Andrzej Bojarski

2016

Copyright © by Andrzej Bojarski 2016
Copyright © by Wydawnictwo Witanet 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład tekstu, projekt okładki: Ryszard Maksym

ISBN: 978-83-65482-14-3

Wydawca:

Wydawnictwo WITANET

tel.: +48 601 35 66 75
www.witanet.net
wydawnictwo@witanet.net

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

I

– Marcel przynieś noże – powiedział stary Banach do syna, wyprowadzając świniaka z chlewu. – Nie zapomnij o siekierze, bo będziesz chodził dwa razy – dodał, ciągnąc warchlaka za sobą.

– Bez obawy tatko, nie zapomnę – odpowiedział syn wchodząc do drewutni. – Bronuś chodź ze mną, pomożesz mi – Marcel zwrócił się do swojego pięcioletniego syna. – Musisz od małego nauczyć się jak szlachtować świniaka – tłumaczył malcowi, otwierając drzwi do szopy.

– Nie jest trochę za wcześnie uczyć małego zabijania? Jeszcze się przestraszy – wtrąciła babka rozsypując kurom ziarno. – Przecież to dopiero wyrostek – dodała.

– Nie pamiętasz mamo, kiedy mnie Tatko wziął do pierwszego świniobicia? Miałam wtedy cztery lata. Razem ze stryjem Frankiem zabrał mnie do Kolbuszów. Mieli knura tak wielkiego jak lokomotywa. Strach było się do potwora zbliżyć. Bili go pół dnia. Wtedy nie było wojny, nie było strachu, że cię Niemcy przyłapią na świniobiciu, nikt się nie spieszył. Nigdy tego nie zapomnę jak stryjko go ogłuszył, a później mu noża w serce zapuścił. Pamiętam do dziś w jakim strachu byłem, że knur się rzuci na mnie. Stryjko źle go trafił, a knur ganiał pół godziny po podwórku, wściekły jak diabli, o mało obejścia nie zrujnował, zanim osłabł z braku juchy.

– Stary cap, świeć Panie nad jego duszą, był wtedy za bardzo pijany, żeby się za taką robotę brać – wtrącił stary Banach prowadząc świniaka na powrózku, po chwili zniknął z nim w stodole.

– Tato, a po co będziemy szlachcić świnię? – spytał maluch Marcela.

– Nie szlachcić, a szlachtować. Będziemy to robić, żeby ją później zjeść. Po to świnie zostały stworzone, żeby ludzie mogli przeżyć. Gdyby ich nie było, i innych zwierzaków, to by ludziska z głodu powymierały – odpowiedział Marcel w niezbyt wysublimowany sposób.

– Jakie inne zwierzęta? – spytał przestraszony malec – To naszego Burka też zjemy? Ja nie chcę! – maluch zapędził się ze swoją dziecięcą wyobraźnią.

– Nie, Burka nie zjemy, ani mruczka. Ludzie kotów i psów nie jedzą. My jemy świnie, krowy, kury, kaczki, gęsi – po to je hodujemy, żeby później zjeść. A psy trzymamy po to, żeby nam kto czego w nocy z gospodarki nie ukradł – odpowiedział Marcel wchodząc z małym do stodoły, gdzie stary Banach już przywiązał świniaka do sąsieka.

– A koty, po co są? – spytał malec drążąc temat.

– Po to, żeby łapać myszy, które wyjadają nam zboże w stodole. Gdyby nie koty, nie mieli byśmy chleba, który babcia wypieka z pszenicy. Tak że widzisz jak wszystko jest mądrze ułożone. Wszystko czemuś służy, nic nie dzieje się bez sensu. Pan Bóg cały tydzień nad tym myślał, żeby to wszystko po kolei poukładać, a my, jako ludzie, robimy tylko swoje – powiedział Marcel kładąc noże razem z siekierą na półce przy sąsieku.

– Zostań tutaj przy ścianie – dodał, zwracając się do syna. Sam w tym czasie podszedł do swojego ojca.

– Tatko, ty go trzymaj, a ja go ocapie w łeb – powiedział biorąc siekierę z półki.

Chwilę później podniósł ją oburącz nad głowę, oczy skierował na świniaka trzymanego przez starego Banacha, przez moment się skupił i z całej siły uderzył warchlaka obuchem w górną część czaszki. Ten padł jak drzewo rażone piorunem.

– Ty to masz uderzenie synu! Jeszcze nikt tak nie bił świniaka jak ty – powiedział stary Banach. 

W tym czasie rozległ się histeryczny płacz małego, który stał jak odrętwiały przy ścianie z oczami wlepionymi w padłe zwierze. Nie docierała do niego świadomość, że świniak, który jeszcze przed chwilą chodził, którego znał od miesięcy, bo przecież z mamą czy babcią codziennie chodził do chlewu żeby nakarmić zwierzęta, że ten świniak już się nie poruszy. Marcel rzucił siekierę i podbiegł do syna.

– No nie płacz, nie płacz – powiedział przytulając go mocno – Takie są prawidła ludzkie i boskie. I ty też będziesz musiał to kiedyś robić – dodał.

– Nie chcę – powiedział chłopiec nadal szlochający.

– Tatko, zabierz Bronusia do Marysi. Resztę sam dokończę. Może rzeczywiście było dla niego za wcześnie. Wdał się w matkę, ona też taka delikutaśna – dodał odprowadzając małego do ojca.

Sam po chwili wziął do ręki długi, wąski nóż, wbił świniakowi w podgardle i z całej siły wcisnął, przebijając mu tym samym serce. Świniak tylko drygnął, kiedy ostrze noża dotarło do celu. Chwilę później krew zaczęła obficie spływać do podstawionej wcześniej miski. Kiedy skończył, rozczłonkował zwierzę na części, pokrojone mięso wrzucił na stół i wyszedł ze stodoły zabierając ze sobą tyko wątrobę.

– Marysia rób świeżyznę! – powiedział do żony rzucając wątrobę do wiadra przy studni. Sam zaś nabrał z niej wodę, wlał do miski, zdjął koszule i zaczął zmywać z siebie krew.

– Mówiłam, że dla niego to za wcześnie. Na pewno nie będzie takim rzeźnikiem jak ty – powiedziała żona do Marcela trzymając się za swój brzemienny brzuch.

– Będzie, będzie mój kwiatuszku. Ciekaw jestem, kto to za niego zrobi, jak pójdzie na swoje. Chyba, że znajdzie sobie taką babę–herod, bo jak trafi na taką jak ty, to z głodu poumierają. Ale ten drugi będzie po mnie – zaśmiał się Marcel z radością patrząc na ciężarną żonę. – Siadaj Tatko do stołu, ja przyniosę samogonu a Maryś zaraz usmaży świeżyznę – powiedział Marcel do ojca i poszedł w kierunku chałupy.

Po godzinie wszyscy w najlepsze biesiadowali, zajadając się świeżo upieczonymi podrobami.

– Idę na łąkę, podrzucić szkapie wody, bo mi z pragnienia padnie, tak dzisiaj grzeje – powiedział Marcel wstając od stołu, po czym wziął wiadro, zaczepił je na hak i spuścił do Studni. Nabraną z niej wodę zapakował na wózek i ciągnąc go za sobą ruszył w kierunku łąki. Pół godziny później napoił konia, następnie przewiązał go w inne miejsce, z powrotem zapakował wiadro na wózek i skierował się w stronę siedliska. Kiedy zbliżał się do zabudowań usłyszał głośne krzyki. Odruchowo schylił się, jakby to miało go przed czymś uchronić. Przez moment nadsłuchiwał odgłosów i chyłkiem przeszedł w stronę domostwa. Po chwili przecisnął się przez dziurę w płocie, przycupnął za oborą, skąd miał widok na całe podwórze, na którym aż roiło się od żołnierzy w niemieckich mundurach.

– Co tu trzymasz polska świnio?! – wrzasnął jeden z Niemców do starego Banacha.

– Nic, panie oficerze – odpowiedział pokornie ojciec Marcela.

– A to? Co to jest!? – spytał wrzaskiem wskazując na wynoszone przez żołnierzy mięso ze stodoły.

– Panie oficerze, myśmy zapłacili panu Hrabke – odpowiedział nadal pokornie stary.

– Polska świnio! Przez twoje łapówki Hrabke został wysłany na front wschodni! Nie oddajesz całego kontyngentu! Okradasz niemieckie wojsko! – odpowiedział Niemiec nadal się wydzierając.

– Panie oficerze, ale panu też możemy zapłacić – odpowiedział stary Banach jakby nie rozumiejąc wrzeszczącego Niemca. Jakby nie pojmując, co dla nich znaczy być wysłanym na front wschodni, bo przecież gorszej kary do tej pory nie znali.

– Ty polskie ścierwo! Bandyto! Mnie też chcesz przekupić?! – powiedział Niemiec wyciągając pistolet z kabury i podchodząc do niego – Ja nie jestem Hrabke, polska świnio! Jestem scharführer Szpec! Czy mnie też chcesz przekupić!? – powtórzył pytanie przykładając mu lufę do skroni.

Nie, panie oficerze. Nie chcę pana przekupić – odpowiedział Banach czując ogromny strach. Wiedział, że po esesmanach wszystkiego się można spodziewać. Dużo o nich słyszał, o ich okrucieństwach i bestialstwie, które siali wokół. Jednak nie wiedział, że stary porządek już się skończył. Do tej pory, ze zwykłym sierżantem, za odpowiednią sumę, praktycznie wszystko można było załatwić. Ale nie z dowódcą esesmanów. A to właśnie była jednostka SS. Najbardziej bezwzględna formacja tej wojny, która przed miesiącem zastąpiła w miasteczku zwykłe wojsko, nie mogące poradzić sobie ze ściągalnością mięsa i zboża od okolicznych chłopów. Front wschodni się załamywał, zaopatrzenie stało się dla Niemców priorytetem. Esesmani dostali rozkaz, żeby w najbardziej bestialski sposób zrobić porządek w okolicznych wsiach. Banach teraz to dostrzegł w oczach esesmana. Przeżegnał się, cały czas patrząc mu w oczy. Już wiedział, że to koniec. Chwilę później padł strzał. Stary osunął się na kolana, po czym upadł twarzą centralnie na ziemię. Esesman butnie odwrócił się w stronę pozostałych domowników, którzy z niedowierzaniem patrzyli na to, co się stało. Do matki Marcela z opóźnieniem dotarła myśl bezsensownej śmierci męża. Podbiegła do leżących na ziemi zwłok, uklęknęła, podnosząc jego głowę do góry.

– Matko Święta! Nie! – krzyknęła, kiedy zobaczyła dziurę w jego czole, z której obficie sączyła się krew – Matko Święta! Boże! Matko Święta – powtórzyła tym razem już lamentując, kiedy mąż nie dawał znaku życia.

– Idź do niego stara, śmierdząca wiedźmo – powiedział Niemiec przykładając jej pistolet do skroni i pociągając za spust. Chwilę później matka Marcela padła na ojca jak zwinięty w rulon dywan.

– A tu kolejne bandyckie nasienie! – powiedział Niemiec zbliżając się do Marysi trzymającej Bronusia za głowę, tym samym zakrywając mu oczy.– A gdzie twój mąż suko? – spytał Niemiec

– Pojechał do miasteczka – odpowiedziała dygocąc, cały czas zasłaniając oczy małemu, przed strasznym widokiem zastrzelonych dziadków.

– Kłamiesz polska dziwko! – powiedział waląc ją z całej siły pięścią w twarz. Siła uderzenia odrzuciła ją kilka metrów dalej. Mdlejąc Marysia wypuściła syna z rąk.

– Spalić te budy! – wrzasnął do żołnierzy, uderzając się szpicrutą po udzie.

Chwilę później esesmani zaczęli podkładać ogień pod jednym z zabudowań. Kiedy już się dobrze zajęło, poprzenosili ogień na pozostałe zabudowania. W międzyczasie ocknęła się Marysia. Wstała i w chmurach dymu zaczęła rozglądać się za synem. Zobaczyła go przerażonego przy studni. Zaczęła do niego biec, kiedy jednak zrobiła kilka kroków, poczuła bardzo mocne uderzenie w plecy, po czy znów się przewróciła. Ponownie straciła przytomność...

Ciąg dalszy w pełnej wersji książki

II

Dominik od dziecka mieszkał na wsi, w wielodzietnej, biednej rodzinie. Matka jako woźna, zarazem sprzątaczka w pobliskiej szkole nie zarabiała zbyt wiele. Ojciec – miejscowy pijaczyna, błąkał się po okolicznych budowach, pracując dorywczo jako murarz, jednak większość czasu spędzał przed sklepem z tanim winem. Dominik samodzielności nauczony był od młodych lat. Zawsze wiedział, że jak sam parę złotych nie zarobi, to nikt mu na nic nie da, no bo i skąd. Nie uczył się zbyt dobrze, zresztą nie bardzo na naukę miał czas. Przeważnie po powrocie ze szkoły tornister lądował w kącie, a on sam biegł swoją codzienną trasą w poszukiwaniu butelek, złomu czy makulatury, które to później sprzedawał w punkcie skupu. Kiedy przychodził sezon czereśni, wiśni czy jabłek większość czasu spędzał na drzewach u okolicznych sadowników. Nie płacili zbyt wiele, ale on zbyt wielkiego wyboru w utrzymaniu się nie miał. Starał się też pomagać młodszemu rodzeństwu, kupując im od czasu do czasu jakieś słodycze czy proste zabawki. Po skończonej podstawówce poszedł do zawodówki w pobliskim miasteczku. Po kolejnych trzech latach zakończył edukację, zatrudniając się jako ślusarz w miejscowym kółku rolniczym.

Po roku pracy został wcielony do wojska. Tam nabrał trochę ogłady i elegancji. Dziwił się kolegom, którzy z nim służyli, że tak zabiegają o przepustki, czy urlopy – on najlepiej w ogóle nie jeździłby do domu. Tu miał chociaż w miarę przyzwoite warunki, prysznic z gorącą wodą, czy też ciepłe toalety, a nie obskurny, śmierdzący wychodek za stodołą, latem oblepiony muchami a po mroźnej zimie walka z hemoroidami. Jednak dwa lata szybko przeleciały i, chciał, nie chciał, trzeba było wrócić do swojej rodzinnej wioski i kółka rolniczego. Jednak była pewna, miła zmiana po jego powrocie do pracy – na imię miała Celina, śliczna dziewczyna, która podczas jego nieobecności zatrudniła się w dziale finansowym. Od początku bardzo mu się podobała, jednak był przekonany, że ona, jako pracownik biurowy, robolem zapewne się nie zainteresuje. Jak się okazało Dominik też wpadł jej w oko. W krótkim czasie zaczęli się spotykać, następnie ze sobą chodzić, po roku wzięli ślub, po następnym urodził im się dorodny syn. Przez następnych kilka lat żyli jak większość ludzi we wsi, od dziesiątego do dziesiątego – nie była to jednak żadna bieda, Na skromne życie im nie brakowało, o luksusach nigdy nie myśleli, przynajmniej do maja 1996 roku.

Wtedy to Dominik jak zwykle w piątek, wracając z pracy, zajechał do sklepu, w którym znajdowała się kolektura totalizatora i jak zwykle puścił te same numery. Pojechał do domu, wieczorem jak zawsze usiadł przed telewizorem uzbrojony w kartkę i długopis i bez większych emocji czekał na wyniki losowania. Punktualnie o dwudziestej pierwszej, na ekranie telewizora pojawił się elegancki siwy pan w szykownym garniturze. Po krótkim reklamowaniu innych losowań maszyna ruszyła. Dominik zaczął spisywać numery: 24 26 19 8 – w tej chwili ręka mu zadrżała… znał doskonale te numery… 

– 44 – pan kontynuował, a jemu łomoczące serce podchodziło do gardła – 36 – zakończył pan w eleganckim garniturze.

Dominika zalał pot. Popatrzył na kartkę przed sobą. Zorientował się, że kartka w połowie jest pusta – z wrażenia nie dokończył zapisywania wyników. Jednak po chwili prowadzący powtórzył wylosowane numery, wtedy Dominik w pośpiechu dokończył ich notowanie, choć nie musiał już tego robić – znał je doskonale.

– Wygrałem! Celina, wygrałem! – krzyknął zrywając się z wersalki i pobiegł do kuchni.

Był to dla nich, jak do tej pory, najszczęśliwszy dzień w życiu. Wygrana była rekordowa: dziesięć milionów do podziału na trzech szczęśliwców.

Dominikowi jednak nie odbiła palma z powodu tak ogromnie sumy. Nie było żadnego szastania pieniędzmi, niekończących się imprez, czy też wycieczek do egzotycznych krajów. On od razu inwestował. Po pół roku wykupił od miejscowego GS-u hektarowy plac z kilkoma podrujnowanymi magazynami. W krótkim czasie je wyremontował i zaadoptował na przetwórnię owocowo-warzywną. Były to wspaniałe lata dla handlu. Nowości na rynku bardzo szybko się przebijały. Tak samo było z jego przetworami. A że był rzetelny i dbał o jakość swoich produktów, to firma coraz szerzej i w szybkim tempie zdobywała uznanie i rynek. Niespełna rok później jego przetwory były dostępne niemalże w całym kraju. Jednak sam Dominik się zmienił – nawet nie zauważył, kiedy stał się chciwy, zaborczy, arogancki, nieuznający sprzeciwu. Pracownicy powoli stawali się dla niego wyposażeniem rozrastającego się przedsiębiorstwa. Kontrahentów traktował jak insekty, za zakupione warzywa czy owoce najchętniej w ogóle by nie płacił. A kiedy one już znalazły się w jego słoikach, sprzedawałby je po cenach z kosmosu. Zyski stały się jego obsesją. W domu bardzo rzadko bywał. Uważał, że wszyscy chcą go okradać. Nawet nie zauważył jak jego małżeństwo powoli staje się papierową fikcją. Celina cały czas próbowała je ratować, starała się być wyrozumiała Z jednej strony doceniała to, że Dominik jest taki przedsiębiorczy, że zapewnia im luksusowe życie, z drugiej jednak – cóż po tych pieniądzach, jeżeli rodzina się sypie.     

– Jadę dzisiaj z Patrykiem do miasta na badania – któregoś dnia zakomunikowała przy śniadaniu.

– Jakie znowu badania? – zapytał Dominik – Chcesz mu znaleźć jakąś chorobę? – panicznie bał się lekarzy, już na sam widok kitla podskakiwało mu ciśnienie.

– Mówiłam ci już przedwczoraj, że idę z nim na badania… ale przecież ty mnie nie słuchasz, najlepiej przeprowadziłbyś się do przetwórni.

– Pamiętam, że mówiłaś coś o lekarzu, jednak o żadnych badaniach nic nie wspominałaś.

– Właśnie od niego dostałam skierowanie na morfologię. Przecież z fusów mi nie wywróży, co Patrykowi dolega.

– Chłopak jest zdrowy jak dąb, niepotrzebnie mu coś tam wyszukujesz.

– A co ty możesz wiedzieć, jeżeli dziecka ogóle nie widujesz?

– Widuję, widuję… – powiedział dopijając kawę.

– Proszę cię, zatrudnij kogoś odpowiedzialnego i podziel się z nim obowiązkami – Celina zmieniła temat – bo tak dalej być nie może. Co mi po tych luksusach, jeżeli cały czas się od siebie oddalamy?

– O czym ty mówisz? – spytał zdziwiony.

– No widzisz, ty nawet tego nie zauważasz, że już nie jesteśmy tym samym małżeństwem sprzed kilku lat…

– Wydaje ci się – próbował ją zbyć.

– Nic mi się nie wydaje. Kiedy my gdzieś ostatnio byliśmy razem? Jadamy tylko ze sobą śniadania i od czasu do czasu widzimy się na kolacji i to jeszcze podgrzewanej ze dwa razy. Musisz coś z tym zrobić, trochę zwolnić, bo nawet nie zauważysz jak stuknie ci setka. Takie robienie pieniędzy dla pieniędzy jest bezsensem, jeżeli później nie potrafisz z nich korzystać. Musisz także zmienić swój stosunek do ludzi, bo po rozmowie, którą usłyszałam między śmieciarzami na twój temat, dowiedziałam się czegoś, czego nigdy nie chciałabym usłyszeć.

– A co te śmierdzące robole mogą o mnie wiedzieć? Przecież nie pracują u mnie! Także nie przejmuj się tym, co ci powiedzieli.

– Oni mi nic nie powiedzieli, nawet nie wiedzą, że słyszałam ich rozmowę. Te teksty, które mówili na twój temat… wątpię żeby świadomie wypowiadali je w mojej obecności.

– Zwykłe gadanie nierobów, nic więcej…, nie przejmuj się nimi… śmierdziele mówią to z zazdrości – powiedział kończąc śniadanie.

– Dlaczego o nich tak mówisz?

– Niby jak? – spytał zdziwiony.

– Śmierdziele, nieroby… przecież żeby nie oni, utonąłbyś w śmieciach. Ciekawa jestem czy gdybyś wtedy nie wygrał tych milionów, też byś tak się o nich myślał… Pewnie nie… być może któryś z nich byłby nawet twoim kolegą przy piwie.

– Nie pijam piwa – powiedział wzruszając ramionami.

– Tak wiem, ale nie jestem pewna czy wtedy byłoby cię stać na alkohol po kilkaset złotych za butelkę…

– Ta rozmowa jest bez sensu. Mówisz o jakichś hipotezach, co by było gdyby było. Jest jak jest i ja nigdy ze śmieciarzem kolegował się nie będę. A ludzie? Wolę żeby mówili o mnie to, co mówią, niż mieliby mi wejść na głowę.

Ciąg dalszy w pełnej wersji książki

III

Marian był znanym lecz w tej chwili zapomnianym kompozytorem. Dawno już minął czas kiedy to przed laty udało mu się napisać i wylansować kilka przebojów. Z dniem odejścia Tamary, artystyczna część jego duszy wyparowała, jakby opuszczająca go żona zabrała ze sobą pokaźny kawałek jego niezaprzeczalnego talentu. Nie czuł już muzyki, nie słyszał jej. Wielokrotnie próbował coś napisać, jednak kiedy zgłaszał się z gotowym tekstem do wytwórni, już po pięciu minutach był na zewnątrz. Nikt dłużej nie chciał inwestować w jego kompozycje, którą określano mianem typowej rąbaniny pisanej na siłę. Często wieczorem, przy kuflu wspominał swoje życie. Uważał je za drogę przebytą bez sensu. Chociaż na początku zapowiadało się całkiem nieźle, zaraz po ukończeniu konserwatorium, a było to trzydzieści lat temu, razem z trzema kumplami założyli kapelę rockową. Na początku grali tylko po weselach, zabawach, głównie cudze kompozycje. Jednak z czasem Marian pokazał chłopakom pisane przez siebie od lat kawałki, a nazbierało się tego sporo. Nigdy nie wierzył w swoje kompozytorskie umiejętności i był pewny, że to co napisał, było zwykłą chałą, która tylko jemu się podobała. Jednak część z całego mnóstwa piosenek okazała się hitami, strzałami w dziesiątkę. Z czasem wydali swoją pierwszą płytę, później następną i kolejną. Był to bardzo ciekawy okres w jego życiu, jednak ciągłe trasy koncertowe, mordercze, całodzienne wykańczanie się prochami i alkoholem, zrobiły swoje. Tamarę poznał kiedy był na kolejnym odwyku. Była prowadzącym go lekarzem na stażu. Nie zakochał się w niej od razu, nie był to żaden grom z jasnego nieba pomimo tego, że była ładną, sympatyczną dziewczyną Przecież w tamtym czasie otoczony był całym mnóstwem sympatycznych dziewczyn, które zrobiłyby wszystko i wszędzie, aby tylko na nie zwrócił uwagę. Mógł mieć każdą z nich. Nie dlatego, że był jakimś super przystojniakiem, był po prostu sławny, a to wystarczało za pięciu przystojniaków. Każda z nich chciałaby się w jego towarzystwie pokazać w dyskotece, na prywatce czy bankiecie. Tamara jednak interesowała się nim tylko z medycznego punktu widzenia, miała umysł ścisły i w żaden sposób nie pasjonowała jej muzyka miotających się po scenie dziwolągów z gitarami. Z początku nawet nie wiedziała, że Marian jest jakimś znanym szarpidrutem.

Chopin, Vivaldi, to co innego.

– Nie lubi pani muzyki, pani doktor? – spytał w czasie którejś z wizyt psychoterapeutycznych, spojrzała na niego zdziwionymi oczami i wtedy to dostrzegł… zaintrygowała go, nie patrzyła na niego jak te wszystkie dziewczyny przez ostatnich kilka lat.

Wtedy zrozumiał – dla niej był tylko zwykłym nałogowcem niepotrafiącym poradzić sobie ze swoimi słabościami. Był tylko pacjentem.

– Cóż panu przyszło do głowy? Ja kocham muzykę – zapewniła w swój dystyngowany sposób.

– Kocha pani muzykę, a jeszcze kilka dni temu nie wiedziała pani kim jestem? – spytał zdziwiony.

– Oczywiście że wiedziałam kim pan jest. Przecież jest o panu głośno. Dla niektórych z przebywających tu pacjentów jest pan gwiazdą – stwierdziła.

– Ale nie dla pani?

– Proszę się nie obrazić, ale typ pańskiej muzyki nazwałabym co najwyżej pitoleniem, które w najlepszym razie przetrwa jakieś dziesięć lat i nikt po tym okresie nie będzie już pańskich kompozycji słuchał. Po prostu popyt na nie przeminie jak moda na kapelusze sprzed dwustu lat. Jednak Chopin zostanie na zawsze. Jestem przekonana, że dopóki świat będzie istniał, dopóki słońce będzie ogrzewało naszą planetę, on nigdy nie pójdzie w zapomnienie, dlatego że był jednym z niewielu, który potrafił swoją muzykę zaczarować… Oczywiście jest to tylko moje zdanie – mówiąc to rozmarzyła się.

– A więc takiej muzyki pani słucha?

– Prawdziwej.

– Może się pani zdziwi, może panią zaskoczę, ale ja znam tą muzykę i bardzo ją lubię. Jakby nie było kończyłem klasę fortepianu.

– Rzeczywiście mnie pan zaskoczył – powiedziała otwierając szerzej oczy.

– Czy mógłbym coś dla pani zagrać?

– Z przyjemnością, jednak obawiam się, że nie znajdzie pan tutaj fortepianu, czy nawet zwykłego pianina.

– Nie, nie tu. Jak stąd wyjdę, jak już mnie pani wyleczy, chciałbym się z panią umówić, coś dla pani zagrać – powiedział nie odrywając od niej oczu.

Uśmiechnęła się.

– Proponuje mi pan randkę… jestem pana lekarzem…, wydaje mi się, że nie jest to etyczne.

– Ale jak stąd wyjdę, nie będzie już pani moim lekarzem.

– Nie chciałabym się spotykać z kimś, kto ma tak słaby charakter i ciągle tu wraca – powiedziała uważnie mu się przyglądając.

– Chciałbym tylko coś dla pani zagrać, to nic zobowiązującego – zapewniał, głęboko zaglądając jej w oczy, coraz bardziej go intrygowała.

– Czy aby na pewno? – znowu się uśmiechnęła, coś między nimi zaczęło iskrzyć.

– Wspaniale mi się z panią rozmawia. Nie robiłem tego z żadną dziewczyną od lat – stwierdził, coraz bardziej nią zafascynowany.

– Po prostu nie tracił pan czasu – odpowiedziała z uśmiechem.

– Nie prawda, po prostu nie miałem z kim. Wszystkie były zawsze zainteresowane tylko moją popularnością.

– Czy mam panu współczuć sławy?

– Może powiem teraz wyświechtany slogan, ale tak naprawdę, tacy ludzie jak ja, są najbardziej samotnymi na świeci. Jak pani myśli? Czy gdybym z dnia na dzień stracił popularność, lub został oskarżony o jakieś, nawet niepopełnione, przestępstwo, lub po ewentualnym wylewie został przykuty do wózka, czy ktoś przy mnie zostanie? Ktoś mnie pocieszy? Potrzyma za rękę? 

– Przyjaciele. Nie ma pan takich?

– Przyjaciela, pani doktor, można spotykać tylko w czasie zagrożenia, w czasie wojny, gdzie jeden za drugim pójdzie w ogień i za niego odda życie. A w czasie tak wyuzdanego pokoju są tylko hieny, które myślą jakby się tu za friko napić, naćpać i najeść.

– Jednak odwiedzają pana tutaj…

– Bo wiedzą, że kiedy stąd wyjdę, znowu będą mogli się zabawić, tylko dlatego mnie odwiedzają, to są pozory.

– Jak na szarpidruta jest pan bardzo inteligentny – stwierdziła z nieukrywanym zaskoczeniem.

– Czy to przesądzi o tym, że coś dla pani zagram, że zechce pani wysłuchać mojego pitolenia?

– Może… – odpowiedziała zagadkowo  

Po wyjściu Mariana z kliniki Tamara zgodziła się na spotkanie. Kiedy dla niej zagrał, była zachwycona. W krótkim czasie iskrzenie między nimi przerodziło się w elektrownię atomową. Po roku pobrali się, wbrew woli rodziców Tamary, którzy to uważali, że związek z kimś takim nie rokuje szczęśliwej przyszłości. Jednak mylili się. Po następnym roku Tamara urodziła bliźniaków Marka i Janusza. Marian nadal grał w zespole. Jego problemy alkoholowe skończyły się kiedy zrozumiał, że nie jest stuprocentowym alkoholikiem. Przecież wódka jest dla ludzi, a on nie musi za każdym razem kończyć picia w rynsztoku i tankować się jak cysterna od rana do wieczora. Pogodził trasy koncertowe z domem, choć nie było łatwo. Tak naprawdę był to jedyny szczęśliwy okres w jego życiu. Te kilkanaście lat z Tamarą, były dla niego jakimś darem. Nawet przez myśl mu nie przeszło, że może od niego odejść. Jednak o tym, że życie to wieczne schody do góry miał się przekonać w niedługim czasie, przewrotna bestia już coś dla niego szykowała. Chłopcy dopiero co pozdawali matury. Był bardzo z nich dumny i przeszczęśliwy, że żaden nie pchał się do muzykowania. Może to nie jest za ciężki kawałek chleba, ale za to bardzo podatny na wszystko, co człowieka może w życiu złego spotkać. Zawsze powtarzał, że po matce mają umysły ścisłe i równie stonowaną po niej krew.

Kiedy nadeszła ta straszna wiadomość był w trasie. Natychmiast rzucił wszystko i przyjechał do domu, jednak nie zdążył, nie było mu dane się z nią pożegnać. Tamara zmarła, pokonał ją wylew, był tak rozległy, że na wyjście z niego nie było najmniejszych szans. Zbyt mocne serce w niej biło, by mogła to przeżyć. Nawet nie wiedział, że miała chorobę wieńcową. Został sam z dwójką chłopców. Tak naprawdę był bardziej zagubiony od nich, nie potrafił sobie bez niej poradzić, była dla niego wszystkim. To ona mu pokazała, że świat to nie tylko scena i setki rozhisteryzowanych małoletnich fanek, że świat to też życie codzienne, duma z dzieci, troski o rodzinę, miłość do oczu, których się nigdy nie zapomni. Po śmierci Tamary odszedł z zespołu. Postanowił wrócić do tego, co lubił, co zawsze przynosiło mu radość. Zaczął udzielać lekcji gry na fortepianie. Od kilku lat Leni była jego uczennicą. Kiedy jej mama przyprowadziła ją po raz pierwszy miała sześć lat.

– Dzień dobry, – powiedziała Szańska, kiedy Marian otworzył drzwi – byłam z panem umówiona na lekcje gry na fortepianie. To znaczy nie ja, tylko Leni – wskazała na stojącą obok niej dziewczynkę.

– Dzień dobry – odpowiedział Marian, podając rękę obu paniom. – Zapraszam do środka – mówiąc to otworzył szerzej drzwi. Po chwili we trójkę znaleźli się w niedużym salonie.

– Jeżeli pani córka ma to samo w głowie, co na niej, to już gratuluję – powiedział żartobliwie wskazując na jej piękne blond loczki.

– Nie wiem po kim ma te włosy. Oboje z mężem mamy raczej proste, a w stu procentach jest naszym dzieckiem – odpowiedziała uśmiechając się.

– No dobrze, zagrasz nam coś – Marian zwrócił się do Leni.

Ta, nie czekając na ponowne zaproszenie, podeszła do stojącego przy oknie fortepianu. Usiadła na taborecie, wyprostowała ręce, poruszała paluszkami, rozluźniając je, po czym zaczęła grać. Marian wsłuchując się w tony, leciutko kiwał głową i poruszał przy tym palcami lewej ręki, jakby rozwiewając powietrze, w rytm wydobywającej się z instrumentu muzyki, widać było, że jej gra, nie jest zwykłą dziecięcą brzdąkaniną. Kiedy skończyła wstał i podszedł do jej mamy.

– Z przyjemnością będę uczył pani córkę – powiedział wyciągając do niej rękę. – Lekcje będą codziennie od piętnastej do szesnastej trzydzieści i jeżeli pani sobie życzy, możemy zacząć już od dzisiaj.

– Oczywiście, że tak – odpowiedziała mama wstając z kanapy. – W takim razie zgłoszę się po nią za półtorej godziny – mówiąc to skierowała się do wyjścia.

Marian odprowadził ją do drzwi i po chwili wrócił do salonu.

– Jak ma piękny loczek na imię? Bo zapomniałem – spytał dziewczynkę podchodząc do fortepianu.

– Leni, panie profesorze – odpowiedziała patrząc na niego swoimi wielkimi, zielonymi oczami.

– A tak rzeczywiście, coś mi się kojarzyło z przywódcą w poprzedniej epoce.

– Panie profesorze, nich pan nie przesadza, w moim imieniu brakuje literki n do imienia byłego przywódcy – odpowiedziała marszcząc czoło.

Marian był kompletnie zaskoczony jej bezgraniczną dziecięcą mądrością.

– Czy ty nie jesteś za bystra jak na sześcioletnią dziewczynkę? – spytał uśmiechając się do niej.

– Z tego co mi wiadomo, a przecież żyję już sześć lat, nie ma ludzi za bystrych, co najwyżej mogą być zbyt powolni – odpowiedziała wzruszając ramionami mała mądrala, obdarzając go słodkim uśmiechem. Jej buzia bez dwóch przednich zębów wyglądała uroczo.

– Może weźmy się lepiej za granie zanim zapędzisz mnie w kozi rog.

– A co to takiego ten kozi róg? – spytała z poważną miną.

– To jest taki kąt, w którym stoi koza.

– A po co ta koza stoi w rogu? 

– Bo była niegrzeczna – odpowiedział równie poważnie.

– Ja nigdy nie stałam w kącie.

– Widocznie jesteś grzeczną dziewczynką.

– Acha, widzi pan, człowiek każdego dnia się czegoś uczy – powiedziała z zadumą mała mądrala z powrotem odwracając się w stronę klawiatury.

Od samego początku powaliła go na kolana swoim dziecięcym wdziękiem.

Ciąg dalszy w pełnej wersji książki

IV

– Czy już coś wiadomo? – spytał Tomasz wychodzącą z gabinetu pielęgniarkę.

– Jeszcze trwa badanie. Proszę się nie denerwować, na pewno wszystko będzie dobrze – odpowiedziała z miłym uśmiechem.

– Łatwo powiedzieć – mruknął pod nosem. 

 Tomasz z niecierpliwością czekał na wynik badania usg swojej żony, to siadał, to znów chodził po przyszpitalnej przychodni, nerwowo uderzając dłońmi w uda. Kilka tygodni wcześniej był zaskoczony jak kierowca w czasie wypadku, kiedy to Malwina oznajmiła mu, że jest w ciąży. Miał trzydzieści osiem lat, trzech synów i przy narodzinach żadnego z nich nie przeżywał tego co teraz. Dzisiaj miał poznać płeć dziecka, tak bardzo chciał mieć córkę.

– Co ma być to będzie – mówił sam do siebie – żeby tylko było zdrowe – dodawał.

Jednak w skrytości marzył o tym żeby to była dziewczynka. Tym bardziej, że miał już trzech chłopaków: najstarszego czternastoletniego Bogdana, o dwa lata młodszego Sebastiana i dziewięcioletniego Karola. Gdy niespełna piętnaście lat temu dowiedział się o pierwszym nadchodzącym potomku jego największym pragnieniem był chłopiec. Nie dopuszczał myśli by było inaczej i rzeczywiście marzenia się nieraz spełniają. Ale że los lubi być przewrotny, więc następne dwie ciąże okazały się także  męskie.

Wreszcie po kilkunastu minutach otworzyły się drzwi gabinetu lekarskiego, w nich pojawiła się Malwina:

– Dziewczynka – wycedziła, szeroko się do niego uśmiechając.

Tomasz patrząc na nią, był najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi, a przynajmniej tak mu się wydawało. Po kilkunastu miesiącach wreszcie przyszło na świat jego żeńskie szczęście. W międzyczasie to właśnie on miał wybrać dla niej imię, kalendarz znał niemalże na pamięć, wertował go od przodu do tyłu i z powrotem nie mogąc na żadne się zdecydować. Przy wyborze imion dla chłopców nie było takich problemów, po prostu je wybrali i już, ale w tym wypadku chciał żeby to imię było inne, nie było zwyczajne, codzienne. Wreszcie się zdecydował, nazwał córkę Oliwia. Dziewczynka była oczkiem w głowie wszystkich domowników, zarówno rodziców jak i braci. Zresztą nie ma się co dziwić, najmłodszy z nich był o dziesięć lat starszy od niej. Kiedy ona poszła do podstawówki oni wszyscy już ją pokończyli, a najstarszy był w tym czasie na drugim roku studiów. Jednak pomimo tego, że była bardzo rozpieszczonym dzieckiem, Tomasz i Malwina starali się zadbać o to żeby jej się w głowie nie poprzewracało. To im się z czasem udało. Dzieciństwo Oliwi minęło szczęśliwie i bezstresowo, szkoła, zabawy z innymi dziećmi. Następnie ogólniak – tu, jak każda nastolatka, zaczęła zwracać uwagę na chłopców, na to jak się ubierać, jak umalować, do jakich klubów chodzić, jakiej muzyki słuchać. Jej starsi bracia już dawno wyjechali z miasteczka do Warszawy, gdzie pokończyli studia, pożenili się i podjęli pracę. Oliwia została sama z rodzicami. Teraz właśnie rozpoczęła rok w klasie maturalnej. Jakoś tak się złożyło, że do tej pory z nikim nie chodziła, nie mogła znaleźć tej drugiej połowy, albo podobał jej się chłopak, którego ona w ogóle nie rajcowała, to znowu ona była przedmiotem zainteresowania, jednak wielbiciel jej nie odpowiadał. Oliwia była przeciętnej urody dziewczyną. Taką, co to na pierwszy rzut oka niby wszystko ma w porządku, ale nie wzbudza żądzy namiętności u płci męskiej. Jednak jest tak tylko do czasu, do póki się nie uśmiechnie, wtedy wszystko wokół blednie. Właśnie taką Oliwię zauważył któregoś dnia Łukasz, brat cioteczny jej najlepszej przyjaciółki, Justyny. Długo prosił swoją siostrę żeby ich ze sobą umówiła.

– Nie chciałabyś się z kimś spotkać, samotnico? – spytała Oliwię na szkolnej przerwie koleżanka z klasy.

Ta zrobiła wielkie oczy ze zdziwienia.

– Niby, z kim? – odpowiedziała pytaniem.

– Mój cioteczny brat, Łukasz, prosił mnie żebym cię z nim umówiła.

– Znam go? – trochę ją to zaciekawiło.

– Pewnie z widzenia tak – odpowiedziała bez entuzjazmu Justyna.

– Ciekawy? Tylko nie odpowiadaj jako jego siostra – zastrzegła Oliwia figlarnie przewracając oczami.

– Mnie by nie zainteresował – odpowiedziała szczerze.

– Nie chciałabym mieć ciebie za siostrę – zaśmiała się Oliwia. – Żeby w taki sposób zarekomendować brata – dodała, tym razem trzepocząc rzęsami.

– A może ja już nie gustuję w chłopcach, może teraz podobają mi się dziewczynki – odpowiedziała Justyna głęboko marszcząc czoło.

– Świnia – skwitowała Oliwia. – Jaki on jest? Oprócz tego, że nie jest przystojny.

– Nie powiedziałam, że nie jest przystojny – zastrzegła się Justyna.

– Wcale nie musiałaś tego robić. Znam cię! Pamiętam że już w przedszkolu obcałowywałaś zdęcia przystojnych aktorów. Dla ciebie przeciętniacy nigdy nie istnieli. Tak że nie kręć mi tutaj majonezu, tylko mów czy warto się z nim spotkać? – niecierpliwiła się Oliwia.

– Powiem ci szczerze, że ja go praktycznie nie znam. Mieszka w Warszawie od piętnastego roku życia, tam kończył ogólniak. Teraz studiuje prawo, jest na czwartym roku. Do rodziców przyjeżdża na święta i we wrześniu przed rozpoczęciem roku. Z tego co wiem, to przez wakacje włóczy się po świecie za pieniądze ojca. Wujo jest właścicielem tego zakładu garbarskiego przy wjazdówce do Gdańska. Ale co ci tam zależy? Jak nie poczujesz tej iskry, a chemia nie zakipi ci w moździerzu, po prostu powiesz pa – powiedziała Justyna bez większego zaangażowania.

– Dobra, spotkam się z nim w sobotę. Może pójdziemy do dyskoteki, niech przyjdzie po mnie, powiedzmy, o szóstej. Wie gdzie mieszkam? 

– On nie, ale przecież ja wiem – odpowiedziała Justyna wzruszając ramionami.

W tym samym czasie zadzwonił dzwonek oznajmiający koniec przerwy. Następnego dnia Justyna umówiła parę gołąbków na sobotni wieczór. Tego dnia Oliwia pochwaliła się matce o zaplanowanej randce. 

– Chyba żartujesz – ta odpowiedziała krótko. – Nie podoba mi się ten chłopak, nie powinnaś się z nim zadawać – Malwina bardzo nerwowo zareagowała na zamiary Oliwii.

– A skąd ty go znasz? – spytała córka zdziwiona. 

– Wielu ludzi znam. Jak by nie było mam jakieś sto dwadzieścia lat, a żyjąc tak długo wiele się słyszy i wie – odpowiedziała tajemniczo matka.

– Jak ty masz sto dwadzieścia, to w takim razie ja mam osiemdziesiąt pięć. Mamo jestem przerażona, w takim wieku nie będę mogła urodzić ci wnuka – zażartowała Oliwia. 

– Urodzisz, urodzisz, nawet nie wiesz, do czego medycyna jest dzisiaj zdolna. Niedługo doprowadzą do tego, że dzieci będą hodować w lodówce – odpowiedziała żartem Malwina.

– A tak wracając do sprawy na poważnie, to co masz do niego? – spytała Oliwia.

– A to, że coś tam było między nim a dziewczyną z Płońska a jego ojciec później tuszował sprawę.

– Mamusiu, wy i te wasze plotki! Bez nich to nasze miasteczko by nie istniało.

– W każdej plotce jest zawsze trochę prawdy.

– Dobrze, że powiedziałaś, że to tylko trochę prawdy – argumentowała Oliwia. Może jestem jeszcze młoda, ale wydaje mi się, że na tyle znam ludzi, że mogę ich ocenić. Muszę ich jednak najpierw poznać. I zapewne w ciągu piętnastu minut będę w stanie przekonać się, czy warto się z nim spotykać czy też nie.

– Zrobisz jak uważasz. Ja tylko proszę cię żebyś się za bardzo nie angażowała. A tak w ogóle, mogłabyś się trochę mniej wyzywająco ubierać – powiedziała matka wskazując na jej odkryty brzuch.

– Nie jestem za piękna, ale pępek mam w porządku. Dlaczego miałabym go ukrywać – powiedziała ze ślicznym uśmiechem klepiąc się po brzuchu.

– Pośladki też masz ładne, ale to nie znaczy, że masz chodzić z gołym tyłkiem.

Ciąg dalszy w pełnej wersji książki

V

Być piękną, niezależną dwudziestoośmiolatką – o tym marzy każda młoda kobieta. A gdyby tak jeszcze czas chciał zatrzymać się w miejscu – byłyby to wyżyny szczęścia. Jednak on dalej mknie jak woda spływająca z gór. Matylda była właśnie taką piękną dwudziestoośmiolatką. Od kiedy sięgała pamięcią zawsze znajdowała się w centrum zainteresowania swoich rówieśników, którzy to przy okazji mogli sobie coś przy jej urodzie uszczknąć. Ludzka populacja lubi przebywać wśród młodych, pięknych, bogatych, jednak jest to tylko blichtr. Ta uroda w jakiś sposób popsuła jej charakter. Nawet nie zdawała sobie sprawy, że niejednokrotnie kogoś krzywdzi, to odrzucając czyjąś przyjaźń, to łamiąc bez skrupułów i z premedytacją serca zakochanym już od podstawówki w niej chłopaków. Była jak ta nasłoneczniona wyspa na przepięknym oceanie: wolna od burz, wichur i sztormów, które gdzieś tam obok szalały, ale sama wyspa zawsze była spokojna i przyjmowała do siebie, kogo tylko zapragnęła. A jak już jej się osobnik znudził, po prostu wyrzucała go w szalejący wokół niszczycielski żywioł nawet nie zdając sobie sprawy z tego, że czyni tym jakieś zło. Matylda miała jedną, jedyną, przyjaciółkę, taką od przedszkola. Od roku razem wynajmowały mieszkanie na Żoliborzu. Zawsze chciały być niezależne.

– Spójrz na moje cycki! Wyglądają jak dwa wiszące gluty. Nienawidzę ich! Gdybym tylko miała kasę, w pierwszym rzędzie zrobiłabym z nimi porządek – żaliła się Sylwia siedzącej przed lustrem Matyldzie.

– Nie przesadzaj, niektóre mają jeszcze gorsze – odpowiedziała podkręcając spiralą rzęsy.

– Chyba sobie żartujesz?! No to mnie pocieszyłaś! Może w ogóle powinnam być szczęśliwa, że oczy mam z przodu głowy, a nos nie wyrasta mi z tyłka. Łatwo ci tak mówić! Ty jesteś śliczna, buzia, cycki, talia, nogi – wszystko masz doskonałe. Nie możesz opędzić się od facetów. Też bym tak chciała. Choć przez chwilę być tak adorowaną. Żebym tak chociaż przez tydzień mogła nimi podłogę pozamiatać, a przez następny miesiąc mścić się na tej bandzie zaspokojonych minutowym numerkiem mamutów – mówiąc to Sylwia o mało nie zazgrzytała zębami.

– Co się z tobą dzisiaj dzieje? Okresu dostałaś, czy złapałaś jakiegoś syfa?– spytała Matylda, przewracając przy tym oczami – Przecież wyglądasz tak od dwudziestu ośmiu lat. Cycki nie wyrosły ci ostatniej nocy. Dlaczego jesteś taka dołująca od samego rana? Chcesz żeby i mnie się to udzieliło? – skomentowała użalanie się przyjaciółki, kończąc jednocześnie upiększanie i tak pięknej twarzy – Spróbuj podejść do tego inaczej. Pomyśl sobie, że jesteś niezłą farciarą, bo nie urodziłaś się osiemdziesiąt lat temu w jakimś sowieckim gułagu z patykiem w dupie i nie napieprza cię jakiś ruski cap za to, że twój ojciec był inteligentem – dodała wychodząc z łazienki.

– O czym ty pieprzysz?! – powiedziała Sylwia zastępując Matyldę przed lustrem.

– O tym, że nie ma w tobie w ogóle optymizmu. Szukasz dziury w całym. Pomyśl sobie o czymś fajnym…, może o tym, że dzisiaj uda ci się poderwać jakiegoś super faceta z super fajką.

– Ha, ha, ha, ale śmieszne! Podobnie jak miesiąc temu, kiedy to fajka okazała się papieroskiem i to w dodatku mentolowym. Już nie wspomnę o tym, że wypalonym do połowy – odpowiedziała z przekąsem Sylwia.

– Widzę, że na chwilę obecną się nie dogadamy – powiedziała z przedpokoju Matylda, zakładając buty. – Cholera, znowu spóźnię się do pracy – dodała spoglądając na zegarek. – Do zobaczenia wieczorem! – krzyknęła przy wyjściu, rozglądając się czy czegoś nie zapomniała. Złapała torebkę i po chwili znalazła się na korytarzu.

– Żeby tylko ten pieprzony autobus się nie spóźnił – powiedziała sama do siebie wychodząc już z budynku.

Po kilku minutach znalazła się na przystanku. Ponownie spojrzała na zegarek

– No, jest – pomyślała, patrząc na zbliżający się autobus. Kiedy się zatrzymał wsiadła do niego i zajęła jedno z wolnych miejsc. Siadając spojrzała na rudego chłopaka z naprzeciwka, ale on miał wzrok wlepiony w widok za oknem. Zdziwiła się trochę, że na nią nie patrzy. Nawet ją to zdenerwowało. Generalnie nigdy nie rozglądała się po autobusie, a i tak wiedziała, że każdy facet po dziesiątym roku życia gapi się na nią jak na ciastko z kremem. – Może to pedał – pomyślała sobie, co i raz na niego spoglądając. – Przestań – kontynuowała – przecież on nawet nie jest ciekawy – coraz bardziej denerwowała ją jego obojętność.

– Bilety proszę do kontroli – przerwał jej rozważania starszy facet z przypiętą legitymacją w klapie marynarki.

Pasażerowie zaczęli podawać mu bilety. Matylda otworzyła torebkę, po czym zaczęła grzebać w swoim śmietniku, niestety po kilku minutach przewracania zbędnych szpargałów nie mogła znaleźć portfela.

– Paniusiu, ja nie mam czasu – ponaglał ją kanar, ponieważ była już ostatnią osobą do skontrolowania.

– Proszę mnie nie popędzać, nie mogę znaleźć portfela – powiedziała nadal demolując swoją torebkę. – Niestety, musiałam go zapomnieć – dodała po chwili, słodko zaglądając kanarowi w oczy.

– Butów jednak pani nie zapomniała – odpowiedział patrząc na jej stopy. – Będziemy, w takim razie, musieli wypisać mandat na sto złoty. Poproszę panią o dowód osobisty – powiedział wyciągając z kieszeni bloczek, wywołując tym samym zaciekawienie innych pasażerów.

– Ale ja dowód osobisty też mam w portfelu. 

– W takim razie poproszę inny dokument – kanar nie dawał za wygraną.

– Prawo jazdy też mam w portfelu – powiedziała Matylda nadal grzebiąc w torebce.

– No to wypiszemy mandat gotówkowy – kanar kontynuował swoją krucjatę.

– Czy z panem jest coś nie tak? Czy pan kontaktuje? Czy nie wie pan, do czego służy portfel? Mam w nim wszystko: pieniądze, dokumenty, bilet miesięczny, karty kredytowe, po prostu wszystko! – powiedziała z pretensją za brak zrozumienia.

– W takim razie musimy wysiąść i udać się na najbliższy komisariat policji – zakomunikował służbista.

– Pan chyba sobie żartuje, ja się spieszę do pracy – zaprotestowała słodko Matylda. Wiedziała, że na udry z tym gburem nic nie wskóra.

– A ja w tej pracy już jestem, paniusiu – powiedział rozdziawiając oczy i kiwając przy tym głową.

– Ja za panią zapłacę – powiedział, ni z tego, ni z owego siedzący naprzeciw rudy facet.

Kanar wraz z Matyldą skierowali na niego wzrok   

– Dlaczego chce pan to zrobić? – spytała zdziwiona – Przecież przedtem nawet na mnie nie spojrzał – pomyślała.

– Nie wie pani? Przecież w tym autobusie jest pani jak jedyna żarówka. Jeżeli ten ptaszek panią wyprowadzi – powiedział wskazując głową na kanara – światło zgaśnie. A ja boję się ciemności – dodał patrząc Matyldzie w oczy.

– No, no, ale masz pan gadane! To jak, paniusiu, płacimy czy wychodzimy? – niecierpliwił się kanar.

– Pod jednym warunkiem – powiedziała Matylda patrząc swojemu ofiarodawcy w oczy – poda mi pan swój adres, żebym mogła odesłać pieniądze.

– Nic z tego. Dam pani swój numer telefonu. Jeżeli będzie pani chciała to zrobić, to tylko osobiście, jeżeli nie, to trudno. Co to dla mnie stówka?! – powiedział uśmiechając się – Jestem milionerem w przebraniu, a jazda środkami komunikacji miejskiej to moje hobby.

– Nie byłoby lepiej kupić sobie taki autobus? – spytała Matylda również się uśmiechając, facet niewątpliwie ją rozbawił.

– Miałbym sam w nim jeździć? – spytał z roześmianymi oczami.

– Przecież i tak pan cały czas patrzy przez okno – stwierdziła Matylda.

– Niech pani nie wierzy we wszystko, co pani widzi – odpowiedział tajemniczo.

– Proszę bardzo, to dla pana mandat – powiedział kanar wręczając wypisany blankiet, tym samym przerywając ich flirt. 

Rudy facet wyjął z portfela sto złoty i podał je kanarowi, po czym sięgnął do kieszeni kurtki wyjął z niej długopis i chusteczkę, napisał na niej swój numer telefonu i podał ją Matyldzie.

– Proszę. – powiedział – Ja na tym przystanku wysiadam. Mam nadzieję, że do miłego zobaczenia – dodał i ruszył w kierunku wyjścia. 

Matylda wysiadła z autobusu po dwudziestu minutach. Następne pięć zajęło jej dotarcie do pracy. Była oczywiście jak zwykle spóźniona. Cały dzień myślała o poznanym rano facecie. Zastanawiała się, co jest grane? Może i był przystojny, ale był to najprzeciętniejszy z przystojniaków, jakich znała.

– Wiesz, co mi się dzisiaj przytrafiło? – zwróciła się do Sylwii, kiedy wieczorem wróciła do domu, po czym opowiedziała jej całą poranną przygodę w autobusie.

– Ale rudy? – spytała Sylwia marszcząc czoło i robiąc przy tym dziwny grymas na ustach, kiedy opowiadana przez Matyldę historia dobiegła końca.

– Rudy, rudy rydz, jaka piękna sztuka – Matylda zanuciła piosenkę z przed lat.

– Co ty śpiewasz? – spytała Sylwia uśmiechając się.

– Nie znasz tego? – zdziwiła się Matylda.

– Nie, nie mam stu lat i nie słucham radia dla emerytów – zastrzegła sobie Sylwia.

– Dlaczego jesteś taka uprzedzona, przecież go nawet nie widziałaś – powiedziała Matylda wzruszając ramionami.

– Bo znam ciebie, lepiej niż ty sama siebie. Kopniesz go w tyłek szybciej niż winda zjedzie z ósmego piętra. Daj sobie z nim spokój, oddaj mu kasę i jak zwykle obejrzyj się za kimś z żurnala, bo na niego szkoda tracić czasu, nawet mojego, bo jak go spławisz to ja się rudym na pewno nie zainteresuję. 

Ciąg dalszy w pełnej wersji książki