„Boska Breveria" jest próbą spojrzenia na świat doczesny i pośmiertny ze współczesnej perspektywy. Poetycka forma nawiązuje do kliszy „Boskiej Komedii" autorstwa Dantego i na płaszczyźnie determinizmu egzystencjalnego nie wiele się różni. Nadaje jej bardziej współczesną formę literacką.

Wiersz a czasami rymowana proza mieszają się ze sobą jak białe i ciemne plamy ludzkiej natury. „Boska Breveria" podziela dantejskie wartości i analizuje ontologiczne aspekty ludzkiego bytu. Pod względem artystycznym nawet nie próbuje z nią rywalizować.

Utwór składa się z trzech podstawowych części: piekła, czyśćca i nieba, z podziałem każdej na 20 części (pieśni). W odróżnieniu od średniowiecznego geniusza opisującego historyczne tło epoki i ich przedstawicieli, swoje ideały niniejsza pozycja koncentruje na innych zagadnieniach. Akcentuje historyczne wydarzenia i związane z nimi postacie. Skupia się na twórcach i roli, jaką odegrali w dziejach, wielu z nich dopiero po śmierci Dantego. Poza wspólną dla obu autorów admiracją języka poezji, autor „Boskiej Breverii" jest zafascynowany wszelkimi formami aktywności artystycznej i jej przedstawicielami. Stawia odwieczne pytania filozofii, wiary i w tym kontekście zwraca uwagę na istotne zagadnienia nauki.

Podobnie do XIV wiecznego arcydzieła „Boska Breveria"

zachowana jest w duchu poezji rymowanej. Niektóre pieśni mają złożoną konstrukcję nakładających się na siebie obrazów.

Zmiana formy jest celowym zabiegiem mającym nie tylko budowanie napięcia, co raczej kondensacją zdawałoby się różnych treści. Podobnie dzieje się z kompozycją niektórych free jazzowych utworów muzycznych. To, co było jednak

najistotniejsze dla autora to próba odniesienia się do nieustannej zmiany życia, które wymusza nauka i postęp technologiczny.

Nie sposób w książce nie dostrzec niezmiennych prawd podstawowych, które są osią zwłaszcza ludzkiej cywilizacji i europejskiej kultury i na długo takie zapewne pozostaną.

W utworze tym pojawiają się słowa niepoprawne językowo, służące jedynie do stworzenia rymów.

„Boska Breveria” – PIEKŁO

Eksperymenty mogą nieść poważne zagrożenie, lecz większym zagrożeniem byłoby zaniechanie poszukiwań – Eero Saarrinen

I. Terra Nova*

(Wyprawa bez mistyfikacji)

1 W życia wędrówce pośród wędrowców

Przed czasem uchodząc łowców androidów**

Oczyma wodziłem po szarej krainie

Leśny świat mijałem: flory i bezkręgowców 2 Listopadowy zmierzch rozgościł się wszędzie Liście z drzew zmiótł i ptaki pochował

Ciemne konary wystawił do wiatru

Dzień Wszystkich Świętych zaoferował

3 Śladami szedłem po Gubałówce

Wzrok mnie zawodził jak to często bywa

Łatwiej na hali wypasać owce

Niźli prawdziwe zamiary skrywać

4 Drogi się wiły jak serpentyny

Oddech łapałem już od podnóża

Szlakiem sunąłem iście papieskim

Po grani przemierzał Karol Wojtyła

*

Terra Nova (tłum, portugalskie – Nowy Ląd)

** Łowcy androidów to specjalne jednostki policji używane do łapa-nia replikantów (genetycznie zmodyfikowanych ludzi) ukazanych w filmie Ridleya Scotta na motywach powieści Philipa K. Dicka

„Czy androidy śnią o elektrycznych owcach?”

7

5 Poczucie dumy może przez chwilę Było nagrodą w moich zmaganiach

Maratończyka radość trwa milę

Za metą ledwie na nogach się słania

6 To nie był jeszcze pokutny etap

Co czekał mnie nie wiedzieć czemu

Sił miałem sporo, jedzenia zapas

Część gotów, bym oddać bliźniemu

7 Protoplasta wędrówek z Beer Szewy

Syn Izaaka, wnuk Abrahama – Jakub*

Do Charanu udał się nie bez potrzeby

Po żonę Machalat, by pomnażać ród

8 Pomyślność z Tabor spływała góry

Sława odległa była i pieniądze

Życie toczyło się blisko natury

Nikt na Facebooku bliźniego nie osądzał

9 Prawa natury rządziły populacją

Siłę czerpano z mnogości żywota

Opinie nagle zmieniły narrację

Pragmatyzm uczyniono nadrzędną istotą

* Jakub – syn Izaaka i Rebeki, brat Ezawa, postać biblijna. Musiał

udać się do Charanu z powodu gniewu brata i poślubić córki brata matki: Rachelę i Lee

8

10 Nie ilość, lecz jakość stanowiła rację Pożytek mnożący bogactwo narodu

Selekcja spełniła wymóg edukacji

Spece zajęli się uprawą w ogrodach

11 Wyprawy wędrowców stały otworem

Często zdawały się na łut szczęścia

R. Scott* choć zdobył biegun południowy

Nie zdołał uwzględnić planów ratunkowych

12 Na wieczność pozostał w lodowej krainie Dla wielu śmiałków skopano cmentarze

Ryzyko projektów jak balet na linie

Nosiły tragiczny obrót zdarzeń

13 Intratne handlowe przedsięwzięcia

Starannego wymagały przygotowania

John Cabot czynił to bez nadęcia

Gdy dla siebie odkrywał Labrador

14 A kiedy wszystko miał jak na dłoni

W drodze powrotnej z Nowej Fundlandii

Neptun wciągnął go do morskiej toni

Gdzieś u słonecznych wybrzeży Islandii

* Robert F. Scott – dowódca wyprawy Brytyjskiej Ekspedycji An-tarktycznej, a następnie drugiej ekspedycji nazwanej Terra Nova.

Celem ekspedycji było zdobycie bieguna południowego, który osiągnięto 17 stycznia 1912 r.

9

15 Nie byłem typowym poszukiwaczem przygód Z rezerwą spoglądałem na ekspedycje

W granicach rozsądku stroniłem od wygód

W umiarkowany sposób traktowałem prohibicję 16 Jeśli więc równo ze sobą zestawić

Niepowodzenia i drobne zwycięstwa

To résumé mogłoby sprawić

Szalę przeważałaby odrobina męstwa

17 Od razu nie muszę ratować świata

Wystarczy, że na początek uratuję siebie

Prawda się błąka gdzieś po sofizmatach

Prawda wyzwala, o której nikt nie wie

18 Gdybym już wtedy wiedział co wiem dzisiaj Łatwe odrzuciłbym rozwiązania

Cześć oddał Artemidzie z Efezu*

Jej afirmację ceniąc i zobowiązania

19 Tak przemierzając rozległe kotliny

Bogini łowów nie napotkałem

Chyba się stałem jednym jedynym

Który nie zdołał spisać testamentu

*

Artemida z Efezu – w mitologii greckiej córka Zeusa i Latony, siostra Apolla, bogini płodności, łowów, lasów, zwierząt, księżyca i śmierci.

10

20 Bezbronny, wyposażony w szczerość W rozliczne uwikłany nadużycia

Stanów lękowych i wzruszeń wielość

W sferze miotałem się afektywnego życia

21 Ze szczytu wzgórza wzrok wytężałem

By nie pogubić raz obranej drogi

Niczym myśliwy po śladach zwierza Wyzwania podjąwszy nie przestaje tropić

22 Słowa słyszałem delfickiej wyroczni

A może wewnętrzny głos co się nie myli

W najniższe kręgi zejdziesz nim spoczniesz By na wyższe stopnie wstąpić w błogiej chwili 23 Duch twój podobny do baobabu

Na równi dojrzeje do przebytej drogi

A strach się skurczy jak liście grabu

Na wietrze miotane gdy mróz zetnie srogi

24 Światło niebieskie cię zauroczy

Kiedy jutrzenka wzejdzie w niebiosach

Kometa podpłynie snuta warkoczem

By prawdę wyjawić o twoich losach

25 Przede mną tajemnic rozsiane szlaki

W nieznane ruszyłem, bez chwili zwłoki

Gdzie zamierzchłe zioną duchów groby

A dzień pozłacają świetliste potoki

11

II. Terra incognita

(Krajobraz księżycowy jest mniej

nieprzyjazny)

1 Dzień utyskiwał na tydzień

A tydzień na miesiąc – pochmurna zrzęda

Jak latarnie płonęły pochodnie przewidzeń Z ludzkich oczu biła szczęścia niewiedza

2 W ciemności siła czaiła się marna

Czeluści były jak sklep z zabawkami

Pajacyki wypchane w krwawych barwach Prym grozy wiodły w konkurach z klaunami

3 To nie teatr kukiełkowy z ulicznego targu Co w wiekach średnich rozśmieszał czeladź Misterium zła używa różnych formuł

Akt interpretując jak mamy umierać

4 W średniowieczu wojna kroczy z mieczem w dłoni Kat rozdziela razy solidnym toporem

Siepaczy zastępy umykają pogoni

Trzewia rozczłonkowane cuchną odorem

5 Oświeceni karty zapisują piórem

Słowa się mienią, uspokajają, rządzą

Jak zamki z piasku burzone są mury

Moc pisma białą broń odtrąca

12

6 Przed rewolucją czas zwykle przyspiesza Swe szaty zmienia i brokaty

Kolor się z gminu krwi wymiesza

Zyski nieważne, najmniej istotne straty

7 Uzda ściągana Dolinie Krzemowej

Z góry skazana jest na niepowodzenie

Dziejowe toczy koło zamachowe

Płytki na powrót w piasek może zmielić

8 W tych trudnych i podniosłych chwilach Brak gotowości na oczekiwane

Nie zawsze kontroluję drogę w milach

Czasami intelektualne wybieram wyzwanie

9 Zaskakująco zmienił się krajobraz

Dotychczas stosowane porzuciłem środki

Ubrania wyzbyłem się wkładanego na pokaz

Oddech stał się krótki, mięśnie jeszcze wiotkie 10 Wody umilkły w rześkich fontannach

Rzeki w strumieniach wyschły na popiół

Nadludzka siła autorytarna

Kosmogoniczny generowała spokój

11 Zmienność warunków pogodowych

Wyjaśnić nie mogła tych anomalii

Obraz rozrzuconych skał magmowych

Punkt wyznaczał, gdzie Bogowie się starli 13

12 Pole bitwy sprzed wieków Tętent zewsząd końskich kopyt dudnił

Brzęk zbroi znaczył rany kłute

Waleczność tonęła w głębokiej studni

13 Im dalej szedłem, tym gorzej się czułem Nie posiadając przy sobie iPada

Brakiem nadziei sobie humor strułem

Lecz Homer* z pomocą przybywał w opałach

14 Dumne zwycięstwo przypomniał Achillesa**

Ów pojedynek dzielnego wśród Trojan

W przód przejaw ceńmy wielkiego męstwa

Nim zanurzymy się w śmierci Hektora***

15 Myśli zamknięte jak stalowe zamki

Systematycznie się otwierały

Wciąż na ciemny spoglądałem horyzont

Chmury posępny bezkres odsłaniały

16 Tak i niepewność, chwiejność i rozdarcie Serca ustępowały wahaniom

Promyk swój refleks drążył uparcie

Nadzieja się przebijała ponaglana

*

Homer – autor Iliady i Odysei

** Achilles – w mitologii greckiej syn Peleusa i Tetydy, heros, bohater wojny trojańskiej.

*** Hektor – w mitologii greckiej syn Priama i Hekabe, brat Parysa, w wojnie trojańskiej zginął w walce z Achillesem.

14

17 Nigdy w dziejach nieujarzmiona Ludzka ciekawość, choćby nie wiem, na jakie Niebezpieczeństwa była narażona

Własnym nieroztropnym chadzała szlakiem

18 Uporem wsparta i wewnętrznym prawem

Ono budowało złudne przekonanie

Że dzięki wyprawom zyskasz sławę

Jakby na „Nowe Indie” Kolumb* był skazany 19 Często z odwagi szydząc bez reszty

Grupa Wikingów padała w ramiona

Wściekłej Walkirii**, tam żywot znośniejszy Oddział do boju muchomorami odurzano

20 Tryb pokonania granic doczesności

Niczym przejście między izbami

Gładkie w zyskaniu nieśmiertelności

Dla wroga z groźnymi konsekwencjami

21 Ileż musiało upłynąć lat

Racji, by nie dowodzić na noże

Skrzętniej wyłuszczać coś na widelec

Z przegryzką nie zawsze bywa gorzej

*

Krzysztof Kolumb, włoski żeglarz, odkrywca Ameryki. W roku 1492

przepłynął Atlantyk i dotarł wybrzeży Ameryki, choć zamierzał

płynąć do Indii.

** Walkirie – w mitologii nordyckiej córki Odyna przedstawiane jako wojowniczki na skrzydlatych koniach, wilkach. Ich misją było sprowadzanie dusz dzielnych wojowników do Walhalli 15

22 Dla innych niebo granatem zasnute Gdy w oczach odbija się mroczny staw

Drzewo co radość niesie – zatrute

W kajdanach zakuci nieszczęśni swych praw 23 Kiedy do Margot* uśmiechnął się kat

Nie czas roztrząsać czy siostra, czy brat Wszak wszyscy jesteśmy z ludzkiego plemienia Zwłaszcza w obliczu więziennych krat

24 Wyraźnie widzę cię Łazarzu

Własną ścieżką idziesz wybawienia

Gdy o swe szaty nie zadbasz ani razu

Przez ucho igielne przejdziesz w okamgnieniu 25 Mroki co skrywają ponure tajemnice

Gęstwiną splecione, którym chłód dostępu wzbrania Pierzchną a oczom twym ukarzą się winnice I tak trafisz na łono Abrahama

*

Margot Vega – przyjaciółka (kochanka) Alice Prin słynnej Kiki z pa-ryskiej dzielnicy Montparnasse’u.

16

26 Urbanatora* wibracje usłyszałem Co wdzięczne takty wygrywał z Milesem**

I krótką próbę czasu zachowałem

Gdy wskrzeszał mi „Polish fucking fiddler”***

*

Urbanator – Album Michała Urbaniaka z 1994r w składzie: Michał

Urbaniak (skrzypce, saksofon), Lenny White (perkusja), Al Mcdo-well (gitara basowa), Jon Dryden (instrumenty klawiszowe), oraz gościnnie Herbie Hancock (piano), Michael Brecker (saksofon), Marcus Miller (bas), raperzy Muckhead i Solid.

** Miles Davis – genialny amerykański trębacz, jeden z najsłynniej-szych muzyków jazzowych XX w. Grał niemal ze wszystkim zna-czącymi muzykami tego okresu. Jego dyskografia zawiera m.in takie znaczące pozycje jak Miles 1958, Kind of Blue 1959, Tutu 1986, Sketches of Spain 1960, Bitches Brew 1969

*** Nazywany prześmiewczo przez mistrza trąbki M. Urbaniak co na-leżałoby rozumieć jako „cholerny polski skrzypek”.

17

III. Terra Ignota*

(Niezbadane są ośmiornice w głębinach

oceanów, które trafiają na nasze talerze) 1 Nie wzbraniaj się kiedy płyniesz z wiatrem Nogi cię same niosą wprost do celu

Stabilne stery utrzymać nie łatwo

Bowiem drogą idziesz jedną z wielu

2 Jak w owe odległe zaszedłem szlaki

Grunt stał się nierówny, stromy, grząski

Dobrą minę robiłem dla niepoznaki

Pasaż zapachniał widmem klęski

3 A kiedy stoczyłem się w mroczną jamę

Czeluść zakryła moje ciało

Nie da się ukryć zbłądziłem na amen

To jeden z tych znaków, jak się okazało

4 Wąski przesmyk dobiegał pieczary

Z góry widocznej skalnego uskoku

Na niezliczoną ilość otwarta korytarzy

To od nich dochodził głośny szum potoku

*

Terra ignota – Ziemia nieznana

18

5 Labirynt tuneli nie był ludzkim dziełem Ani naturalnym zjawiskiem krasowym

Jego powstanie to odległe dzieje

Dzieło Gigantów pracy przymusowej

6 Na dół ruszyłem skalnego urwiska

Gdzie zamierają promienie słońca

Przeczucie miałem, że śmierć jest bliska

Ta myśl zdawała się być druzgocąca

7 Przede mną świat długich korytarzy

Skąd kakofonię usłyszałem dźwięków

Nawet najodważniejszych mogłyby przerazić Zgrzytanie, drapanie i potworne jęki

8 Nie sposób wytrzymać w tym miejscu wiecznie A to wymuszało żwawe decyzje

Szczur, goniąc czuje się bezpieczne

Wiliama Blake’a* inspirujące wizje

9 Spośród wielu koszmarnych odgłosów

Gdzieś z głębin ucho wyłowiło muzykę

Serce urosło jak dorodność kłosów

Dla siebie odkryłem Amerykę

* Wiliam Blake – obraz Stworzenie świata namalowany W 1824 r.

Zoa (gr. żyjący) wywodzi się z proroctwa Ezechiela. Czterej che-rubini są zaprzągnięci do boskiego rydwanu, Urizen (mądrość, rozsądek), Luvah (miłość, namiętność, bunt), Tharmas (ciało, zmysły) i Urthona (inspiracja, kreatywność). Współistniały w har-monii w prastarym człowieku – Albionie. Kiedy zostały oddzie-lone od żeńskich odpowiedników – Emanacji doszło do upadku człowieka. Zoa toczyły walkę o dominację nad człowiekiem.

19

10 Stany lękowe to normalna sprawa Głęboko pod ziemią trudno im się oprzeć

W wielkich nie raz bywałem opałach

Do źródeł heroizmu musiałem dotrzeć

11 Linie widziane w perspektywie

Do założonego dążyły punktu

W sam środek tunelu i bramy masywie

Rzeźby dostrzegłem unikalnych struktur

12 We wrota zapukałem bez rezultatu

Nikt nie odpowiedział gdy łomotałem

Wciąż sobie powtarzałem do kwadratu

To musi być prostsze niż rozumiałem

13 W kamień stojący trafiłem z buta

Na krok wycofałem się w popłochu

Wejście natychmiast stanęło otworem

Czym prędzej wszedłem do środka lochu

14 Przedziwne rzeczy widziałem za progiem Lecz nieco inne niż krówki Tuwima*

Już nie tak pewnym kroczyłem krokiem

Trudno poczucie strachu pominąć

15 Żar z nieba spływał, tak mi się zdawało Potęga przewidzeń, pot kapał ze skroni

Słońce po orbicie kroczyć zaprzestało

Jak stado czułem się ciężkich słoni

*

Krówki Tuwima – Fantazje Juliana Tuwima w wierszyku pt. „Cuda i dziwy”

20

16 W trzewiach skupiska czarnej dziury Nieziemskiej siły doznałem przyciągania

Podziemny świat trawiła ponurość

Zapowiedź smętnych duchów mi nieznana

17 Czy można było w głowie pomieścić

Co było zapowiedzią tysiąca boleści?

Serię najbardziej mrocznych treści

Dźwięki słyszałem różnych pieśni

18 Bez żadnych schodziłem słów krytyki

W głąb Bacha z wysokich do niskich tonów

W Toccata i fuga d-moll po nutach muzyki

Jakby organy w uszach miotały mikrofony

19 Ołowiane masy grzmiących akordów

Ogniem chlustały spod klawiatury pedałowej W hanzeatyckim zabarwieniu Arnstadt*

Misterium życia i aury pogrzebowej

20 Jakże te piękne kwiaty baroku

Czysta, najdoskonalsza forma sztuki

Ład tworzące i harmonię potoku

Podziemne przyozdabiały sztalugi

21 Genialnego ducha spostrzegłem na jawie Rzędy za sobą miał pionowych piszczałek

Snop światła przenikał przez okno połaciowe Ciemności rozpraszając w bocznej nawie

*

Arnstadt – miasto, w którym grał i tworzył J.S.Bach.

21

22 Lawina dźwięków, którymi czarował

Raptem ucichła, konsola zamarła

Jakby muzyczną porywczość pokutował

Pokora z jego wyniosłością się starła

23 – Mistrzu niezrównany boskiej kantaty!

Cóż robisz w podziemnym ustroniu?

To nie są klimaty dla ulotnej sonaty

I natchnień czerpanych z konsoli mahoniu

24 – Prawdę jedynie w dźwiękach odmierzam Nie sypiam tu, lecz w wyższych sferach

Muzycznych zasobów wyczerpać nie zamierzam Przestrogę kreślę przed złem Lucyfera

25 Nastrój jest podły, z góry przyznaję

Przywodzi pieśń wojujących rycerzy

– Czy zawczasu szlachetnych tonów nie dławisz?

Mnóstwo tu latających nietoperzy

26 – Ta nie co pokrętna przyznaję sceneria Pióro ubarwi przyszłych kompozycji

Odkąd pamiętam uwiera liberia

Czas mój na Requiem Mozarta transkrypcje

22

IV. Teram Iter

(Bo nad strach okropniejsza Niemoc

Strachu*)

1 Wieczność szyta na miarę Jana Sebastiana Obfitsze płody zbierze niż w Weimarze

Mnie podróż pisana w nieznane

Kto zasługuje, ten otrzyma w darze

2 Przez iluzoryczne przechodziłem cienie Chronicznie uciechy pozbawionych

W grobowej naturze śnili ożywieni

W korzeniach skręceni skał magmowych

3 Przestrzeń rozproszona leśnego akwarium Światłem wodziła moją uwagę

Androgyniczne postacie iluminatów**

Mocno budziły respekt i odwagę

4 Czernią zakryte w hermetycznym kręgu

Rytuał odprawiały dookoła łoża

Pod wpływem oświeceniowego trendu

W surrealizmie kąpała się masońska loża

*

Witold Gombrowicz, Trans-Atlantyk

** Tajne stowarzyszenie mające na celu m.in. doskonalenie moralne.

23

5 Nagość nie była znakiem występku Raczej pradawnym przyodziewkiem łaski

Posłanie zalegały z wdziękiem

Kobiece ciała poubierane w maski

6 Posągi Jowisza, Junony i Minerwy*

Swoich wyznawców miały gościć

Wzrokiem przeszywały, poszarpały nerwy

Czym prędzej uszedłem przez oko opatrzności 7 Dalej sunąłem ciemnym korytarzem

Co łącznikiem był w podziemnej krainie

Z seansu na seans pełnym mrocznych wrażeń Jakbym uczestniczył w Felliniego** filmie 8 Eksplozja niepamięci niepomny tej chwili Nicka Cave’a*** minąłem gdzie rosły dzikie róże Z przesłaniem, w którym się nie mylił

Stracone piękno odzyskam na górze

*

Trójca kapitolińska: Jowisz – w mitologii rzymskiej bóg nieba, bu-rzy i deszczu, ojciec bogów, Junona – bogini rzymska była żoną Jowisza, opiekunka, kobiet, macierzyństwa, Minerwa – bogini sztuki, mądrości i literatury.

** Federico Fellini – włoski reżyser połowy XX w, zdobywca czterech Oscarów za filmy: La strada 1954, Noce Cabirii 1957, Osiem i pół

1963, Amarcord 1974.

*** Nick Cave – australijski wokalista, autor tekstów, kompozytor, m.in znanego hitu „Where the Wild Roses Grow”, który śpiewa razem z Kylie Minogue.

24

9 Ten świat musiał być równoległy Problem wciąż zgłębia Sean M. Carroll*

Artysta prowadził swój doczesny żywot

Jak więc wieloświat rozgrywa swój tarot?

10 Czy światy wzajemnie zdają się przenikać?

Na kapitańskim mostku kto wachtę trzyma

Wiedza nieznana a żeby w to wnikać

Prawda jak mgła się ze mnie zżyma

11 Światło budziło mrok przed wiekami

Gdy człowiek zdał się na grot z żelaza

Odkrywał swą przeszłość krwawymi wróżbami Poświęcenie ofiar stało się hipostazą

12 Mentalność wspólnot zbieracko – łowieckich Nieskomplikowana była i użyteczna

Życie swe wiedli wokół głodu i klęski

Harari** dowodził, że nie trwało to wiecznie 13 Kobiety w słusznym wieku stanowiły ciężar Wspólnoty, by przetrwać, żądały poświęceń Wojownicy świadomi zabójczej destrukcji

We własnych rodzinach dokonywali egzekucji***

* Sean M. Carroll – Światy równolegle – kwantowy wieloświat –

badacz kalifornijski w Instytucie Technicznym Caltech. Napisał

książkę pt. Something deeply hidden .

** Yuval Noah Harari – izraelski profesor na wydziale historii Uniwer-sytetu Hebrajskiego w Jerozolimie, autor książek m.in Od zwierząt do bogów 2011, Homo Deus 2016.

*** Y.N.Harari „ Od zwierząt do bogów” s. 124, praktyka dotyczyła ludu Ache zamieszkującego dżunglę Paragwaju.

25

14 Wiara nosiła silny imperatyw Powszechnie chroniono ją i szanowano

Zbiorowość wierzyła w ducha opiekuna

To on wskazywał rzeczywistość wyobrażoną*

15 Kłamstwa tym różnią się od wyobrażeń

Że treści wysuwają niezgodne z faktami

Świadomie ulegają manipulacjom zdarzeń

Fałszywymi poparte przekonaniami

16 W tę moc wierzyłem wyobrażenia

Co niczym słowo ciałem się staje

Ruch skrzydeł wystarczy i ręki skinienia

By złotą myśl zamienić w diament

17 Korytarz przybrał kształt nietoperza

Z sufitu wyrastały grafitowe stalaktyty

Smugę świetlną dostrzegłem nieco wyżej

I wtedy usłyszałem Nat King Cole** płytę

18 Love brzmiało jak na antypodach Tak mogłaby smakować potrawa straceńca

Nic bardziej nie przypomina o kłopotach

Niż piosenka co słońca promyk uobecnia

*

tamże s.79

** Nate King Cole – amerykański pianista i wokalista jazzowy, o pięk-nej ciepłej barwie swojego głosu. Jego najsłynniejsze albumy to m.in. : Love 1965”, Unforgettable 1952, The Magic Christmas 1960.

26

19 Zanim w marzenia wejdziesz cherubina Z brawurą trzymasz serce w dłoni

W dół schodząc gdy wybija twoja godzina

By najciemniejszemu złu się pokłonić

20 Gdy o tym myślałem w ciemnym koszmarze Ślepia świecące przed sobą ujrzałem

Strapiły mnie w swym płonącym żarze

W bezruchu zastygłem, niemocą struchlałem 21 Bestia co przyprawiła o ból serca

W mroki czmychnęła szybciej niźli gepard

Groźniejsza była niż srogi morderca

Z pyska jej buchał ognisty napalm

22 Po równi pochyłej schodziłem w bojaźni Nie jedno w drodze miało mnie zaskoczyć

Marsjańskie widoki erozją poryte

Wianuszek cieni mnie otoczył

23 Ani zbawienia nie szukałem, ani ciszy Na przód mnie wiodła sprawczość rozpędzona Rzadko w te progi zachodzą przybysze

Nie wszystkich śmiałków znałem imiona

24 Dante, Wergili padłbym im w ramiona

Ku wiekuistym szlakom wiedli pożogi

Nie każda dusza przybywa stracona

Niemoc się czai w czeluściach złowrogich

27

25 Pod dachem skorupy ziemskiej przepadłem Bóg przecież tu mi nie pomoże

Litości nie zna ten, co los zgotował

Jak drobna plamka znikłem na radarze

28

Document Outline

page10

page12

page13