Tytuł: Zły człowiek

Copyright

© 2021 by Bruno Grigori

© 2021 by Wydawnictwo IX

Copyright for the cover art

© 2021 Adam Śmietański

All rights reserved.

Wydawca: Krzysztof Biliński, Wydawnictwo IX

Redakcja: Katarzyna Koćma

Korekta: Krzysztof Biliński

Skład, łamanie i przygotowanie do druku: Krzysztof Biliński

Ilustracja na okładce: Adam Śmietański

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Żadna część książki nie może być w jakikolwiek sposób powielana bez zgody wydawcy, za wyjątkiem krótkich fragmentów użytych na potrzeby recenzji oraz artykułów.

Wydawnictwo IX

biuro@wydawnictwoix.pl

wydawnictwoix.pl

Kraków 2021

Wydanie I

ISBN 978-83-961522-3-7

Moim przyjaciołom obojga płci.

Podziękowania

Kształt, jaki ostatecznie przybrał Zły człowiek, ma znacznie więcej rodziców niż tylko niżej podpisanego. Jest zasługą wielu osób, które zadały sobie trud przeczytania powieści w surowej jeszcze postaci i podzielenia się ze mną swoimi uwagami.

Wszystkie te uwagi czytałem z wypiekami na twarzy, większość z nich poskutkowała wprowadzeniem do książki dużych nawet zmian – za Wasz czas i za Waszą chęć jestem Wam naprawdę wdzięczny. Gdy przypomnę sobie, jak wyglądały z początku pewne fragmenty Złego człowieka, śmiech pusty mnie ogarnia. Dziękuję Wam!

Podziękowania te składam za wnikliwą lekturę: Arturowi Chrenkoffowi, Danielowi Dupladze, Michałowi Mściwujewskiemu, Małgorzacie Smoleń, Piotrowi Chwastowskiemu (lubię mysleć, że znów jesteś kilkuletnim urwisem, gdzieś), Rafałowi Guzikowi (nic piękniejszego, niż usłyszeć, że książka jest niebezpieczna), Zbigniewowi Sołtysowi oraz Marcinowi Przybyłkowi (mieć drobny wpływ na Twój światopogląd jest zaszczytem), który tak długo powtarzał, że Złego człowieka ktoś powinien wydać, aż tego dopiął.

Z całego serca dziękuję za ciepłe słowo: Annie Siudut (kobiece postaci przez długi czas nie dawały mi spokoju), Karolinie Ćmak, Kaśce Żołnie, Eli Gosztyle oraz Bartkowi Świątkowi. Za odwagę rzucania mi w twarz złych słów o Złym człowieku – przy każdej nadarzającej się okazji – dziękuję zaś Kubie Haponowiczowi. Wreszcie dziękuję za wsparcie różnego rodzaju Andrzejowi Gosztyle (w tym nieocenioną pomoc przy pierwszej redakcji tekstu).

Podobnie przy pisaniu Zaćmienia gwiazd oraz Dni trochę innych nie miałem skrupułów, by przeprowadzać eksperymenty na ludziach za pomocą jeszcze nieukończonych tekstów. Wszystkim, którzy je przetrwali, podzielili się ze mną swoimi spostrzeżeniami i uwagami, a tym samym wnieśli swój wkład w coraz bogatsze życie Złego człowieka – jestem szczerze wdzięczny.

Za cenny feedback dziękuję Ani Urszuli Kłos (oraz za parę innych ważnych elementów naszego życia), Gabrieli Skowronek, Marcie Razbickiej i Grzegorzowi Mazurowi, a także Mateuszowi Wróblewskiemu, Rafałowi Podkowińskiemu i Radkowi Gwarkowi, który nie tylko dostrzegł, że Zły człowiek jest prawdziwie, obiektywnie zły, ale również upewnił się, że i mnie to nie umknęło.

Za dobre słowo dziękuję Grześkowi Miechowskiemu, który wprawdzie nigdy mi żadnego błędu w tekście nie wytknął, ale za to raz powiedział, że jednak umiem pisać, oraz Pawłowi Miechowskiemu, który chętnie mi wytknie cokolwiek, bo „strasznie mnie wku… (rzasz), ale i tak cię lubię”. Oraz wielu moim dobrym kumplom i znajomym, którzy na przestrzeni lat poświęcili niejedną chwilę, by ze mną porozmawiać bynajmniej nie tylko o moich tekstach – dziękuję!

Bruno Grigori

Zły człowiek

Z ogromu tekstów Starego Testamentu wyłania się jedna opowieść bez początku i bez zakończenia – opowieść, która uchyla rąbka tajemnicy tak znaczącej, że ojcowie Kościoła zdecydowali się pominąć ją podczas kompletowania Biblii chrześcijańskiej. Razem z blisko połową ksiąg Starego Testamentu, spisanych przez człowieka wiele tysięcy lat temu, jej szczątki odnaleźć można jedynie w zamierzchłej tradycji judaistycznej.

Jest to opowieść o najwyższym spośród archaniołów, ulubieńcu Boga, bliższym Mu od dobrze wspominanych do dziś: Gabriela, Michała i Rafaela; o aniele, którego imię zostało zadeptane i zapomniane, ponieważ zrobił coś tak strasznego, że odwrócił się od niego Bóg, a ludzie go znienawidzili. Na wieki zapamiętany został pod swoim nowym, przeklętym imieniem Szatana. Lub po prostu diabła. A tak naprawdę miał na imię Samael.

Stary Testament niechętnie i niewiele mówi o powodach, dla których tak się stało, mimo że zdarzenie to ukształtowało świat i wierzenia ludzi na kolejne tysiąclecia. Podobno Samael został przez Boga odtrącony dlatego, że odmówił złożenia hołdu Adamowi. Podobno Samael powiedział, iż jako istota zrodzona z ognia nie będzie się kłaniać istocie powstałej z ziemi… Tylko dlaczego Bogu zależało na tym hołdzie tak bardzo, by odtrącić najbliższego przyjaciela, skoro sam niewiele później postanowił ludzkość zgładzić Potopem?

Jest to również opowieść o niezwykłej kobiecie, która w znacznie większej mierze niż Bóg dała ludziom życie. O Lilith. Pisma Starego Testamentu wspominają, że była pierwszą żoną Adama – na długo przed stworzeniem Ewy – i codziennie rodziła mu setkę dzieci. Teksty te mówią również o tym, że Lilith później stała się ukochaną Samaela. Musiała być kobietą ze wszech miar piękną, skoro pierwszy po Bogu – Samael – ją właśnie pokochał.

Gdy dziś sięgniemy po informacje opowiadające o Samaelu i Lilith, znajdziemy przede wszystkim pozbawione logiki teksty o Szatanie kuszącym człowieka do złego, a potem karzącym go za to, że był mu posłuszny. Znajdziemy również pałające nienawiścią legendy o brzydkiej i złośliwej demonicy Lilit, porywającej ludzkie dzieci. Co takiego się stało, że po upadku Samaela ludzie również z Lilith zrobili potwora, zapominając lub nie chcąc pamiętać o tym, iż była ich matką? Czy i jaką rolę odegrało w tej historii niechciane potomstwo aniołów i ludzi, o którym znajdujemy wspominki w większości ludzkich religii i wierzeń, nie wyłączając Biblii chrześcijan?

Poniżej opowiedziana historia jest literacką rekonstrukcją wydarzeń, które zaszły na powierzchni Niebieskiej Planety przynajmniej sześć i pół tysiąca lat temu.

A kiedy przyjdzie także po mnie zegarmistrz światła purpurowy,

by mi zabełtać błękit w głowie, to będę jasny i gotowy.

Spłyną przeze mnie dni na przestrzał, zgasną podłogi i powietrza,

na wszystko jeszcze raz popatrzę i pójdę nie wiem gdzie – na zawsze.

Bogdan Chorążuk, Zegarmistrz światła

Wezwą go i powstanie Cień poza światem, a rozkaz mu dadzą, by zabił. Cień usłucha i wyruszy w drogę, która potrwa dni sześć.

* * *

Nad Morzem Czarnym było niemal południe. W upalnym słońcu na malutkim kutrze uwijała się para rybaków. Młodszy kręcił z mozołem korbą, by wyciągnąć przez bakburtę starą, wielokrotnie wiązaną sieć. Starszy pilnował, by ta nie rozdarła się o reling, a cenny, choć mizerny połów nie przepadł na powrót w głębinie. Nie rozmawiali ze sobą; ciszę przerywało pojękiwanie wytartego, drewnianego kołowrotu i pluskanie fal.

— Bana bak! — Stary rybak krzyknął, wskazując młodemu wyrosłą na horyzoncie fontannę wody przybliżającą się do nich z niewiarygodną prędkością i bez żadnego dźwięku.

W momencie, w którym przemknęła obok łodzi, obu rybaków powalił na pokład przeszywający huk. Jakby sam Allah rozdarł nad nimi niebiosa, żeby krzyknąć na ludzi. Gdyby zatykając uszy, nie zamknęli również oczu, mogliby dostrzec mijający ich na wysokości kilku, może kilkunastu metrów w pełni uzbrojony myśliwiec F-16 z polskim oznaczeniem na ogonie. Zwolniona sieć rozdarła się o kant burty i razem z rybami zniknęła pod powierzchnią morza.

O trzysta kilometrów dalej i dziesięć kilometrów wyżej para bliźniaczych F-16, lecz w barwach tureckich, zawróciła i ruszyła w szyku bojowym w stronę północno-zachodniego wybrzeża. Rozkaz dla nich brzmiał: „Przechwycić odmawiający identyfikacji obiekt i nawiązać z nim kontakt; w razie niepowodzenia zestrzelić; w miarę możliwości, zanim wleci nad ląd”.

Kilka minut później polski myśliwiec, nie schodząc z kursu 130, wzniósł się ponad nabrzeżne skały. Tam spotkały się z nim tureckie F-16 i zrównały z nim lot – oba trzymając się nieco z tyłu i trochę wyżej.

— Kapitan Tureckich Sił Powietrznych do pilota F-16. Natychmiast zejdź na poddźwiękową i udaj się z nami na wyznaczone lotnisko.

Bez odpowiedzi.

— Chłopie, jeśli się nie odezwiesz, będziemy cię musieli rozwalić!

Bez odpowiedzi.

— Amina koyim!

Tureckie maszyny zwiększyły odległość od celu, a spod ich skrzydeł oderwały się dwie smużki dymu. Para sidewinderów pomknęła jak po sznurku w kierunku niewzruszenie podążającego obranym kursem F-16, z biało-czerwoną szachownicą na stateczniku. Wtedy polski myśliwiec zniknął. Pojawił się w tym samym momencie o parę kilometrów dalej i jeszcze kilka metrów niżej. Ale tego nie zauważyły już ani radary, ani tym bardziej ogłupiałe rakiety, które zderzyły się ze sobą i eksplodowały.

— Czy myśmy go zestrzelili? — Turecki pilot zatoczył krąg, rozglądając się za jakimkolwiek śladem płonącego wraku na ziemi.

— A co, diabli go wzięli?

— To gdzie jest wrak?

— Wolisz zameldować zestrzelenie czy zniknięcie?

— Sikmek! Sikmek!

— Kapitan Demir do dowódcy. Melduję wykonanie rozkazu. Polski F-16, który naruszył turecką przestrzeń powietrzną, został zestrzelony i spadł do morza daleko od brzegu. Dokładne miejsce katastrofy trudno będzie ustalić.

* * *

Któż zdoła choćby myślą przeniknąć ten bezmiar wszechświatów, rozbłyskujących radością narodzin, by zaraz na powrót pogrążyć się bezsilnie w oceanie niebytu? Któż posiadł wzrok na tyle bystry, by wejrzeć w głąb jednego z nich tylko i tam uwagę na jednej planecie zatrzymać dość długo, by jej tylko ogrom cierpienia ogarnąć? Jakiż umysł genialny wzniesie się choćby ponad swą dziedzinę i dostrzeże część drobną tych światów zamieszkanych, z których jeden o drugiego istnieniu nic nie wie? Kiedyż jaka świadomość, mało boska!, wytyczy nowe granice życiu? Kto, kiedy i… w jakim celu?

Świat, w którym znajduje swój początek ta opowieść, zdawał się nawet jego mieszkańcom mały – prawdopodobnie, gdyby istnieć mogło zestawienie wszystkich światów, byłby wśród nich jednym z najmniejszych. Był może niewielki, a i w większości przesłonięty odwiecznym Morzem Mgieł, lecz bardzo stary. Sam potężny i nieomylny Porządek Wszechrzeczy musiał przeoczyć jego istnienie, bo tylko to tłumaczyło sędziwy wiek Świata, pomimo którego nic nie wskazywało na rychły koniec. Być może miało to coś wspólnego z rozpalającą wyobraźnię istot zamieszkujących Świat legendą o Wielkim Potępieniu Starożytnych, a być może była to jedynie igraszka Przypadku. Lecz chociaż Świat był już sędziwy i Starożytni dołożyli sporych starań, by go unicestwić, odzyskał pierwotny urok i powab; zdołał się odrodzić w pełni swej młodzieńczej urody. Po dokonaniach Starożytnych niewiele świadectw pozostało, a i te skryło na wieki Morze Mgieł.

Oglądany z daleka urzekająco piękny, błękitny, skrzący się srebrzyście dywan mgły stanowił dla istot zasiedlających wyłaniające się zeń wyspy nieustająco żywe źródło zachwytów, radości i dumy. Morze Mgieł, rozświetlone za dnia blaskiem Słońca, grało feerią barw i każdego poranka od nowa przepełniało wszystkie istoty niezłomnym przekonaniem, iż żyją na najpiękniejszym ze światów. Nocą, targane wiatrem i pobłyskujące w bladym świetle Księżyca bałwany mgły były natchnieniem poetów. Lecz z bliska Morze Mgieł traciło swój pozór świeżości, a jego niepowtarzalny czar pryskał w niemającym sobie równych fetorze. Gdzie wzrok zatrzymywał się na świetlistych morskich falach, tam cuchnąca, śmiertelnie trująca mgła odbierała oddech i zabijała wszelkie życie. Świadome tego istoty, żyjące szczęśliwie na swych rajskich wyspach, spoglądały na rozpościerające się u ich stóp Morze Mgieł z zachwytem i bojaźnią. W stronę górującego nad nimi Dobrego Nieba wznosiły zaś do swych Bogów zgodnym chórem modły o to, by Morze Mgieł pozostało na zawsze piękne i pozostało na zawsze daleko.

Tekst znaleziony w kaplicy w Hochbergu,

podpisany: A.G.-S., wiosna roku 666

* * *

Kochałam Cię, najmilszy, bardziej niż kogokolwiek, niż cokolwiek kiedykolwiek. Gdybyś tylko potrafił zatrzymać się na chwilę w swoim pędzie, w pędzie zawsze ku temu, co było dalekie i nieosiągalne, pewnie zauważyłbyś, że nigdy nie powiedziałam Ci, że przestałam Cię kochać. Nie powiedziałam Ci tego, bo kocham Cię nadal. Tak bardzo chciałam, żebyśmy byli razem. Tak po prostu i tak na dłużej – ale między nami nigdy nic nie było dane ani po prostu, ani na dłużej.

Przybyłeś na wiosnę. Równo w tydzień po moich urodzinach. Jechałam przez las do przyjaciółki. Gospodarstwo mojego ojca leżało o trzy godziny marszu od miasta – bryczką matki, zaprzężoną w dwa konie, byłam w stanie objechać tam i z powrotem jeszcze przed zmierzchem. Nie wydawało się, żebyśmy mogły nie zdążyć pójść do teatru, jak to planowałyśmy od paru dni. Och, w jakże znacznej mierze życie składa się z wydarzeń, które się nam nie wydają…

Na zakręcie przy krzywej brzozie moje konie spłoszył dziwny dźwięk, podobny do echa odległego wybuchu, ale inny. Mało nie wywróciły bryczki. Nie byłam silną dziewczyną i opanowanie zwierząt bardzo mnie zmęczyło. Calutka się spociłam, zanim mi się to udało. Wiedziałam, że w takim stanie do teatru już nie pójdę. Byłam zła i rozżalona, a powód, dla którego moje konie tak się zlękły, stał się nieważny. Zaczęłam zawracać bryczkę w drogę powrotną, gdy moją uwagę zwróciła zanikająca poświata, bijąca spomiędzy drzew. Stamtąd właśnie, skąd dobiegł feralny huk.

Zsiadłam z bryczki i przywiązałam lejce do krzywej brzozy. Starając się nie uszkodzić pięknej wieczorowej sukni po matce, którą zakładałam tylko na specjalne okazje, weszłam w las. Tam, skąd biła poświata, znajdowała się niewielka polana. Na niej zobaczyłam najpierw pęknięte na pół drzewo, parujące wciąż gotującymi się w nim sokami, jakby przed chwilą uderzył w nie piorun. Tylko skąd piorun w słoneczny dzień… Dopiero po chwili dojrzałam w wysokiej trawie leżącego nieopodal mężczyznę, odzianego w proste ubranie, uszyte jakby z płótna żaglowego, tyle że granatowe. Podeszłam bliżej i sprawdziłam, że mężczyzna jest nieprzytomny, ale żyje. To byłeś Ty, moje Kochanie. I nie wyglądałeś na miejscowego – miałeś pociągłą twarz o szlachetnych rysach, krótko przystrzyżone, krucze włosy oraz niezniszczone pracą dłonie.

Delikatny wiatr czesał drzewa nad nami, pomiędzy rozhuśtanymi gałęziami przebłyskiwało słońce wciąż jeszcze wiszące wysoko na niebie. To stamtąd dochodziło ćwierkanie ptaków. A ja stałam w wieczorowej sukni pośrodku lasu nad nieprzytomnym mężczyzną, którego nie mogłam tak zostawić.

Wróciłam do bryczki, zdjęłam z siebie suknię matki, złożyłam ją i umieściłam na siedzeniu. Ściągnęłam buty, odpięłam pończochy od paska, rozpięłam go i wszystko położyłam na sukni. Tylko w butach, które ubrałam na gołe stopy, w majtkach i w za małym staniku poszłam z powrotem na polanę. Po Ciebie. Modliłam się przy tym do Bogów w Dobrym Niebie oraz do swojej matki, żebyś nie zechciał się teraz obudzić. Wzięłam Cię pod ramiona i, lawirując tyłem pomiędzy drzewami, zaciągnęłam na drogę. Konie odwracały łby i prychały niezadowolone, gdy ja, pocąc się i stękając, wypychałam i wyciągałam Twoje bezwładne ciało na podłogę bryczki. Wynieść Cię na wyściełane siedzenie nie miałam już siły.

Ojciec oliwił zawiasy drzwi wejściowych do naszego domu, gdy zatrzymałam konie na podjeździe. Jego spojrzenie przypomniało, że zapomniałam się z powrotem ubrać. Wiedziałam, że już się czerwienię, a on podszedł do bryczki i zaczął się przyglądać Twojemu nieprzytomnemu ciału.

— Wracasz, córuniu, z polowania? — Odkąd pamiętam, ojciec hołdował zasadzie, że lepiej powiedzieć coś niewyobrażalnie zabawnego, niż nie powiedzieć nic.

— Tato, proszę cię… I proszę cię, żebyś mi pomógł go zanieść do środka.

W kilku słowach wyjaśniłam ojcu sytuację, zanieśliśmy Cię do mojego pokoju i położyliśmy na łóżku. Zdjęłam Ci tylko buty i sprawdziłam, że oddychasz miarowo, po czym poszłam do łazienki umyć się i ubrać. Ojciec obejrzał Cię dokładniej, żeby się upewnić, że nie jesteś ranny i nie umrzesz.

— Wydaje się, że nic mu nie jest! — krzyknął do mnie przez drzwi. — Musiał paść pod twoim urokiem, córuniu.

— Tato, przestań. Opowiedziałam ci, jak było.

— Dlaczego mam przestać? Przecież to zabawne. Z drugiej strony, może to być jakiś morderca, złodziej, gwałciciel zbiegły z więzienia albo co gorsza…

Przerwałam ojcu dobrze zaczynający się monolog, wychodząc z łazienki i kończąc wiązać na mokrych włosach turban ukręcony z ręcznika. Zresztą wiedziałam, że dla niego „co gorsza” to może być tylko dziennikarz. Zdobywanie informacji o jednych ludziach po to, by przekazać je drugim uważał za najbardziej niehonorowe zajęcie, jakie człowiek wymyślił.

— Albo co gorsza dziennikarz.

Ojciec udał się do kuchni, wydobył z kredensu dubeltówkę i sprawdził, czy jest załadowana. Nie miałam do niego o to pretensji; szczerze się cieszyłam, że mam tatę, który na widok obcego, nieprzytomnego mężczyzny nie każe go związać, zamknąć w piwnicy i nie dzwoni na komisariat. Tak zrobiłby każdy w naszej okolicy i to nie dlatego, że była ona niebezpieczna, ale dlatego, że ludzie po prostu mało komu ufali.

Wtedy przypomniałam sobie o swojej przyjaciółce, Teresie, która pewnie czekała na mnie przed teatrem, nieświadoma, że nasze plany na wieczór są już nieaktualne. Podeszłam do telefonu, który mieliśmy od zeszłego lata, a który ojciec kazał zamontować na najgrubszej ścianie w kuchni, żeby jak najmniej było go słychać w reszcie domu. Panią na centrali poprosiłam o połączenie z teatrem, a pana na portierni o odnalezienie Teresy – szczupła, wysoka, na pewno w kapeluszu z wielkim rondem – i przekazanie jej wiadomości ode mnie. Resztę wieczoru spędziłam, robiąc kolację dla mnie i ojca, a potem siedząc przy łóżku i przyglądając się Tobie.

— Córuniu, chciałbym, żebyś spała dziś w moim pokoju na sofie — polecił mi ojciec, udając się do siebie na spoczynek. Dubeltówkę trzymał w ręce. — Do rana powinien się obudzić, a wtedy dowiemy się, kto zacz. Albo nie.

— Dobrze, tato, zaraz przyjdę.

Byłeś inny od mężczyzn, których znałam. Wyższy, bardziej przystojny, wydawałeś się sprawniejszy, a spod Twojej bezwładności biła dziwna siła. Od samego początku bardzo mi się podobałeś, Kochanie. Ale patrząc na Ciebie, czułam, jakbym spoglądała przez półprzeźroczystą skorupkę jaja na dojrzewającą w jej środku wywernę. Gdy miałam piętnaście lat, w zagajniku za ogrodem wywerny uwiły sobie gniazdo. Ojciec bał się je niepokoić i razem z moim bratem uznali, że lepiej będzie pozwolić małym się wykluć, a potem poczekać, aż cała rodzina odleci na swoją wyspę. Ale sam moment ich narodzin kosztował nas trzydzieści stóp spalonego płotu i cztery złamane drzewa. Młode wywerny nie potrafią jeszcze panować nad siłą, którą ich natura obdarzyła.

* * *

Obudziliśmy się z ojcem niemal równocześnie. Nie odzywając się do siebie ani słowem, podnieśliśmy się – ojciec ze swojego łóżka, ja z jego sofy – i jak najciszej na palcach ruszyliśmy do mojego pokoju, przez kuchnię. Gdy stanęliśmy w drzwiach, zobaczyliśmy, że łóżko, w którym Cię zostawiłam, było puste. Ojciec odciągnął oba kurki w dubeltówce. A Ty pojawiłeś się za nami, tam skąd przyszliśmy, tam gdzie Cię przed sekundą na pewno nie było. Ojciec nie zdążył się odwrócić, gdy jego broń znalazła się w Twojej ręce – zabrałeś ją ruchem tak szybkim, że nie miałam pewności, czy go widziałam, czy tylko mrugnęłam. Staliśmy tak przed Tobą w pidżamach, bezbronni, a ja myślałam, jak bardzo jest mi przykro wobec ojca. I pomyślałam jeszcze, że mam nadzieję, że na tamtym świecie moja mama i mój brat ciągle na nas czekają.

Ty złamałeś dubeltówkę, wyjąłeś z niej naboje i wszystko odłożyłeś na kredens za Tobą. Uniosłeś otwarte dłonie na wysokość piersi i powiedziałeś coś do nas w języku, którego nie rozumieliśmy, ale Twój głos był miły i spokojny.

— Nie zabijesz nas? — Czułam, ile wysiłku kosztowało ojca zadanie tego pytania.

— Nie — odparłeś i dodałeś już w naszym języku — strzelbę zabrałem, żeby sytuacja niechcący się nie skomplikowała. — Miałeś przepiękny uśmiech. — Dziękuję, że się mną zaopiekowaliście. Naprawdę.

I jakoś wtedy zemdlałam.

Gdy doszłam do siebie, leżałam w swoim łóżku, a wy siedzieliście obok. Ty trzymałeś na kolanach miednicę z chłodną wodą, ojciec zmieniał mi mokry okład na czoło.

— Anno — tylko przy wyjątkowych okazjach ojciec zwracał się do mnie po imieniu – przedstawiam ci kapitana Artura Gustafsona z Północnych Rubieży. Dowodzony przez niego sterowiec został trafiony piorunem podczas przedwczorajszej burzy, a on sam wypadł za burtę. Z całą pewnością w ciągu najbliższych dni jego flota przybędzie mu na pomoc, a zanim to nastąpi, pozostanie u nas w gościnie. Przez ten czas tobie opowie o życiu na Północy i o statkach, którymi dowodzi, a ze mną rozegra niejedną partię szachów, w które grywa namiętnie, odkąd istnieją, jak się wyraził. Może tak być? — Ojciec do mnie się uśmiechnął, a do Ciebie puścił oko.

Zdumiewające, jak mężczyźni czasem potrafią się zakolegować w oka mgnieniu. To znaczy wtedy, gdy jedyna kobieta w okolicy akurat jest nieprzytomna. Byłam przekonana, że Twoja historia, którą mi ojciec opowiedział niemal z wypiekami na twarzy, była zmyślona od A do Z – zapewne stworzyłeś ją w trakcie, jak ojciec opowiadał Ci o naszej farmie, o naszej wyspie, o naszej przystani nad Morzem Mgieł. O Północnych Rubieżach też Ci sam zapewne opowiedział, bo odkąd pamiętam, kolekcjonował wszelkie doniesienia z tego krańca naszego Świata. A niech Cię, Kochanie… miałeś tak piękny uśmiech. I trzymałeś na kolanach wodę z ręcznikami, z których ojciec robił mi okłady.

— Miło mi pana poznać, kapitanie.

W czasie, gdy byłam nieprzytomna, dzwoniła również Teresa, żeby zapowiedzieć się z wizytą. Zwykle w takim przypadku osądzam szansę na to, że rzeczywiście się zjawi na nie więcej niż jeden na trzy. Znamy się od dziecka. Tym razem jednak z całą pewnością ojciec chlapnął jej o kapitanie Gustafsonie, więc szanse wzrosły do dziesięciu na jeden, jak nic. Teresa jeszcze stanik zdejmowała przez głowę bez rozpinania, a już się oblizywała za wszystkim, co nosiło spodnie.

Tak, obawiałam się wizyty swojej najlepszej przyjaciółki. Ona była wysoką, smukłą, długowłosą blondynką ze zbyt jędrnym tyłkiem i o przepięknych piersiach, których nigdy szczególnie dobrze nie starała się pod dekoltem ukryć. Piękną stanowilibyście parę, diabelsko przystojny kapitanie Gustafsonie. Ja też brzydka nie byłam, ale siano, które nosiłam na głowie, nie udawało się ułożyć ani mojej mamie, ani żadnej fryzjerce, do których chodziłam, gdy jeszcze miałam nadzieję. W dodatku było to siano o niesprecyzowanym odcieniu brązu. Prawie cała reszta była u mnie za bardzo coś. Piersi miałam za duże, pupę zbyt wystającą, nogi za grube – nie tak bardzo, ale Teresa miała lepsze i do samej ziemi. Mogłam się założyć, że przyjdzie w krótkiej spódnicy, a przy goleniu nie zatnie się nawet na kostce. Wzrost miałam z kolei za mało coś. Byłam zazdrosna o swoją przyjaciółkę. A szło o mężczyznę, którego znalazłam poprzedniego dnia, który nie wiadomo, kim jest, skąd jest i nie wiadomo, kiedy i gdzie zniknie. Zanim przyjechała, zdążyłam się zaciąć na obu kostkach i pod jedną pachą – przywitałam ją w długich spodniach i w swetrze. Jej można było palcami jednej ręki sięgnąć od dolnej krawędzi spódniczki po dekolt. Każde ramiączko było splecione z trzech nitek, nie więcej.

— Kapitan Artur Gustafson, jak mniemam? — Że też jej te przydługie rzęsy nigdy od machania nie odpadły. — Teresa.

— Bardzo mi miło panią poznać. — Nie, kapitanie, nie ma obowiązku każdej baby po rękach całować. — Anna mi dużo o pani opowiadała. — Taa… jasne. Ojciec opowiadał, nie ja.

— Zapraszam was oboje do salonu. Tata się wami zajmie, a ja idę naszykować obiad. — Tyle było w kwestii powitania i jak zapowiedziałam, tak zniknęłam w kuchni.

Na obiad podałam krem z dyni – dobrze mieć parę weków w spiżarce – z grzankami z pszennego chleba, pieczeń ze schabu nadziewaną śliwkami w sosie własnym, do tego puree ziemniaczane z pietruszką i ogórki kiszone przez ojca w zeszłe lato. Obok herbata i drogie, ale takie pyszne porto sprzedawane na przystani. Na deser brzoskwinie w kremie waniliowym. Naprawdę starałam się, żeby Ci smakowało, moje Kochanie, kapitanie Gustafsonie.

— Proszę sobie wyobrazić, kapitanie — Teresa nie przywiązywała wielkiej wagi do tego, co ma na talerzu, byle było tego mało — moje zdziwienie, gdy poszłam odebrać zamówione perfumy (bardzo interesujący zapach, prawda?) — no, nie musiałeś wąchać, Kochanie, zabiły nie tylko aromat pieczeni, ale i zapewne większą część populacji pająków na strychu — a tu się okazuje, że przesyłka dotarła, ale zawierała nie te perfumy, na których mi zależało.

— To się zdarza, pani Tereso.

— Po prostu: Tereso, proszę.

Ojciec skończył deser. Zapewnił, że pyszniejszego obiadu nie jadł od nie pamięta kiedy i – przybrawszy na twarz uśmiech tyle ironiczny, co smutny – wyraził żal, że tak rzadko wpada do nas jakiś kapitan. Potem przeprosił nas i wyszedł do ogrodu zapalić fajkę. Ty, Kochanie, również skończyłeś jeść, choć nie odmówiłeś dokładki na żadnym etapie, i wiedziałam, że Ci smakowało. O Teresie ciężko powiedzieć, że skończyła jeść, bo właściwie w ogóle nie zaczęła. Zresztą podobnie, jak ja, która przez większą część obiadu zastanawiałam się, czy masz serce bliżej żołądka czy oczu.

— W pewnych przypadkach zdarzać się nie powinno, Arturze. Mogę mówić do pana Arturze? — Skinąłeś głową z przyzwoleniem, a mnie poprosiłeś o dolewkę wina. — Nie powinno się zdarzać, jeśli prowadzi się drogerię i tym samym przyjmuje się odpowiedzialność za dobre kontakty z klientelą, która, umówmy się, w tym przypadku do najmniej zamożnej nie należy. A perfumy, które zamówiłam, proszę mi wierzyć, trudno pomylić z innymi. To wyjątkowa marka i, cóż tu kryć, kosztująca niemało. Tylko dlatego zgodziłam się wpłacić zaliczkę przed ich zamówieniem. Oczywiście te, które właścicielka zamówiła omyłkowo, również sporo ją musiały kosztować i długo będzie się z nimi bujać, zanim zdoła je na naszej wyspie sprzedać.

— Nie kupiła ich… nie kupiłaś ich, Tereso?

— Oczywiście, że nie. Jestem dojrzałą kobietą, wiem, czego chcę, wiem, ile jest to warte. Czego, przyznasz sam, Arturze, o właścicielce nieszczęsnej drogerii powiedzieć się nie da.

Piłeś wino małymi łykami i uważnie mojej przyjaciółki słuchałeś. Zbyt uważnie, tym bardziej że…

— Właścicielka, o której mówisz, pani McCornick, to dobra, uczciwa kobieta — wtrąciłam.

— Na pewno głupia, Aniu, a za głupotę niestety trzeba płacić. Tak ten świat jest już skonstruowany. Zresztą z tą dobrocią i uczciwością też bym nie przesadzała. Jak wspomniałam, tych perfum nie da się pomylić. No, da się, Arturze? Sam powiedz.

Uśmiechnąłeś się, ale to nie ten uśmiech, który dałeś mi poznać tamtego ranka. Ten był grzeczny – nic ponad to.

— No nie da się. Jestem o tym głęboko przekonana, że ta niby omyłka nie była żadnym przypadkiem. Zapewne z jakiegoś powodu tych moich perfum nie była w stanie zamówić, więc pomyślała, że albo się nie znam na tym, co zamawiam, albo przynajmniej będzie mi wszystko jedno, albo coś tam, ale i tak je kupię. Szybsza transakcja, szybszy zysk, proste. Nic mnie tak nie irytuje, jak ludzka nieuczciwość. No i głupota.

— A tamte perfumy, których nie kupiłaś, to tak całkiem złe były? — Nie spuszczałeś wzroku z Teresy, ale przynajmniej patrzyłeś jej w oczy, nie w dekolt.

— Nie, no skąd. Też świetne. Czasem ich używam, ale na Boga, nie o tej porze roku. To są perfumy na zimę, a my, halo!, mamy już wiosnę. Zrobiłam jedyne, co mogłam zrobić w takiej sytuacji: zażądałam zwrotu zaliczki, a swoje perfumy zamówiłam w konkurencyjnej drogerii i, wyobraź sobie, dotarły bez szwanku i bez najmniejszej zwłoki.

— Nie mogłaś ich zamówić jeszcze raz u pani McCornick? — Jak ja się cieszyłam, że zadałeś to pytanie. Cieszyłam się nawet, że zapamiętałeś nazwisko.

— Oczywiście, że nie, Arturze. Za głupotę trzeba płacić, a za nieuczciwość ponosić konsekwencje. Zresztą i tak nie byłoby tej właścicielki stać na jeszcze jedno takie zamówienie. O tym jestem przekonana. Smutne, prawda?

Skinąłeś głową, dopiłeś porto i uśmiechnąłeś się nieznacznie. Robiło się późno.

Teresa zabawiła u nas do późnego popołudnia. Pożegnała się z Tobą tak wylewnie, na ile tylko etykieta pozwalała – pocałowała Cię w policzek jak najbliżej ucha, musnęła Cię przy tym w ramię swoją piersią. Mnie rzuciła „cześć”, ojcu „do widzenia”, Tobie jeszcze jeden błysk obnażonego szkliwa i nieśpiesznie odjechała swoją dwukółką. Kosztującą niemało, cóż tu kryć.

Zachód słońca zastał nas w ogrodowej altanie przy szklankach kompotu z jabłek oraz przy akompaniamencie szczęknięć sekatora, którym ojciec przycinał żywopłot.

— Piękna kobieta z Teresy, prawda, panie kapitanie?

— Mów mi Artur.

— Przecież nie masz na imię Artur.

— Ale mów mi Artur, dobrze?

— Dobrze. Anna.

Podaliśmy sobie ręce i położyliśmy je z powrotem na stoliku, naprawdę blisko siebie. Miałam nadzieję, że w czerwonym świetle zachodzącego słońca moje włosy wyglądają ciut korzystniej niż zwykle. Myślałam również o tym, że teraz, gdy Teresy już nie ma, można by Cię przebrać w nieco bardziej eleganckie ciuchy, niż te dziwne płócienne spodnie i identyczna granatowa kurtka. Sporo ubrań zostało po moim zmarłym bracie – były dla mnie świętością, ale na Tobie powinny dobrze leżeć.

— Jesteś bardzo inteligentna, Anno. Niestety o Teresie nie można tego powiedzieć. Przepraszam Cię za szczerość, wiem, że to Twoja przyjaciółka.

Nie musiałeś mnie za to, Kochanie, przepraszać. Tak naprawdę byłam gotowa za tę uwagę rzucić Ci się na szyję. Ale nie wtedy, jeszcze nie wtedy.

— Jest, jaka jest, ale to moja przyjaciółka. Znamy się od dziecka. Nie jest złym człowiekiem.

— Ludzie głupi przeważnie są źli, bo nie zdają sobie sprawy z krzywd, które wyrządzają innym. — Powiedziałeś to, Kochanie, z takim przekonaniem…

— Mądrzy też bywają źli.

— O, tak. Wtedy jest to znacznie bardziej niebezpieczne.

— Ale wiesz, jak to się mówi… Najsprawiedliwiej Bogowie rozdzielili rozum, nikt się nie uskarża na jego brak.

Zaśmiałeś się. Najwyraźniej tego powiedzenia nie znałeś.

* * *

Willa Samaela znajdowała się na stromym, południowym zboczu doliny. Willa to mało powiedziane – cały kompleks budynków o jasnych, kremowych ścianach połączonych tarasami, krużgankami i kamiennymi mostkami. Słońce gościło w niej od wczesnego rana do późnego wieczora. Błyszczała w nim tak, że było ją widać z oddalenia dziesiątków kilometrów. Zresztą z dystansu przywodziła na myśl raczej miasteczko niż pojedyncze domostwo. Tylko najbogatsi kupcy oraz najwyżsi rangą wojskowi mogli sobie pozwolić na takie mieszkanie. Samael był kapitanem Floty, dowódcą eskadry niszczycieli klasy J – największej z istniejących klas – oraz prawą ręką Komandora. W trudnej do zliczenia liczbie operacji wyciągnął Flotę swoimi manewrami z tarapatów, które mogły przesądzić o jej być-albo-nie-być. Sam Komandor zawdzięczał życie temu najbardziej utalentowanemu ze swoich dowódców przynajmniej dwukrotnie. I umiał to docenić.

Było wczesne popołudnie, gdy Samael siedział na swoim ulubionym tarasie, od wschodniej strony. Szczupły, niewysoki, ubrany w jasną koszulę i jasne spodnie, z długimi ciemnorudymi włosami, spiętymi w koński ogon. Wyglądał bardziej jak aktor na urlopie niż kapitan, na którego rozkazach znajdowały się tysiące żołnierzy w ciągłej gotowości. Na stoliku przed nim stała napoczęta butelka wina, dwa kieliszki – jeden już w użyciu – oraz rozłożone karty, których układ z uwagą analizował. Para kochanków, wizerunek nagiej kobiety otoczonej wieńcem z owoców, kościotrup wsparty na kosie oraz trafiona piorunem wieża.

— Cześć. — Powitanie rzucił odziany w biały mundur porucznika Floty wysoki, barczysty szatyn, który wyłonił się z drzwi na taras.

— Witaj, Urielu. Usiądź. — Samael wskazał przybyłemu krzesło naprzeciw siebie i polał mu wina do kieliszka. — Miałem nadzieję, że zajrzysz, zanim przyjdą rozkazy.

— Średnio udana wróżba, co?

— Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. — Kapitan zebrał karty i odłożył na bok, po czym stuknął się kieliszkiem z porucznikiem. Wypili po łyku.

To, że Uriel przyszedł w mundurze, świadczyło niezbicie o tym, że wizytę składał nie tyle swojemu wieloletniemu przyjacielowi, ile równie wieloletniemu przełożonemu.

— Zajrzałem po tym, jak przyszły. Obaj lecimy na Gaję. I to tak jakby już jutro.

— Dlaczego ja o tym nic nie wiem?

— Bo jak cię znam, masz komunikator wyłączony, zakopany pod poduszką albo rozładowała mu się bateria. Zresztą Komandor też cię dobrze zna i wie, że jak jesteś u siebie, to lepiej od razu przekazać rozkazy przeze mnie, niż próbować się kontaktować z tobą.

Samael wyjął z kieszeni niewielkie urządzenie, którego świecący ekranik dowodził, że było cały czas włączone.

— Nikt się do mnie nie odzywał…

— Sam widzisz. — Uriel zaśmiał się i wyciągnął z kieszeni marynarki kilka złożonych kartek.

Gaja była piękną planetą, a przy tym organizmem niezwykle zdrowym w skali całej galaktyki. Nie było wiadomo, kto się przyczynił do jej narodzin, ale z całą pewnością rodzice porzucili ją dawno temu. Może w wyniku swojej samotności, a może z powodu siły nasienia, które ją powołało do życia, bardzo szybko stała się samowystarczalna i wytworzyła niezrównanie bogatą biosferę. Jej energia wystarczała dla wzrostu i utrzymania niezliczonych żywych istot, które ją zasiedlały i zdawały w zamian utrzymywać w doskonałej kondycji. Gaja była gotowa do tego, by w krótkim czasie samodzielnie stworzyć na swojej powierzchni istoty inteligentne. A potem również bez niczyjej pomocy rozsiać nasienie po galaktyce. Podobne przypadki osamotnionych planet zdarzały się w przeszłości i zawsze prowadziły do znacznego zachwiania równowagi we wszechświecie. A Gaja wydawała się dużo silniejsza od tamtych. Naturalne, że wkrótce po jej odkryciu stała się dla Floty obiektem zainteresowania i troski numer jeden.

Komandor miał już swoje lata i był zmęczony. Podczas swojego sławnego wystąpienia w Senacie najpierw przeprosił wszystkich za racjonalizm, który przez niego przemawia. A potem wprost zaproponował unicestwienie Gai, nie czekając i nie sprawdzając, czy tragiczny scenariusz, którego Senat był świadkiem już wielokrotnie w przeszłości, powtórzy się i tym razem.

Wtedy o głos poprosiła rektor Akademii, Lilith. I spokojnie, z pełną świadomością tego, że Flota znajduje się na usługach Senatu, a Senat jest dzieckiem Akademii, powiedziała Komandorowi: nie. Jej argumentacja była prosta i skuteczna – po raz pierwszy w historii samotna planeta została odkryta w tak wczesnej fazie, jeszcze zanim wytworzyła istoty inteligentne. A fakt ten jest dla nauki okazją, której zaprzepaścić nie wolno ze względu na odpowiedzialność Senatu przed całą galaktyką. Lilith zapostulowała, by rozwój istot inteligentnych na Gai został zapoczątkowany pod okiem Akademii. Eksperyment ten pozwoli rzucić więcej światła nie tylko na mechanikę cyrkulacji energii pomiędzy żywą planetą a organizmami, które wytwarza, ale również ma szansę przybliżyć poznanie historii niejednej galaktycznej rasy. Z ich własną włącznie. Następnie zgłosiła się na ochotnika do nadzorowania zaproponowanego przez nią samą eksperymentu. Senat pomysłowi przyklasnął i oddelegował na Gaję Komandora wraz ze znaczną częścią Floty, by zapewnić przedsięwzięciu niezbędny poziom bezpieczeństwa. Stało się to dość dawno temu.

Coś jednak musiało pójść nie tak, skoro Komandor zdecydował się przyzwać do siebie Samaela wraz z jego eskadrą, która w tej chwili stanowiła trzon sił obronnych ich własnej planety. Twarz Samaela mroczniała w miarę czytania przekazanych mu przez Uriela dokumentów.

— Komandor nie chce zdradzić, co się naprawdę dzieje. Dowiemy się tego pewnie dopiero na miejscu.

— Skontaktuj się z Lilith — zaproponował Uriel.

— Nie… — Samael wypił jednym haustem cały kieliszek. — Jest na mnie wkurzona i w sumie ma do tego prawo. To, że ja lecę na Gaję, to na pewno nie był jej pomysł.

— Daj spokój. Ona cię kocha.

— Tak? Po tym, jak mało nie zabiłem jej własnego brata, gdy go wziąłem po pijaku za jej kochanka, nie zakładałbym się o to.

— Przecież nic się nikomu nie stało.

— To powiedz to Lilith.

* * *

Tyle chciałam Ci miejsc pokazać, moje Kochanie, tyle historii opowiedzieć… Wszystko, co było dla mnie ważne, wszystko co sprawiło, że stałam się taką, jaką mnie poznałeś – zakochaną w Tobie od pierwszego wejrzenia, od pierwszego Twojego uśmiechu.

Granica lasu, który porastał większą część naszej wyspy, znajdowała się o trzysta moich kroków od furtki. Trzeba było przejść drugie tyle pomiędzy gęsto rosnącymi drzewami, by dotrzeć do niewielkiej polany, pośrodku której wznosiła się samotna skała. Miała niecałe sto stóp w obwodzie, nie więcej niż dziesięć stóp wysokości (a taka wydawała mi się kiedyś wysoka) i ciekawy metaliczny połysk. Odkąd byłam małą dziewczynką, przychodziłam do niej bawić się, przekonana, że spadła z Nieba i dlatego była tak wyjątkowa. Ojciec powiedział mi wtedy, że gdyby takich rozmiarów kamyk zechciał trafić w nasz Świat, ten rozpękłby się i nastąpiłby koniec. Zrobiło mi się wówczas bardzo smutno i ojciec, widząc, że buzia jego córuni wygina się w podkówkę, szybko zmienił wersję: być może to jest dobra skała, która nie chciała zrobić nam krzywdy, więc nadleciała bardzo powoli i delikatnie osiadła w naszym lesie, tak żeby nikt jej nawet nie usłyszał.

To była na pewno dobra skała. I tak ją właśnie nazywałam. Wychodząc z domu, mówiłam mamie, że idę się bawić do Dobrej Skały. Mama przypominała, żebym wróciła przed zachodem słońca i wszystko wtedy było takie pełne sensu i ciepła, jak już nigdy później. To znaczy do czasu, kiedy pojawiłeś się Ty.

W zagłębieniach Dobrej Skały układałam ziemię i sadziłam w niej przyniesione z lasu rośliny. Bardziej płaskie fragmenty jej powierzchni stanowiły stoły, krzesła i półki w moim własnym domku, który urządzałam w miarę dorastania. Pod skałą miałam swoją Sekretną Kryjówkę, w której przechowywałam największe skarby, takie jak pamiętnik czy lalki, które dostawałam od mamy na długo, zanim zdarzył się wypadek. Pod koniec dnia wdrapywałam się na szczyt skały, by stamtąd patrzeć, jak słońce chyli się za las i wiedzieć, kiedy tego dnia Dobrą Skałę powinnam opuścić, by zdążyć wrócić do domu o wyznaczonej przez mamę porze. Gdy byłam starsza, odprowadzałam wzrokiem słońce dłużej, aż jego czerwona poświata spowiła korony drzew, a w poszyciu lasu zaczynał gęstnieć mrok. Wyobrażałam sobie w tych chwilach, że kiedyś przyjdzie wieczorem pod Dobrą Skałę mój wymarzony chłopak i tego dnia wrócimy do domu we dwoje. A potem już zawsze będziemy oglądać zachody słońca razem.

Na spacer do Dobrej Skały zabrałam Cię następnego dnia po wizycie Teresy. Śniadanie zjedliśmy w domu, potem ojciec nie chciał słyszeć o żadnych spacerach, zanim raz nie dałeś mu szach-mata, a raz nie pozwoliłeś wygrać. Oj, Kochanie, nawet gdy nie chciałeś się do czegoś przyznać, nie umiałeś kłamać i to też mi się w Tobie bardzo podobało. Resztki obiadu z poprzedniego dnia mogły uratować od śmierci głodowej małą wioskę – część z nich spakowałam do koszyka i zabraliśmy je ze sobą. Razem z niewielkim obrusem, talerzykami i sztućcami.

Gdy dotarliśmy na miejsce, długo Dobrą Skałę oglądałeś. Głaskałeś zasadzone przeze mnie krzaczki i przyglądałeś się płotkom mojej roboty, rozdzielającym poszczególne części leśnego domostwa. Sunąłeś palcem po starych, ledwie widocznych rysunkach, wymalowanych na powierzchni skały węglem drzewnym… A potem wróciłeś do mnie i spojrzałeś mi w oczy bardzo głęboko. Wiele lat wyobrażałam sobie, jak dużo czasu upłynie od spotkania mojego chłopaka do pierwszego przytulenia się, do pierwszego pocałunku, do kochania się po raz pierwszy… Jeśli wtedy byś mnie pocałował, całowalibyśmy się po całym ciele, jeśli chciałbyś się ze mną kochać, kochalibyśmy się z całych sił. Ty jednak pogłaskałeś mnie po ramieniu i powiedziałeś:

— Bardzo piękne miejsce, Anno.

— Dziękuję, Arturze. Tak naprawdę to tutaj się w znacznej mierze wychowałam.

— Bawiłyście się tutaj z Teresą?

— Tak, ale rzadko. Znacznie częściej ja przyjeżdżałam do niej do miasta.

Potem wspólnie przyszykowaliśmy nasz obiad – nakryliśmy do niego na samym szczycie skały i zjedliśmy go razem. Schab ze śliwką, chleb, ogórki kiszone i kompot z jabłek. Na deser był mój pamiętnik, którego nie dałam Ci wprawdzie do ręki, ale przeczytałam kilkanaście wybranych z niego fragmentów. Słuchałeś z uwagą, a potem zauważyłeś:

— Teraz, gdy już wiem, gdzie jest Dobra Skała, mogę wybrać się do niej pod twoją nieobecność i sam przeczytać całą resztę twojego pamiętnika.

— Nie zrobiłbyś tego. Wiem o tym.

— Dlaczego?

— Bo jesteś dobrym człowiekiem. Nawet jeśli masz swoje powody, by ukrywać, kim jesteś naprawdę.

— Masz rację, że nigdy nie zakradłbym się do twojego królestwa i nie ograbił cię z niego. Ale obawiam się, że w tej drugiej kwestii mylisz się. Jestem złym człowiekiem.

— Jesteś pierwszym człowiekiem, jakiego poznałam, który sam o sobie, choćby żartem, powiedział, że jest zły. Naprawdę.

Wzruszyłeś ramionami i znów się do mnie uśmiechnąłeś. Wspominałam już o tym, że gdybyś mnie wtedy pocałował, gdybyś chciał się ze mną kochać…? Nie wiedziałam, czemu potrafisz o sobie powiedzieć coś tak niesprawiedliwego, tak niedorzecznego, jak to, że jesteś zły. Czułam jednak całym swoim sercem, że czegokolwiek nie dowiem się z czasem o Twojej przeszłości, o tym, co takiego zrobiłeś, co tak zaległo na Twoim sumieniu, że przestałeś uważać się za dobrego człowieka, ja przebaczę Ci wszystko. Jednocześnie zaczęłam się lękać. Ale nie Ciebie, Kochanie, czegoś, co czaiło się za Tobą.

— Arturze, nie mów tak o sobie już więcej. Proszę.

Skinąłeś głową i obietnicy dotrzymałeś. Pod Dobrą Skałą spędziliśmy resztę dnia. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym – głównie to ja opowiadałam Ci o naszej wyspie. Popijaliśmy kompot z jabłek i planowaliśmy kolejny dzień, w którym bardzo chciałam pokazać Ci miasto i przystań sterowców. Przed zachodem z powrotem wspięliśmy się na szczyt skały i odprowadziliśmy wzrokiem słońce za las. A potem spakowaliśmy naczynia po obiedzie do koszyka, wziąłeś mnie pod rękę i wróciliśmy do domu. Razem.

* * *

Siedziałem na drewnianej podłodze w przedpokoju jakiegoś domu. Na wprost mnie wydawało znajdować się wyjście na zewnątrz, ale światło biło skądinąd. Zupełnie skądinąd. Jakby z innego świata. W tym świetle i tylko dzięki niemu widziałem wielkiego czarnego psa, który siedział pod schodami prowadzącymi na górę i podobnie, jak ja patrzył w stronę wyjścia. Był olbrzymi i jego obecność nie pozwalała mi się ruszyć, nawet zamknąć oczu, które miałem otwarte szeroko i wbrew swojej woli. Czułem, że ktoś mi w te oczy patrzy. Nie był to ani pies, ani żadna ze znanych mi osób, myślę, że nie był to nawet człowiek. I wtedy zdałem sobie sprawę, że śnię, że nie siedzę na żadnej podłodze, tylko na łóżku, patrzę nie w stronę drzwi, ale w okno, a pies… Pies ciągle tam był i ciągle nie pozwalał mi drgnąć. Tak jakby to był mój własny, opiekuńczy demon, który niekoniecznie czuje do mnie sympatię, ale nie da zrobić krzywdy. A przynajmniej zginie pierwszy. Pomyślałem jeszcze – nie wiem, dlaczego – że ktoś przeszukuje umysły ludzi w poszukiwaniu czegoś albo kogoś. Kogoś, kogo nie lubią psy, nawet ich własne, ale kogo lubią koty. Zacząłem jęczeć – nie tyle ze strachu, ile po to, by się wreszcie obudzić. I obudziłem Ewę. Potrząsnęła mną i głaskała mnie po plecach, aż wielki czarny pies przybrał formę sterty poduszek odłożonych na bok przy rozkładaniu kanapy, a wyjście z drewnianego przedpokoju na dobre przybrało kształt okna.

Świtało. Byliśmy w mieszkaniu Ewy, w powietrzu wciąż unosił się zapach naszego wieczornego kochania się, a na kołdrze, w moich nogach, spał w najlepsze wielki kocur Ewy – Harpagon.

— Zły sen, Bruno — powiedziała Ewa i pocałowała mnie w ucho. Potem wzięła moją dłoń i położyła na swojej piersi. Nie za dużej, nie za małej, idealnie takiej, jaką lubiłem pieścić. — Chcesz się ze mną kochać? — Odrzuciła kołdrę na bok. Harpagon zeskoczył na podłogę i wyprężył się w bezkonkurencyjny koci grzbiet. — Hmm… Widzę, że moje kochanie jest zupełnie przygotowane.

Uśmiechnąłem się i przytuliłem ją mocno, a ona wysmyknęła się z moich objęć i nachyliła się nade mną. Poczułem pełne, ciepłe usta. Ich miękki dotyk zbudził ścigające się po moim ciele rozkoszne prądy.

Niedługo zrobiłem się naprawdę śpiący. Przytuliliśmy się nadzy i zasnęliśmy z powrotem – myślę, że jednocześnie.

* * *

Bardzo Ewę kochałem. Byliśmy ze sobą od ponad roku, a ja coraz bardziej czułem, że znalazłem drugą połówkę. Ona również tak myślała. Francuzi uważają, że miłość rodzi się z dotyku – jeśli ciała dwójki ludzi lubią się nawzajem, ci ludzie się kochają. Był to dodatkowy argument za. Oczywiście mieliśmy swoje lepsze i gorsze dni, a nawet rozstawaliśmy się. Ale, gdy przebywaliśmy razem, do wieczora zawsze udawało się wszystko wyjaśnić, wybaczyć, zapomnieć. A potem kochać się wspaniale, jak żadnemu z nas nigdy wcześniej się nie zdarzyło. Kończyliśmy razem i zasypialiśmy razem. Rankiem, po wspólnym śniadaniu, Ewa szła do swojej pracy, a ze mną bywało różnie, bo byłem na służbie. Czasem cały dzień przesiedziałem w domu, czytając książki, oglądając filmy, robiąc pranie, jeżdżąc na zakupy i gotując dla nas obiad w międzyczasie. Innym razem dostawałem telefon w środku nocy i w ciągu najdalej pół godziny musiałem się znaleźć w pełni przytomny na drugim końcu miasta, nie zapomniawszy zabrać sprzętu.

Moja praca bywała kłopotliwa i Ewa nieraz się ze mną rozstawała. Ale nie z powodu pracy. Dlatego, że nie miała do mnie zaufania. Wyobraźnia produkowała dla niej obrazy tego, co mógłbym robić w czasie, w którym ona nie miała nade mną żadnej kontroli. W głębi duszy wiedziała, że bardzo ją kocham i że nigdy bym jej nie zdradził. Ba! Nawet jeśli obejrzałem się za jakąś dziewczyną, to tylko po to, żeby ucieszyć się myślą, że moja jest ładniejsza, zgrabniejsza, bardziej atrakcyjna i przede wszystkim mnie kocha. Jednak z czasem głębia jej duszy robiła się coraz mroczniejsza i coraz mniej dało się w niej zobaczyć. Z każdym rozstaniem nasz powrót do siebie robił się mniej oczywisty. A co gorsza, ja robiłem się coraz bardziej zmęczony.

Jedliśmy śniadanie. Ewa siedziała po drugiej stronie stołu, a ja czułem każdą komórką, że nie mogę się do niej zbliżyć, nie mogę jej przytulić, bo mi nie wolno.

— Bruno, ja już dłużej tego nie wytrzymam. Chcę się z tobą definitywnie rozstać.

— Ewuniu… — Znowu czułem, jak serce stara mi się schować w żołądku. Od tego robiło się słabo. — Proszę cię, nie mów tak. Przecież się kochamy, a to jest najważniejsze, co może być na tym świecie.

Zaprzeczyła ruchem głowy.

— Najważniejszy jest spokój. Szanuję cię. Jesteś przystojnym, inteligentnym facetem, a to rzadkie połączenie. Możesz mieć prawie każdą dziewczynę i wiem, że niejedną miałeś przez czas, gdy byliśmy razem. — Była to tak straszliwa bzdura, że miałem ochotę się popłakać. — Nie zaprzeczaj. Poza tym jesteś facetem samolubnym i porywczym, całe nasze bycie ze sobą, to ciągłe czekanie na moment, w którym w końcu zrobisz mi krzywdę.

— Ewuś, jak ty możesz mówić takie rzeczy…?

— Przejrzałam cię, Bruno. Dobrze wiem, że pod maską twojego uczucia nie ma nic, poza dbaniem o własne potrzeby. Manipulujesz mną za pomocą swoich gładkich słówek, jak tylko chcesz. Nie mam już siły dłużej tego ciągnąć.

— Jak to manipuluję!?

— Nie podnoś na mnie głosu, Bruno.

— Czy jak mówię, że cię kocham, to jest to manipulowanie tobą?

— Nie jestem głupia, jak to sobie wyobrażasz. Proszę cię o jedno: żebyś zabrał swoje najpotrzebniejsze rzeczy, które u mnie masz i wyszedł, zanim ja będę musiała wyjść do swojej pracy. Możesz to dla mnie zrobić, czy nie bardzo?