Marcin Sergiusz Przybyłek

Orzeł biały 2

© 2025 WARBOOK Sp. z o.o.

© 2025 Marcin Przybyłek

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja i korekta językowa: Zespół redakcyjny

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Projekt okładki: Paweł Gierula

Ilustracje w książce: Jan Jasiński

Ilustracja Godła Twierdzy Polska: Łukasz „Ortheza” Matuszek

ISBN 978-83-68264-11-1

Wydanie II

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń
www.warbook.pl

Bohaterom tej powieści dedykuję

Autor

Dziękuję Łukaszowi „Orthezie” Matuszkowi
za namalowanie orkowego totemu.

Łukasz, znowu stworzyłeś historię.

Podczas pisania niniejszej powieści nie ucierpiał ani jeden bóbr, jeż też nie, a wszelkie sugestie, jakoby autor molestował te poczciwe zwierzęta, są podłymi kłamstwami tudzież manipulacją medialną i fotoszopem.

Dramatis Personae

BATALION „ORZEŁ BIAŁY”

Piechota

Porucznik Gabriel „Deckard” Graboń

Sierżant Mardok „Dziki” Jary

Sierżant Monika „Zdzira” Frenkiel

Sierżant Ewelina „Runa” Wiechucka

Sierżant Żegota „Żmij” Birkowski

Porucznik Gabriel „Deckard” Graboń

Zbrojowiec

Chorąży Dariusz Samul

Szpieg

Chorąży Thomas „Fraydey” Piatkovsky

Oko

Sierżant Alicja Pawłowska

Sierżant Mateusz „Wampir” Gadziński

Sierżant Cezariusz Gorzkowski

Plutonowa Zuzanna „Zadra” Poniatowska

Tur (Smok)

Major Sergiusz „Orzeł” Orłowski

Porucznik Karol Szczyrbowski

Sierżant Łukasz „Tygrys” Kowalkowski

Echo

Sierżant Mariusz „Farin” Kubala

Szeregowy Dawid „Ktara” Zgud

Ursula Scorsese

Magdalena Stawniak

Perun (Wilczur)

Kapitan Mariusz „Junior” Podgrudny

Porucznik Kamil „Wolf” Tyszkiewicz

Rujewit

Porucznik Anna „Gollumka” Podgórska

Plutonowy Jarosław „Młotek” Krawczyk

Plutonowy Mariusz „Jastrząb” Wojteczek

Dażbog (Obcy)

Porucznik Klaudia „Ripley” Heintze

Sierżant Joanna „Kalina” Malik

Kapral Lenny „Choina” Hadder

Swaróg (Kocur)

Porucznik Małgorzata „Kicia” Gwara

Sierżant Radek „Flaszka” Raczkiewicz

Sierżant Sebastian „Sokół” Sokołowski

Kapral Kamil „Tygrzyk” Muzyka

Marzanna (Szalony Pączek)

Porucznik Maciej „Tata Malki” Mikołajczak

Podporucznik Dana „Ciocia” Banecka

Sierżant Arkadiusz „Dragon” Grzeszczak

Mor (Kostusia)

Kapitan Małgorzata Miktus

Porucznik Paweł „Machaj” Mikołajczyk

Sierżant Aleksandra „Skrzacik” Mikołajczyk

Mech (Transformers)

Porucznik Michał „Grubens” Chudoliński

Porucznik Szymon „Skarpeta” Kosikowski

Jaryło (Gejtofhell)

Major Witold „Szaman” Siekierzyński

Sierżant Jacenty Gdaniec

Sierżant Piotr „Diabeł” Swatowski

Sierżant Wojciech „Mojżesz” Swatowski

Lubawa

Sierżant Krystyna „Kawa” Bochenek

Sierżant Matylda „Tylda” Pacholczyk

Sierżant Tycjan „Góral” Gucwa

DOWÓDZTWO PIĄTEJ BRYGADY

Generał Robert „Wiedźmin” Woźniak

GOŚCIE SPECJALNI

(Najpierw kobiety. Jesteśmy w Twierdzy).

Ewa Białołęcka

Gata Kinga Kowalewska

Dominika Węcławek

(I faceci).

Bartek Biedrzycki

Michał Cholewa

Jakub Ćwiek

Witold Jabłoński

Radosław Kot

Justyn Łyżwa

Arkady Saulski

Robert Szmidt (Aaapokalipsa!)

* * *

I wielu, wielu innych cudownych bohaterów,
których nie możemy tutaj ujawniać, bo byłby to za duży spoiler.

Świętowid nam świadkiem!

POLEGLI PODCZAS MISJI „ATOM”

Kapitan Mariusz „Niania” Krawczyk

Porucznik Krzysztof „Baczyński” Kietzman

Porucznik Karol „Hantel” Prostrelczuk

Sierżant Andrzej „Andrus” Jarota

Plutonowa Alicja „Alka” Górniak

Kapral Arkadiusz „Dziad” Brzeziński

POLEGLI PODCZAS OBRONY PAŁACU TWIERDZY

Królowa Magdalena Kozak

Kapitan Borys Zajączkowski

Porucznik Krzysztof Lech

Chorąży Bogusław Tobiszowski

Kapral Adam Ochwat

I wielu innych dzielnych wojów.

Nigdy nie zapomnimy.

Niech czuwa nad Wami Perun Niebieski!

Sztandar 1

Dwudziesty dziewiąty czerwca 2057 roku był dniem pochmurnym i gorącym, zwiastującym nieuchronną burzę. W takie dni ludzie są spoceni i rozdrażnieni. Takie dni nie nadają się na majówkę, orzeźwiającą kąpiel w krystalicznie czystej Wiśle czy spacer pośród kwitnących róż. Takie dnie człowiek chce po prostu przetrwać, nie pamiętając o tym, że żyje, a tym bardziej nie chcąc wspominać poległych przyjaciół, których okryte karmazynowymi całunami urny zjeżdżają do wąskich żołnierskich grobów pośród cichego łopotu flag batalionu „Orzeł Biały”, formacji POLOM, „Stalowego Orła” i na szybko wydrukowanego na grubym płótnie nowego symbolu Twierdzy, czyli umieszczonego w błękitnym polu miecza z szerokim jelcem wiszącym na tle swarzycy.

W takiej właśnie aurze odbywał się pogrzeb plutonowej Alicji „Alki” Górniak, sierżanta Andrzeja „Andrusa” Jaroty, kaprala Arkadiusza „Dziada” Brzezińskiego, kapitana Mariusza „Niani” Krawczyka oraz poruczników Krzysztofa „Baczyńskiego” Kietzmana i Karola „Hantla” Prostrelczuka z formacji POLOM, czyli tych dzielnych wojów, którzy polegli w czasie rajdu mającego na celu zlikwidowanie niemieckiej wytwórni bomb atomowych.

Gdy urny z prochami zjechały już do mogił, a rodziny poległych otrzymały ciasno złożone flagi Twierdzy, Arkady „Wikary” Saulski zaniósł modlitwę do Jahwe, Witelon Jabłoński zaś do Mora i Marzanny. Wtedy Ewa Jarota, wdowa po zawsze wesołym Andrusie, podeszła z synem do Thomasa „Fraydeya” Piatkovsky’ego, który stał sztywno, ze wzrokiem wbitym w kłębiące się nad pałacem chmury. Thomas zerknął na nich i zamrugał, jakby budził się ze snu. Ewa, blondynka o niebieskich oczach i cerze bladej od troski, skinęła głową na Mateusza, który przypominał dzielnego ojca posturą i spojrzeniem. Chłopak wyciągnął przed siebie szablę schowaną w czarnej pochwie i owiniętą w sztandar batalionu.

– Należała… – Ewa chrząknęła – …należała do Andrzeja. Podobno walczyłeś z nim… ramię w ramię, gdy…

Wdowa pochyliła głowę. Nie była w stanie powiedzieć nic więcej. Wyręczył ją syn:

– Tata podobno bronił się bagnetem…

– Tak – chrypnął Fraydey. – Robił to doskonale. Był mistrzem fechtunku. I gdyby nie zdradziecki strzał…

Ewa pokiwała szybko głową.

– Często cię wspominał. Mówił, że znasz się na szermierce.

– Tak, proszę pani.

– Myślę, że chciałby, żebyś… miał to przy sobie.

Mateusz uniósł szablę, a Thomas popatrzył na nią, jakby się wahał, czy przyjąć podarunek. Przełknął ślinę, odetchnął i wyciągnął w nabożnym geście ręce, po czym powoli zacisnął długie palce na owiniętym w materiał orężu. Twarde okucia zdawały się szeptać do niego tajne zaklęcia i poczuł Piatkovsky w żyłach niezrozumiałą moc.

– Zetnij… – Ewa spojrzała na niego ostro – …zetnij tą szablą tyle orkowych łbów, ile zdołasz, Thomas. Dla Andrzeja. Dla mnie.

– I dla Twierdzy – dopowiedział Mateusz.

Fraydey przełknął ślinę.

– Ma pani moje słowo.

Scenie tej przyglądali się członkowie rodzin innych poległych, król Justyn Łyżwa z asystą, pozostały przy życiu, okutany w bandaże skład wiadomego batalionu, stojący w karnym szeregu Grunmorzy, muzycy grającego właśnie capstrzyk oddziału reprezentacyjnego Gwardii Królewskiej oraz kotłujące się nad Powązkami czarne chmury, z których kiwali głowami i cmokali z aprobatą czuwający nad Twierdzą martwi woje. Żywi także kiwali głowami, po części akceptując przekazanie oręża Fraydeyowi, po części zaś przyznając, że zemsta jest trunkiem bogów.

A potem umilkła muzyka, nastała cisza pieszczona jedynie szelestem sztandarów i wszyscy bez słowa żegnali dzielnych wojaków, a każdy na inny sposób.

Była jednak w Warszawie istota, która nie żegnała i nie opłakiwała zmarłych Różowych, przeciwnie – zastanawiała się, jak by tu… Ale nie uprzedzajmy faktów.

Był to Robert Schmidt, dumny Überwunder Hordy Południowo-Wschodniej, który dzięki niekłamanemu intelektowi zmarłego Blitza Worlöcka, prawdziwego orkowego geniusza, odzyskał najpierw świadomość, a potem nieco sił. Zorientowawszy się, że przebywa w podziemiach – tak naprawdę laboratoriach pałacu – zastanawiał się nie nad tym, jak z nich uciec, bo na tyle rozum mu jeszcze nie wrócił, lecz jak nabrać więcej energii. Bo rozumiecie, były niemiecki pisarz tudzież tłumacz dopiero co był jakby martwy. Nawet zupełnie nieżywy. Jego tkanki ledwie rozpoczynały rozruch. Były zimne, słabe, odtlenione i niedożywione. Skóra na całym ciele potwora ziała dziurami, straszyła otarciami, w kilku miejscach połyskiwała bielą kości. Łeb miał Robert potrzaskany po obcierce pociskiem czołgowym, a prawe jego oko wydłubała celnym strzałem Kasia „Joe” Rakowska. Zatem ogólnie, chociaż lepiej oczywiście żyć niż nie żyć, wcale tak cudownie z nim nie było.

– Aaapokalipsa… – jęknął nie wiadomo który już raz i z trudem wstał z marmurowej leżanki.

Obok, na wielkim kamiennym stole, spoczywały oskórowane zwłoki Ixiego. Lukasa Ixena trudno było jednak rozpoznać, dlatego niegdysiejszy pisarz miał niejakie kłopoty z rozeznaniem, do kogo należy to gigantyczne cielsko.

– Grmmm… – mruknął Schmidt, zerkając to na potężne uda byłego programisty, to na jego mięśnie kapturowe. – Bauer czy Ixi? Wygraliśmy czy przegraliśmy? Gdzie ja, donnerwetter, jestem?

Przypomnijmy, że podczas ataku na pałac króla Schmidt pierwszy oddał ducha, nie znał więc dalszych losów ani Ixiego, ani Hermanna Bauera, ani tym bardziej Dżedaja, nic nie wiedział o fatalnym (z naszego punktu widzenia) strzale, który rozsadził czaszkę królowej, i w ogóle mało co kumał, głównie z powodu swojego stanu, że tak powiemy, zdrowotnego. Patrząc na leżący obok zewłok, za nic w świecie nie potrafił zatem wykoncypować, czy tkwiący przed nim połeć mięsa należy do byłego boksera czy byłego programisty, przy okazji melomana amatora.

– Grmmm – warknął Robert, obwąchując komilitona.

Mięsko zdążyło już elegancko skruszeć, a nie zaczęło się jeszcze psuć, nie pozwalała na to bowiem zbyt niska temperatura pomieszczenia. Woń szynki, polędwicy i ligawy nie była co prawda tak zniewalająca jak aromat podrobów Różowych, którymi Robert pożywiał się przed zgonem, ale swoista inteligencja Überwundera podpowiadała mu, że garmażeryjne przysmaki, leżące przed nim niczym na suto zastawionym weselnym stole, wciąż są jadalne. Do skołowanego mózgu zombi dotarło w końcu, że musiał zostać uznany za martwego i przetrzymywany jest w jakichś parszywych podziemiach, z pewnością w celach naukowych. Przypomniał sobie Worlöcka i jego kapsułkę z niebieskim płynem. To on przywrócił go do żywych.

– Worlöck, wariacie – wysapał Schmidt. – Dzięki. Uściskam cię, jak wrócę. – Rozejrzał się. – Gdzie ja jestem? Grmmm…

Nie miał sił, by dokładnie spenetrować pomieszczenie, lecz był już na tyle przytomny, by zrozumieć jedną prostą rzecz: z klatki trzeba się wyrwać, a by to zrobić, potrzebna będzie cała nadgrünowa siła.

– Entschuldigung, przyjacielu – mruknął. – Muszę cię zeżreć i tym bardziej mi przykro, że nie mam pojęcia, czy konsumować będę Bauera czy Ixiego. – Były pisarz podparł pięścią masywną szczękę i popadł w zadumę niczym Myśliciel Rodina, ale zaraz potrząsnął łbem, mlasnął i orzekł: – Zatem… Hmm… Guten Appetit! – Chrząknął, wyciągnął poranioną łapę, oderwał z niejakim wysiłkiem z nogi Ixiego kawał mięcha i władowawszy zimny połeć do gęby, zaczął z wysiłkiem żuć. – Mmmm… coś jak lody z wkładką mięsną. – Cmoknął, przeżuł jeszcze raz, siorbnął i przełknął.

Taaaak…

Historycy twierdzą, że Gojira pożarł Ixiego praktycznie do szczętu, nie licząc kości, bo te nawet dla mocarnych szczęk Schmidta okazały się za twarde. Wyssał także mózg towarzysza przez oczodoły, co było czynem wyjątkowym, niemieckie orki bowiem nie miały takiego zwyczaju (tak w każdym razie donosi profesor Łukasz Urbańczyk, badacz zachodnich hord), a te niewielkie jamy przy olbrzymiej żuchwie tudzież kłach Überwundera nijak nie ułatwiały zadania. Aby dokonać tej sztuki, Schmidt musiał najpierw porządnie czachę Ixiego wytrząść, żeby mózg zamienił się w papkę, a potem wlał przez dziury po ślepiach spirytus salicylowy ze sporego baniaka stojącego w rogu. Tak przygotowany szejk przeszedł jakoś przez szczeliny i nasycił naszego bohatera, dodając mu przy okazji etanolowego animuszu.

Po trwającej nieco ponad pół godziny uczcie Schmidt podziękował koledze za wspólny posiłek, poklepał się po powiększonym brzuchu i odnotował nieznaczne rozjaśnienie umysłu, o ile o takim fenomenie w przypadku Gojir można w ogóle mówić. Wtedy to właśnie skonstatował ze zdziwieniem, że widzi tylko na jedno oko, jest całkiem nagi, zalany posoką i podziurawiony. Ogólnie rzecz biorąc, zaniedbany, nawet jak na orkowe standardy.

Rozejrzał się po pomieszczeniu. Pod ścianami stała aparatura kontrolująca wilgotność i temperaturę powietrza, w rogu tkwił obszerny stół, a na nim zamknięte autoklawy, na jednej ze ścian zaś królowały oświetlone na czerwono stalowe drzwi. Uśmiechnął się zmartwychwstaniec i podszedł, pochylając nieco swoją trzymetrową sylwetkę, do stołu z autoklawami. Podważywszy ułamanym pazurem wieko pierwszego pojemnika, z przyjemnością skonstatował, że zawiera skalpele, kochery oraz peany. Wszystkie te narzędzia były dla jego palców niczym zapałki w rękach dorosłego człowieka, ale jak mawiają, lepszy skalpel w garści niż Kałasznikow na dachu. Überwunder podważył wieko drugiego autoklawu i znalazł tam gaziki.

– Tampony? – mruknął. – Hmm, w sumie i tak lepsze to od pampersów w razie przeciążeń – skonstatował i wsadził sobie jeden głęboko w dupę. – No – mlasnął ukontentowany – jestem zabezpieczony.

Gdyby ktoś zapytał byłego pisarza, dlaczego uczynił coś tak kuriozalnego, ten nie potrafiłby logicznie odpowiedzieć. Rozumiecie, Gojira nie był jeszcze do końca zdrów. O, daleki był od zdrowia, zwłaszcza psychicznego. Kto by nie był po wielu godzinach śmierci klinicznej i z litrem spirytusu w krwiobiegu? Dopiero co zaczęło na nowo bić jego serce, mózg zaledwie się rozgrzewał, układy logiczne próbowały przecierać zabłocone szlaki, a pamięć nie odkryła jeszcze tego, co dusza zobaczyła w zaświatach, więc dzielny nasz, zaiste niezniszczalny Überwunder, jadąc po linii pierwszych skojarzeń i wspomnień, uznał, że najważniejsze to nie zesrać się podczas akcji. I trzeba przyznać, był w tym jakiś sens.

Spojrzał na stalowe drzwi i ocenił ich grubość.

– To nie przeszkoda dla wielkiego Schmidta – warknął, podszedł do nich energicznie i już miał na nie naprzeć, ale ponownie zlustrował swoją porażającą, paskudną nagość i coś się w nim złamało.

– Nein. Nie mogę tak wyjść do ludzi – jęknął i rozejrzał się jeszcze raz po pomieszczeniu.

Na leżankach spoczywały zielone, sztywne prześcieradła. Na podłodze obok stołu, na którym leżał szkielet Ixiego, walały się brezentowe pasy w tym samym kolorze.

– Grmmm… – mruknął były pisarz, zwizualizował swój przyszły strój i zabrał się do roboty.

Gdy uznał, że lepiej już wyglądać nie może, jego biodra owinięte były podwójnym brezentowym pasem, z którego zwisały prześcieradło oraz kilka woreczków ze skalpelami i innymi chirurgicznymi narzędziami. Krocze osłonięte zostało ni mniej, ni więcej tylko czaszką Ixena oderwaną wraz z częścią kręgosłupa, którym to odcinkiem szyjnym wielki łeb o potężnej szczęce zaczepiony został o brezentowy pas i chronił teraz przyrodzenie olbrzyma, szczerząc wielkie kły i strasząc ślepymi oczodołami.

– Uk, uk, w ten sposób jakbyśmy wciąż byli razem, co, Ixi? Czy tam Bauer? – warknął olbrzym.

– Tak, no taaak…

Schmidt poczuł zawrót głowy. Napiął olbrzymie mięśnie i rozejrzał się w poszukiwaniu źródła dźwięku, ale pomieszczenie było puste, jeśli nie liczyć bezgłowego szkieletu, teraz jakoś zupełnie pozbawionego ducha.

– Jest tu kto, donnerwetter?

Odpowiedział mu jedynie cichy pisk aparatury kontrolującej temperaturę.

– Verfluchte… – mruknął i poprawił na mięśniach piersiowych dwa autoklawy zawieszone na krzyżujących się, zsuwających nieco pasach.

Spojrzał raz jeszcze na szkielet komilitona i wspomniawszy, jak niebywale twarde są jego kości, a więc być może przydatne, podszedł do kościotrupa, chwycił poły prześcieradła i dźwignął cały ten bałagan na ramię, czemu towarzyszył nielichy łoskot.

– Nie zostawię cię tak, kolego – mruknął.

Wziął wielki wdech, zakaszlał, wyrzucając z gardzieli obłok kurzu, i z całej siły naparł na stalowe drzwi. Futryna jęknęła, zawiasy zaprotestowały i strzeliły z głośnym brzękiem, a zamek wygiął się i z niejakim zdziwieniem wysunął z blokującej szczeliny. Skąd zdziwienie zamka? No cóż, gdyby potrafił mówić, z pewnością oznajmiłby Schmidtowi, że od środka drzwi można otworzyć bez żadnego trudu, naciskając klamkę. No ale, jak wszyscy wiemy, przedmioty martwe mówić nie potrafią…

Odrzwia opadły na podłogę z niemożebnym hukiem.

– Nadchodzi wujcio Schmidt! – zagrzmiał Überwunder, próbując chrapliwie się zaśmiać.

– Może troszku ciszej? – rozległo się, a on znowu się rozejrzał. – Może uciekać wypada? Stąd?

– Kto to, donnerwetter, mówi?!

Tym razem Überwunder zatrwożył się nie na żarty i odruchowo poprawił czaszkę w kroku. Lecz znowu nikt mu nie odpowiedział.

– Może i racja – mruknął. – Zmykać, trzeba nam zmykać z… – Rozejrzał się bezradnie. – Z tego niegościnnego kraju. I powietrza trochę łyknąć, uk, uk, bo mi się mąci we łbie, a ten Ixi chyba mi zaszkodził…

Beknął potężnie spirytusowym basem, ponownie rozsiewając obłok kurzu, i istotnie, poczuł w gębie, oprócz etanolu, smak pęcherza moczowego oraz jelita grubego byłego towarzysza broni.

– Podrobów nie musiałem konsumować. – Skrzywił się, potrząsając łbem.

Wtedy jego lewe oko dostrzegło stojące po prawej stronie stalowego pomieszczenia olbrzymie akwarium. Schmidt zamrugał i złapał ostrość. W wielkim przeziernym sześcianie pływały dziwne zielone stworzenia, de facto ślimaki morskie z gatunku Elysia chlorotica. Niezwykłe te organizmy podobne są do liści i aktywnie korzystają z chlorofilu, który to barwnik, zaabsorbowawszy odpowiednie geny od zjadanych przez siebie alg, potrafią same wytwarzać. Naukowcy Twierdzy intensywnie badali te stworzenia, starając się zrozumieć niezwykłą biegłość orków w asymilacji różnych metabolizmów tudzież ciał obcych. Poza tym kolor, rozumiecie…

Widząc pływające w wodzie liście, Schmidt przełknął ślinę i mruknął:

– Przydałaby się jakaś sałatka, to poprawia trawienie…

Podszedł do pojemnika, zerwał pokrywę, wsadził wielkie łapy do ciepłej toni i wyłowiwszy kilkadziesiąt sztuk leniwych mięczaków, władował je sobie do gęby.

– Mmm… – mruknął, żując słonawe gluty. – Wicehrabio, jak dzisiaj pogoda?

Roześmiał się, bo wyobraził sobie, że jest arystokratą na przyjęciu, podczas którego podają owoce morza.

– A, piękna, kurwa, piękna – odpowiedział sobie. – Piękna, kurwa…

Szukał w głowie bardziej wykwintnych zdań, ale nic oprócz „piękna, kurwa” mu do głowy nie przychodziło.

– Skończ może już szamanie i zmywaj się, verfluchte…

Skóra ścierpła mu na karku. Napiął muskuły, pochylił się, poprawił worek ze szkieletem na ramieniu i energicznie się rozejrzał. Ale tak jak wcześniej, gdy do jego zmysłów docierały tajemnicze słowa, nikogo nie dostrzegł.

Ruszył więc, grzmocąc gołymi stopami o stalową posadzkę, do kolejnych drzwi. Te były uchylone i wkroczył wojownik Überlandu do pomieszczenia pełnego stołów sekcyjnych, szaf, akwariów i klatek.

– Co to, donnerwetter…?

Podszedł do najbliżej stojącego pokaźnego terrarium osłoniętego siatką. Na płaskiej stalowej powierzchni tkwiły tam, jakby ukrzyżowane, duże pająki. Nici z ich odwłoków były ciągnięte przez leniwie obracające się kołowrotki i nawijane na nie jak włóczka.

– Barbarzyńcy! – warknął Schmidt. – Tak męczyć zwierzęta…

Zerwał siatkę, sięgnął pazurami do metalowej blachy, wyrwał ją z dna klatki, po czym zgarnął jej zawartość do gęby, łącznie z kołowrotkami.

– Nom – mlasnął, chrupiąc strawę. – Owady są podobno pożywne…

– Pajączki… nie owady som – rozległ się głos.

– Donnerwetter! – wrzasnął Schmidt. – Kto tu jest?! Kto się ze mną bawi?!

Rozejrzał się, skulił, wyciągnął przed siebie mocarną łapę zwiniętą w pięść i obrócił się na pięcie. Jednak nikogo nie zobaczył, tylko kolejne akwarium, w którym pływały podługowate czarne ryby.

– Zdrowe są rybki – stwierdził Schmidt, wyprostował się, podszedł dziarsko i zerwał z akwarium pokrywę.

Włożył łapę do wody, lecz zaraz ją cofnął, czując uderzenie prądu.

– Ha! – roześmiał się. – Tego mi było trzeba!

Wyciągnął elektrycznego węgorza i jął się nim owijać, chichocząc, ilekroć biedne stworzenie próbowało się bronić, rażąc go potężną przecież różnicą potencjałów, tak de facto wielką, że zdolną powalić aligatora. Jednak olbrzym nic sobie z tej samoobrony nie robił, przeciwnie, z upodobaniem przykładał zwierzę do czaszki, bo miał wrażenie, że w jakiś sposób rażony mózg zaczyna żwawiej pracować.

I nagle…

Ogarnęła go…

Jasność.

Przypomniał sobie dzielny zmartwychwstaniec, co się z nim działo, gdy nie żył, ale wciąż istniał.

A była to nie lada przygoda.

Oto bowiem kilkanaście godzin wcześniej, gdy doktor Halszka Wysocka wraz z doktorem Maciejem Matuszewskim orzekli zgon Gojiry, a jego serce przestało bić, dusza byłego pisarza opuściła zewłok, ujrzawszy zaś świat wielowymiarowo, zachwyciła się tym widokiem. Niektórzy historycy, w tym Zachariasz Smętny, twierdzą wręcz, że Robert stał się wtedy znowu jakby człowiekiem, chociaż opinie innych znawców orkowej psychiki temu przeczą. Tak czy owak, zacny nasz Schmidt pofrunął nad swoje ciało, zobaczył zniszczony pałac, wzleciał niczym skowronek nad łąki Überlandu, zwiedził inne części globu, aż wreszcie podążył za światłem, wiedziony coraz słodszą muzyką i wszechogarniającą miłością.

I stanął przed olbrzymim ametystowym tronem, na którym siedział wielki, mocarny…

Ork.

Bóg bogów. Mocarz mocarzów. Jebak jebaków.

Gott.

Rozstawione nogi jego były jak kolumny świątyń.

Fujara jego, stojąca niczym maczuga Herkulesa, była niczym… maczuga Herkulesa.

Ramiona jego kostropate były umięśnione tak gęsto, że przypominały wężowiska.

A oczy jego świeciły mądrością przedwiecznych i wyklętych.

I przemówił do niego głosem najsłodszym ze słodkich, a głębokim niby studnia grawitacyjna:

– JEBAKU KARABURA FITĄGIEW BORAKA.

Zachłysnął się najpierw Schmidt mową boga, a potem zrozumiał, że… nic nie rozumie.

– Eee… że co, mości Gotcie? – zapytał skonfundowany. – Że ja niby jestem… jebakiem?

– DUPA SRAKA EBARARA FURA – odparł wielkim głosem Gott.

– Nooo… dupa sraka rozumiem, ale dalej już nie – stęknął były pisarz.

– JABA CHYRA BURA SUKA – rzekł Gott, nieco już zniecierpliwiony.

– Chrm… – Schmidt potarł spocone czoło. – Panie Gotcie, znowu mamy przerwy na łączach, bo pojąłem tylko burą sukę.

– JIBA SOBIE KURWA JĘGA?! – wrzasnął rozeźlony już Gott i wychylił się do rozmówcy, ale tylko nieznacznie, bo przeszkadzała mu w tym wielka, stojąca fujara.

– No… kurwa jęga, jęga, skoro Gott tak mówi…

– AAAARRRGH!!! – ryknął Gott i tupnął nogą. – WYP KURGARA JOBA SMOKA!

Po czym wstał, poruszając galaktykami i wzniecając kosmiczny wiatr, a następnie zasadził Schmidtowi tak straszliwego kopa, że Überwunder poleciał w kierunku Ziemi i wpadł w swoje pokiereszowane, ukryte w podziemiach pałacu ciało. Wtedy to właśnie wypowiedział pierwsze pośmiertne „aaapokalipsa”.

Wspomnienie to na chwilę zamroczyło Überwundera, który w tym momencie nie zwracał uwagi ani na wijącego się w jego łapach węgorza, ani na słabnące wyładowania elektryczne ryby.

– G o t t… i s t… g r ü n – szepnął dzielny nasz Gojira, a potem powtórzył: – Gott… ist… grün. Bóg jest zielony! Ma rację Zakhausen! Mam misję! Mam misję! Zmartwychwstałem… Tak jak Jesus… Tak jak przewidział Worlöck… O. Ja. Pierdolę…

Schmidt nie przyznawał się przed sobą, że nie ma zielonego, nomen omen, pojęcia, jaką misję zlecił mu Gott, ale czuł powołanie, czuł boską siłę… Aby podkreślić tę mesjanistyczną rolę, władował sobie węgorza do gęby i schrupał go entuzjastycznie, potem pożarł jeszcze jednego, wreszcie ostatniego z akwarium, notując z rozkoszą elektryczne wstrząsy dochodzące z wnętrza wypukłego, zadowolonego brzucha i interpretując je jako boskie sygnały.

– Gott ist grün, Gott ist grün. Mam misję, tylko jaką, tylko, donnerwetter, jaką… – szeptał.

– Spadaj stąd może, co?

– Aaaaaargh! – wrzasnął i upadł na kolana. – Gotcie! Wreszcie zrozumiałem! Mówisz do mnie prostym językiem! Dziękuję! Dziękuję, Gotcie!

– Proszę, sheisse, bardzo. Spierdalaj.

– Tak, tak, oczywiście – charknął Überwunder.

Dźwignął się, podszedł do kolejnych stalowych drzwi, otworzył je i ruszył korytarzem, pochylając wielką sylwetkę.

– Misja, mam misję, cudownie, donnerwetter – mamrotał. – Mam misję, geeenialnie. Zakhausen, popaprańcu, miałeś rację. Gott mit uns, mam misję, aaaaapokaliiiipsaaaa!!!

Nagle poczuł znajomą woń. W pobliżu znajdował się jakiś… Grün! I Różowi! O tak, Róóóóżowi!!! Zmysły olbrzyma wybuchły niczym podczas wielokrotnego szczytowania. Nagle jego zmartwychwstałą psyche owładnęła wizja, że otacza go karuzela ślicznych, odzianych jedynie w zwiewne szaty ludzi płci obojga i wystarczy wyciągnąć łapę, by chwycić ją albo jego i posilić się pożywnym Hertzburgerkiem…

Zombi przełknął głośno ślinę, kaszlnął, wyrzucając kolejną porcję kurzu, przetarł lewe oko i zwiększył tempo. Na końcu korytarza znajdowało się lepiej oświetlone pomieszczenie. Zamajaczyła tam mała kobieca sylwetka odziana w biały fartuch. Najpierw znieruchomiała, potem przytknęła dłonie do czoła, jakby oślepiało ją słońce, a następnie przysiadła i chrypnęła:

– O kurwa!

Finezją wypowiedzi niewiele się różniła od naszego bohatera podczas konsumpcji ostryg, znaczy ślimaków, nieprawdaż? Ale w sumie należy ją zrozumieć, bo któż z nas zachowałby się inaczej? Kobieta postanowiła salwować się ucieczką i potykając się o własne nogi, wrzasnęła:

– Swarogu! Gojira zmartwychwstał!

– Co?! – odpowiedziało jej kilka głosów.

– Nie wiem! Nie rozumiem! Pędzi tutaj!

– Kto?!

– Go-kurwa-jira!

– Dżedaj siedzi w klatce, nie widzisz, idiotko?!

Idiotką tą była młoda laborantka, magister Agnieszka Rogińska, w zasadzie stażystka, ale podobno bardzo uzdolniona, również plastycznie, i nawet niezła w sztukach walki. Szczegóły na jej temat wciąż są dostępne w historycznych opracowaniach, ale cóż z tego, cóż z tego? Nie bacząc na protesty koleżanek i kolegów, rzuciła się do drzwi pokaźnej windy po prawej stronie sali.

W tym czasie Schmidt zbliżał się do końca korytarza i coraz wyraźniej czuł, że w pomieszczeniu znajduje się jeszcze co najmniej pięciu Różowych.

– Ja pierdolę, ja pierdolę… – szeptała Agnieszka, drepcząc przy pancernych drzwiach windy. Wciskała raz za razem wielki czerwony przycisk, a w końcu, niczym ogarnięta furią, zaczęła grzmocić w niego, jakby mogło to w jakikolwiek sposób przyspieszyć przybycie kabiny.

Pozostali laboranci, w tym magister Mariusz Lemke, kolega Agnieszki jeszcze ze szkoły podstawowej, nie mogli już lekceważyć dudniących kroków i także pojawili się w wylocie korytarza. Widząc olbrzyma z dyndającą orkową czachą między nogami, z autoklawami zamiast pancerza piersiowego i z łoskoczącym zielonym workiem na plecach, zaczęli wrzeszczeć, podskakiwać, zderzać się ze sobą i przepychać do windy, która – zgodnie z zasadą złośliwości rzeczy martwych – wciąż nie zjeżdżała. Gdy Schmidt wtargnął wreszcie do obszernego pomieszczenia, ku swojemu olbrzymiemu zdziwieniu zobaczył po lewej stronie wielką klatkę z niebywale grubych stalowych prętów, w której spokojnie siedział…

– Dżedaj!!! – wrzasnął. – To ty?! Paulus… – Przez chwilę szukał w steranej pamięci nazwiska komilitona. – Wäsel! Wäsel! To naprawdę ty?

– Schmidt?! – Olbrzym w klatce odwrócił się i spojrzał z niedowierzaniem na towarzysza. – Myślałem, że zginąłeś!

– Nie, brachu! A teraz mam misję! Od Gotta! Wyciągnę cię stąd! – zawołał Überwunder i począł szarpać wielkie sztaby.

Te jednak były z naprawdę solidnego stopu, a średnicą odpowiadały nodze Gojiry.

– To na nic, Robert – sapnął Dżedaj. – Nie dasz rady. Ratuj się. I zjedz coś. Koszmarnie wyglądasz.

– Nie zostawię cię, na Gotta! To musi się jakoś otwierać…

Schmidt znowu szarpnął wielkie pręty.

– Daj spokój – mruknął Dżedaj, po trosze zdumiony zmartwychwstaniem Überwundera, po trosze zadowolony, że olbrzym nie jest w stanie ruszyć krat.

Pacyfistycznie nastawiony Yoda nie chciał uciekać, chociaż z drugiej strony miał ochotę wydostać się z klatki, obawiał się bowiem, że były pisarz (tudzież tłumacz) może rozpętać piekło, a temu pragnąłby zapobiec.

– Jak to się stało, że się odłączyłeś? – sapnął zombi, próbując pazurami podważyć nity mocujące klatkę do podłoża. – Może we czwórkę dalibyśmy radę?!

– Długa historia, przyjacielu.

– Ale wygraliśmy? Zabiliśmy króla?

Dżedaj nie znał odpowiedzi na to pytanie, bo nawet jeśli laboranci opowiadali o ataku w jego obecności, nie rozumiał języka Mickiewicza i Skargi.

– Nie wiem. Nie wiem.

– Ktoś przeżył? Ixi? Bauer?

– Też nie wiem, Schmidt. Ratuj się. Nie marnuj sił. Wyglądasz jak trup.

– Zabiją cię tu! – Überwunder kaszlnął, wyrzucając z płuc nieco już mniej obfity obłok kurzu.

– Nie, to dobrzy ludzie.

Wielka szczęka Roberta opadła, a lewe oko wytrzeszczyło się.

– Chyba żartujesz! Dobrzy to Różowi są podsmażeni, upieczeni i na surowo!

– Robert, nie wydostaniesz mnie. Uciekaj. Co ty masz w tym worku?

– Bauera. Albo Ixiego.

– Też żywego?

– Trochę odchudzonego. – Schmidt zgrzytnął zębami.

– Po co ci on?

– Jeszcze nie wiem… Mam misję…

– Właśnie. Może byś wreszcie spylał z tego miejsca? – usłyszał zombi boski głos.

– O, znowu Gott mnie wzywa…

Dżedaj pokręcił głową, widząc obłęd w oku kolegi.

Tymczasem spanikowani naukowcy tłoczący się przy windzie i z przerażeniem obserwujący dwóch szwargoczących ze sobą gigantów z ulgą usłyszeli gong, po czym hurmem ruszyli do kabiny.

– Masz transport – oznajmił Dżedaj. – Tylko windą stąd uciekniesz, a bez takiej, wiesz, karteczki, którą noszą Różowi, nie uruchomisz jej. Ładuj się i bądź wolny.

Robert zerknął najpierw na windę i znikającego w jej wnętrzu magistra Mariusza Lemkego, a potem na komilitona.

– Dżedaj!

Paulus pokręcił wielkim łbem.

– Rób, co mówię, przyjacielu.

Schmidt miał ochotę potrwać trochę w rozdarciu i smakować chwilę niezdecydowania, ale jego czaszkę rozsadził boski głos:

– Spierdalaj do windy, tłumoku!

Mrugnął więc do więźnia, co miało wystarczyć za rozdzierające pożegnanie, dostrzegł przyzwalające spojrzenie Dżedaja, po czym podbiegł do windy, w której tłoczyli się laboranci, i patrząc w ich blade oblicza, spytał:

– Państwo w górę?

Jazda była wspaniała i przepełniona boskimi akordami radości. Każdy laborant i laborantka mieli zupełnie inne smaki i zapachy. To jak, wiecie, z truskawkami. Wyobraźcie sobie, że znajdujecie się wśród pola tych cudownych, dojrzałych owoców, widzicie jeden z nich, nabrzmiały sokiem i aromatem, zrywacie go z chrzęstem łamanego zielonego ogonka, bierzecie do ust, pokonujecie opór skórki i miąższu, po czym czujecie, jak rozpływa się w ustach, a słodycz powoduje, że kręci wam się w głowie. Miażdżycie miąższ językiem, rozgniatacie o podniebienie, chrupiecie pesteczki, a jadło rozpłaszcza się, ulega sile żwaczy i ugaszcza was bogactwem aromatów. „To było świetne!”, stwierdzacie i sięgacie po drugi, mniejszy, nieco jaśniejszy owoc, myśląc, że będzie bardziej kwaśny, twardszy, ale nie, wąchacie go, wyczuwacie zapach wanilii i czegoś jeszcze cudownego, odrywacie zębami najpierw mały kęs, patrzycie na ślad po swoich zębach, doceniając czerwień wnętrza, potem odrywacie większy kawałek i… co za radosne zaskoczenie! Okazuje się, że ta truskawka jest słodsza od poprzedniej, intensywniejsza w smaku! Tamten to był „chłopak”, myślicie sobie, a ta to „dziewczyna”, i kruszycie drobne pesteczki, które łaskoczą was w zęby, i już cieszycie się na kolejną ucztę, bo oto pod listkiem chowa się kolejna słodka niespodzianka i jakby drży z ekscytacji! Gdy pożrecie, powiedzmy, sześć, siedem owoców, orientujecie się, że nie ma czegoś takiego jak „smak truskawki”, bo każda, dosłownie każda smakuje inaczej! Macie ręce umazane czerwonym sokiem, słodycz cieknie wam po ustach i zastanawiacie się: wcinać dalej czy zrobić sobie małą przerwę?

Mesjasz Gotta i były pisarz Robert Schmidt wyszedł z windy, której ściany ociekały karmazynem, wyprutymi jelitami i z trudem dającymi się zidentyfikować podrobami, ufetowany, rozanielony i natchniony. Rozłożył szeroko wielkie łapy, czując, jak po jego jeszcze parę godzin temu martwych członkach rozlewa się życiodajna energia. O, jakże różniła się od tej mroźnej fali, którą poczuł po zeżarciu komilitona w ciemnym, zimnym lochu! W jego oku pojawiły się wesołe iskierki, a w mózgu jakby się rozjaśniło.

Znajdował się w rozległym hallu, z którego rozchodziło się kilka korytarzy. Rozejrzał się i niuchnął w poszukiwaniu świeżego powietrza. Orkowie zawsze mieli doskonały węch, to jest żywi orkowie, a nie ożywieńcy tacy jak Schmidt. Nawet jednak budzące się do życia receptory węchowe zombi wychwyciły świeży powiew od strony trochę lepiej oświetlonego korytarza na prawo. Überwunder ruszył w tamtym kierunku, zastanawiając się, jak ma ewakuować się z centralnej Polen i nieść radosną nowinę w Überlandzie, bo rozumiał, że nie może ponownie toczyć boju ze zbyt licznymi Różowymi. O, nie. Wróci tu, ale potem. Najpierw święta misja.

Jaki jest zatem najszybszy transport? Nie będzie biegł do ojczyzny, bo to za daleko. Do samochodu się nie zmieści…

– Lotniczy – odpowiedział święty głos i Schmidt, chciał nie chciał, musiał się z nim zgodzić.

– Ja, Gotcie! – warknął, stając u szczytu pokrytych czerwonym dywanem schodów i widząc pałacowy plac za szerokim wyjściem znajdującym się u ich podnóża. – Ja, ja! Nareszcie wolność, verfluchte!

Wybił się i wylądował tuż przy drzwiach, wzniecając obłok pyłu. Wybiegł, głośno charcząc, i chociaż było pochmurno, w oko uderzył go blask dnia.

Historycy twierdzą, że nie cały orszak króla towarzyszył monarsze podczas pogrzebu wojów batalionu „Orzeł Biały” i formacji POLOM. O ile byli z nim Witelon Jabłoński, Arkady Saulski, Magdalena Stawniak i Radosław Kot, o tyle Maciej Matuszewski i Halszka Wysocka – naczelni naukowcy Twierdzy – już nie. Oni jak zwykle pracowali ku chwale Twierdzy, akurat tego dnia starając się rozgryźć tajemnicę metabolizmu Gojir, konkretnie Ixiego i Schmidta. W podziemiach pałacu oglądali pod mikroskopami próbki ich tkanek, sapiąc, cmokając i co chwila siorbiąc wystygniętą miętę tudzież yerba mate. Doktor Matuszewski, odziany w lekki egzoszkielet wspomagający pracę mizernych mięśni, przeglądał preparat za preparatem, nie mogąc nadziwić się prostocie i jednoczesnej maestrii, z jaką zbudowane były Gojiry.

– Wiesz – mruknął do Halszki – gdy oglądam ich komórki, zaczynam wierzyć, że są to twory dużo bardziej złożone, niż na początku uważano…

– Orkowie?

– Nie. – Matuszewski zachichotał. – Komórki. Mam wrażenie, że pojedyncza komórka umie, wiesz, myśleć, czuć, dążyć do czegoś, ale bardziej świadomie. Słowem, że to nie tylko taksje…

– Marzysz – prychnęła Halszka. – To my jesteśmy bardziej jak jednokomórkowce, nie one są jak my.

Doktor Matuszewski nie zraził się tym komentarzem, bo znał wredny charakter koleżanki.

– I że, rozumiesz – ciągnął – Gojiry to takie roje samoświadomych komórek. Albo prawie samoświadomych. Dlatego tak się regenerują. Są jak te zespoły mrówek, które potrafią zachować kształt: wyglądają jak poduszka czy mostek, a choćbyś je wrzuciła do wody, i tak utrzymają formę…

– Czyli podejrzewasz komórki Gojir o świadomość? – przerwała mu Wysocka z kpiarskim uśmiechem. – Ależ to ma sens! Inteligencja właścicieli przeszła w inteligencję komórek!

Halszka wychyliła się za Matuszewskiego, by sięgnąć po kolejny preparat. Gdy to robiła, jej drobne, acz sprężyste piersi otarły się o chude plecy współpracownika.

– O kurwa – szepnął.

– Panie doktorze… – powiedziała Halszka.

– O kurwa, pani doktor!

– Musisz kląć w laboratorium?

– Moje komórki ożyły!

Kobieta uśmiechnęła się krzywo.

– Czy mam to stwierdzenie traktować jako nieudolny podryw?

– Nie, słowo honoru! Komórki Schmidta! Ożyły!

Tu wypada wyjaśnić, że kamery śledzące Gojiry podczas bitwy o pałac wychwyciły ich rozmowy i stąd wszyscy wiedzieli, który olbrzym jakie nosił miano.

– Bredzisz, Matuszewski.

– Ależ skąd! Proszę spojrzeć!

Halszka zerknęła na naukowca z kwaśną miną, szukając na jego twarzy śladów wskazujących na spożycie substancji psychoaktywnych. Jednak ujrzała tylko zdumienie.

– Jeśli to jakiś dowcip… – ostrzegła.

– Niech pani spojrzy!

Kobieta bała się, że padnie ofiarą żartu, jednak asystent nie wyglądał na skorego do psikusów. Przezwyciężając opór racjonalnej części swojego umysłu, nachyliła się i zajrzała w okular mikroskopu.

I wtedy jej ciemne, wygięte w łuk brwi powędrowały wysoko na jasne czoło, bo to, co zobaczyła, przeczyło zdrowemu rozsądkowi.

Komórki Gojiry zaczęły, niczym pchnięte niezrozumiałą mistyczną mocą, naprawiać błony, regenerować się, a nawet dzielić.

– Jakim… cudem? – chrypnęła.

W tym samym mniej więcej czasie Schmidt wyzwalał się z podziemi pałacu. Naukowcy nie słyszeli jednak ani ryku ożywieńca, ani krzyków konsumowanych w windzie laborantów, ani grzmotu posadzki, gdy olbrzym pędził ku wyjściu z budynku, znajdowali się bowiem na innym piętrze innej części podziemi. Niewątpliwie usłyszeli natomiast sygnał telefonu strażnika. Widząc, jak Schmidt ląduje z hukiem przed wschodnim wyjściem z pałacu, Arkadiusz Halicki, zwany ze względu na wyjątkowo flegmatyczny charakter „Alojzym”, schował się za wysoki kontuar i wybrał numer laboratorium. Dlaczego najpierw laboratorium, a nie Gwardii Królewskiej? Zadecydował odruch, Halicki bowiem dzwonił najczęściej do tej właśnie komórki służb pałacowych: kurierzy ciągle coś tam przywozili, odwozili i wymieniali, ruch w laboratoriach był największy. Strażnik szybko dostrzegł swój błąd i powziął solenne postanowienie, że jak tylko skończy rozmowę z doktor Wysocką lub doktorem Matuszewskim, powiadomi gwardię.

– Laboratorium – warknęła Halszka, nie lubiła bowiem, gdy ktokolwiek przeszkadzał jej w pracy. A przeszkadzał każdy, kto dzwonił.

– Pani… doktor… – wysapał strażnik.

– Alojzy?

– Tak, to ja. Pani doktor…

– Wysłowisz się wreszcie? Mamy tu ważne sprawy!

– Ja właśnie… Gojira…

– Co Gojira?!

– Uciekł…

– Dżedaj?!

– Nie, pani doktor, nie Dżedaj. Ten wygląda jak jakaś…

– Aaapokaliiipsaaa! – doszedł do uszu Wysockiej straszny ryk bestii, a potem usłyszała terkot broni maszynowej.

– Maciuś! – krzyknęła do Matuszewskiego. – Zdaje się, zdaje się, że… Kurwa, sama w to nie wierzę! Schmidt zmartwychwstał!

– Jak?!

Wysocka zerknęła na mikroskopy.

– Tak jak jego komórki! Na rany Swaroga, przeoczyliśmy coś!

Matuszewski zerwał się z fotela.

– Ale nie wydostanie się! Musiałby windą…

– Jest już na zewnątrz! Alojzy go widział!

– Jest stary, może mu się przywidziało?

Halszka przyłożyła palec do ust, nakazując asystentowi milczenie.

– Słyszysz? – syknęła.

I wtedy do uszu doktora doszły stłumione dźwięki kanonady.

– Na Peruna – jęknął Matuszewski – rozwali pałac do końca i nas pogrzebie.

Wysocka podbiegła do jednego z laboratoryjnych stołów i chwyciła leżący tam karabin. Rzuciła go koledze, a sama wzięła drugi.

– Zatem wyjdziemy z pałacu – odparła. – Jeśli potworowi została odrobina rozumu, będzie próbował uciec.

– Zdaje się, że już próbuje.

– Celna uwaga, Matuszewski. Skoro tak, będziemy chcieli wiedzieć, dokąd się udał.

Maciej przyjrzał się broni. Był to miotacz pluskiew.

– Rozumiem, pani doktor…

Kapitan Mariusz Podgrudny zwany „Juniorem”, młody, nadzwyczaj drobny żołnierz o pociągłej twarzy okolonej gęstym zarostem, zdał egzamin na pilota Peruna niecały rok temu. Zrobił to tylko po to, by jego ojciec, także Mariusz Podgrudny, ale major, dowódca batalionu „Stalowy Sokół”, dał mu wreszcie spokój. Junior od zawsze marzył o entomologii i arachnologii, z akcentem na tę drugą specjalność, ojciec zaś koniecznie chciał go widzieć w mundurze, i to nie byle jakim. Dlatego nawet gdy jego syn w końcu się złamał i zaczął latać jako drugi pilot Radogosta, stary był wciąż niezadowolony. Na nieszczęście Juniora okazało się, że ma niezwykłe wyczucie maszyn latających, być może ze względu na zamiłowanie do owadów, a szczególny talent wykazywał do prowadzenia śmigłowców, co ojca napełniało dumą, a naszego bohatera – rozpaczą. Jednak nieszczęście zamieniło się w pasję, gdy poznał niejaką Kalinę Podgórską, pracującą w TYKAC-u programistkę, która pewnego dnia w jego obecności wyznała koleżance, że ma słabość do pilotów Perunów. Junior wiedział, że to niebezpieczny fach i że stanowisko drugiego pilota Radogosta, które pełnił przed egzaminem, było dokładnie tym, czego od życia wymagał jego nie do końca żywiołowy temperament. Podgrudny chciał niewiele – dobrego piwa, muzyki, spokoju, tego, by jego ulubiona pajęczyca Tekla codziennie dostała jedzenie, i… miłości. Z czterema pierwszymi składnikami egzystencjalnego równania radził sobie nieźle, nawet spokój był osiągalny w targanej wichrami wojen Twierdzy. Tylko miłość wymykała się z wąskich rąk lotnika, bo ilekroć uchwycił jej barwny ogon, uciekała niczym spłoszony żarptak. Zielone oczy Kaliny spowodowały jednak, że postanowił wytężyć wszystkie siły, by okazać się na tyle dobrym pilotem, aby przyjęto go do Gwardii Królewskiej. Chciał w ten sposób przekonać drobną, śliczną blondynkę, że jest godzien jej uczucia, chociaż za każdym razem, gdy się spotykali, omijała go wzrokiem, jakby był za niski i za drobny, by go dostrzec. Junior zaparł się wszakże i korzystając ze swojego awiacyjnego daru, przeszedł wszystkie testy, w tym bojowe, na froncie wschodnim wykazał się znakomitą skutecznością i w końcu jego podanie zostało przyjęte. Wkrótce zaczął odbywać loty patrolowe wokół pałacu i dzięki temu mógł kontaktować się z Kaliną, która je teraz obsługiwała. Czy chciała zatem czy nie, musiała z nim rozmawiać, a to zwiększało szanse drobnego kapitana…

Ostatnio coś zaczęło szwankować w fotelu jego Peruna, szedł więc właśnie pałacowym placem do swojej „Blondi”, jak nazwał helikopter, na cześć Kaliny oczywiście. Zgodnie z sugestią mechanika, porucznika Sławka Folkmana, zamierzał sprawdzić, czy dopiero co zamontowany nowy fotel będzie lepiej pasował do jego niepozornych gabarytów. Nagle usłyszał krzyk biegnących w stronę pałacu Zbrojowców. Ledwie pomalowane w czerwień i biel Trojany błysnęły mu przed oczami, rozległ się huk ich Marchołtów, a w końcu doszedł uszu Juniora dziwny ryk. Mariusz nie brał udziału w akcji, która rozegrała się tu trzy dni wcześniej. Przebywał w tym czasie na poligonie w Czerwonych Borach. Widział jednak przypominające koniec świata filmy i przyznawał sam przed sobą, że w sumie dobrze się stało, że nie było go w tym czasie w stolicy. Spojrzał teraz w kierunku wejścia pałacu i zobaczył apostoła śmierci, emisariusza Ragnaröku, piewcę Armagedonu, słowem: żywego Gojirę błyskającego srebrem na piersi i szczerzącego kły z krocza.

Obok Juniora, jak w zwolnionym tempie, znowu przebiegli Zbrojowcy.

– Startuj! Startuj! Z góry go załatwisz! – krzyknęli.

Pilot obrócił głowę na dźwięk rotującego działka typu Smok, które było obsługiwane przez znanych mu Dragona i Tygrysa…

Arkadiusz „Dragon” Grzeszczak i Łukasz „Tygrys” Kowalkowski myśleli dokładnie o tym samym: „Po cholerę wczoraj zachlaliśmy?!”.

Przyczyna libacji była jednak prosta i boleśnie logiczna.

– Łuchniaczku – perorował poprzedniego wieczora Tygrys, trącając kieliszeczek Roberta Łuchniaka, starego druha z lat szkolnych, u którego regularnie się spotykali celem odbycia rozmów egzystencjalnych. – Takiatak, proszę ciebie, takiattak, jaki był, wieszsz, sałkiem, tego, nieddawno, wiesz, tych wielkoludów…

– King Kongów – pomógł Łuchniaczek.

– Nie King Kongów, ale Godzilli.

– Gojir – poprawił Dragon, usiłując nadziać na widelec jajo na twardo.

– Mówięprzesiesz – odparł Tygrys. – Takkiattak zdarza się raznamillenniummm…

– Falcon – dodał Dragon, wciąż walcząc z jajem.

– So? – spytał Łuchniaczek.

– Jy – ciągnął Tygrys, nie zwracając uwagi na pytanie druha – wzwiąskustym terass możemy piś! Zwłaszszsza że nasz Smok ubijał je jak ulęgałki.

– Bitą śmietanę – poprawił Dragon, który w tym momencie postanowił pomóc sobie drugą ręką.

Pochwycił śliski owal w pięść i z sadystyczną satysfakcją wbił w niego widły sztućca.

– Wkurwiasz mię ostatnio tym poprawwianiem – oświadczył Tygrys i wychylili kolejną pięćdziesiątkę. – Bojattylko zazznaszszamm, żże milleniumm i potem jużnie! Jużnie! Stolysa jest bespieszszna…

– A Skywalker? – spytał Łuchniaczek.

– Dżedaj – poprawił go Dragon, smarując jajo majonezem.

– Pierdolnij go – poprosił Łuchniaczek Tygrysa.

– Terasss – odezwał się Tygrys – Dżedajj jesniegroźny, bo spółprassuje. Dobry chłop!

– To może być gagent – oświadczył Robert.

– Nawet jeśly – odparł Tygrys – niewydosstanie sięsklatki. Zaduże prrrty.

– Się zgadzam – oświadczył Dragon, łykając jajo w całości.

Teraz, widząc koszmarną sylwetkę ożywieńca wyłaniającą się z otoczonego dźwigami, ciężarówkami i spychaczami pałacu, Dragon i Tygrys marszczyli czoła i przecierali oczy, które nie chciały zaakceptować nieznośnego widoku.

Dragon odbezpieczył Perperunę, a Tygrys namierzył bestię.

– Dragon – szepnął Kowalkowski przez ściśnięte gardło – bo tak ogólnie to ludzie widzą białe myszki i tak dalej… Ja spostrzegam Gojirę zombi. Dobrze percypuję? Powiedz, proszę, że nieprawidłowo rejestruję i że masz coś na napierdalanie głowizny.

– Dobrze widzisz, a prochów nie mam. I nie kręć mi się nad głową, a tym bardziej – warknął Grzeszczak – nie puszczaj metanu!

– Pos… postaram się.

Dragon skrzywił się na myśl, że za chwilę jego głowę rozsadzi straszny wrzask działa. Mimo to dzielnie ścisnął manipulatory i wdusił kciukiem spust.

„Rany Swaroga, startować, startować, startować! – myślał spanikowany „Junior” Podgrudny, biegnąc do śmigłowca. – Ale jak to się stało? Jak to możliwe? Dżedaj wyrwał się z klatki? Jakim cudem?” Zerknął przez ramię i przez ułamek sekundy widział poznaczonego zielenią i karmazynem, wiszącego w powietrzu olbrzyma wykonującego jakby baletowy skok. „Nie, to nie Dżedaj, to nie Dżedaj. Więc kto? Jakiś eksperyment w pałacu się nie udał? Podobno szukają ochotników do przemiany…”

Potknął się, przetoczył po ziemi, pozbierał na nogi i znowu ruszył biegiem, zakładając wielki hełm z wymalowanym na nim czarnym pająkiem.

– Niesportowo, niesportowo – usłyszał Schmidt boski zew na widok salw, którymi kropiły do niego biało-czerwone Ritterassy kryjące się pośród stojących na placu pojazdów. Strzelało też wielkie, kopulaste działo znajdujące się w północno-wschodnim rogu placu. Olbrzym wyprostował nogi po tym, jak wykonał wielki baletowy sus, podczas którego ułożył łapy na kształt łabędzich skrzydeł, i zaciągnął się zniewalającym stołecznym zapachem.

– Zjadłbym Hertzburgerka, ale aktualnie jestem najedzony – zakomunikował.

Jego uwagę zwróciła wielka hałda gruzu po prawej, dźwigi i spychacze. Spojrzał w górę i zobaczył zrujnowaną południową fasadę pałacu.

– Aaa! – mruknął. – Więc jednak jakoś się nam udało! Ale nie pamiętam tego, nie pamiętam… Czyli co? Mission completed? Hmm…

– Nie chrzań i rusz się, bo ci Ritterassy zrobią z arsza durchschlag. I to działo też. Widzisz tego pilota?

– Co, Gotcie? A tak, widzę – odparł gigant, patrząc na drobną sylwetkę mknącą do jednego ze śmigłowców.

– To twoja droga do wolności. I może ma w radyjku jakąś fajną muzę…

– To co? Lecieć do niego?

– Jak wiatr, donnerwetter, jak wiatr.

– Nie zbliżać się! – krzyknął major Wojciech Skupień, dowódca królewskich Zbrojowców, widząc, jak jego podopieczni niebezpiecznie skracają dystans. – Cofnąć się! Cofnąć i rozproszyć! Kryć się za pojazdami!

Machnął wielką łapą, nakazując podopiecznym utworzenie tyraliery. Doskonale pamiętał, jak przez podobnego stwora został zmasakrowany cały oddział odzianych w Trojany wojów, i zdawał sobie sprawę, że nie mają szans z olbrzymem. Nie mogli powtórzyć błędu majora Krawczyka!

– Szerzej! Szerzej! Celować w łeb i spierdalać, jeśli zechce się zbliżyć!

– Ale… – próbował zaprotestować porucznik Bogumił Nowak, lecz dowódca mu przerwał:

– Zawrzeć ryje i wykonać!

Salwy z Marchołtów dosięgły piersi olbrzyma, czy raczej jego autoklawów, które rozpadały się na drobne, skrzące się kawałki. Przed strzałami z działa Überwunder się uchylił, wykonując baletowy skłon, po którym wyprysnął do przodu, robiąc szpagat w powietrzu.

– Ha! – wrzasnął były pisarz (tudzież tłumacz) po udanym lądowaniu i uchwycił w garść wiszącą w kroczu czachę, by wykonać obsceniczny gest, a uczyniwszy go, ruszył w stronę śmigłowca drobnymi kroczkami, jakby tańczył na pointach.

Znowu odezwało się wielkie działo w rogu placu. Tego Schmidt szczególnie nie lubił, bo pamiętał, że jego pociski wgryzają się w skórę wyjątkowo kąśliwie. Uskoczył w bok, wyginając wdzięcznie głowę w przeciwnym kierunku, i świetlista seria przemknęła obok jego lewego ramienia. Grün wykonał piruet, skupił się, spojrzał na ten fragment placu, gdzie spoczywał śmigłowiec, i wybił się w powietrze. Przez chwilę frunął, chłonąc wonie i dźwięki miasta, punktowane gęstymi salwami, otaczającymi go niczym świetliste wachlarze, po czym wylądował z głośnym grzmotnięciem szerokich stóp tuż przy śmigłowcu. Strzały umilkły. Był za blisko pilota. Spojrzał na bladego Różowego, który sadowił się właśnie w kabinie, uśmiechnął się do niego radośnie, obiegł tępy dziób Peruna i wskoczył do luku pasażerskiego z tyłu maszyny. Podwozie jęknęło od nagłego obciążenia. Pilot chciał już wyskoczyć, ale najpierw zatrzymały go pasy bezpieczeństwa, a potem gigantyczna łapa Gojiry.

Junior odwrócił się i popatrzył przerażony na wielką gębę stwora. Była pokiereszowana, odrapana, pozbawiona prawego oka i w wielu miejscach skóry. Spod ogromnej żuchwy wyłoniła się druga łapa bestii, a jej palec wskazał sufit pojazdu.

– Hoch – rozkazał olbrzym głosem tak niskim, że zegary Peruna zarzęziły, a moszna pilota uległa, jak twierdzą historycy, zagęszczeniu. – Hoch, donnerwetter. Fliege. Jetzt. Ja?

Pilot wskazał drążek sterowniczy i wydukał:

– Lecieć? Mam lecieć? Up in the air? – Wskazał palcem w górę.

– Ja. Up. Fliege. Aus Polen.

– Co, kurwa? – jęknął przerażony woj. – Nicht verstehen…

Kapitan odruchowo połączył się z TYKAC-em, który w przypadku pałacu pełnił także funkcję wieży kontroli lotów.

– TYKAC? Jesteście tam? – wychrypiał.

– Jesteśmy, Podgrudny, znamy sytuację – odparła Kalina Podgórska, a Junior poczuł, jak słodycz zalewa mu serce.

– Kalina?

– To ja, Mariusz.

– Pamiętasz moje imię?

– Mam wyświetlone. Alfa, Mike, Foxtrot. „Blondi”.

– Co mam robić?!

– Jest w twoim Perunie? – rozległ się głos Pokorskiego.

– Jak chuj w… Przepraszam – zmitygował się. – Co mam robić?!

– A co mówi? – spytała Kalina.

– Jakieś, kurwa… Przepraszam, to ze zdenerwowania…

– Możesz kląć, ile chcesz – zapewniła.

– Dziękuję, bo się trochę stresuję…

– To naturalne.

„Jaka ona słodka!” – pomyślał Junior.

– No mówi… – podjął.

– Aus Polen! – warknął Schmidt.

– Dobra, wiem – rzuciła Kalina. – Chce wylecieć z Polski.

– Nie, kurwa! Khm, przepraszam…

– Nic nie szkodzi, kapitanie.

– Poważnie? Mam lecieć?

– Tak, leć – odparł Pokorski.

– Dokąd, kurrrwa, przepraszam…

– Nic, nic – rzuciła Kalina. – Stres. Mam to samo przy miesiączce.

– Ja pierd… Ale nie wypada przy kobiecie…

– Wypada, pilocie. Leć na wschód – zarządziła Kalina.

– Dlaczego? To nie jest Niemiec?

– Zgadzam się z Kaliną – odezwał się Pokorski. – Leć na wschód. Nad… Serpelice. A potem prosto na Ostromeczewo na Białorusi. Doleć do… Kobrynia. To pięćdziesiąt kilometrów od granicy, od Warszawy dwieście dwadzieścia. Wystarczy ci wachy.

– A potem co? – stęknął Junior, czując, że na jego ramieniu ląduje pazur niecierpliwiącego się Gojiry.

A było czym się niecierpliwić, bo na placu roiło się już od Ritterassów starających się zająć jak najdogodniejszą pozycję strzelecką, a i woje ubrani tak jak pilot zaczęli wysypywać się z pałacu.

– Rausss! – zagrzmiał olbrzym.

– Wyląduj i powiedz mu „Auf wiedersehen” – szczeknął Pokorski.

– Żartujesz?!

– Niestety nie.

– Poderwijcie inne śmigłowce!

– Robimy to, Junior – zapewniła Kalina. – Startuj.

„Jak ona słodko to powiedziała” – pomyślał Junior, rozglądając się panicznie po kokpicie i notując z przerażeniem, że wielki jak ludzka dłoń szpon Gojiry coraz głębiej wbija mu się w prawe ramię. Na północy przecięła niebo błyskawica i kapitan podskoczył ze strachu.

– Spokojnie – mruknął Überwunder – to tylko blitz. Piorunek.

Woj zerknął na wielką gębę, przez chwilę zastanawiając się, co przed chwilą powiedziała, a potem przesunął kilka dźwigni i wcisnął guzik zapłonu. Silnik zaskoczył, śmigłowiec zadrżał, a rotory zaczęły się obracać przy wtórze rozlewającego się po placu dźwięku odległego gromu. W tym czasie do pojazdu zbliżyli się Zbrojowcy i chowając się za Dażbogami, Swarogami i śmigłowcami, wycelowali w Gojirę swoje Marchołty. Nie śmieli jednak strzelać ze względu na kapitana – rozdrażniony potwór z pewnością by go zabił. Sam Podgrudny rozumiał to i przez chwilę rozpatrywał bohaterskie „Strzelajcie! Ja się nie liczę!”, ale ostatecznie stwierdził, że jednak się liczy, bo ma wywieźć paskudę z Twierdzy. Jeśli zginie, rozegra się tu masakra podobna do ostatniej…

Śmigła nabrały prędkości i maszynę otoczyła kopuła huku.

Matuszewski i Wysocka wyskoczyli z pałacu, słysząc wzmagający się dźwięk rotorów śmigłowca.

– TYKAC! – wrzasnęła doktor do interkomu.

– Tak? – usłyszała głos Typrowicza.

– Niech pilot jeszcze nie startuje!

– Gojira go zabije, pani doktor.

– Dobra, niech startuje, ale powoli, okej? Niech zawiśnie na chwilę!

– Przekazuję…

– Dzięki!

Wysocka gnała w lewo, ciągnąc Matuszewskiego, który de facto mógłby ciągnąć ją, bo jego egzoszkielet dostarczał więcej dżuli niż muskuły kobiety. Ta jednak nie zwracała w tym momencie uwagi na dylematy energetyczne. Za wszelką cenę chciała okrążyć śmigłowiec, by mieć widok na luk pasażerski. Obok niej i Matuszewskiego biegli piloci i strzelcy Perunów. Zwoływali się i domykali klamry kombinezonów. Jeden statek powietrzny miał już załogę i uruchamiał systemy. Działa typu Smok w rogach pałacowego placu śledziły szykującego się do lotu Peruna i tylko biedny drobny pilot ukryty za szybą, która odbijała groźne burzowe chmury, nie mógł zrobić niczego oprócz powolnego wciskania dźwigni.

Perun Alfa Mike Foxtrot uniósł się, zgromadzeni zaś dookoła niego Zbrojowcy wciąż celowali z Marchołtów, w razie gdyby Gojirze przyszło do łba ewakuować się z pojazdu. Wysocka minęła stojącego w pobliżu Dażboga, śmignęła wzdłuż stojącej dalej betoniarki, przebiegła przy martwym Swarogu i wreszcie, obok kolejnego Dażboga, uznała, że jest w miejscu dogodnym do strzału. Pochyliła się, wystawiając szczupłe łopatki, i chrypnęła do kolegi:

– Oprzyj gnata i strzelaj!

Matuszewski mruknął coś niezrozumiale, widząc plecy pani doktor tudzież wypięte w jego stronę sprężyste pośladki. Stłumiwszy jednak skojarzenia, oparł na kobiecie broń, zastanawiając się tylko przez ułamek sekundy, czy kanciasty dwójnóg nie uwiera jej zanadto w żebra. Wziął histeryczny, przerywany wdech i skupił wzrok na optycznym celowniku. Perun wznosił się, hałasując niemiłosiernie, dudnienie łopat targało chudą piersią pracownika naukowego i miotało na wszystkie strony czarnymi włosami Halszki, których wachlarze co chwila przesłaniały widok w lunecie karabinu.

– Strzelaj wreszcie! – ponagliła go Wysocka.

– Niech pani przytrzyma włosy! – odkrzyknął Matuszewski. – I się nie rusza!

– Co?

– Włosy, kurwa! – wrzasnął Maciuś i zląkł się swojej buty.

– To co nic nie mówisz?! – Wysocka ściągnęła czarne pukle na ramię.

Matuszewski napiął mięśnie i starał się utrzymać szeroki bok Gojiry w celowniku. Nie było to proste. Halszka, chcąc nie chcąc, oddychała, więc karabin pływał w górę i w dół, a z Macieja strzelec był taki jak z Wysockiej tancerka go-go, więc trafienie w trzymetrową ruchomą tarczę z odległości pięćdziesięciu merów nie było rzeczą prostą. Mężczyzna zerknął na stojący obok transporter piechoty, by sprawdzić, czy nie da się oprzeć broni o jakiś jego element, ale burta Dażboga była za wysoka, a skośny dziób nie dałby dobrej podpory.

– Noż kurwa, strzelaj! – rozeźliła się kobieta.

Wtedy Maciuś przytknął mocniej kolbę do ramienia i pociągnął za spust.

Pluskwa wyskoczyła z lufy i pokonując opór powietrza oraz wicher generowany przez łopaty śmigłowca, nieuchronnie zbliżała się do celu. Matuszewski chybiłby i pocisk ugodziłby w sufit kabiny, gdyby nie pomogła sama fizyka. Pluskwa jest lekka, energia wyrzutu z lufy niewielka, podmuch łopat Peruna spory, więc ostatecznie pocisk nie wzleciał nad uchem Gojiry, ale ugodził go w bok, tuż nad brezentowym pasem. Potwór nie poczuł ukłucia, zaaferowany wznoszeniem się pojazdu.

– Trafiłeś?! – krzyknęła Wysocka.

– Chyba tak!

– Jeszcze raz! Krop ile wlezie!

– A jak go rozdrażnię?!

Tego Halszka nie wzięła pod uwagę.

– To krop tak, żeby nie rozdrażnić!

– W co?

– W dupę, kurwa!

– W dupę nie poczuje?!

– A skąd mogę wiedzieć?! Celuj tam, gdzie ma skórę!

Niebo za Perunem rozdarła oślepiająca błyskawica.

– Ja pierdolę! – warknął Matuszewski, przyłożył oko do lunety i znowu pociągnął za spust.

Tym razem pluskwa wbiła się w udo olbrzyma, a towarzyszył temu ogłuszający trzask gromu.

Maciej poczuł na ramieniu potężną dłoń Zbrojowca, który huknął mu do ucha:

– Co robisz, kretynie?!

Zerknął w bok i w górę, by napotkać karcący wzrok majora Skupienia.

– Strzelamy pluskwami! – zawołał Matuszewski, przekrzykując silniki startujących Perunów. – Będziemy go śledzić!

– Z niczego nie strzelajcie! Chcecie go wkurwić?!

– Właśnie – mruknął doktor pod nosem.

– Co tam mruczysz? – krzyknął Zbrojowiec.

– Ja pierrrdolę! – warknęła Halszka, wyrywając się spod karabinu Matuszewskiego.

Przytknęła celownik do oka i sama złożyła się do strzału.

– Pani doktor! – krzyknął major, ale zdążyła już dwa razy pociągnąć za spust.

Gdyby ktoś znalazł się blisko Peruna, zobaczyłby, że jedna z pluskiew odbiła się od spodniego pancerza statku i spadła, smętnie rotując, na plac, a druga dźgnęła Gojirę w żuchwę.

– O tym właśnie mówiłem – jęknął przerażony Zbrojowiec na widok potwora, który pociera mordę i patrzy groźnie dookoła.

Coś Schmidta zaswędziało. Skrobnął wielkim pazurem w szczękę i strzepnął z niej jakiś okruch.

– Co, donnerwetter? Sypię się?! – Warknął. – Żeby mi zaraz brwi nie odpadły. Jednak ten preparat Worlöcka nie był taki dobry…

Spojrzał na zmniejszający się pod Perunem plac, na którym Ritterassy i gromada innych Różowych mierzyli do niego, ale nie strzelali. Wznosiły się za to cztery inne śmigłowce groźnie połyskujące pancernymi szybami.

– Możecie se lecieć – mruknął. – Nikt tu nie strzeli, bo ukatrupię waszego pilocika. – No jazda! – warknął do niego. – Leć, kolego, bo mi tu niewygodnie!

Powietrze koło ucha potwora syknęło i coś zabzyczało w kabinie.

– Jednak strzelają? – zdziwił się. – Czym? Gzami?

– Podgrudny – odezwała się Kalina w słuchawkach pilota. – Leć już, bo robi się gęsto i cymbał cię ukatrupi.

– Roger… – jęknął pilot i położył śmigłowiec w zakręt.

Pałac, dźwigi, plac budowy oraz otaczające go pojazdy pochyliły się w prawo i uciekły do tyłu.

– Coś mi się zdaje, że on źle leci – usłyszał Schmidt w głowie.

– Jak źle, Gotcie? – spytał na głos olbrzym, odruchowo obmacując lewą łapę, na której przed akcją miał kompas.

– Jakby nie w tym kierunku…

– Jak to?

– Nie jestem pewien…

– No to dobrze czy niedobrze, donnerwetter?!

– Niech będzie – odparł niebiański głos. – Zapytaj go, czy misja się udała.

Przysłuchujący się temu mamrotaniu Junior zaczął się poważnie zastanawiać nad zdrowiem psychicznym Gojiry. Gigant wyraźnie nie mówił do niego, bo to było słychać w jego powarkiwaniach. Gadał z kimś innym, ale, do diabła, z kim?! „Nie dość, że mam na pokładzie zmartwychwstałą zagładę, to jeszcze posiadającą niewidzialnego przyjaciela?!” – pomyślał.

– Ja pierdolękurwadżizus, ten schizofrenikkurwadżizus mnie zabije – szepnął.

– Co mówisz, pilocie? – spytała Kalina.

– Oj, przepraszam, że tak klnę…

– To nic, Mariuszku, uspokój się…

„Mariuszku! Powiedziała Mariuszku!” – zakrzyknął w myślach pilot i jego spięta stresem twarz rozpłynęła się w ekstazie.

– No spytaj go! – ponaglił Schmidta głos Gotta.

– Oczywiście, święty – odparł Überwunder i stuknął kapitana w ramię. – Wygraliśmy? Kogo ukatrupiliśmy? Widzę, że wasz pałacyk się rozpuknął, więc jednak wam zaszkodziliśmy, co nie? Uk, uk…

– Kalina, co on mówi? – zatrwożył się Junior.

– Eee, strasznie niewyraźnie gada i silnik przeszkadza…

– Pyta o wynik ich akcji – odezwał się Pokorski.

– O co?

– O to, co wskórali, atakując pałac.

– Co mam mu powiedzieć?! – jęknął Junior. – Nie umiem po niemiecku!

Gdyby ktoś teraz znalazł się w siedzibie TYKAC-a, zobaczyłby Cezara Pokorskiego, Tymoteusza Typrowicza, Kalinę Podgórską oraz innych programistów oświetlonych blaskiem monitorów i patrzących na siebie z konsternacją.

Pokorski stęknął.

– Nie ma co go wkurzać – szepnął do pozostałych.

– Zgadzam się – poparł go Typrowicz.

– Cholera, gdzie jest król? – spytała Kalina.

– Na pogrzebie – odparł Pokorski.

– To może go zapytać?

– Nie ma czasu – zawyrokował Typrowicz, a Pokorski pokiwał głową. – Blondi – odezwał się do mikrofonu. – Powiedz mu, że zabili króla i królową. Że ich akcja się udała.

– Ale jak to będzie po niemiecku? – rozległ się drżący głos.

– König und Königin sind tot. Bravo – nadał Pokorski, po czym powtórzył dla pewności.

Junior przełknął ślinę, spojrzał we wpatrzone w niego oko olbrzyma i wydukał:

– König… und… Königin sind tot. Good work.

Oko bestii rozszerzyło się, a wielkie wargi rozciągnęły w sardonicznym uśmiechu.

– Ha! – zagrzmiał Gojira. – No to poprawiłeś mi humor, brachu! Aaapokalipsa!

– Spytaj pilota, czy nie ma tu dobrej muzy!

– Słusznie! – zagrzmiał Schmidt i stuknął Różowego. – Masz tu muzykę? – spytał.

– Du hast Musik hier? – usłyszał kapitan i przez chwilę zastanawiał się, czy dobrze zrozumiał.

– Muzyka? Chcesz posłuchać muzyki? – spytał, pochylając dziób maszyny, by ją rozpędzić.

– Ja. Muzik – zagrzmiał Schmidt, a jego pysk rozświetliła błyskawica.

– Japierdolękurwadżizus – jęknął Podgrudny.

Muzykę akurat miał. Zawsze nosił pendrive z ulubionymi składankami. Kiedy dzielni woje wsiadali do Peruna i zaczynał pracować rotor, dla rozluźnienia atmosfery puszczał jakiś dynamiczny kawałek i prawił: „Witamy na pokładzie linii Junior i spółka! Proszę zapiąć pasy, palić ile wlezie i opowiadać plugawe dowcipy! Muzykę dostarczy wam dzisiaj In Strict Confidence!”, albo wymieniał nazwę innego mało znanego zespołu, bo tych popularnych nie lubił.

Głośniki wygenerowały agresywną, ale melodyjną ścianę dźwięku.

– Och, ja! – zachwycił się Gott. – Voootum.

– Co to za kapela? – spytał potwór Stwórcę.

– Polska. Ale genialna!

– Słuchasz polskiej muzyki, Gotcie?!

– Ja!

– Dziwne. Mein Gott rozmiłowany w polnische Musik? Ale nie jesteś Polakiem?

– Nein – zapewnił Gott. – Ich bin Deutsche, przyjacielu. Nür Deutsche. W sumie to ciekawe…

Grube krople deszczu uderzyły w szybę śmigłowca. Chmury nad nimi przeciął kolejny piorun. Strzelił grom.

– Co ciekawe? – spytał Schmidt i wtedy dostrzegł, jak jego prawa łapa sama nieznacznie się unosi. Były pisarz skontrował ruch, niemniej był wstrząśnięty tym wydarzeniem.

– Donnerwetter, co mi robisz?!

– Ha! Umiem przejąć władzę nad twoim ciałem!

– Och, mein Gott!

Schmidt otworzył szeroko oko, a jego wielka żuchwa opadła. Gdyby ktoś zajrzał do Peruna przez przeciętą liniami kropel przednią szybę, nie wiedziałby, kto ma bardziej przerażony wyraz twarzy – pędzący w nieznane pilot czy jego pasażer.

Wszystkie te wydarzenia rozegrały się tak szybko, że wieść o ucieczce Gojiry dotarła do króla oraz pozostałych żałobników dopiero wtedy, gdy kapitan Mariusz „Junior” Podgrudny wraz z kłopotliwym pasażerem i czterema osłaniającymi go Perunami ciął gęste strugi deszczu nad Wesołą.

Pierwsze krople zaczęły znaczyć intensywniejszymi barwami sztandary, gdy Justyn Łyżwa wykrzykiwał obecnym nowinę, biegnąc z obstawą do pancernej Syreny, a członkowie batalionu oraz POLOM-i, pożegnawszy się pospiesznie z rozpinającymi czarne parasole rodzinami zmarłych, załadowali się do Dażbogów i z dygotem opon ślizgających się po asfalcie odjechali w kierunku pałacu.

Na miejscu mogli jednak tylko obejrzeć w gęstniejących strumieniach deszczu łuski po pociskach Marchołtów tudzież nowe dziury w murach pałacu, świecące w błyskach piorunów niczym oczodoły kościotrupów. Łyżwa przez chwilę się zastanawiał, czy jest sens ścigać Peruna jeszcze jednym śmigłowcem lub Radogostem, ale porzucił tę myśl. Juniora, w sumie żółtodzioba, chociaż utalentowanego, osłaniali doświadczeni piloci i niewiele więcej dało się zrobić. Pobiegli zatem do siedziby TYKAC-a, by nawiązać łączność z kapitanem i śledzić rozwój wydarzeń.

Wpadli, parujący mokrymi mundurami, do tymczasowego centrum informatycznego przeniesionego z pierwotnego, zrujnowanego miejsca i po krótkiej rozmowie z Typrowiczem, Pokorskim i Kaliną Podgórską zorientowali się, gdzie w tym momencie znajduje się Perun.

Za prawą szybą śmigłowca migotały światła Mińska Mazowieckiego, błyskawice dzieliły świat na poszarpane fragmenty, gromy zlewały się z rykiem silnika maszyny, a Gojira siedzący tuż za fotelem pilota coraz mocniej machał łbem w rytm bębnów, basów i gitarowych riffów wydobywających się z głośników Peruna.

– Gute Musik – pochwalił Schmidt. – Jaki to tytuł?

– Over the roofs – odparł pilot. – Good, yes?

– Sehr! – zagrzmiał Überwunder i wykonał łapą gest podkręcenia głośności.

– Louder? – spytał Junior.

– Ja, ja!

Pilot pokręcił gałką i nie wiadomo już było, co bardziej hałasuje: rotor maszyny, burza czy metalowa muzyka.

– Jaaa…! jaaa…! – mruczał rozanielony Schmidt, coraz mocniej machając łbem, od czego podrygiwał cały śmigłowiec. – Nie ma to jak dobra muzyka po sutym posiłku!

– Dobrze mówisz, Schmidt, będą z ciebie ludzie. Znaczy Grüny – potwierdził Gott.

– TYKAC do Juniora – rozległ się w słuchawkach głos Kaliny. – Jak sytuacja? Żyjesz?

– Żyję, TYKAC. Dobrze cię słyszeć, Kalina.

– Znasz moje imię?

– Nie żartuj, kur… Przepraszam, to przez stres.

– Nic nie szkodzi. Chyba się rozluźniłeś?

– To dzięki muzyce.

– Gojira lubi muzę?

– Najwyraźniej…

Perun śmignął nad szczytami sosen i leciał teraz nad lasem.

– Blondi, poderwij trochę – odezwał się kapitan Sambor ze śmigłowca lecącego z lewej strony. – Nie szarżuj.

– Tajest – odparł Junior i poderwał dziób maszyny.

Weszli nieco wyżej i Mariusz wyrównał lot. Przełączył częstotliwość na TYKAC-a.

– Słuchaj, Kalina… – Przełknął ślinę. – W sumie nie wiem, czy wrócę z tego lotu…

– Nie mów tak, Mariusz – usłyszał jej stwardniały głos.

– Wiesz, że tak może być.

– Nie mo…

– Może. Więc na wypadek gdybym nie wrócił, muszę ci zadać to pytanie…

Porucznik Kalina Podgórska zacisnęła usta. Nie chciała o tym rozmawiać. Temat był zbyt drażliwy, a sytuacja napięta! Stojący przy niej król, jego orszak, POLOM-i i członkowie batalionu „Orzeł Biały” spojrzeli najpierw na nią, a potem na siebie.

– Nie pytaj, kapitanie – odparła. – Nie pytaj, bo nie ma na to czasu.

– Mylisz się, Podgórska – usłyszeli głos pilota. – Najprawdopodobniej ten potwór zabije mnie przy lądowaniu.

– Nie zabije.

– Zabije. Więc chcę wiedzieć…

– Podgrudny.

– Chcę wiedzieć, kurwa! – krzyknął pilot. – Chcę wiedzieć, czy miałbym u ciebie szanse! Bo…

– Kapitanie…

– Nie przerywaj mi. Bo zostałem pilotem Peruna… Czekaj, słyszą mnie inni?

Kalina rozejrzała się.

– Tak – usłyszał Junior w słuchawkach. – Jest tu król, orszak, Grunmorzy, „Orzeł Biały”, no i obsada TYKAC-a.

– Sporo – mruknął pilot.

– No sporo.

Junior westchnął, zerknął na pędzące w pobliżu Peruny i rozanielonego Gojirę.

– I w dupie to mam – syknął. – Muszę to wiedzieć. Miałbym szanse?

Zgromadzeni w pomieszczeniu patrzyli na Kalinę w wielkim napięciu. Rozumieli, że odpowiedź dziewczyny jest diablo ważna. Jeśli odpowie „Nie”, może pogorszyć morale pilota, a ono było tu niezwykle istotne. Każdy myślący człowiek odpowiedziałby w tej sytuacji twierdząco – dla dobra misji, dla dobra sytuacji, dla dobra Twierdzy.

– Nie – odparła twardo. – Nie miałbyś szans, Junior. Na początku chciałam cię okłamać, mówiąc, że jestem lesbijką, ale nie jestem. Spotykam się z Pokorskim i wszyscy teraz, kurwa, to wiedzą. Dziękuję ci bardzo.

Cezar Pokorski rozejrzał się po obecnych z głupim uśmiechem i spiekł takiego raka, że jego policzki mało nie trysnęły posoką.

Pilot zamarł. Leci na śmierć, na rozbicie ryja, a ona próbuje w nim wzbudzić poczucie winy, bo „wszyscy teraz, kurwa, to wiedzą”?! On za chwilę zginie! Rozstanie się z bezsensownym życiem, które niepotrzebnie naraził, zdobywając licencję pilota śmigłowca! Mógł zostać w bezpiecznym Radogoście, a teraz, a teraz…

– Kuuurrrwaaa!!! – wydarł się na całą kabinę.

Schmidt aż podskoczył i spojrzał na niego zdziwiony.

– Kuuurrrwaaa!!! – wrzasnął Podgrudny jeszcze raz, ściągając drążek i szarpiąc się z nim, na co Perun zareagował jak delfin wyskakujący z wody i nurkujący z powrotem do oceanu.

– Pojebało go? – spytał lecący obok pilot.

– Uspokój się, Blondi! – ostrzegł Sambor.

– Ja pierrrrdolę! – wydarł się Junior z głośników w centrum TYKAC-a. – Strasznie cię przepraszam, że musiałaś zdradzić swój jebany sekret, w mordę Peruna! Jebany pilot Mariusz „Junior” Podgrudny ma jednak nieco, w mordę, ważniejszą misję! Rozumiesz, muszę wywieźć chodzącą apokalipsę…

Usłyszawszy znajome słowo, Schmidt uśmiechnął się i ryknął:

– Uk, uk!

– Rozumiesz?! – ciągnął kapitan. – Muszę ją wywieźć za jebaną granicę i pewnie pożegnam się z życiem! Ale nie! Ważniejsza jest twoja kurewska dyskrecja!

– Pilocie – rozległ się nagle w słuchawkach głos króla – uspokój się. Masz misję. Skup się na robocie, a nie na swoim fiucie.

Junior wyszczerzył zęby w niedobrym uśmiechu, zupełnie jakby się już witał z kostuchą.

– Miłość może być zredukowana do fiuta tylko przez fiuta, mości królu – warknął.

– Uwa…

Kapitan przerwał połączenie, nie chcąc się zastanawiać, jaką konsternację w siedzibie TYKAC-a musiało wywołać jego oświadczenie.

– Spierdalaj. Spierdalajcie wszyscy! – chrypnął.

– Gute Musik – pochwalił Schmidt kolejny utwór.

Junior spojrzał na niego dzikim wzrokiem.

– Gut, gut! – charknął i przekręcił gałkę głośności do oporu. Deska rozdzielcza i szyby Peruna zaczęły drżeć od mocarnych basów.

Gigant pokiwał mocniej łbem i uśmiechnął się, obnażając większość swoich dziwacznych zębów.

Pilot pochylił tymczasem dziób maszyny i z dzikim zapamiętaniem obserwował, jak do śmigłowca zbliżają się dachy niewielkiego sioła.

– Ej, uważaj! – warknął Überwunder. – Ja nie zginę, ale ty na pewno!

Podgrudny myślał o tym samym. Jego śmierć będzie mimo wszystko bezsensowna. Nie dowiezie przesyłki, Schmidt zrobi rozpierduchę. Nie. Trzeba go dostarczyć.

– Alfa Mike Foxtrot, pull up! Pull up! – napominał go Sambor.

– Spierdalaj! – odwarknął Junior, zgrzytając zębami.

Perun, oświetlany przez błyskawice, gnał tuż nad dachami i drzewami, a siedzący w nim człowiek i ork upajali się brzmieniem metalowej kapeli, niebaczni na wrzaski osłaniających ich pilotów, przerażone twarze mieszkańców Twierdzy patrzących na nich przez okna domów i nieme mruganie diody połączenia z TYKAC-a. ■

Sztandar 2

Elektroniczna mapa śmigłowca pokazała, że mijają prawą burtą Kobryń. Piloci czterech osłaniających ich Perunów informowali o tym samym. Ich głosy, domagające się, by kapitan pozbył się „towaru”, brzmiały tak nieznośnie, że Junior wyłączył radio i zdjął słuchawki. Wyłączył też muzykę. Deszcz ustał. Burza przetoczyła się na zachód. Pod nimi błyszczał zielenią mokry i gęsty las, a w uszach dzwonił już tylko dźwięk silnika.

Pilot dostrzegł pośród gęstych drzew polanę i wskazał ją ręką.

– Hier, okay? – rzekł do olbrzyma.

– Ja – odparł basem Gojira.

Junior spojrzał na pysk pasażera i ze zdziwieniem stwierdził, że większość koszmarnych ran się wygoiła, zielona skóra pokryła w zasadzie całą mordę, w uszkodzonym zaś oczodole połyskuje nowa, jeszcze nieco za mała gałka oczna. Gdyby kapitan miał na to czas i ochotę, doceniłby niezwykłe właściwości ciała Überwundera, ale czasu nie miał. Zwrócił więc wzrok na polanę i nie bacząc na otaczające go śmigłowce, obniżył lot.

Historycy twierdzą raczej zgodnie, że proces obniżania pułapu był dla Mariusza „Juniora” Podgrudnego bodaj najcięższym testem woli. Pilot wiedział bowiem, że zbliża się nie tylko do mokrego szmaragdowego gruntu, ale i do kresu życia. Ziemia oznaczała dla niego śmierć. Dlatego lądował długo i niechętnie, ciągle zadając sobie pytanie, czy nie lepiej by było spaść z impetem i zabić się w żałosnym akcie kamikaze. Zastanawiał się też, czy nie dałoby się wyrzucić Gojiry z helikoptera, pochylając mocno maszynę, ale znał potworną siłę giganta tudzież jego wagę i wiedział, że ten nie dość, że utrzymałby się, to jeszcze by zdestabilizował śmigłowiec do tego stopnia, że maszyna mogłaby nie powrócić do lotu poziomego.

– Co on tak wolno zlądowuje? – usłyszał Schmidt głos Gotta.

– Boi się, donnerwetter.

– Czego?

– Że go zeżrę.

– Zeżremy go?

– Jeszcze nie wiem, Gotcie. Pachnie cokolwiek nieświeżo, a nażarłem się za wszystkie czasy.

Junior rzeczywiście pachniał nie najcudniej, a to z powodu strachu, i nie tylko, lecz spuśćmy na to zasłonę milczenia przez szacunek dla nader dzielnego oficera. Pilot sapał, pocił się i walczył z dzierżącą drążek sterowniczy ręką, która, stężała niczym kamień, nieustępliwie zmuszała płatowiec do lądowania.

I nastał wreszcie moment, gdy solidnie napompowane koła Peruna dotknęły mokrych źdźbeł, a amortyzatory ugięły się pod ciężarem maszyny. Rotor wciąż mełł powietrze, ale śmigłowiec twardo spoczywał na zielonym gruncie, niby przywierający do niego żółw.

Kapitan spojrzał na Schmidta, a ten na niego.

– Herzlichen Glückwunsch zum Geburtstag – wydukał pilot.

Było to jedyne zdanie po niemiecku, jakie znał, a nauczył się go z jakiegoś starego podręcznika, dawno temu, w bibliotece.

Schmidt wybałuszył ślepia, a potem roześmiał się tak gromko, że zatrząsł się od tego cały śmigłowiec, pilota zaś szarpnęło w pasach.

– Nie zeżrę cię – powiedział – bo śmierdzisz i dowiozłeś mnie do Überlandu, gdzie mam kontynuować świętą misję od Gotta. Überwunderzy mają, donnerwetter, swój honor.

– Ładnie powiedziane – potwierdził Gott.

– Dziękuję.

Junior patrzył przerażony, bo potwór znowu gadał ze sobą. Olbrzym pogrzebał w worku ze szkieletem Lukasa i wyjął z niego paliczek. Kciukiem drugiej łapy wydrapał na hełmie pilota pojedynczą krechę, po czym wykonał łapskiem dzierżącym kość potężny zamach, przebił siedzisko fotela i zręcznym ruchem ulokował kość Ixiego centralnie w dupie Podgrudnego.

– Czuj się namaszczony! – zagrzmiał uroczyście. – Jako mesjasz Gotta nakazuję ci, byś niósł radosną nowinę, która brzmi DUPA SRAKA. Tak mi sam Gott powiedział. Pamiętaj też, pilocie, że podczas akcji niedobrze jest się zesrać, dlatego ulokowałem w twym ciele świętą relikwię mojego towarzysza.

– Verfluchte, mój palec mu dajesz?! – rozeźlił się Gott.

– Nie twój, tylko dzielnego Überwundera – odparł Schmidt.

– A tak, tak – rzekł Gott i zamilkł.

Wewnętrzną tę rozmowę obserwował Junior wybałuszonymi oczami, modląc się, by wytrzymać straszliwe napięcie zwieraczy. „Tylko zdzierżyć – myślał – tylko zdzierżyć, pies z dupą, życie ważniejsze…”

Gojira wyskoczył ze śmigłowca, na co maszyna zareagowała radosnym podrygiem teleskopów, a Junior żałosnym spazmem pokiereszowanego anusa. Patrzył, jak olbrzym prostuje olbrzymią sylwetkę, rozmasowując krzyż, i bał się przez chwilę, że zaryje łbem o płaty, ale na szczęście Perun od kół do śmigieł mierzył trzy i pół metra, więc czerep Gojiry miał pięćdziesiąt centymetrów swobody.

– Żeby się tylko nie przeciągnął! – stęknął z przestrachem.

Überwunder nie był jednak aż tak głupi. Zerknął na pilota, mrugnął do niego porozumiewawczo, podszedł do dziobu maszyny i…

– Co on, kurwa?! – jęknął kapitan, gdy spod dziobu helikoptera ze strasznym chrzęstem Gojira oderwał potężne działko typu Kikimora.

– Rozumiesz! – krzyknął gigant – muszę mieć jakąś broń! W dzisiejszych czasach mężczyźnie nie wypada…

– Ja pierrrrdolęęęę… – jęknął Podgrudny i nie słuchając już i tak niezrozumiałych porykiwań bestii, poderwał maszynę.

Schmidt patrzył z rozbawieniem na unoszący się śmigłowiec, bawiąc się ciężkim i zupełnie bezużytecznym działkiem.

– I co tak zmykasz, namaszczony? – spytał.

W tym czasie kapitan Karol Sambor, wciąż będący w kontakcie z TYKAC-em i maksymalnie zdenerwowany na „Juniora” Podgrudnego za to, że ten wyłączył komunikator, rozważał razem z bazą i pozostałymi pilotami ostrzelanie zombi. Cztery Kikimory mogły nieźle zaszkodzić Gojirze, ale przeciwko rozwiązaniu siłowemu przemawiały dwa argumenty.

– Zaraz schowa się w lesie i stracicie go z oczu – stwierdził król, i miał rację.

– Jeśli mogę coś zauważyć – odezwał się Pokorski – jest tylko pięćdziesiąt kilometrów od granicy. Pamięta kierunek, z którego przyleciał. Jeśli go rozdrażnimy…

– Wróci – wyręczyła go Magdalena Stawniak, królewska bibliotekarka. – Wciąż jest otumaniony naszym zapachem i może go mocno ciągnąć do granicy, więc…

– Lepiej nie strzelać? – usłyszeli głos Sambora.

Justyn Łyżwa wziął głęboki wdech, nie zważając na to, że naciąga szwy rany w boku.

– Niech idzie w swoją stronę. I tak się wkurzy, gdy się zorientuje, gdzie trafił…

Schmidt spojrzał na pięć maszyn, które majestatycznie odwróciły się do niego ogonami, pochyliły dzioby i z basowym gdakaniem potężnych silników, przy akompaniamencie szumu gęstych drzew, oddaliły się nach Polen.

– No – sapnął ukontentowany. – Porządni, powiem ci, Gotcie, ci Polacy. Poczęstowali Grüna, dowieźli na miejsce, nie chcieli zapłaty. Donnerwetter, i tak nie mam papierosów ni sznapsa, więc czym zapłacić…

– Ale coś na ząb mogłeś wziąć.

– Co na przykład?

– Rączkę. Nóżkę.

– Nóżki są fajniejsze – mlasnął gigant.

– Najlepszy jest jednak dobrze wysmażony Hertzburgerek.

– Wysmażony? Nie próbowałem.

– A, to strata. Powinieneś. W liściu łopianu. No, wystarczy tego. Wejdź w las, bo jeszcze nas dopadną i pogonią.

– Racja, racja. I trzeba nieść święte słowo. I relikwie…

Na to dictum Gott jakby ciężko westchnął, Schmidt zaś ochoczo wstąpił w knieję. Ledwie jednak to zrobił, z gałęzi pobliskiego dębu zerwał się…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej