent przeniesionych na „Piołun” żołnierzy Czterdziestego Regimentu, ale do sali odpraw.

– Trzeba zrozumieć – mówił, wymijając przemieszczających się w korytarzach członków załogi niszczyciela – że nasze zadanie sprawiło, iż musieliśmy stosunkowo szybko ściągnąć całe dostępne rezerwy magów.

Obejrzał się na idącego za nim Marcina, ale ten milczał.

– Wielu z nich jest tuż po przyspieszonym szkoleniu, kilku przechodziło proces implantacji neurozłączy już w trakcie ataku Imperium na Nowy Kraków. Zabraliśmy wszystkich, co do których istniała duża szansa, że sprawdzą się w zadaniu.

W komunikatorze głos Australijczyka brzmiał, jakby ten mówił z wahaniem, choć Wierzba w zasadzie spodziewał się takiego wstępu. Zdawał sobie sprawę, jak bardzo brakowało teraz UE ludzi i sprzętu. Warci swej wagi w złocie magowie byli ściągani z każdego dostępnego miejsca jako wsparcie dla sił mających walczyć z nacierającymi wojskami Imperium. Do Czwartej Floty nie oddelegowano ich wielu i byli to głównie ludzie albo świeżo po szkoleniu, albo jeszcze w jego trakcie. Wierzba świetnie zdawał sobie sprawę że nawet oesy mogą liczyć najwyżej na kogoś takiego, i to w najlepszym przypadku.

– Naszym podstawowym ekspertem podczas misji będzie major Effington. – Pułkownik obrócił się, jakby chciał sprawdzić reakcję Polaka. Jego twarz zdawała się całkowicie bez wyrazu. Wierzba w sumie dokładnie tego oczekiwał. Effington była doświadczonym magiem Hex Machiny, jednym z niewielu naprawdę dobrych, jakich mieli.

– „Podstawowym”…? – pozwolił pytaniu zawisnąć w powietrzu.

Fae, dowodząca zespołem Hex Machiny, miała własne priorytety i grała, jak cała jej jednostka, we własną grę, w wielu sprawach niezwykle mało elastyczną. Była inteligentna i zdeterminowana i stanowiła bardzo niebezpieczną niewiadomą w równaniu, które i tak już nie wyglądało dla oesów dobrze. Zdecydowanie wolał nie musieć polegać jedynie na niej.

– Oczywiście starałem się również pozyskać maga, który odpowiadałby tylko przed nami – Brisbane jakby odczytał myśli Wierzby. – Było trochę problemów, głównie medycznych, i jeszcze do dziś nie miałem pewności, czy to okaże się możliwe. Ale na szczęście się udało.

Obaj mężczyźni weszli do sali, teraz pogrążonej w blasku uruchomionych holoekranów, po których przemykały szybko zmieniające się kształty. Mag siedział pomiędzy nimi, tyłem do dwójki oficerów, wprost na pokładzie niczym medytujący mnich. Jego sylwetka była teraz tylko czarnym kształtem na tle migających obrazów. Ku swojemu zaskoczeniu Marcin rozpoznał siebie na jednym z nich – było to stare zdjęcie z akt osobowych, nie tylko przed oesami, ale też przed czasem, kiedy służył w Czterdziestym Regimencie.

– Jestem przekonany, że doskonale się porozumiemy – powiedział Marcin półgłosem, zdając sobie sprawę, że oficer najprawdopodobniej jest już na ich wspólnym kanale łącznościowym.

– Och. – Polak wyczuł w głosie przełożonego szybko stłumioną nutę rozbawienia. – Tego akurat jestem pewien. Poruczniku?

Mag wstał jednym płynnym ruchem jak unoszące się w powietrzu widmo i obrócił się w ich stronę tak, że Wierzba mógł mu się przyjrzeć. A raczej jej.

– Ty sukinsynu… – wycedził, zupełnie nie przejmując się tym, że nie tylko mówi do starszego oficera, ale że mag z całą pewnością usłyszała jego słowa. Czuł, jak w jego żołądku rośnie wielka lodowa kula przerażenia i poczucia winy. Patrzył nieruchomo w półmroku pomieszczenia na jasne włosy i rysy – znajome, choć zmienione przez antracytowe oczy mag.

A Camilla Isaksson patrzyła na niego.

***

Marcin Wierzbowski siedział ciężko na fotelu sali odpraw „Piołunu” i patrzył wprost w nieruchome oczy porucznik Camilli Isaksson. Niedawna kapral pozornie nie zmieniła się wiele. Jej jasne, krótkie włosy nadal zdawały się aktywnie przeciwdziałać wszelkim próbom ułożenia ich. Jej rysy twarzy pozostały właściwie takie same, podobnie jej sylwetka czy chód. Zniknęły za to drobne odruchy i mimika. Była teraz taka sama, ale obca – jakby jej ciało zajął jakiś rodzaj demona, obserwującego Wierzbę nieruchomym spojrzeniem czarnych oczu.

– Gratuluję awansu – powiedział wreszcie, bardzo chcąc, żeby brzmiało to swobodnie. Nie brzmiało.

– Jest regułą, by magowie nosili stopnie oficerskie – odpowiedziała mu, nie zmieniając wyrazu twarzy. – To usprawnia ich wykorzystanie.

Głos był już częścią nowej Isaksson. Nadal znajomy, ale jednocześnie też zupełnie inny. Cichy, niemal pozbawiony intonacji, w niepokojący sposób brzmiący jak część chóru minimalnie przesuniętych w fazie identycznych głosów.

– Tak, wiem… – mruknął Polak, rozpaczliwie usiłując nie dać po sobie poznać, jak niepokojące wrażenie budziło w nim towarzystwo zmienionej przyjaciółki. – I jak się czujesz?

– Od czasu do czasu pojawiają się bóle głowy, rozkojarzenie i zaburzenia widzenia – odparła dziewczyna. – To dość typowy objaw po implantacji neurozłącza. Biorę leki. Pomagają.

Żachnął się. Dlaczego nie mogła zrozumieć tego pytania zgodnie z intencją?

– Wiesz, co mam na myśli.

– Nie, ale domyślam się, co możesz mieć – odparła. Była zwrócona w jego stronę, lecz nie widząc jej źrenic, a tylko całkowicie nieruchomą twarz, nie wiedział, jak zinterpretować jej odpowiedź.

– …Ale nie zamierzasz mi odpowiedzieć, bo lubisz, jak się męczę, zgadując? – Uśmiechnął się, jak zawsze, kiedy razem żartowali. Przez chwilę nie zareagowała, potem odpowiedziała własnym uśmiechem, dokładnie takim samym jak kiedyś, choć pozostawiającym dziwne wrażenie bycia nie tyle odruchem, co efektem umyślnego przywołania grymasu.

– Nie, nie sprawia mi to przyjemności – odparła, a jej czarne oczy nagle błysnęły, odbijając blask lamp. – Poza tym nie zrozumiesz, jak się czuję, więc zgadywanie byłoby bezproduktywne.

Marcin zmarszczył brwi. Dawniej zapewne uznałby te słowa za jeden ze zwykłych żartów rzuconych przez Szwedkę w trakcie przekomarzań. Teraz jednak odnosił wrażenie, że miały one jakieś inne znaczenie.

– Czuję się dobrze – podjęła porucznik. – Wydaje mi się, że przynajmniej częściowo jest to kwestia świadomości własnej użyteczności. Sporą częścią jest też wygaszenie emocjonalnych… zakłóceń. Łatwiej się skupić.

Pokiwał głową. Problemy z emocjami były czymś, co ostatnio rozumiał szczególnie dobitnie. Nadal śnił o Nowym Krakowie. Nadal miał przed oczami twarze rodziców, kiedy odwiedził ich w mieszkaniu w Kazimierzu, rozmowę, wsparcie, pokój Barbary. Równie dobrze pamiętał zapis termojądrowej detonacji nad strefą ewakuacyjną, nagranie, które obejrzał raz na pomoście bojowym „Piołunu”, a które wracało do niego niemal każdej nocy. Wiedział oczywiście, że cokolwiek tam się zdarzyło, trwało jedynie ułamki sekund. Ale nie w jego snach.

– Rozumiem.

Kącik ust Isaksson drgnął lekko, jakby w zaczątku niewesołego uśmiechu.

– Nie.

Na kilka chwil zapadła cisza. Wreszcie przerwał ją Polak.

– Cieszę się, że to właśnie ty jesteś z nami w zespole – powiedział. – Zastanawialiśmy się, kto do nas trafi i, skoro już zostałaś magiem, dobrze mieć cię blisko.

Uśmiechnął się krzywo, ale grymas został natychmiast zduszony przez ciężar atmosfery w pomieszczeniu. Miało to zabrzmieć wesoło, ale jakoś – nie zabrzmiało.

– Myślę, że wszyscy potrzebujemy ostrożności. Szanse skutecznego przeprowadzenia całej operacji są… – zamilkła na moment, jakby szukała dobrego słowa lub też po prostu wahała się, czy je wypowiedzieć – …niewielkie.

– Zawsze optymistka?

– Nie. Mag ma, między innymi, wspierać proces decyzyjny. Od tego jestem. A do tego potrzeba rzeczywistej oceny sytuacji. Inaczej byłabym tu tylko obciążeniem.

Jej głos, ze wszystkimi składającymi się na niego półtonami, zadźwięczał metalicznie i Wierzbie przypomniała się ich ostatnia rozmowa przed jej ewakuacją z Nowego Krakowa.

– Ciągle się o to gniewasz? Musiałem…

– Nie. To było szczerze wyrażone stanowisko i trafna ocena mojej przydatności. Doceniam to.

– Naprawdę?

Było coś nienaturalnego w tym, że każde, nawet najprostsze i najbardziej trywialne stwierdzenie zdawało się uruchamiać w Szwedce pełen proces analizy, jakby obracała każde zdanie w głowie, rozbijała na części, sprawdzała uważnie, zanim udzieli odpowiedzi.

– Przyznaję, że na początku tak nie myślałam – powiedziała wreszcie, patrząc na niego nieruchomym wzrokiem. – W tym czasie miałam do tego bardzo emocjonalne podejście. Teraz wiem, że to było nierzeczowe.

Z jakiegoś powodu poczuł się dziwnie nieswojo. Nawet nie słowa go niepokoiły – zdawał sobie sprawę, że takie zdanie mógł wypowiedzieć każdy – ale cała jej postawa, spojrzenie i bezosobowy ton dziwnego, jakby powielonego głosu. I świadomość, że to, co powiedziała, nie kryło w sobie ani żalu, ani nostalgii, ani jakichkolwiek emocji tamtej Isaksson sprzed przemiany. Była to po prostu przemyślana, dokładna i precyzyjna odpowiedź. Nagle poczuł, że chce zmienić temat.

– Mówiłaś, że mamy niewielkie szanse.

– Tak.

– Jak niewielkie?

Znowu chwila przemyślenia, odrobinę zbyt długa jak na zwykłą rozmowę, dająca nieprawdopodobnie chłodne poczucie ciężaru odpowiedzi.

– Więcej niż osiem procent. Mniej niż dziesięć. Oczywiście szacunkowo.

– Nie brzmi to najlepiej, fakt – uśmiechnął się niewesoło Wierzba. Rzecz jasna zdawał sobie sprawę, że ich zadanie jest paskudnie trudne. Ujęcie tego w liczby pozornie nic nie zmieniało. A jednak. – Ale przecież mieliśmy już gorsze momenty i mniejsze szanse, że uniesiemy cało głowy.

Mrugnął porozumiewawczo, ale Isaksson nie odpowiedziała tym samym.

– Przepraszam – powiedziała zamiast tego. – Źle zrozumiałam pytanie.

– To znaczy?

– Moje oszacowania, jakkolwiek oparte na niepełnych danych i oczywiście obciążone moją własną niedokładnością, dotyczą szans powodzenia misji – odparła. – Nie zaś szans naszego przeżycia.

Wiedział, że nie powinien pytać, ale któż nie zapyta, mogąc uzyskać odpowiedź?

– Te osiem do dziesięciu procent to nie są szanse naszego przeżycia?

Tym razem odpowiedziała natychmiast.

– Szanse na ocalenie naszego oddziału są czynnikiem, który nie ma żadnego znaczenia w tych szacunkach. Ale być może wykonamy zadanie.

W jej głosie nie było nawet cienia wątpliwości czy żalu. I może właśnie to sprawiło, że Wierzba poczuł rozlewające się w kościach zimno.

EUS „Kraken”, system Jiangsu IV, 1.03.2215, 01:09 EST

– Admirał na pokładzie. – Dyżurny zasalutował dokładnie w tym momencie, kiedy Nijal Kuerten, eskortowany przez dwóch marynarzy, stanął we wrotach śluzy prowadzącej na pomost bojowy. Dowódca Czwartej Floty wszedł wyprostowany, pewnym krokiem, lecz Delanov skupił się raczej na poszarzałej twarzy i błyszczących od leków oczach. Inni też musieli to widzieć, bo dowódca „Krakena” dostrzegał pełne niepokoju spojrzenia załogi.

– Spocznij – powiedział Kuerten cichym głosem, kierując się ku swemu stanowisku. Szedł naprawdę pewnie i prawdopodobnie po samym chodzie nie dałoby się rozpoznać jego stanu, Delanov jednak nie wiedział, czy to naturalna poprawa kondycji przełożonego, czy jakiś rodzaj krzyżówki stymulatorów i determinacji. – Komandorze, jak wyglądają nasze postępy?

Kuerten usiadł ciężko w fotelu dowódcy eskadry, a Delanov zobaczył jeszcze, że lekko zaciska zęby. Holograficzne ekrany jęły się pojawiać wokół admirała jeden po drugim jak świetlny mur odgradzający go gęstą od kolorów sferą od zatroskanych spojrzeń załogi.

– Jesteśmy… – Vincent Delanov odchrząknął i spojrzał na zegar misji. – Jesteśmy dwanaście minut od planowanego fokusu na instalacji i punktu zwrotu zespołu. Mamy jednak problem z siłami defensywnymi Yuntai.

Spojrzenie Kuertena zdawało się jaśnieć niebieskim światłem odbitym od ekranów.

– Zechce pan rozwinąć, komandorze?

– Zgodnie z założeniami oczekiwaliśmy, że nieprzyjaciel wykona ruch głównymi siłami, by zagrodzić nam drogę do strefy Taihu – wyjaśnił Delanov, podchodząc do ekranu taktycznego. – To pozwoliłoby działać „Piołunowi” i siłom uderzeniowym. Tak się jednak nie stało, jego zespół nie wykonuje żadnych widocznych ruchów poza strefę planety. A przynajmniej nie robią tego te okręty, które monitorujemy.

– Monitorujemy tylko część z nich – to było bardziej stwierdzenie niż pytanie. Kuerten na moment przeniósł wzrok na któryś ze swoich ekranów, ale szybko na powrót skupił się na podwładnym.

– Niestety obecnie jesteśmy w stanie śledzić jedynie trzy jednostki, w tym „Świadka wieczności”. – Komandor wskazał na ekran taktyczny, teraz ustawiony na zbliżenie okolicy planety. – Reszta imperialnego zespołu pozostaje dla nas niewidoczna. Wątpliwym jest jednak, by wykonywali jakiekolwiek marsze w stronę naszą czy Taihu, nie zdołaliby zamaskować jonówek.

Nijal Kuerten pokiwał głową z namysłem, przyjrzał się ekranowi, a potem zmienił ustawienia hologramu, by móc zobaczyć cały system, łącznie z niewielkim przy tej skali punktem reprezentującym unijny zespół oraz odległą o niemal dobę rejsu strefę Taihu, bramę do Beijing. Potem skinął na Delanova.

– Jaka jest pańska ocena sytuacji, komandorze? – zapytał ściszonym głosem, kiedy podwładny do niego podszedł.

Vincent Delanov uniósł brwi i już otworzył usta, by powtórzyć to, co podejrzewali razem z pozostałymi dowódcami – że imperialne siły rozlokowały się gdzieś wokół planety na optymalnych pozycjach obronnych – ale zmienił zdanie. Dostrzegł zarówno szczerze zainteresowane spojrzenie Kuertena, jak i otwartą przed nim notatkę z ostatniej sesji łączności z kontradmirałem Anghelem z zespołu „Nemain”, podczas której omawiali dokładnie ten temat. Kuerten znał ich stanowisko. To, że zapytał, oznaczało, że liczył na inną odpowiedź. Delanov spojrzał na ekran taktyczny.

– Nie wykonują marszu w stronę Taihu – powiedział powoli. – To znaczy, że nie zamierzają go bronić. Ale to brama do Hebei i Beijing, a nie mogą dopuścić do tego, by coś zagroziło cesarzowi.

Kuerten skinął głową w milczeniu.

– To, że nie wykonują żadnych ruchów w tamtym kierunku, oznacza, że nasz marsz w stronę strefy w ich mniemaniu takim zagrożeniem nie będzie – kontynuował Delanov. – Czyli albo Taihu jest wystarczająco bronione, albo wystarczająco broniona jest druga strona przejścia. Ważniejsza dla nich jest planeta, która bez wsparcia floty może być zdobyta lub zbombardowana.

– Rozsądne założenie – przyznał admirał.

– Jednocześnie – ciągnął dowódca „Krakena” – ich siły w Jiangsu IV mają nad nami przewagę liczebną, a jakościowo nie są jednoznacznie gorsze. Myślę, że imperialna flota może racjonalnie liczyć na zwycięstwo, o ile doszłoby do bitwy.

Na wąskich ustach admirała zagrał ledwo dostrzegalny uśmiech. Kuerten skinął głową.

– Zgadzam się z panem.

– Jeżeli zatem nie dążą do starcia, muszą mieć inny powód – powiedział z wahaniem Delanov. Przez chwilę obserwował ikony na projekcji ekranu taktycznego, próbując odkryć ich sekrety. Te jednak milczały.

– W istocie. – Kuerten zmrużył oczy i lekko przechylił głowę. – I mają go. Pracowaliśmy nad tym, odkąd weszliśmy w przestrzeń Imperium.

Komandor zawahał się. Odkąd Czwarta Flota przybyła na tyły wroga, zajmowała się głównie rajdami przeciwko mniej strzeżonym celom, atakami i natychmiastowymi odskokami. Maskowała swój główny cel – Hebei i Beijing – i zadawała ciągłe, dokuczliwe straty przeciwnikowi. Ten nie mógł odsłonić najważniejszych systemów w sercu Imperium, by ścigać kilka cały czas kąsających go unijnych zespołów. Sam będąc na miejscu…

Zamarł.

– Oni nie chcą po prostu obronić systemu – powiedział cicho i zobaczył, że Kuerten kiwa głową z uśmiechem. – Chcą nas dopaść i zniszczyć. Nie próbują nas atakować wprost, bo wtedy zdążymy się wycofać za bramę.

– Doskonała analiza – zgodził się Kuerten. – I o ile ma pan rację, wszystko, co zrobią, będą robić po to, by uniemożliwić nam wycofanie się z walki. I dokładnie z tego powodu ich nie widzimy.

Vincent Delanov spojrzał na ikony reprezentujące instalacje kompleksu Yuntai unoszące się na tle tarczy planety.

– Nawigacja… – zaczął, ale nie dane mu było skończyć.

– Sir, „Nemain” przesyła wyniki z fokusu na wektorze Taihu – zgłosił Ratte tonem oscylującym gdzieś pomiędzy niedowierzaniem i podziwem.

– Na ekran – głos Kuertena w jednej chwili nabrał głębi i siły, jakby meldunek zawierał jakieś nieznane nauce składniki potrzebne mu do życia. Admirał nadal zdawał się nieomal żywić napięciem pola walki.

Na kopii wyświetlacza taktycznego tuż przed stanowiskiem Kuertena, podobnie jak na jej odpowiedniku pośrodku pomostu bojowego, zaczęły pojawiać się nowe ikony, jedna po drugiej, a zaraz potem – tuzin po tuzinie.

– Oznaczam P-1 do P-68 – Ratte zdawał się mówić lekko zdławionym głosem. – Prawdopodobna identyfikacja: platformy typu Simatai III.

– Sześćdziesiąt osiem pająków… – mruknął ktoś ponuro.

– Wykrywamy osiemnaście dalszych kontaktów – kontynuował operator sensorów – ale na razie nie mamy pewnej identyfikacji, mogą to być okręty lub kolejne platformy.

Vincent Delanov z napięciem obserwował, jak w niemal pustej dotychczas przestrzeni bramy do Hebei robi się gęsto od imperialnych platform defensywnych zabezpieczających podejścia do strefy skoku. Sześćdziesiąt osiem platform było nieprawdopodobną wręcz siłą, zdolną bez wielkiego wysiłku zatrzymać eskadrę liniową, zwłaszcza jeśli znały jej kurs tak dokładnie, jak załoga Taihu znała ruchy unijnego zespołu. Niezidentyfikowane jeszcze jednostki mogły być holownikami lub okrętami patrolowymi, a nawet w pełni wygłuszonym zespołem bojowym strzegącym wrót do pałacu cesarza. Nic dziwnego, że dowódca obrony systemu nie ruszał się spod planety. Nie musiał.

– Sześćdziesiąt osiem… – Dowódca Czwartej Floty wyglądał na spokojnego, ale Delanov widział na twarzy przełożonego zmarszczki niepokoju. – Interesujące.

Ironiczne w całej sytuacji było to, że zatroskanie admirała w bardzo małym stopniu przekładało się na nastroje reszty kadry. Oficerowie na pomoście bojowym „Krakena” owszem, byli pod wrażeniem sił przeciwnika, ale nie wyglądali na zmartwionych. Ostatecznie dowódca radził sobie z o wiele gorszymi sytuacjami. Brali już udział w szarży na o wiele większe zgrupowanie platform strzegących Nefrytowego Tygrysa, toczyli w zaledwie kilka okrętów bój z amerykańską eskadrą liniową, szli z całą Czwartą do pozornie samobójczego ataku – i Kuerten nigdy nie zawiódł, zawsze miał sposób na pokonanie wroga. Jednak Delanov, patrząc na ekran taktyczny, nie podzielał ich spokoju.

– Komandorze – głos przełożonego był cichy, wyraźnie przeznaczony tylko dla jego uszu. – Co pan o tym sądzi?

Delanov spojrzał na jaśniejące na ekranie taktycznym czerwone ikony wykrytych w strefie przejścia kontaktów.

– Taihu jest zdecydowanie lepiej strzeżone, niż tego oczekiwaliśmy. To, co widzimy, może zresztą nadal nie być wszystkim. Pal licho platformy, ale jeśli wymienili też systemy monitoringu, łączności, kontroli ruchu… – przez moment dowódca „Krakena” ostrożnie ważył słowa. – W mojej opinii, sir, sytuacja jest… bardziej ryzykowna, niż zakładaliśmy.

Na wąskich ustach cały czas skupionego na odczytach admirała zagrał rozbawiony uśmiech, ale tylko na chwilę.

– Ryzykowna. Tak, myślę, że może mieć pan rację.

Dowódca Czwartej Floty nie powiedział nic więcej, pogrążony w rozmyślaniach. Delanov spojrzał na wyświetlony powyżej wszystkich ekranów zegar misji, a potem na dane nawigacyjne. Stłumił dłonią nerwowe odchrząknięcie. W ciągu kilku minut prowadzony przez jego okręt zespół miał przejść do kolejnej fazy planu – a teraz, gdy nowe czerwone ikony sygnalizowały radykalną zmianę sytuacji, podjęcie decyzji, by to zrobić, stawało się przeraźliwie trudne.

– Sir?

Nijal Kuerten milczał. Szczupły mężczyzna wyszedł przed swoje stanowisko, by zająć miejsce dokładnie przed głównym ekranem taktycznym pomostu bojowego. Teraz stał niczym dyrygent przed orkiestrą złożoną z czerwonych i niebieskich ikon.

Mijały kolejne sekundy.

EUS „Piołun”, system Jiangsu IV, 01.03.2215, 01:09 EST

Na przybyszów pierwszy zwrócił mu uwagę Szczeniak, zapewne dlatego, że najbardziej niekomfortowo czuł się z dzielącą z nimi stół Isaksson i rozpaczliwie pragnął przerwać milczenie. Siedzący obok Wunderwaffe musiał ich również zauważyć, choć ograniczył się do krótkiego uśmiechu, którego nieświadomy ich obecności Wierzba nie potrafił zidentyfikować.

– Marcin – jej głos złapał go w połowie obrotu. Pamiętał go oczywiście świetnie. Nienawidził tego, że tak było.

– Kicia! – Podniósł się od stolika, kontynuując rozpoczęty ruch i o mały włos nie wywracając kubka z herbatą. – I Neve! Kwiat Czterdziestego Regimentu przy naszym stoliku. Ten rejs może jeszcze mieć sens.

Stanął naprzeciw dwójki obcych – nieobcych, znajdujących się przed nim niemal na wyciągnięcie ręki. Wyglądali tak jak zawsze, choć przecież inaczej, bo ostatnie lata przyniosły inne, nieznane Wierzbie historie. Cynthia DaSilva sprawiała wrażenie, jakby i postawą, i surowym wyrazem twarzy starała się ukryć naturalne ciepło, którym kiedyś emanowała. I robiła to zresztą świetnie, choć Wierzba widział, że był to efekt raczej aktywnych starań niż naturalny stan. Splecione teraz na piersi ręce były jakby szczuplejsze niż kiedyś, nawet w czasach, gdy utknęli na wrogim terytorium New Quebec. Widoczne spod podwiniętego rękawa lewe przedramię przecinały linie adaptacyjne płata sztucznej skóry, niemal od dłoni do łokcia. Twarz, o jakby ostrzejszych rysach niż kiedyś, zmieniała ledwo widoczna biała siateczka drobnych blizn zaczynających się na prawej stronie szyi i wiodących wzdłuż twarzy aż ku kącikowi oka. Patrząc na nią, Wierzba nie miał pojęcia, ile dawnej Kici jest w tej kobiecie, a na ile zmieniły ją stopień i ostatnie lata służby.

Towarzyszący jej olbrzymi sierżant o aparycji wprost przywodzącej na myśl kogoś, kto żyje z walk na noże głęboko w podziemiach kombinatów przemysłowych na obrzeżach Ruhry, sprawiał wrażenie, jakby składano go do kupy co najmniej kilkukrotnie. Ogolona na łyso czaszka była istną mapą blizn i przebarwień, jedno oko miał przeszczepione, na jednej z wielkich jak bochny łap nosił skórzaną rękawiczkę, druga była odsłonięta. Na muskularnych przedramionach pojawiło się kilka nowych tatuaży, w tym pełznący wokół ręki jakby niedokończony wąż złożony z mozaiki drobniejszych punktów. Przeciwnie niż w przypadku Kici, jeśli Matteo Neve zdawał się odmieniony, to wyłącznie fizycznie. Jego postawa, gesty i spojrzenie wydawały się dokładnie takie jak zawsze.

Przez chwilę stali w milczeniu, Marcin wahając się, czy wyciągnąć rękę, a para marines patrząc na oesy nieufnie i nie wykonując najmniejszego ruchu, który sugerowałby, że chcą kontynuować rozmowę. Wierzba wiedział, że za nim podnoszą się Szczeniak i Weiss. Holender hałaśliwie, potrącając co najmniej kilka rzeczy, Niemiec bezgłośnie, wyczuwalny bardziej przez ruch powietrza niż cokolwiek innego.

– No i z mojego planu, żeby zobaczyć, jak musisz salutować Kici, gówno wyszło. – Neve spojrzał na Marcina nieruchomym wzrokiem mordercy. – Ty pieprzony karierowiczu.

Wytrzymał tak może sekundę. Potem w jednej chwili uśmiechnął się paskudnie, a następnie rozległ się jego donośny jak u ryczącego osła śmiech.

– Teraz to kapitanie karierowiczu – prychnął Wierzba, trochę z drwiną, ale przede wszystkim z ulgą. – Służba pod flagą oesów dobrze robi na pagony.

– Tak właśnie to widziałem! – Neve podszedł do Wierzby i położył mu na ramieniu olbrzymią dłoń, niemal przyginając Polaka do ziemi. – No dokładnie tak!

– Miałeś czas o nas myśleć? – zarechotał Szczeniak. – Tęskniłeś?

– Tak, gówniane poczucie humoru, niekompetencja i narzekanie to właśnie to, czego mi najbardziej brakowało na służbie. I ilekroć o tym pomyślałem, wspominałem ciebie, Van Reuters. I było mi lżej, kiedy wiedziałem, że jesteś gdzieś w cholerę daleko i mnie nie drażnisz.

Portugalczyk zamknął dłoń Szczeniaka w potężnym uścisku.

– Wyczucia nie nabrałeś, jesteś nadal jak wielki czterolatek. – Holender zrobił demonstracyjnie zbolałą minę.

– Nabrałem, po prostu ciebie nie lubię.

– Dobrze was widzieć – powiedział cicho Weiss, uśmiechając się szczerze. Wierzba kątem oka dostrzegł, że Niemiec dopiero teraz, kiedy szerokim gestem odsuwał krzesła dla marines, w pełni się rozluźnił. Sekundę później zorientował się, że sam nadal jest spięty. – Siadajcie.

Marcin spojrzał pytająco na Kicię, która nadal stała w tym samym miejscu co przed chwilą, jakby wciąż zastanawiając się, co zrobić dalej. Entuzjazm erkaemisty przełamał pierwsze lody między starymi towarzyszami, ale Cynthia DaSilva najwyraźniej nadal nie była pewna, czy robić kolejny krok. Wierzba też tego nie wiedział.

– Dobrze, że jesteście – powiedział Polak, chyba zbyt cicho, by przebić się przez wymieniane za plecami złośliwości, ale był pewien, że zrozumiała go doskonale. – Czas jest paskudny. Z wami jest trochę mniej paskudny.

Pozwoliła słowom zgasnąć i odczekała jeszcze chwilę.

– Służba cię nie oszczędzała – powiedziała wreszcie i podeszła bliżej. – Cześć, Marcin.

Uścisnęła jego dłoń, twardo, zdecydowanie, pewniej niż kiedyś. Nie było w tym dawnego ciepła – oczywiście, natychmiast zganił się w myślach, co on w ogóle sobie wyobrażał – ale nie było też wrogości. Zważywszy na to, jak się rozstali, nie wyglądało to najgorzej.

– Nie oszczędzała? – Coś, co miało być szelmowskim uśmiechem, prawie na pewno nie wyszło, doskonale widział to po rozbawionej minie Szczeniaka, kiedy siadała na wskazanym krześle. – Jestem królem życia i mogę gadać na prawo i lewo, że służę w jednostkach specjalnych. Widzisz te pagony?

– Widzę ciebie – odpowiedziała krótko i lekko się uśmiechnęła.

Było w tym grymasie i współczucie, i zrozumienie; w nim i w jednym spojrzeniu Kicia zawarła więcej niż ktoś inny mógłby w pół godzinie rozmowy. Może nie wyrażały uczucia – o którym z jakiegoś powodu ciągle myślał – ale były w nich i życzliwość, i lekko jedynie maskowane ciepło.

– Pani porucznik – wciął się natychmiast Szczeniak. – Herbaty?

– Specjalny gatunek dla specjalnych służb? – Popatrzyła na niego groźnie.

– Nie, to samo gówno co zawsze – prychnął Holender. – To było wielkie oszustwo.

– W takim razie poproszę – zaśmiała się. Nawet jej śmiech się zmienił, był jakby twardszy, bardziej stonowany, opanowany. Mniej wesoły, jakby wesołość oznaczała utratę kontroli. Miał teraz nuty tonu oficera, który rozmawia z szeregowcem. Weterana na spotkaniu z innym weteranem. Żołnierki, która trzyma w ryzach wewnętrzne demony.

– Znasz Delaviente? – Wierzba wskazał Hiszpankę, która krótko skinęła głową, ale milczała.