Już pierwsza gwiazdka, czarne firmamenty,

cud Wigilii jedynie raz w roku ożywa.

Na grzecznych czekają piękne prezenty,

na niegrzecznych spadnie klątwa straszliwa.

Witajcie, Drodzy Przyjaciele. Po raz kolejny stawka śledztwa prowadzonego przez Zagadkowych Agentów będzie bardzo wysoka. Jeżeli dochodzenie im się nie uda, dla wielu osób święta Bożego Narodzenia mogą być bardzo smutne, a przecież nie ma niczego gorszego! Przynajmniej mnie trudno coś takiego sobie wyobrazić.

Mimo to głęboko wierzę, że nasi bohaterowie, u których boku stanie być może znane już Wam rezolutne szczenię, zrobią wszystko, co w ich mocy, aby zapobiec katastrofie. Jednak nie ubiegajmy wydarzeń. Proszę o chwilę cierpliwości.

Tym, którzy nie mieli jeszcze okazji zetknąć się z Zagadkowymi Agentami, należy się kilka słów wstępu. Grupa liczy troje członków. Liderem jest Eryk Deryło, bardzo inteligentny chłopiec obdarzony wyjątkową pamięcią. Jego ulubionym strojem są prasowane w kant spodnie oraz marynarki z przepastnymi kieszeniami, w których upycha nieprzebraną ilość przedmiotów.

Drugim z agentów jest Roman, rok starszy brat Eryka. To wspaniały sportowiec, ale też wyjątkowo odważny chłopiec. Nie boi się żadnych wyzwań, a wysiłek fizyczny sprawia mu więcej przyjemności niż przesadne wysilanie mózgownicy. Jak sam twierdzi, woli się oszczędzać na starość, gdyż wówczas rezerwy mocy umysłowych bywają bardziej potrzebne.

Trzecim z Zagadkowych Agentów jest – choć być może powinienem umieścić tę informację na pierwszym miejscu – Ewa Skalska. Ta urocza, przebojowa dziewczynka pasjonuje się elektroniką oraz najnowszymi zdobyczami techniki. Dzięki tacie zajmującemu się robotyką Ewa posiada mnóstwo niesamowicie skomplikowanych gadżetów, wśród których czołowe miejsce zajmuje Bestia – robot przypominający małego tygrysa.

Warto wspomnieć, że Eryk i Roman mieszkają wraz z rodzicami w fortalicji (czyli w pewnego rodzaju dawnej warownej budowli obronnej, ale na ten temat więcej do powiedzenia miałby Eryk), w której państwo Deryłowie prowadzą antykwariat. To właśnie wśród starych, zabytkowych przedmiotów chłopcy czują się jak ryby w wodzie. Ewa uważa, że w większości są to zakurzone szpargały, ale… Ale nie przeciągajmy!

Najwyższa pora przenieść się do urokliwego miasteczka, w którym szaleje zamieć śnieżna. Mimo zawieruchy Zagadkowi Agenci muszą czym prędzej działać. Mają niewiele czasu, by uratować święta. Czy im się to uda? Czy na miasteczko spadnie okrutna klątwa? Wreszcie – czy klątwy w ogóle istnieją? O tym przekonamy się już niebawem.

Trzymajmy kciuki za Zagadkowych Agentów oraz rozszczekaną Toskę. Nie mam wątpliwości, że to dochodzenie przyniesie nam wiele emocji! Oby zwieńczył je szczęśliwy koniec. W przeciwnym razie… Tfu, nie zapeszajmy!

Max Czornyj

Eryk głośno się roześmiał i w ostatniej chwili uchylił przed śnieżką rzuconą przez Ewę. Poprawił cylinder, który zsunął mu się na czoło. Był to stary, wysoki kapelusz, w jakich chadzali dziewiętnastowieczni dżentelmeni. W niemal identycznym sportretowano słynnego baśniopisarza Hansa Christiana Andersena, ale również mnóstwo książąt, hrabiów oraz baronów.

– Rodzice nie będą zadowoleni, jeśli go zniszczysz – przestrzegł brata Roman. – Lepiej uważaj.

Eryk wzruszył ramionami.

– Daj spokój, nikt o nim nie pamięta. Powyżerały go mole i od lat nie ma chętnych, żeby go kupić.

– Jest w rejestrze antykwariatu.

– Razem z milionem innych zapomnianych przedmiotów.

– Tata o niczym nie zapomina.

Antykwariat Zamkowy mieścił się w ogromnym budynku, który odrestaurowali rodzice chłopców. Utrzymanie zamku, a właściwie fortalicji, wymagało wielkich inwestycji, które miały zostać sfinansowane ze sprzedaży rozmaitych staroci.

– Spójrzcie! – Ewa przerwała chłopcom wymianę zdań. Wskazała na przejeżdżający ulicą samochód z opuszczoną szybą po stronie kierowcy. Ze środka wyjrzał brodaty starzec w czerwonej czapce z puchatym pomponem. Na jego widok Toska, kilkumiesięczne szczenię rasy cane corso, zaczęła szczekać. Auto zwolniło i w końcu się zatrzymało.

– Ho, ho, drogie dzieci, podejdźcie! – zakrzyknął Święty Mikołaj. – No, śmiało! Chodźcie do mnie. Mam coś dla was.

Ewa ukradkiem zerknęła na braci Deryłów i chuchnęła w zmarznięte dłonie.

– Czego on chce? – zapytała szeptem.

– Nie wiem – odparł Roman. – Ale udawajcie, że go nie widzicie.

– To nieładnie – zaprotestowała dziewczynka. – Może potrzebuje pomocy?

– Nie wygląda na takiego – mruknął starszy z braci. – Poza tym mówi, że ma coś dla nas… Może prezent?

Eryk parsknął i z niedowierzaniem pokręcił głową. Ponownie poprawił cylinder.

– Przecież to fałszywy Święty Mikołaj – stwierdził.

– Fałszywy? – Ewa spojrzała na niego z ukosa. – Wszyscy są fałszywi, to tylko historia opowiadana dzieciom przez rodziców, którzy…

– Nieprawda – przerwał jej Eryk. – Święty Mikołaj mieszka w Laponii i choć nie ma zaprzęgu latających reniferów, istnieje. Można oczywiście polemizować na temat jego świętości.

– Pole… Co? – zdziwił się Roman.

Jego brat miał zdolność wplatania w zwykłe zdania trudnych słów. Wiele dzieci ich nie rozumiało, przez co czasem uchodził za zarozumiałego dziwaka. Cylinder z pewnością nie służył zmianie tego wizerunku, ale Eryk nic sobie z tego nie robił. Podobnie jak z tego, że czasem ze względu na duże okulary korekcyjne przezywano go Okularnikiem.

– Polemizować, czyli debatować, rozważać – wyjaśnił po chwili.

– Aha. W takim razie dlaczego uważasz, że ten jest fałszywy?

– Zwróćcie uwagę na jego brodę: jest przekrzywiona, a niemal doskonała biel wygląda nienaturalnie. Nikt nie ma takiego zarostu. Można osiwieć, ale nie wybielić się. Poza tym ten człowiek nie ma prawie zmarszczek mimicznych i…

– Jakich zmarszczek?

Eryk westchnął. W tej samej chwili Święty Mikołaj ponownie przywołał ich ruchem ręki. Tym razem bardziej stanowczym i nerwowym.

– Lepiej podejdźmy. – Młodszy z braci Deryłów ściągnął na smyczy Toskę, która zmrużyła oczy i się nastroszyła. Zaczęła cicho warczeć. – Nieelegancko udawać, że go nie widzimy.

– Lepiej nie zadawać się z obcymi.

– Dajcie spokój, jest nas troje i pies. Poza tym…

Eryk nie dokończył. Poprawił rękawiczki i energicznie ruszył w stronę Świętego Mikołaja. Tuż obok niego podążył szczeniak, a kilka kroków za nim powlekli się Ewa oraz Roman. Wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Eryk zachowywał się w ten sposób tylko w jednym przypadku. Wtedy, gdy trafiał na trop nowej zagadki. Niesamowity, wręcz nadprzyrodzony instynkt nigdy go nie zawodził.

– Proszę. To dla was.

Święty Mikołaj wychylił się ze starego samochodu i wyciągnął w ich stronę dłoń. Trzymał w niej niewielkie kraciaste pudełko obwiązane czerwoną wstążką.

– Nie wolno przyjmować prezentów od nieznajomych – stwierdziła Ewa. Toska zgodziła się z nią, cicho powarkując.

Choć miała zaledwie kilka miesięcy, dbała o swoich opiekunów. Bracia Deryłowie zajmowali się nią od czasu, gdy okazało się, że ich przyjaciel Witek ma silną alergię na sierść psa. Państwo Deryłowie zgodzili się przygarnąć pupila, a Witek mógł go odwiedzać, kiedy tylko chciał. Nauką płynącą z tej sytuacji było to, że przed przygarnięciem zwierzęcia należało wszystko starannie przemyśleć. Pani Apolonia, mama chłopców, powtarzała, że mleko się już rozlało i trzeba znaleźć jak najlepsze rozwiązanie. Bracia mieli jedynie solennie przyrzec, że będą się troskliwie zajmować Toską. Jak dotąd słowa starannie dotrzymywali.

– Przecież już po mikołajkach – odezwał się Roman. – Teraz czekamy na Gwiazdkę.

– Albo na aniołka – wtrąciła Ewa.

– Jak zwał, tak zwał.

– Wcale nie, Gwiazdka to Gwiazdka, a aniołek albo śnieżynka…

– Przestańcie – uciszył ich Eryk.

Z poważną miną podszedł do samochodu, lecz zatrzymał się w bezpiecznej odległości.

– Niech pan to rzuci na ziemię.

– Ale…

– Śnieg zamortyzuje upadek, cokolwiek by to nie było. Dziękujemy za prezent, lecz musimy być ostrożni. – Zagadkowy Agent przestąpił z nogi na nogę i zerknął na towarzyszy. W oczach całej trójki błyszczała ciekawość. – Rodzice przestrzegali nas przed porywaczami i kontaktami z nieznajomymi – moralizatorskim tonem ciągnął Eryk. – Jednak jesteśmy wdzięczni za prezent.

Święty Mikołaj zmarszczył czoło i zmrużył oczy. Jego usta wygięły się w dziwnym, tajemniczym uśmiechu. Mimo to posłusznie rzucił niewielki prezent w zaspę, po czym sapnął.

– Faktycznie jesteście dziwni – wymamrotał.

Nie czekając, aż Zagadkowi Agenci się zbliżą, dodał gazu i ruszył w stronę centrum miasteczka. Gdy auto zniknęło za zakrętem, Eryk podniósł zawiniątko. Ostrożnie je obejrzał. Było już ciemno i musiał się obrócić w stronę latarni, by cokolwiek zobaczyć. Pochylił się, osłaniając pudełko przed zacinającym śniegiem.

– Czy to mi się przyśniło? – Roman przetarł oczy. – Naprawdę Święty Mikołaj jeździ starym rupieciem, a nie saniami zaprzężonymi w renifery?

Eryk podał smycz Ewie, po czym przyłożył prezent do ucha. Ze środka nie dobiegał żaden dźwięk.

– To, czym porusza się Święty Mikołaj, mało mnie interesuje – bąknął. – W ciągu ostatnich dwóch minut pojawiły się bardziej intrygujące pytania. Chodźcie, w bezpiecznym miejscu sprawdzimy, co jest w pudełeczku.

Nie tylko jego zżerała ciekawość. A jak mawiał pan Józef, ojciec braci, ciekawość to pierwszy stopień do piekła.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tekst © Max Czornyj, 2022

Ilustracje © Ola Stępień, 2022

Copyright © by Grupa Wydawnicza FILIA, 2022

Wszelkie prawa zastrzeżone

Wydanie pierwsze, Poznań 2022

PROJEKT OKŁADKI: Katarzyna Bajerowicz

ILUSTRACJA NA OKŁADCE: Ola Stępień

REDAKTOR PROWADZĄCA: Natalia Szenrok-Brożyńska

REDAKCJA: Karol Francuzik

KOREKTA: Aleksandra Deskur, Małgorzata Kuśnierz

SKŁAD I ŁAMANIE: Monolitera Piotr Przepiórkowski

DRUK: EDICA

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8280-384-6

Wydawnictwo FRAJDA

Imprint Grupy Wydawniczej FILIA Sp. z o. o.

www.wydawnictwofrajda.pl

Grupa Wydawnicza FILIA Sp. z o. o.

ul. Franciszka Kleeberga 2

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl