Karta tytułowa

Piotr Kucharski

妖怪 兵士

Yōkai Heishi

Karta redakcyjna

© 2026 WarBook Sp. z o.o.

© 2026 Piotr Kucharski

Redakcja i korekta językowa: Oliwia Kopcik

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Ilustracja i projekt okladki: Mateusz Bielski

ISBN 978-83-66955-90-5

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń
www.warbook.pl

Dedykacja

Oli – bo uwierzyła we mnie,
zanim sam to zrobiłem.

Why is it that all men like to lie?

– Seishi Yokomizo, „The Village of Eight Graves”

Prolog:
Shinigami

プロローグ: 死神

Kenzo Shinoda od miesięcy obiecywał sobie, że zacznie poważnie myśleć o przejściu na emeryturę.

Podobną obietnicę składał również każdej nocy swojej żonie, tuż przed snem. Michiko odkładała aktualnie wertowaną książkę na stolik nocny, odwracała się do swojego męża, który próbował zasnąć pomimo zapalonego światła, i mówiła cicho: „Jutro, tak?”, a on przytakiwał. Dopiero wtedy żona prosiła Opiekuna domu o zgaszenie światła i małżonkowie zasypiali.

Oboje wiedzieli, że zapewnienia Kenzo są kłamstwem. Choć miał już sześćdziesiąt siedem lat i mógł ubiegać się o status emerytalny, praca w Shinchoku była dla niego wszystkim, a zostanie dyrektorem brytyjskiego oddziału korporacji – ukoronowaniem prawie pięćdziesięciu lat codziennej ciężkiej pracy. Tylko dwie osoby na całym świecie mogłyby sprawić, że zrezygnowałby z pełnionych obowiązków: prezes Shinchoku, pan Morita, oraz sam Cesarz.

Shinoda nigdy nie spodziewałby się, że kiedykolwiek sam podejmie taką decyzję. Ale poprzedniego wieczoru rytualna wymiana zdań pomiędzy Kenzo a Michiko przestała być kłamstwem. O tym, że to był ostatni jego dzień na stanowisku dyrektora, wiedzieli tylko on i pan Morita. Wieloletni przełożony chciał się spotkać z Kenzo w cztery oczy, zapewne by jeszcze raz spróbować go przekonać do pozostania. Właśnie dlatego, zamiast pojechać do swojej rezydencji w Belgrawii, Shinoda udał się Auto-Cabem wprost do siedziby firmy.

Gdy taksówka dotarła do Canary Wharf, był kwadrans po jedenastej. Pojazd przejechał przez bramki kontrolne wiodące do kompleksu i zatrzymał się na podjeździe tuż przed wieżowcem One Canada Square, gdzie niezmiennie od dwudziestu lat mieściła się siedziba brytyjskiego oddziału Shinchoku.

Drzwi wejściowe automatycznie otworzyły się przed Shinodą – był w końcu dyrektorem, a dyrektorzy nie muszą machać identyfikatorem za każdym razem, gdy chcą przekroczyć próg swojej firmy. Za biurkiem recepcji siedziało dwóch ochroniarzy, którzy akurat żywo o czymś dyskutowali. Jeden z nich śmiał się głośno, gdy drugi z oburzeniem wypisanym na twarzy mówił właśnie:

– Mike, chyba cię już do reszty pojebało, jeśli myślisz, że Tottenham…

Kenzo chętnie dowiedziałby się, co Tottenham, sam był zagorzałym fanem futbolu, ale śmiejący się ochroniarz zauważył zbliżającego się dyrektora i szturchnął kolegę. Obaj natychmiast zerwali się z krzeseł i głęboko skłonili.

– Dobry wieczór, Shinoda-sama – powiedzieli unisono, ze wzrokiem wbitym w czubki własnych butów. Ich japoński pozostawiał wiele do życzenia, ale Kenzo i tak uśmiechnął się życzliwie. Wiedział, że nauka imperialnego języka urzędowego nie wszystkim przychodzi z łatwością.

– Dobry wieczór, chłopcy – powiedział łagodnym tonem. – Nie przeszkadzajcie sobie, muszę załatwić jedną rzecz u siebie w biurze.

Ochroniarze jeszcze bardziej pogłębili swoje ukłony, a Kenzo ruszył do windy. Po chwili znalazł się na ostatnim piętrze budynku. Winda otworzyła się na przestronne pomieszczenie, w którym w ciągu dnia bez wytchnienia pracowała szóstka jego najbliższych doradców. O tej porze jednak nie było tu nikogo. Na piętrze panowała absolutna cisza.

Shinoda wszedł do swojego biura i zamknął drzwi na zamek magnetyczny, co automatycznie wysłało sygnał „Nie przeszkadzać” do wszystkich pracowników znajdujących się w budynku, choć o tej porze właściwie nikt poza nim nie miał wstępu na najwyższe piętro.

– Ichigo-chan – zwrócił się do Opiekuna biura. – Włącz komputer, nawiąż połączenie z węzłem komunikacyjnym 12-X, z pięciominutowym opóźnieniem. Typ połączenia: priorytet, pełna projekcja.

– Oczywiście, panie dyrektorze – odpowiedział ciepły głos Ichigo.

Podczas gdy Opiekun wypełniał polecenie, Kenzo wszedł do swojej prywatnej łazienki. Wyciągnął z wewnętrznej kieszeni marynarki puzderko, w którym trzymał soczewki. Założył je dość nieporadnie – robił to stosunkowo rzadko. Nie przepadał za rzeczywistością rozszerzoną, od długiego jej używania zawsze kręciło mu się w głowie i bolały go oczy. Dlatego w przeciwieństwie do większości społeczeństwa nie nosił na co dzień żadnego instrumentu optycznego pozwalającego na ciągłe wpatrywanie się w AR. A techno-otaku, którzy wymieniali swoje prawdziwe gałki oczne na cybernetyczne odpowiedniki, w ogóle nie był w stanie zrozumieć. Pojmował, jak bardzo użyteczne bywa nałożenie drugiej warstwy percepcji na to, co widzi się gołym okiem. Ale żeby używać AR przez cały czas?

Po założeniu soczewek przemył twarz, przeczesał włosy i poprawił krawat. W trakcie rozmowy z panem Moritą musiał prezentować się nienagannie, niezależnie od pory dnia i własnego zmęczenia. Nawet, a może zwłaszcza, gdy miała to być ich ostatnia rozmowa jako przełożonego i pracownika.

Gdy wrócił do biura, komputer kończył skanować pomieszczenie. Lasery objęły całą sylwetkę Shinody, gdy stanął za swoim biurkiem, włączając ją do projekcji holograficznej, która potem, w czasie rzeczywistym, została przesłana do głównej siedziby korporacji Shinchoku w Sendai.

Opiekun nałożył na pomieszczenie znajdujące się w londyńskiej siedzibie firmy hologram, dzięki któremu w rzeczywistości rozszerzonej przybrało ono wygląd biura pana prezesa Mority. Bezpośredni przełożony Shinody klęczał na wzorzystym tatami, a przed nim stało naczynie wypełnione parującą herbatą. Miał na sobie czarne kimono, które, jak Kenzo doskonale wiedział, na plecach miało wyszyty oficjalny mon firmy. Za Moritą widać było przesłonięte okno, przez które przesączały się promienie słońca. Jak informował Shinodę mały zegar wyświetlany w górnym lewym rogu interfejsu AR, w Sendai dochodziła dziewiąta rano.

Pan Morita podniósł wzrok znad czytnika, w który wpatrywał się przed przybyciem Shinody. Posłał swojemu podwładnemu uśmiech, który nie dosięgnął jego ciemnych oczu. Prezes był starszy od Kenzo o dobre dziesięć lat, ale dzięki zaawansowanym (i bardzo kosztownym) terapiom odmładzającym wyglądał na jakieś czterdzieści pięć. Przystojna twarz ozdobiona małą, spiczastą bródką; czarne włosy przyprószone nieznaczną, pełną godności siwizną; atletyczna sylwetka. Wszystko to sprawiało, że pan Morita w oczach Shinody wyglądał bardziej jak archetypiczny feudalny władca niż prezes firmy. „Z drugiej strony – pomyślał Kenzo – czyż we współczesnym świecie właściciele megakorporacji nie byli jednym i drugim?”.

– Cieszę się, Shinoda, że możemy się spotkać pomimo późnej pory w Anglii – powiedział Morita, gdy podwładny ukłonił się przed nim. – Mam nadzieję, że Michiko-san nie będzie miała mi za złe, że nie pozwalam jej mężowi spać.

– Nic z tych rzeczy, panie prezesie – zapewnił Shinoda, wykonując kolejny lekki ukłon. – Moja żona doskonale wie, że firma może mnie potrzebować o każdej porze dnia i nocy. Jest… zawsze była z tego powodu bardzo dumna.

– Miło mi to słyszeć. Przejdźmy zatem do rzeczy. W południe mam spotkanie z ministrem Fujimoto. Spotkanie, o którym sam dowiedziałem się niespełna dwie godziny temu. Zdaje się, że Uchida znowu próbuje pokazać mi, gdzie moje miejsce.

Kenzo uważnie słuchał słów swojego przełożonego, ledwie powstrzymując się przed skrzywieniem. Prezes był jedyną znaną mu osobą, która w poufały sposób nazywała Cesarza Yukihito nazwiskiem, które ten posiadał jeszcze przed wstąpieniem na Chryzantemowy Tron. Musiał przyznać, że trochę mu to imponowało, ale też sprawiało, że czuł żal do Mority za takie obcesowe traktowanie boskiej natury władcy Imperium.

– Fujimoto – kontynuował prezes – na pewno zapyta mnie o postępy prac nad Projektem Shinjitsu. Jaka będzie moja odpowiedź?

– Nie można mówić o znaczącym sukcesie – przyznał Shinoda. Machnął dłonią i pomiędzy mężczyznami pojawił się katalog zawierający kilka plików wideo. – Ale w tych materiałach znajdzie pan coś, co powinno zrobić wrażenie na ministrze. Proszę zwrócić uwagę zwłaszcza na podsumowania raportów z ostatnich dwóch tygodni.

Morita otworzył katalog i przez parę minut panowała cisza, gdy czytał wskazane dane.

– Dobrze – odezwał się w końcu. – To nam kupi trochę czasu. Ale od przyszłego tygodnia oczekuję zdwojenia wysiłków. Jeśli potrzebujesz zatrudnić dodatkowy personel, zrób to. Budżet możemy wam zwiększyć nawet dwukrotnie, tylko dostarcz mi rezultaty do końca miesiąca.

Shinoda patrzył na swojego przełożonego szerokimi oczami. Wiedział, że prezes spróbuje go ponownie przekonać do pozostania w korporacji, ale teraz zachowywał się, jakby decyzja dyrektora nie miała żadnego znaczenia. Kenzo wiedział, że niestety musi zrobić coś, do czego nigdy nie mógłby się przyzwyczaić – musiał otwarcie przeciwstawić się swojemu dotychczasowemu szefowi.

– Morita-shachō. – Kenzo skłonił się głęboko, dusząc w sobie tym samym rosnące poczucie winy. Poczucie, że dokonuje właśnie aktu zdrady. – Pozostawię oczywiście odpowiednie instrukcje, ale wykonanie ich będzie już w gestii osoby, która przejmie moje stanowisko.

Po drugiej stronie połączenia, w Sendai, zapanowała cisza. Prezes Shinchoku patrzył na swojego podwładnego z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

Z jego ust w końcu wydobyło się ciężkie westchnienie.

– Tak, oczywiście – powiedział Morita. – Wybacz, stary przyjacielu. Żywiłem nadzieję, że jednak uda mi się przekonać cię do zmiany decyzji.

– Niestety, Morita-shachō. Jest ona ostateczna. Ja… muszę być wierny swoim przekonaniom.

– A co, jeśli… Nie, masz rację. Należy być wiernym swoim przekonaniom. I być gotowym na ich konsekwencje.

– Morita-shachō? – Kenzo wyczuł dziwną nutę w głosie prezesa.

Prezes Shinchoku nie odpowiedział od razu. Zamiast tego odłożył czytnik. Wstał z tatami, wygładził kimono. A potem skłonił się nisko, wprawiając Kenzo w osłupienie.

– Nasza rodzina dziękuje ci za wieloletnią, doskonałą służbę, Shinoda-san! – powiedział ceremonialnym tonem Morita. – Wiedz, że twoje odejście, choć w pełni akceptowalne, przynosi nam smutek! – Prezes wyprostował się i już normalnym głosem dodał: – Smutek, który odczuwam całym sercem.

Morita przesłał swojemu byłemu już dyrektorowi ostatni, niezwykle ciepły i niepasujący do tego człowieka, ojcowski uśmiech. A potem zakończył konferencję. Hologram zaczął się zapadać w sobie, obiekty w rzeczywistości rozszerzonej rozmywały się i ustępowały wizji prawdziwego biura Shinody.

Kenzo opadł na fotel i westchnął ciężko.

Czy popełniał błąd?

Nie. To była niezwykle trudna decyzja. Najtrudniejsza w jego całym dorosłym życiu. Ale wiedział, że tak po prostu trzeba. Tak jak powiedział Moricie – musiał być wierny swoim przekonaniom.

Jedyne, co pozostało do zrobienia, to z samego rana ogłosić swoją decyzję wszystkim pracownikom. Dla wielu będzie ona zapewne szokiem, zwłaszcza że nie przewidywała standardowego okresu wypowiedzenia. Ale sytuacja nie pozwalała mu załatwić wszystkiego tak, jak należy. Zresztą i tak zrobił, co w jego mocy, by swoim niespodziewanym odejściem sprawić Shinchoku jak najmniej problemów.

Wstał, przeciągnął się i poszedł w stronę łazienki, by w końcu wyciągnąć znienawidzone soczewki. Chwilę mu to zajęło, ale w końcu schował oba szkła z powrotem do puzderka. Poczuł lekkie zawroty głowy, jak zwykle, gdy jego wzrok przyzwyczajał się znowu do widoku świata bez dodatkowych elementów wprowadzanych przez rzeczywistość rozszerzoną.

Przymknął oczy, czekając, aż błędnik się uspokoi.

Ledwie zaczął je otwierać, gdy pięść trafiła go w skroń.

Z ust Shinody wydobył się cichy jęk bólu. Dłoń niewidocznego napastnika złapała go za włosy i wyrżnęła jego głową o śnieżnobiałą umywalkę. Krew z rozciętego czoła popłynęła szerokim strumieniem, zalewając Kenzo oczy. Mężczyzna osunął się na podłogę łazienki i na chwilę stracił przytomność.

Gdy ją odzyskał, przez chwilę nie wiedział, gdzie się znajduje. Spodziewał się gwałtownego ataku bólu, ale… nic nie czuł. Początkowa dezorientacja stopniowo zaczęła ustępować przerażeniu. Dochodził do niego cichy odgłos kroków przemierzających jego biuro.

– Ich...Ichigo… – wychrypiał. Modlił się, by napastnik go nie usłyszał.

– Tak, panie dyrektorze? – głos Opiekuna odezwał się tuż przy jego uchu.

– Wez… Wezwij o-ochronę…

– Nie mogę tego uczynić, panie dyrektorze. Komunikacja pomiędzy pionami budynku jest aktualnie zablokowana. Czy mogę coś jeszcze dla pana zrobić?

Kenzo zignorował pytanie Opiekuna i spróbował przewrócić się na brzuch. Tuż za muszlą klozetową ukryty był przycisk włączający alarm. Jeśli tylko zdołałby się do niego dostać…

Nie udało mu się zmienić pozycji. Jego ciało źle reagowało na wysyłane sygnały, jak gdyby dotknął je paraliż. Nie. Rzeczywiście było sparaliżowane. Nie był w stanie poruszyć nawet głową. Nie czuł bólu, ale rozlewająca się na białych kafelkach czerwień mówiła mu, że krew dalej sączy się z rozbitego czoła.

Jego wzrok zaczął się zamazywać.

A w umyśle pojawiła się przerażająca pewność.

Wiedział, że umiera.

– Jutro… – z warg Kenzo wydobył się ledwie słyszalny szept. – Jutro, moja Michiko.

Nagle w jego coraz mniej wyraźnym polu widzenia pojawił się szary kształt. Intruz. Złapał go za kołnierz koszuli i uniósł.

A potem zaczął bić w twarz, mocno i metodycznie.

Kenzo słyszał głuche uderzenia pięści, ale nadal nic nie czuł.

A po chwili jedyne, co pozostało, to ciemność. ■

1:

ルードボーイ が来る

Rudeboy Comin’

Rothman spóźniał się.

Umówili się w małym parku, tuż przy skrzyżowaniu Brixton Hill i Endymion Road. Hayashi siedział na ławce i napawał się ciepłym, majowym słońcem, którego promienie jakoś przebijały się przez wieczne warstwy smogu unoszącego się nad Londynem.

Wiedział doskonale, że Rothman spóźnia się już równo dwanaście minut – wewnętrzny chronometr wbudowany w jego mózg sprawiał, że Japończyk zawsze mógł precyzyjnie określić aktualny czas – ale nie przeszkadzało mu to specjalnie. Fakt, w domu byłoby to nie do pomyślenia i takie spóźnienie stanowiłoby poważne uchybienie w relacjach społecznych. Ale Matsuo Hayashi był daleko od domu i choć Anglicy również cenili sobie punktualność, tutaj nie miała aż takiej wartości.

Ta i inne różnice kulturowe były źródłem nieustającego zdumienia i dziecięcej wręcz radości, które Japończyk wprawdzie ukrywał głęboko w swoim sercu, ale do których istnienia przyznawał się sam przed sobą. Anglia była niewątpliwie częścią Imperium, a dowody na to widział dookoła siebie, zarówno w ubiorach Londyńczyków, starających się nadążyć za najnowszą modą prosto z Tokio, jak i w drogowskazach opisanych w alfabecie łacińskim i kanji. Ale wszystkie mniej lub bardziej znaczące cechy anglosaskiej kultury wciąż grały ważną rolę w kontaktach społecznych w Big Smoke, jak pieszczotliwie nazywali Londyn jego mieszkańcy.

Mimo że nie przeszkadzało mu czekanie na Rothmana, nie lubił bezczynności. Dlatego poprawił na nosie okulary w grubych, szarych ramkach i włączył AR. Natychmiast został zaatakowany przez reklamy wszystkich pobliskich kawiarni (dominował czerwono-czarny slogan sieci AkiraRoast – „Kawa godna bogów!”), ale wystarczyło jedno machnięcie dłonią, by te wylądowały w śmietniku. Gdy uporał się z natrętnym spamem, sprawdził, ile policyjnych dronów Kanshi aktualnie patroluje okolice.

Dziewięćdziesiąt trzy w samym Brixton. Wybrał jeden z przelatujących w pobliżu parku. Wpisał kod autoryzacyjny i w lewym górnym rogu jego pola widzenia pojawił się widok z kamery drona, a pod nim mała konsola inputu poleceń.

Przejął maszynę i posłał ją spokojnym lotem wzdłuż Brixton Hill, rejestrując wszystko w 180-stopniowym kącie widzenia. Mijał restauracje, supermarkety i domy z czerwonej cegły, a notyfikacje z systemów nadzoru przekazywały mu informacje na temat osób aktualnie znajdujących się w budynkach i na ulicy. Znalazł to, czego szukał, na tarasie jednorodzinnej rezydencji wciśniętej pomiędzy 7-Eleven i indyjską restaurację. Zapisał nagranie w wewnętrznej pamięci okularów, na wszelki wypadek posłał drona jeszcze kilka przecznic dalej, a potem pozwolił mu wrócić na wcześniej zaprogramowaną trasę patrolową.

„Gdzie jesteś, Gabriel-kun?” – wysłał wiadomość do Rothmana.

„Tuż za rogiem, właśnie wchodzę do parku” – przyszła po chwili odpowiedź.

I rzeczywiście, ścieżką między skarłowaciałymi drzewami szedł wysoki, biały mężczyzna. Czarnowłosy i gładko ogolony, miał klasycznie przystojną twarz, z której prawie nigdy nie znikał lekko kpiący uśmieszek. Ubrany w cienki, szary płaszcz, ręce wciskał głęboko w jego kieszenie. Poruszał się niespiesznie, wręcz nonszalancko, jakby właśnie czerpał przyjemność z odprężającego, wiosennego spaceru. Z kącika ust wystawał mu do połowy spalony papieros.

Dotarł do ławki, na której siedział Matsuo, i bezceremonialnie usiadł obok niego.

– Spóźniłeś się – powiedział Japończyk, choć w jego głosie nie słychać było urazy.

– Taka ładna pogoda, to przyszedłem na piechotę – odparł Rothman.

– Z Enfield? – zdumiał się Hayashi.

– Nie, odwiedzałem akurat ojca w Stamford Hill. No, ale już jestem, więc bierzmy się do roboty. Domyślam się, że czekając, nie mogłeś po prostu posiedzieć na ławeczce, jak normalny facet, i już coś masz.

– Informator się nie mylił. Bragzy jest u siebie.

– Sam?

– Nie mam pojęcia. – Japończyk przesłał Rothmanowi nagranie z drona. Cybernetyczne prawe oko drugiego mężczyzny na chwilę rozświetliło się bladoniebieskim światłem, gdy wyświetlił film. – Bragzy siedzi na tarasie, a przynajmniej siedział pięć minut temu. Nadzór nie wyłapał nikogo innego w budynku, ale nie zdziwiłoby mnie, gdyby w środku był zagłuszacz.

– Jasne. Co w takim przypadku zalecają procedury? – zapytał Rothman, odpalając kolejnego papierosa.

– Jeden: upewnić się, że cel rzeczywiście jest sam. Dwa: uzyskać dostęp do domostwa. Trzy: obezwładnić cel i przygotować do wstępnego przesłuchania – wyrecytował jednym tchem Hayashi, prostując się przy tym zauważalnie.

Anglik patrzył na niego przez chwilę z rozbawieniem. Pytanie zadał żartobliwie, wiedząc, że jego partner doskonale zna procedury, zwłaszcza tak podstawowe. Znał je pewnie lepiej niż sam Rothman. Ale sarkazm wciąż bywał dla Azjaty czymś obcym. Wiedząc, że to nie jest dobry czas na tłumaczenie żartu, Anglik po prostu skinął głową. Rzucił niedopałek na ziemię, skąd kilka sekund później zgarnął go maleńki dron sprzątający.

– Dobrze, Hayashi-san. – Rothman wstał i wykonał głęboki ukłon w kierunku Matsuo. – Działajmy zatem zgodnie z procedurami.

☼ ☼ ☼

Przeszli spokojnym krokiem na drugą stronę ulicy i obeszli budynek, by znaleźć się na jego tyłach. Tam Rothman szybko zlokalizował panel administracyjny ukryty za kontenerem na śmieci. Przyklęknął, odsunął plastikową przesłonę i jego oczom ukazał się rząd mikrogniazdek. Przejechał palcami po prawej skroni i wyciągnął ukryty pod sztuczną skórą cieniutki kabel światłowodowy. Podłączył go do jednego z portów.

Stojący obok Hayashi rozglądał się, wypatrując ewentualnych gapiów. Po chwili usłyszał, jak Anglik mruczy pod nosem:

– No proszę, Bragzy’ego stać na Opiekuna…

– To nie najgorsza okolica – odparł Matsuo. – Skoro stać go na mieszkanie tu, to pewnie stać go również na abonament.

– A ponoć zbrodnia nie popłaca… – Rothman odłączył kabelek i wsunął go z powrotem do skroni. Wstał z klęczek i otrzepał spodnie. – Dobra, Opiekun mówi, że gospodarz jest w domu, sam. Otworzył nam też tylne drzwi, więc możemy tam po prostu wejść.

Po chwili znaleźli się w małej kuchni. Hayashi cicho zamknął za sobą drzwi i obaj mężczyźni ruszyli w głąb mieszkania. Korytarz prowadzący do przedniego wejścia był zagracony – stał tam wieszak, na którym wisiało kilka kolorowych kurtek, rower, postawiony na sztorc, zwinięty dywan i kilka worków próżniowych wypakowanych różnego rodzaju śmieciem. Sądząc po tym wszystkim i po kurzu wirującym w smudze światła przebijającej się przez małe okienko w drzwiach, Bragzy nie miał obsesji na punkcie czystości.

Korytarz prowadził do dwóch kolejnych pomieszczeń po prawej stronie, ale były tu również schody na piętro. Z góry słyszeli basowe dźwięki trip-reggae. Sprawdzili najpierw pomieszczenia na dole i gdy upewnili się, że nikogo w nich nie ma, skierowali się na wyższą kondygnację.

W przestronnym salonie ściany aż wibrowały od muzyki płynącej z głośników. Bragzy, czarnoskóry mężczyzna w średnim wieku, siedział w wygodnym fotelu. Miał na sobie tylko bokserki i biały podkoszulek. Bujał się do rytmu lecącego właśnie nagrania i śpiewał jego refren. W dłoniach trzymał coś, co nie mogło być niczym innym, jak długim skrętem. Kilka podobnych leżało już na małym stoliku obok fotela.

Gospodarz dopiero po chwili zauważył dwóch mężczyzn przypatrujących mu się z drugiego końca salonu.

– Siedź spokojnie, Bragzy – powiedział Rothman. – I prosiłbym o wyłączenie muzyki.

Ostatnie słowa skierował do mieszkania. Jego prośba została spełniona natychmiast, kawałek trip-reggae urwał się nagle.

– Garvey, co do chuja?! – wrzasnął Bragzy, zrywając się z fotela.

– Przepraszam, panie Manley – odpowiedział bezcielesny głos Opiekuna. – Ci panowie są policjantami i mają nakaz pańskiego aresztowania. Zgodnie z moim oprogramowaniem, jestem zmuszony spełniać ich wszystkie prośby.

Czarnoskóry mężczyzna spojrzał na nieproszonych gości i zrobił kilka kroków w ich kierunku, jakby miał zamiar siłą wyrzucić ich ze swojego mieszkania. Ich reakcją było odsunięcie pół płaszczy tak, by gospodarz zauważył dwie rzeczy: odznaki Scotland Yardu, które mieli przypięte do klap marynarek, oraz to, że ich dłonie spoczęły na kolbach rewolwerów.

– Inspektor Matsuo Hayashi – powiedział Japończyk. – A to inspektor Gabriel Rothman. Jak już zdążył pana poinformować pański Opiekun, mamy nakaz.

– No, to skoro nudną część mamy za sobą, czas na wstępne przesłuchanie – oznajmił Rothman. Angielski policjant wszedł głębiej do pomieszczenia, rozglądając się po nim z ostentacyjnie udawanym zainteresowaniem. Matsuo pozostał z tyłu, bacznie obserwując Bragzy’ego.

– Derek Manley, znany na ulicy jako Bragzy – mówił Rothman, spacerując po pokoju. – Członek gangu Rudeboyz. Zawód: diler czym popadnie. Broń, narkotyki, pirackie programy hakujące… Nie ma nielegalnego towaru, który nigdy nie przeszedł przez twoje ręce, co? A, możesz usiąść, chwilę tu spędzimy, zanim zabierzemy cię do Głównej.

Czarnoskóry mężczyzna niechętnie spełnił polecenie.

– Wszystko pomówienia – mruknął. – Już kilka razy gliniarze próbowali ze mnie zrobić przestępcę. Ale mój prawnik udowodnił im, jak bardzo się mylą. Udowodnił, że kierował nimi wyłącznie rasizm i uprzedzenia kulturowe.

– Tak, tak. Wiemy o twoim prawniku. Wiemy też, że ostatnio specjalizujesz się w sprzedaży eksperymentalnej amerykańskiej broni, z materiałów, których nie wykrywają systemy Nadzoru. Która automatycznie oczyszcza się z odcisków i innych śladów po zakończeniu użytkowania. Takiej, która idealnie nadaje się do, bo ja wiem, zamordowania kogoś i porzucenia jej bez groźby, że taki natrętny pies jak ja dojdzie do sprawcy jak po nitce do kłębka.

Rudeboy milczał. Patrzył tylko na Rothmana, ale coś w tym spojrzeniu nie spodobało się Hayashiemu. Japończyk dostrzegł też pot zbierający się na czole i skroniach przesłuchiwanego.

– Nie chcesz mówić o broni, rozumiem. – Angielski policjant skinął głową. – Porozmawiajmy zatem o człowieku, którego ta broń zabiła. Czy nazwisko Tobias McKay brzmi znajomo?

– Nic mi to nie mówi – warknął Bragzy. Matsuo widział doskonale, jak twarz gangstera wykrzywia jakiś dziwny tik. Dolna warga na chwilę oklapła, lewe oko gwałtownie mrugnęło kilka razy. Japończyk wpierw pomyślał, że przesłuchiwany widocznie bardzo się denerwuje. Ale nie, pamięć podsunęła mu inne wytłumaczenie tego rozedrganego zachowania.

Rudeboy był na haju. I to zapewne spowodowanym czymś dużo cięższym niż leżące na stoliku skręty.

Rothman też widocznie musiał to zauważyć, bo zwrócił się do swojego partnera:

– Chyba nic z niego nie wyciągniemy, zaczyna odlatywać. Wezwij wóz patrolowy i niech…

Policjant stał do niego bokiem, więc nie widział, jak Bragzy podnosi prawą rękę i kieruje ją w jego stronę. Nie widział, jak na przedramieniu pojawiają się linie rozdzielające giętkie płytki imitujące chwilę wcześniej prawdziwą skórę. Nie widział, jak płytki rozsuwają się lekko na boki, a dłoń gangstera zgina nienaturalnie pod kątem prostym, zaś z nadgarstka wyziera krótki, cylindryczny kształt. Kształt, z którego zaraz miał wylecieć pocisk i podążyć trajektorią wprost w czaszkę Rothmana.

Ale Hayashi widział to wszystko dokładnie ze swojego miejsca. Jego organizm od razu zaczął pompować odpowiednie chemikalia. Czas zwolnił dla wszystkich w pomieszczeniu, oprócz Japończyka. Wiedział, że partner nie zdąży zareagować na ostrzeżenie, więc po prostu pokonał dzielący ich dystans i całym ciałem przewrócił go na ziemię. Pocisk wystrzelony z broni ukrytej w nadgarstku przeleciał tuż nad nimi, wbijając się bezpiecznie w ścianę.

Matsuo, leżąc na przeklinającym głośno Rothmanie, wyszarpnął swój rewolwer i oddał dwa strzały w klatkę piersiową Bragzy’ego. Siła uderzenia pchnęła Rudeboyem tak mocno, że przewrócił się do tyłu razem z fotelem.

Na chwilę zapanowała cisza.

Którą przerwał głuchy jęk dobiegający z okolic przewróconego fotela.

– Kurwa, prawie mnie dopadł – wyrzucił z siebie Rothman, gramoląc się z podłogi. Hayashi pomógł mu wstać. – Dzięki, stary.

– Zrobiłem tylko to, co powinien zrobić każdy dobry policjant – odparł Matsuo, wykonując płytki ukłon w kierunku partnera.

– Jasne. Tak czy siak, dzięki. – Rothman poklepał Hayashiego po ramieniu i zrobił kilka kroków w kierunku postrzelonego Bragzy’ego. – Jak tam, dupku? Boli?

– Umieram… – usłyszał w odpowiedzi kolejny jęk. – Zabiliście mnie, skurwysyny…

– Gówno tam, a nie zabiliśmy. Dostałeś neutralizatorami. Będzie piekło jak cholera, ale przeżyjesz.

Inspektorzy we dwóch podnieśli fotel wraz z siedzącym na nim mężczyzną. Lewą dłonią trzymał się za obolałą pierś, prawa zaś smętnie zwisała na zawiasie, bezużyteczna. Rothman spojrzał krytycznie na sztuczną rękę.

– Zaskoczył mnie, przyznaję – mruknął. – Fajna zabawka, choć mało użyteczna. Jeden strzał i tyle.

– Czasami jeden strzał wystarczy – odparł Matsuo, uśmiechając się znacząco.

– Szybko nie odpuścisz, nie? – Anglik westchnął ciężko, po czym zwrócił się do gangstera: – Dobra, Bragzy, to jak? Pogadamy teraz na spokojnie?

– Pieprzcie się… Nic wam nie powiem… Nie… bez adwokata – wychrypiał Rudeboy. Postrzał sprawił, że ciężko oddychał i mówienie sprawiało mu pewne problemy.

– Chłopie, napadłeś na policjanta. Mamy to nagrane. – Rothman postukał palcem w prawe oko. – Adwokat ci tu nic nie pomoże, ale jak powiesz nam to, co chcemy, to może zapomnę o tym, że próbowałeś mnie zabić.

– Nic. Nie. Powiem – wysyczał przez zaciśnięte zęby Rudeboy.

– No co za uparty bydlak… Matsuo, weź mu pokaż swoją drugą odznakę, bo rzeczywiście schowa się za adwokatem i potrwa wieki, zanim coś z niego wyciągniemy.

Twarz Japończyka stała się nagle bardzo poważna. Patrzył przez chwilę na Rothmana, po czym powiedział:

– Gabriel-kun, wiesz, że nie lubię jej używać pod byle pretekstem.

– To nie jest byle pretekst. Zabójstwo McKaya to poważna sprawa. Im szybciej się z nim uwiniemy, tym mniej korporacyjnego gówna spadnie na superintendent. A to oznacza, że mniej gówna spadnie na nas.

Hayashi przez chwilę stał nieruchomo, po czym rozpiął marynarkę i sięgnął do małej kieszonki w kamizelce. Wyciągnął z niej kolejną odznakę, wielkością i kształtem przypominającą tę z logiem Scotland Yardu. Bez słowa pokazał ją Bragzy’emu.

Namalowany był na niej czarny, okrągły mon, pośrodku którego szczerzyła się potworna, złota twarz oni. Oprócz monu na odznace widoczny był napis, również złoty: Yōkai Heishi.

Rudeboy wpatrywał się w emblemat z szeroko otwartymi oczami, których białka drżały lekko. Kolejna strużka potu spłynęła mu po skroni.

– Je-jesteś… jesteś Duchem? – wybełkotał, a jego głos brzmiał cienko.

Hayashi schował drugą odznakę z powrotem do kieszonki kamizelki, zapiął marynarkę i wygładził ją. Potem po prostu patrzył na gangstera znad swoich okularów, z twarzą pozbawioną jakiegokolwiek wyrazu.

– McKay – przypomniał Rothman niemal uprzejmym tonem.

– Ja... Ja nie wiem, kto go zabił – powiedział cicho Bragzy, widocznie złamany. – Nie wiem też, jak nazywał się gość, który kupił ode mnie spluwę. Jakiś biały fagas, któremu polecono moje usługi.

– To niewiele. Masz fotkę tego faceta?

– N-nie. Ale… ale mam zainstalowany MnemoTech. Mogę go opisać ze wszystkimi szczegółami.

– No, i to mi się podoba! – ucieszył się Rothman. – Świetnie. Spotkasz się z naszym artystą i razem sporządzicie portret pamięciowy.

– Pewnie… Zrobię wszystko, co trzeba – powiedział Rudeboy, po czym wskazał na Hayashiego palcem sprawnej dłoni. – Tylko trzymaj mnie z dala od niego.

☼ ☼ ☼

Inspektorzy patrzyli, jak funkcjonariusze w zbrojach balistycznych pakują Bragzy’ego na tył wozu transportowego i po chwili odjeżdżają w kierunku Komendy Głównej. Dookoła zebrało się trochę gapiów, z których kilku na pewno nagrywało aresztowanie.

Rothman szturchnął Hayashiego i bez słowa wskazał mu coś po drugiej stronie ulicy. Japończyk spojrzał w tamtym kierunku i szybko dostrzegł, o co chodziło partnerowi – oparci o niski murek stali trzej czarnoskórzy mężczyźni, noszący barwy gangu Rudeboyz. Wiedzieli już, że policja zgarnęła jednego z nich.

– Myślisz, że będzie z nimi kłopot? – Matsuo zapytał drugiego inspektora.

– Coś ty. Powarczą trochę, pewnie nasz dział relacji publicznych dostanie kilkaset wiadomości o brutalności policji i rasizmie, którym przesiąknięte są nasze skostniałe struktury, a potem zapomną o Bragzym i jego miejsce zajmie kolejny podobny mu dupek.

Inspektorzy ruszyli do samochodu Hayashiego zaparkowanego kilka ulic dalej. Odprowadziły ich jawnie wrogie spojrzenia członków gangu.

Kiedy dotarli do pojazdu i wsiedli do środka, Matsuo włączył komputer pokładowy i polecił mu jechać w kierunku Victoria Street. Jechali w ciszy, którą w końcu przerwał Rothman:

– Jesteś na mnie zły, prawda?

Hayashi tylko pokręcił głową.

– Oj, daj spokój. Ta mina bezuczuciowego automatona może i działa na tych, którzy cię nie znają, ale ja umiem rozpoznać, kiedy się na mnie gniewasz. Chodzi o to, że poprosiłem cię o pokazanie Bragzy’emu, kim jesteś?

– Moja prawdziwa tożsamość nie jest czymś, z czym powinienem się afiszować, jeśli nie ma takiej potrzeby – powiedział w końcu Matsuo, a w jego głosie rzeczywiście słychać było lekki wyrzut. – Mam się uczyć klasycznej, policyjnej roboty. Właśnie po to poprosiłem o przydział w Londynie, gdy moi przełożeni pozwolili mi wybrać drugą twarz.

Rothman spojrzał z zaciekawieniem na partnera.

– Drugą twarz? – zapytał. Widząc jego minę, uniósł dłonie i dodał: – Obiecuję, że zachowam to dla siebie.

– Nie powinienem o tym mówić za dużo, ale nasza relacja pozwala na pewną… otwartość. Gdy Yōkai Heishi kończy wstępny trening, przez kilka lat operuje w wybranym miejscu w Japonii. Dla mnie było to moje rodzinne Sendai. Potem wysłany zostaje do któregoś z państw imperialnych, by tam zdobywać doświadczenie polowe, zyskać nową wiedzę. Zdajemy sobie sprawę, że w wielu obywatelach Imperium poza Japonią nasz status budzi pewien niepokój. Dlatego przyjmujemy jakąś oficjalną funkcję, gdy znajdziemy się w nowym miejscu. Zazwyczaj jako doradcy polityczni, dyplomaci, pracownicy korporacyjni wysokiego szczebla, takie rzeczy. Tym właśnie jest druga twarz.

– I mając to wszystko do wyboru, postanowiłeś zostać gliną? – parsknął Rothman.

– Tak – odparł Hayashi, niezrażony reakcją partnera. – Yōkai Heishi to w zasadzie policja, która ma chronić Imperium przed różnego rodzaju przestępcami. Praca jako detektyw, moim zdaniem, jest naturalnym wyborem.

– Może ma to jakiś sens… – Anglik podrapał się po podbródku. – Na pewno tłumaczy to, czemu superintendent kazała mi trzymać gębę na kłódkę przed resztą wydziału. Nie żeby to coś pomogło…

– Co masz na myśli?

– Większość albo się domyśla prawdy, albo już wie. To gliniarze. Bycie domyślnymi i wścibskimi sukinsynami mają wpisane w zawód. Nagle w Yardzie pojawia się japoński „policjant na wymianie międzynarodowej” i z miejsca dostaje inspektora? Nie trzeba wiele, żeby połączyć kropki, nie?

– Pewnie masz rację – westchnął Matsuo. – Ale i tak wolałbym, żebyś nie rozpowiadał, kim jestem, dobrze?

– Jasne.

– Dziękuję.

Jechali przez Londyn. Ruch na ulicach był umiarkowany, więc nie musieli nawet długo stać w korkach. Przejechali przez Lambeth Bridge i wjechali między wysokie wieżowce ze stali i szkła okalające ulice Westminsteru. Zbliżali się już do Victoria Street, kiedy komputer pokładowy samochodu poinformował Hayashiego, że ktoś próbuje się z nim połączyć. Włączył AR i spojrzał na wyświetlany identyfikator.

– Dzień dobry, sierżant Hopkins – powiedział, odebrawszy połączenie. – Jest pani na głośnomówiącym.

– Gdzie jesteście?

– Zbliżamy się do Głównej, będziemy tam za pięć minut. Czy coś się stało?

– Jak dotrzecie, macie natychmiast skierować się do biura superintendent.

– Czemu? – zapytał Rothman. – Chodzi o Bragzy’ego? Dopiero go zgarnęliśmy, niech poczeka chociaż na raport…

– Nie, Gabriel – przerwała mu Hopkins. – Nie chodzi o żadnego Bragzy’ego.

Inspektorzy spojrzeli na siebie. W głosie sierżant było coś dziwnego.

– No to o co? Możesz nam powiedzieć?

Przez chwilę po drugiej stronie panowała cisza, jak gdyby ich rozmówczyni zastanawiała się, czy odpowiedzieć na pytanie Rothmana. W końcu jednak ponownie usłyszeli jej głos, pełen napięcia:

– Ktoś zamordował Kenzo Shinodę. ■

2:

進捗

Shinchoku

Gdy weszli do biura superintendent, przełożona właśnie rozmawiała przez komunikator. Gestem dłoni dała inspektorom znać, by się nie odzywali. Wskazała im krzesła ustawione przed jej biurkiem, sama zaś podeszła bliżej okna z widokiem na Tamizę i przysiadła na parapecie.

– Tak, Yoneda-sama. Dziennikarze jeszcze nic nie wiedzą, ale jeśli chce pan znać moje zdanie, to kwestia kilku godzin, zanim komuś się coś wymsknie. Dlatego musimy działać jak najszybciej.

Superintendent mówiła biegle po japońsku, z akcentem, którego nie powstydziłby się dobrze wykształcony mieszkaniec regionu Kantō. Zresztą wszystko, co robiła Sophia Watts, charakteryzowało się perfekcją i dokładnością, zwłaszcza jeśli w grę wchodziły policyjna robota i przeklinanie.

Była wysoką, czarnoskórą kobietą o ostrych rysach twarzy. Naturalnie charyzmatyczna, zawsze schludnie ubrana i nieznosząca banału, dominowała każdą rozmowę, w której brała udział. O czym właśnie przekonywał się jej rozmówca, którym, jak domyślał się Hayashi, zapewne był sam cesarski namiestnik Wysp Brytyjskich, Kou Yoneda.

– Jak pan doskonale wie – kontynuowała kobieta – komisarz wyjechał na szczyt do Berlina. Oznacza to, że w tym momencie w Scotland Yardzie dowodzę ja. Ale oczywiście nie zrobię nic bez pańskiego upoważnienia. Dlatego zapytam raz jeszcze: czy mogę wydać odpowiednie instrukcje mojemu inspektorowi? Świetnie, będę na bieżąco informowała pana o postępach.

Watts rozłączyła się i ciężko westchnęła. Spojrzała na swoich inspektorów, ale nie ruszyła się z parapetu. Zamiast tego uchyliła okno i zapaliła papierosa.

– Panowie, mamy kurewsko duży problem – mruknęła w końcu po angielsku.

– Słyszeliśmy o Shinodzie – odparł Rothman. Podczas gdy Hayashi przez cały czas siedział idealnie wyprostowany, jego partner oparł się wygodnie o krzesło i dołączył do palącej szefowej.

– Przykro nam, że spada to na panią – dodał Matsuo, grzecznie pochylając głowę.

– Przykro to wam będzie, jak nie znajdziemy mordercy. Na górze wrze, sprawą interesuje się ponoć sam Cesarz, a na Yonedę pewnie mocno naciska Morita.

– Kto? – zaciekawił się Rothman.

– Daichi Morita – odpowiedział za przełożoną Hayashi. – Prezes korporacji Shinchoku, szef zmarłego dyrektora Shinody. Jednym z głównych tematów plotkarskich gazet w Japonii jest jego domniemany konflikt z Cesarzem.

– A, on. Czytałem o nim. Facet musi mieć jaja ze stali, że pozwala sobie na tak dużo.

– Zostawmy polityczne gry Imperium i skupmy się na robocie, dobrze? – wtrąciła Watts. – Sprawę Shinody trzeba rozwiązać szybko, ale nie oznacza to, że możemy podejmować pochopne działania. Inspektor prowadzący musi się liczyć z tym, że dużo osób będzie mu patrzyło na ręce. Musi to być również osoba, która dobrze odnajdzie się w korporacyjnym środowisku.

Jej wzrok spoczął na Matsuo, który doskonale domyślał się, do czego zmierza superintendent. Odchrząknął.

– Watts-sama, zrobię, co tylko mi pani poleci. Ale muszę zauważyć, że brak mi doświadczenia. Czy nie lepiej byłoby do tej sprawy przydzielić detektywa z dłuższym stażem?

– Oboje wiemy, że twój specjalny trening daje ci sporo przewag, inspektorze Hayashi. Wykorzystasz je – kobieta rzuciła Japończykowi drapieżny uśmiech. – Przy czym pamiętaj, żeby używać swojego autorytetu Yōkai Heishi tylko w ostateczności, zrozumiano?

– Hai, Watts-sama.

– Świetnie. Zaraz nadam ci odpowiednie uprawnienia, dostaniesz też pakiet danych dotyczących sprawy. Dołączony do niego będzie harmonogram przesłuchań. Zaczynasz od wizyty w siedzibie Shinchoku. Przy okazji obejrzysz sobie miejsce zbrodni, Shinodę zabito w jego własnym biurze. Masz tu też informacje kontaktowe zespołu kryminalistycznego. Po ich stronie dowodzi Jocelyn Cole. Skontaktuj się z nią, gdy dotrzesz do Canary Wharf. Potem masz wolną rękę, ale pamiętaj, że zegar tyka. Jakieś pytania?

– Nic nie przychodzi mi w tym momencie do głowy – odparł zgodnie z prawdą Matsuo.

– W razie czego kontaktuj się bezpośrednio ze mną. Oczekuję również raportu na koniec dnia.

– Chwileczkę, pani superintendent – wtrącił Rothman, do tej pory cierpliwie słuchający ich rozmowy. – A co ze sprawą McKaya? Matsuo i ja zrobiliśmy pewne postępy w temacie, mamy nawet świadka w pokoju przesłuchań i w ogóle.

– McKay to ważny temat, ale Shinoda ma priorytet. Będziesz musiał poradzić sobie sam. Chyba że chcesz, bym przydzieliła ci kogoś do pomocy? Ansari wrócił z urlopu.

Hayashi ledwie stłumił parsknięcie. O niechęci Rothmana do inspektora Fredericka Ansariego wiedzieli wszyscy w Yardzie. Nie zdziwiło go więc, gdy partner najpierw przewrócił teatralnie oczami, a potem odparł:

– Poradzę sobie sam, nie ma problemu.

– Zatem do roboty, inspektorzy.

Gdy znaleźli się za…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

3:

合併症

Komplikacje

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Interludium: Kuriyama

インタールード: 栗山町

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

4:

東西

Wschód i Zachód

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

5:

ストレンジャー

Obcy

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

6:

疑い

Wątpliwości

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Interludium:
Sendai

インタールード: 仙台市

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

7:

煙と鏡

Dym i Lustra

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

8:

価値観

Wartości

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

9:

ユール·ネヴァー·ウォーク·アローン

You’ll Never Walk Alone

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Interludium:
Londyn

インタールード: ロンドン

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

10:

家族

Rodzina

– I uważa pan, że możemy zaufać jego słowom, inspektorze? – zapytała superintendent Watts.

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

11:

八幡神

Hachiman

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

12:

嘘に囲まれて

Pośród kłamstw

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Epilog:
Pamięć Imperium

エピローグ: 帝国の記憶

Fragment…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej