Tytuł oryginału: Strange Unearthly Things

First published in the United States of America by Viking, an imprint of Penguin Random House LLC, 2023

Copyright © 2023 by Kelly Creagh

Jacket Art © 2023 by Amanda Larkins

Jacket Design by Jessica Jenkins

Copyright © for the translation by Iwona Wasilewska

Opracowanie graficzne polskiej okładki: Magdalena Zawadzka/Aureusart

Redakcja: Justyna Charęza

Korekta: Magdalena Magiera, Justyna Techmańska

Skład i łamanie: Cyprian Zadrożny

Copyright for the Polish edition © 2023 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

Wyrażamy zgodę na wykorzystanie okładki w Internecie.

ISBN 978-83-8266-341-9

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2023

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Ludwika Mierosławskiego 11a

01-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

tiktok.com/@wydawnictwojaguar

twitter.com/WydJaguar

Mojej przyjaciółce Jeannine.

Jane miała Helen, a ja mam Ciebie.

„Całe moje serce jest twoje, mój panie: do ciebie należy i z tobą pozostanie, gdyby nawet los wygnał mnie od ciebie na zawsze”

CHARLOTTE BRONTË,
Dziwne losy Jane Eyre (tłum. Teresa Świderska)

30 maja

Elias Thornfield

Dwór Fairfax

Bakewell

Derbyshire, DE55 5LA

Wielka Brytania

Panna Jane Reye

Szkoła dla dziewcząt Lowood

1847 Gateshead Way

Corydon, IN 47112

Stany Zjednoczone Ameryki

Szanowna Panno Reye!

Choć zaiste cieszy mnie, iż zgodziła się Pani przyjąć moją propozycję, czuję się w obowiązku po raz ostatni zaznaczyć, iż nie jest to przedsięwzięcie, w które angażować się należy lekkomyślnie. Nękające Fairfax nieziemskie siły są niezwykłe w swej naturze i stwarzają realne zagrożenie. Ostrzegam jako osoba, która miała z nimi bezpośrednią styczność.

Jako iż podpisała Pani dokument, w którym zwalnia mnie Pani z odpowiedzialności za wszelkie krzywdy, które stać się mogą Pani udziałem, tuszę, iż czuje się Pani w mocy, by stawić czoła wspomnianym wcześniej nadnaturalnym bytom. Proszę mi jednak wierzyć, iż istnieje dobry powód po temu, by oferowane przeze mnie wynagrodzenie było tak wysokie.

Oględnie rzecz ujmując – niebezpieczeństwo jest wielkie i nie wolno go lekceważyć.

Być może pocieszy Panią, że nie będzie Pani w swej pracy odosobniona. Dołączy do Pani niewielka grupa – podobnie jak Pani – uzdolnionych osób. Ośmielam się wyrazić nadzieję, że ktoś z zaangażowanych przeze mnie ludzi, a może wszyscy, odniesie sukces.

Jeśli, zapoznawszy się z moją ostatnią przestrogą, wciąż jest Pani gotowa, by zająć się przedstawioną przeze mnie sprawą, w załączeniu znajdzie Pani szczegóły dotyczące lotu, a także bilety, informacje na temat zakwaterowania oraz harmonogram prac.

Po przybyciu do Fairfax powita Panią mój kamerdyner oraz gospodarz, pan Poole. Wskaże wyznaczoną kwaterę i odpowie na wszelkie ewentualne pytania.

Pani pobyt w Fairfax potrwa do czasu, aż wraży byt przestanie mnie prześladować (na co mam nadzieję) albo najdalej do dnia 16 lipca.

Zakwaterowanie i wyżywienie zostaną Pani zapewnione.

Z serdecznymi pozdrowieniami

Elias Thornfield

1

Świetnie. Wrócił.

Byt.

Albo, co bardziej prawdopodobne, nigdy sobie nie poszedł.

Fantastycznie. Kolejny cień – właśnie tego zawsze chciałam.

Jak zazwyczaj, ten duch – albo czymkolwiek jest ta istota – jest tylko swego rodzaju wrażeniem. Obrazem i odczuciem połączonym w jedno, choć wszelkie szczegóły są zamazane, przesłonięte przez hałasy i wydarzenia świata jawy.

Koncentracja jest niczym latarka oświetlająca cienie, które spotykam, nigdy jednak nie znam całego obrazu, póki nie przyłożę węgla do kartki i nie narysuję tego, co „widzę”.

Akurat temu cieniowi nie mam ochoty za bardzo się przyglądać, nie spieszy mi się, by nadać mu bardziej konkretny – czarno-biały kształt. Skutecznie wymigiwałam się od tego przez ostatnie cztery tygodnie, przekonując sama siebie, że uparte paskudztwo wreszcie się zmyje.

Na własnej skórze przekonałam się już, że obdarzanie podobnych istot choćby odrobiną uwagi potrafi przyciągnąć je bliżej. Co więcej – boję się, że jeśli zdecyduję się wreszcie narysować podejrzanego natręta, okaże się czymś innym niż tylko duchem.

Cóż, czy właśnie nie to podpowiada mi intuicja?

Żeby się przekonać, czy mam rację, musiałabym… Tak, musiałabym to coś narysować.

Zdegustowana, otwieram oczy i koncentruję spojrzenie na siedzącym przede mną pasażerze. Wsłuchuję się w szum silników boeinga, który – tak samo jak moje życie – sunie naprzód z prędkością, której nie czuć.

Niebem, które przecinamy, rządzi ciemność, a tysiące mil poniżej burzy się Atlantyk. Burzą się również podświetlane błyskawicami chmury za niewielkim okienkiem samolotu.

Deszcz chłoszcze wielowarstwowy, przejrzysty akryl. Mój umysł jest równie niespokojny jak pogoda.

Tak wielu rzeczy nie wiem.

Nie chodzi tylko o to, czym jest ten podążający za mną byt albo czego właściwie ode mnie chce.

Nie wiem na przykład, czego się spodziewać po Fairfax, z czym przyjdzie mi się zmierzyć. Cóż, z czym jeszcze.

Najbardziej jednak niepokoi mnie to, że nie mam pojęcia, co będzie po tym zleceniu. Ta upiorna pustka kolejnych dni mojego życia? Och, ona przeraża mnie o wiele bardziej niż jakikolwiek niematerialny upierdliwiec.

Zaciskam zęby i zduszam w sobie chęć wybiegania myślą zbyt daleko w przód.

Rany. To coś mnie stresuje. Jak. Jasna. Cholera.

Nie spodziewałam się, że powlecze się za mną aż do Anglii.

Chyba liczyłam na to, że ucieknę przed tym bytem jak przed wszystkim innym. Że zostawię go w Ameryce, tak jak paskudny sweter, o którym można „zapomnieć”. Cóż, w tej chwili moja obawa, że Fairfax i natrętna istota są w jakiś sposób połączone, zdaje się coraz bardziej uzasadniona.

Tak czy siak, naprawdę nie chcę wkraczać na nową scenę w sposób, który praktykuję w większości życiowych sytuacji – to znaczy z bagażem własnych problemów.

W końcu chodzi o całą kupę kasy. O kwotę wystarczającą, żebym mogła spokojnie funkcjonować, nim wymyślę, w jaki sposób miałabym zarabiać na życie. Taką ilość forsy, że starczy mi na kupienie sobie markowego serka do kanapek, a nie tylko tego świństwa z dyskontu…

Miła perspektywa, zwłaszcza że nie mam w tej chwili dość pieniędzy, żeby zapłacić za lot powrotny. I nie żebym zamierzała wracać. Na pewno nie do Lowood.

Istnieje oczywiście pewien niewielki problem, bo tak się składa, że mam pomóc wykopać z Fairfax miejscową zmorę, a nie importować kolejną prosto z Ameryki.

Siedzący na miejscu bliżej okna szpakowaty mężczyzna bierze gwałtowny wdech, a ja mocno się wzdrygam. Facet ma zamknięte oczy i drzemie na odchylonym fotelu.

Zazdroszczę mu odpoczynku i ta zazdrość podsyca mój parszywy nastrój.

To ja miałam smacznie spać w samolocie, a potem wylądować w innej strefie czasowej, w innym kraju… W zupełnie innym świecie.

W końcu poddaję się i zerkam w kierunku miejsca, na którym – wedle moich nadnaturalnych zmysłów – ulokował się mój prześladowca.

Fotel wydaje się pusty, po drugiej stronie korytarza siedzi jednak jasnowłosa kobieta w słuchawkach. Rzuca mi nieprzyjazne spojrzenie i wraca do kartkowania kolorowego magazynu.

Gdyby tylko wiedziała, co przycupnęło niedaleko niej… Pewnie rzuciłaby gazetę i zaczęła szukać spadochronu.

Kiedy samolot wpada w kolejne turbulencje, siadam znów prosto.

Zazwyczaj obserwatorzy – a przynajmniej ci, których ignoruję – wreszcie się mną nudzą.

Z jakiegoś powodu ten łaknie mojej uwagi. I to na tyle mocno, by czekać, aż wreszcie łaskawie zauważę jego obecność.

Czy właśnie na to czeka?

Z tego, co widzę, mam dwie – równie nieprzyjemne – opcje.

Opcja pierwsza: mogę wciąż ignorować ten byt, co spowoduje, że będę go miała na karku, gdy zacznę nową robotę, której tak desperacko potrzebuję. Opcja druga: mogę go zdemaskować i stawić mu czoła.

Helen. Co zrobiłaby Helen?

Wzdycham i pochylam się, by wyciągnąć spod siedzenia plecak. Wyszarpuję z niego szkicownik i sięgam po węgiel w drewnianej obsadce.

Ułożywszy papier na kolanach, zabieram się do pracy. Najpierw kreślę niezbyt wyraźny czarny kontur. Węgiel podąża za intuicją: to tu, to tam. Moja irytacja oraz – przyznaję – strach powodują, że linie są poszarpane.

Na kartce formuje się niedookreślona, ale wybitnie nieprzyjemna postać.

Szczupła sylwetka, zdecydowanie męska. Rysy twarzy ostre i kanciaste, na wpół skryte pod kapturem ciężkiego czarnego płaszcza. Skóra o barwie popiołu, spękana niczym odłażący od ściany tynk.

W końcu oczy, które… Cóż, te oczy wiele mi mówią.

Nie żebym potrzebowała kolejnego dowodu na to, że instynkt mnie nie zawiódł.

Z cienia rzucanego przez kaptur niczym para świateł drogowych błyskają dwie kule o barwie płomieni, przecięte pośrodku pionowymi, cienkimi niczym ostrze źrenicami w kolorze czystej czerni.

Jeśli nie liczyć oczu pełnych lawy, istota przypomina dzikie zwierzę w ciemnościach.

Ale jest coś więcej.

Na tle białej skóry połyskuje czarny naszyjnik z zawieszką – pojedynczym smolistym koralikiem.

Wiadomo, nie ma to jak dodatki.

Spękane usta istoty są rozchylone, zupełnie jakby chciała pokazać mi, co kryje ich wnętrze, to znaczy ostre jak brzytwa zęby. Teraz sama mam chęć rzucić szkicownik i poszukać spadochronu.

Ale… nie przestaję rysować. Jest za późno. Wiedziałam o tym, gdy zaczęłam szkic.

W chwili, w której zwolniłam zleceniodawcę z odpowiedzialności. W której weszłam na pokład samolotu.

Kiedy powiedziałam wszystkim w Lowood, co naprawdę o nich myślę.

Moje serce przyspiesza, zupełnie jakby samo było opętane, a dłoń kreśli kolejne linie, to poprawia kontur, to dorysowuje szczegóły.

Pasma długich, jedwabistych i białych jak śnieg włosów wymykają się spod kaptura, który po obu stronach głowy postaci ukrywa jakieś… wybrzuszenia. Ciężki materiał obleka kształty przywodzące na myśl baranie rogi.

Nie przestaję.

Dłonie istoty również opowiadają swoją historię. Białe palce, także spękane, płynnie przechodzą w ostre czarne szpony.

Kiedy kończę oddawać ten obsydianowy manicure, wracam do oczu. Bo coś się w nich kryje. Są jak latarnie wiodące ku zagładzie.

A te mroczne rany w miejscu źrenic… Mam wrażenie, jakbym je znała.

Jakbym widziała je kiedyś w koszmarze, którego do tej pory nie pamiętałam.

Jakimś cudem cienie, które lgną do postaci, zdają się niewystarczająco czarne.

Cholera. Nawet mój węgiel nie jest wystarczająco czarny.

Ja też cię widzę, zdają się mówić te oczy.

Mówią o wiele więcej, ale nie umiem przetłumaczyć czy oddać tych słów. Nie za pomocą narzędzi, którymi dysponuję.

Uparłam się jednak, by znaleźć odpowiedzi, więc wbrew zdrowemu rozsądkowi wygrzebuję z podświadomości przerażający obraz tego… Tego…

– Czym ty, do cholery, jesteś? – mamroczę pod nosem.

I czego ode mnie chcesz?

Tego drugiego pytania nie ośmielam się wypowiedzieć głośno. Odbija się echem w moim umyśle, gdy przerywam pracę, by spojrzeć na szkic. Nagle wszelkie myśli znikają mi z głowy, bo te upiorne oczy – te naszkicowane na kartce papieru – mrugają.

Żołądek podjeżdża mi do gardła. Dłonie tak mi drżą, że nie jestem w stanie postawić kolejnej kreski. Serce wybija ostrzeżenie, którego powinnam posłuchać.

Gdybym tylko wiedziała, przed czym konkretnie mnie ostrzega.

Gdy światła w kabinie zaczynają migotać, zmuszam się, by oderwać się od kartki i ocenić sytuację. By logicznie pomyśleć.

To coś. Nie wiem, czym jest i boję się zgadywać. Ale może pozwalam na to, by mój lęk dawał tej istocie większą moc od tej, którą naprawdę posiada.

Dla przykładu – całkiem możliwe, że to, co wzięłam za mrugnięcie, było iluzją optyczną spowodowaną przez turbulencje i problem z oświetleniem. Bo szkice się nie poruszają.

Nawet moje.

Samolot podskakuje, a ja wraz z nim. Na moment tracę kontrolę nad ołówkiem. Linia, której nie zamierzałam rysować, przecina teraz istotę na pół. A także łamie zaklęcie, które dotąd nie pozwalało mi odwrócić spojrzenia od szkicu.

Zerkam na okno i szalejącą za nim burzę i zauważam, że obudził się mój sąsiad. A może w ogóle nie spał? Tak czy siak spojrzenie jego ozdobionych kurzymi łapkami oczu spoczywa teraz na moim szkicowniku. A potem zwraca się na mnie. Gość patrzy i unosi jedną wełnistą niczym puchata gąsienica brew w niemym pytaniu.

Nie mam zamiaru się tłumaczyć. Zaciskam usta w wąską linię, zamykam szkicownik i wbijam wzrok przed siebie.

Czuję, że facet nadal się na mnie gapi, że aż płonie z ciekawości. Na pewno zada zaraz jakieś pytanie, które na zawsze zniszczy naszą symbiotyczną, opartą na wzajemnym ignorowaniu się, relację. Wtedy ja powiem mu, żeby pilnował własnego tyłka, on poczuje się straszliwie urażony i resztę lotu spędzimy w bardzo niezręcznej atmosferze.

W nadziei na uniknięcie jakichkolwiek kontaktów międzyludzkich, które uważam zresztą za znacznie przereklamowane, gaszę moją lampkę, odchylam fotel, zamykam oczy i próbuję pokonać sąsiada jego własną bronią.

W oknach ciemno, psze pana. Nikogo nie ma w domu.

Przez kilka długich minut zmuszam się do rozluźnienia. Chała. Nic a nic z tego nie wychodzi, bo pod powiekami wciąż mam wyryty ten zakichany rysunek, niczym nawiedzony negatyw zdjęcia zrobionego w piekle.

Ignoruję ten obraz i staram się zrobić gówniane ćwiczenie z wolnym oddychaniem, którego uczono nas w Lowood w ramach kursu radzenia sobie z agresją. Czekam aż moje serce przestanie walić jak oszalałe, a dłonie drżeć.

Dopiero kiedy się uspokajam, przynajmniej odrobinę, pozwalam sobie po raz drugi rozszerzyć świadomość. Zaciekawiona, zerkam na byt po raz kolejny.

Upiorny nieznajomy zniknął.

I co? I wcale mnie to nie pociesza.

Rozglądam się dookoła. Tym razem sprawdzam zarówno tył samolotu, jak i sam kokpit.

To samo. Otaczają mnie wyłącznie normalni ludzie.

W tłumie, a jednak samotna – tak brzmi tytuł albumu o moim życiu. Zawiera takie hity jak: Dlaczego ja?, Znowu to samo i WTF.

Rozlega się grzmot i samolotem znów wstrząsa. Tym razem mocniej. Chwytam podłokietniki i wbijam plecy w oparcie. Nie unoszę powiek, bo nie chcę pozwolić, by opuścił mnie spokój, który przecież prawie już poczułam. I właśnie wtedy chłodna, przypominająca glinę dłoń ściska moją rękę. Wybałuszam oczy.

Wzdrygam się na ten dotyk. Ale ręka, która mnie trzyma, nie należy do mojego sąsiada.

Pergaminowe, popękane palce ściskają mnie tak mocno, że za moment zmiażdżą mi kości.

Podrywam głowę i spoglądam prosto w pionowe źrenice. Z ciemności smolistych oczodołów patrzą na mnie płonące oczy.

– Ośmielasz się wracać? – Głos, który słyszę, jest głęboki i melodyjny, zupełnie nie pasuje do ciemnych, rozpiętych na czarnych dziąsłach i pełnych ostrych zębów ust. – Poprzednim razem udowodniłem ci, że to nie jest gra – syczy duch, byt, cokolwiek. Ma miękki, lekko śpiewny akcent, którego nie umiem umiejscowić. – Skoro jednak uparłaś się, by odegrać rolę zbawczyni, Jane Reye, ja muszę po raz kolejny zagrać rolę kata. Przecież sama o tym wiesz.

Gdy wypowiada ostatnie słowa, pęknięcia i bruzdy w jego ciele ożywają i rozbłyskują takim samym pomarańczowym światłem jak jego oczy. Jakby miał magmę zamiast krwi.

Ogarnia mnie bijący od niego żar.

Z wrzaskiem wyszarpuję dłoń z morderczego uścisku, rozpinam pas bezpieczeństwa i wyskakuję z fotela.

Potykam się, a szkicownik spada na podłogę. Kiedy opadam na kolana, wokół mnie rozsypują się kartki.

Ciemne wnętrze samolotu wypełniają zdecydowanie zbyt liczne zaniepokojone szepty. Tuż przed nosem mam rysunek istoty, z którą ledwie chwilę temu spotkałam się twarzą w przerażającą twarz.

– Młoda damo?

Obracam się i widzę, że na miejscu przy oknie znów siedzi ten sam facet co wcześniej.

Zmartwiony marszczy brwi. Majstruje przy pasie, by go odpiąć i ruszyć mi z pomocą. Cokolwiek dotknie mnie pierwsze – nieważne, człowiek, rzecz czy miejsce – rozwalę to na kawałki.

– Czy coś się stało? – pyta zmierzająca w naszą stronę wyraźnie przejęta stewardessa.

– Chyba miała koszmar albo jakiś atak – odpowiada mój sąsiad. – Próbowałem ją obudzić, ale…

Kiedy milknie, unoszę prawą rękę, by sprawdzić jej stan. Wciąż czuję echo bólu, który sprawił mi morderczy uścisk dziwnej istoty. Ból, który przeczy twierdzeniu mężczyzny, jakobym spała.

– Proszę pani, wszystko w porządku? – pyta stewardessa, a jej cień pada zarówno na mnie, jak i na moje wciąż rozrzucone po podłodze szkice.

Gdzieś z tyłu płacze dziecko.

Mamroczę jakąś nieskładną odpowiedź, a potem unoszę wzrok i napotykam setki oceniających spojrzeń. Połowa pasażerów spogląda na mnie z troską, druga połowa zaś z irytacją.

Babka od słuchawek prycha pogardliwie, patrząc to na mnie, to na moje rysunki wyobrażające krzyczące twarze, wykręcone ciała i, cóż – kilka nagich sylwetek.

Zakładam swoje długie, proste i czarne włosy za ucho, po czym drżącymi rękoma zaczynam zbierać papiery, nie dbając o to, czy się nie pogną. Stewardessa przykuca obok mnie.

Jej perfumy o zapachu bzu sprawiają, że aż mnie zatyka.

Z powodu Helen.

– Czy mogę pani pomóc? – Kobieta podaje mi jeden ze szkiców, który nie przedstawia ducha.

– Nie trzeba – mówię krótko i wyjmuję z jej dłoni surrealistyczny rysunek dziewczyny, która ściąga z siebie skórę jak podkoszulkę, ukazując klatkę nagich żeber wypchaną mnóstwem kwiatów.

Tę akurat pracę traktuję z większą troską i wkładam ją do szkicownika pomiędzy inne.

Zmuszam się, by odetchnąć głębiej, by zanurzyć się w pocieszającym zapachu, który moja najlepsza przyjaciółka, moja jedyna przyjaciółka, ukochała najbardziej na świecie.

Nieco tym pokrzepiona, wstaję. Udaję, że nie widzę wyciągniętej do mnie ręki stewardessy.

– Czy pani rodzice są na pokładzie? – pyta kobieta. – Albo ktoś znajomy, z kim mogłaby pani siedzieć do końca lotu?

– Ja… Jestem sama – odpowiadam. Stewardessa nie musi wiedzieć, że nie mam rodziców. Nie musi wiedzieć, że nie mam nikogo prócz Helen ani że, jako osiemnastolatka, jestem wreszcie, dzięki Bogu, wolna.

– Może przynieść pani coś do picia? – nalega kobieta, kierując mnie na miejsce, prosto w objęcia starszego mężczyzny, który teraz unosi obydwie brwi.

– Piwo imbirowe? – mamroczę tylko dlatego, że powiedzenie „odczep się ode mnie” wygenerowałoby zapewne kolejne problemy, a marzę tylko o tym, żeby wszyscy przestali zwracać na mnie uwagę. Chcę znów być niewidzialna.

Stewardessa dotyka lekko ramienia mojego sąsiada.

– Będzie pan miał ją na oku? – pyta, po czym odchodzi, nie dawszy mu czasu na odpowiedź.

– Naprawdę nie trzeba – zapewniam mężczyznę, pospiesznie wpychając szkicownik do plecaka, z którego nie powinnam go była wyciągać. – To tylko sen, miał pan rację. Więcej nie zrobię takiego numeru.

Poza tym naprawdę nie potrzebuję opieki. Nikogo nie potrzebuję.

Przez chwilę mężczyzna milczy. W końcu gestem wskazuje mój bagaż.

– Te wszystkie potwory, które pani rysuje… – mówi z nerwowym śmiechem. – Może spróbowałaby pani narysować coś bardziej… przyjemnego. Jakieś tęcze czy króliczki.

Uprzejmie się do niego uśmiecham.

Tyle słów mam na końcu języka.

Przełykam je, choć niemal stają mi w gardle.

Nauczyłam się już, że jeśli chodzi o innych ludzi, najlepiej jest pozwolić im myśleć i mówić, co chcą. Po pierwsze są do tego przyzwyczajeni. Po drugie i tak nikt mnie nie rozumie.

Nikt oprócz Helen. I to się nigdy nie zmieni.

Ale… Cóż, to nie znaczy, że nie mogę na resztę lotu odgrodzić się od ludzkości metaforycznym płotem.

Na resztę lotu, na resztę życia…

– Rysowałabym tęcze i króliczki – mówię, zerkając na upstrzone deszczem okienko, za którym wreszcie zaczyna się przejaśniać – gdybym właśnie je widziała.

Na to gość nie znajduje odpowiedzi.

Po prostu gapi się przed siebie.

Teraz to jego dłonie kurczowo ściskają podłokietniki.

2

Fairfax to nie dom. To nie posiadłość.

To pieprzony zamek.

Otwieram okno, gdy mój Uber mknie wijącą się niczym wąż drogą wiodącą do szarego behemota, przypominającego śpiącego smoka o grzbiecie najeżonym kominami, iglicami i kwiatonami.

– Jezu Chryste w pomidorach – mamroczę, bo tak właśnie powiedziałaby Helen.

Okej, pewnie nie dodałaby pomidorów.

Wychyliwszy głowę przez okno, przyglądam się gotyckiej fasadzie łypiącej na mnie niechętnie zza szmaragdowej maski gęstego bluszczu.

Gdy pokonujemy ostatni zakręt, w nozdrza uderza mnie świeży, łagodny zapach kapryfolium, który zdaje się herezją w obliczu tej ponurej kamiennej chimery. Pełna niuansów woń wywołuje we mnie dziwną, jakby odległą tęsknotę.

Jestem zbyt oszołomiona, by grzebać teraz w pamięci za ulotnym wspomnieniem.

Dwukondygnacyjna budowla pełna wieżyczek wspierających spadziste dachy przycupnęła na wzgórzu, a jej dwa skrzydła rozpościerają się szeroko.

Ciemne i puste, przypominające oczy okna zdają się śledzić nas, kiedy wjeżdżamy na okrągły podjazd na szczycie wzniesienia. Mijamy stajnię przerobioną na wielki garaż z kilkoma okazałymi zamkniętymi teraz bramami. Okna są zaciemnione i odbijają światło, nie mogę więc zajrzeć do środka, budynek jednak jest tak ogromny, że mógłby pomieścić całą flotę.

Okej. Tak jak ser zalicza się do nabiału, tak koleś z Thornfield zalicza się do bogaczy.

Wreszcie nissan zwalnia i zatrzymuje się przed imponującym, przypominającym otwarte usta, kamiennym portykiem.

Kierowczyni wyciąga z bagażnika moje graty, nim zdążę wyleźć z samochodu i powiedzieć, że sama to zrobię. Płacę jej i dorzucam napiwek tak duży, na jaki mogę sobie pozwolić.

Babka jest może z dziesięć lat starsza ode mnie i ma mnóstwo kolczyków w różnych miejscach. Jej ufarbowane na czarno włosy z jednej strony są długie, z drugiej zaś przystrzyżone na jeża.

Ma ostry styl, w rodzaju „nie podskakuj, bo ci przywalę”. Chciałabym umieć się tak nosić. Choć po prawdzie ten wygląd kłóci się z jej zachowaniem – z jednej strony piercing, z drugiej oczka jak z anime i radosne „zakumplujmy się, będzie super”.

Kiedy siedziałam w aucie i martwiłam się tym, co wydarzyło się w samolocie, kiedy narastał we mnie lęk, że prześladująca mnie postać ma coś wspólnego ze zleceniem, które przyjęłam, ona nawijała i zadawała mi mnóstwo pytań. Skąd jestem, co robię w Wielkiej Brytanii, jak długo planuję tu zostać, czy mam w Anglii jakichś przyjaciół, co mnie łączy z Fairfax… Cola czy pepsi. Psy czy koty.

Moje odpowiedzi – krótkie, lakoniczne i oschłe – przekonały ją wreszcie, że nie jestem radosną psiapsiółką i typem bratniej duszy.

Teraz jednak, kiedy nasze drogi mają się rozejść, babce znów zbiera się na rozmowę.

– Masz się tu z kimś spotkać, nie? – mówi. – Z jakimiś ludźmi, tak? Ze znajomymi? To miejsce ma kiepską reputację. Podobno jest przeklęte. A może nawiedzone? Coś w tym stylu. W każdym razie szef zadzwonił po mnie, bo nikt inny nie chciał wziąć tego kursu. Właściwie to lubię duchy. Mam wrażenie jakby były… nierozumiane?

Oh, my sweet summer child…

Przez chwilę mam ochotę poprosić moce nadprzyrodzone, żeby zamieniły nas miejscami. Oraz pracami. I mózgami.

– Znam właściciela – odpowiadam nie do końca zgodnie z prawdą i sięgam po bagaż.

Babka w jednej dłoni ściska napiwek, w drugiej zaś moją walizkę. Zupełnie jakby była jej zakładnikiem.

– Naprawdę? – dopytuje. – Podobno nikt nie widział go od lat. Odludek z niego. I dużo podróżuje. Jane, mogę cię zapytać, co tu właściwie robisz?

– Ten napiwek – stwierdzam, żeby uniknąć dalszej rozmowy. – Dałam za mało, tak? Okej, czaję. Jasne. Słuchaj, odpalę ci jeszcze dwadzieścia.

Jeśli tylko sobie pójdziesz.

– Nie – sprzeciwia się kobieta, a w jej głosie pojawia się, nie wiedzieć czemu, uraza. – Nie chodzi o… – Milknie, zerka na budynek, a potem na mnie. – Cóż, mogę przynajmniej popatrzeć, jak wchodzisz.

– Na serio poradzę sobie sama – zapewniam ją.

Waha się przez chwilę i wydyma umalowane fiołkową szminką wargi, jakby gotowa do zadania kolejnych pytań. Wtedy jednak we wnętrzu auta odzywa się jej telefon i laska daje sobie ze mną spokój. Wszyscy tak mają. Oddaje mi walizkę i siada za kółkiem nissana.

– To na razie – rzuca. – Jestem Aubrey, gdybyś potrzebowała podwózki.

A potem włącza alternatywnego rocka, macha mi wytatuowaną ręką i odjeżdża.

Przez długi czas stoję w głębokim cieniu zamczyska i patrzę, jak samochód, z każdą chwilą coraz mniejszy, zmierza w dół wzgórza serpentyną prowadzącą Aubrey, samozwańczego anioła Ubera, z powrotem do znanego świata, który ja sama – jak się zdaje – oficjalnie opuściłam.

Może powinnam była powiedzieć jej o tej robocie?

Wypytać, co wie na temat tego miejsca?

Znów dręczy mnie niepokój. Obracam się, by lepiej się przyjrzeć temu kamiennemu ogrowi – drugiemu potworowi, jakiego udało mi się spotkać w trakcie tej wycieczki.

Unoszę wzrok. Moje spojrzenie wędruje po lukarnach na drugim piętrze, a także po oknach poniżej. Może szukam kogoś, kogokolwiek, bo wreszcie zdałam sobie sprawę, jak bardzo jestem tu samotna. Niby w Indianie także byłam sama, ale tam znałam przynajmniej jakichś ludzi. Byli niosącymi pocieszenie enpecami mojego życia, znajomymi twarzami przywiązanymi do znajomych miejsc. Również Helen czeka na mnie w domu. Teraz jestem daleko także od niej.

Choć po prawdzie nie dalej niż zwykle.

Potrząsam sobą w myślach, po czym podnoszę walizkę i ruszam ku wielkim drzwiom. Stukam w nie kołatką i czekam. Nikt nie odpowiada, nikt również się nie zjawia. Wreszcie próbuję przekręcić gałkę u drzwi, a ona ustępuje. W końcu jesteśmy na wsi, kto by się więc przejmował zamykaniem drzwi na klucz?

Wkraczam do chłodnego niczym jaskinia wnętrza, w którym woń wosku miesza się z lekko stęchłym, ale nie nieprzyjemnym zapachem porzuconych książek. Wypolerowane na wysoki połysk, pokryte ciemnymi panelami ściany tchną przeszłością, tak jak wszystko inne przesiąknięte stuleciami narodzin i śmierci.

Choć zakończenie mojego lotu było jak wyjęte z horroru, to kiedy patrzę na wystawne meble znajdujące się w równie luksusowym holu, na moje wargi bardzo chce wypłynąć lekki uśmiech.

Ten korytarz. Te ściany. Wszystko to jest dziwnie znajome.

Mam wrażenie, jakbym kiedyś tu była. Choć nie ma to najmniejszego sensu, bo wcześniej najdalszym miejscem, które odwiedziłam, było muzeum sztuki w Cincinnati, gdzie wysłano mnie na wycieczkę po tym, jak nielegalnie wślizgnęłam się na wystawę obrazów z epoki wiktoriańskiej.

A skoro już o tym mowa…

Na ścianach wiszą olejne malowidła przedstawiające dumnych arystokratów oraz wystawnie odziane kobiety. Jeden z portretów wyobraża dziewczynę mniej więcej w moim wieku o płowych włosach i intensywnym wejrzeniu brązowych oczu.

Długo się sobie przyglądamy. Ja i nieznajoma. Zupełnie jakbym przybyła tu spotkać się właśnie z nią.

Kimkolwiek jest, siedzi na jednym z krzeseł, które wciąż znajdują się w foyer. Głowę okrytą ma kapeluszem z ogromnym rondem, ramiona zaś bladoróżowym szalem. Z jej kolan wysypują się czerwone niczym wino róże.

Portret jest naprawdę znakomity, choć na pierwszy rzut oka trudno stwierdzić dlaczego. Jest coś w spojrzeniu tej dziewczyny, że czuję się, jakby patrzyła wprost na mnie. Mam wrażenie, że gdybym ją o coś zapytała, mogłaby mi odpowiedzieć. Że ma mi coś do przekazania. Że chce mnie ostrzec…

Ten artysta. Jakim cudem udało mu się oddać coś takiego?

A poza tym, gdzie ja widziałam wcześniej tę laskę? Może na wspomnianej wystawie. Może to kopia. A może właśnie oryginał.

Tuż za portretem znajdują się imponujące schody prowadzące na piętro, bez wątpienia równie eleganckie jak parter. Czuję, jak mnie wołają. Jak zachęcają mnie, żebym poczuła się jak… jak w domu.

Mrugam kilka razy, obracając tę myśl w głowie, po czym marszczę brwi. To miejsce… Coś z nim jest nie tak. I nie chodzi o moją robotę. Energia tutaj… Jakby czegoś brakowało. Jakby coś zostało amputowane.

Co jest tym bardziej dziwne, to że gmach powinien zawierać coś dodatkowego. Coś, co dopiero ma zostać amputowane.

Nieruchomieję i przymykam oczy, by wsłuchać się w rytm serca tego dziwnego miejsca.

Skłamałabym, gdybym powiedziała, że do głowy nie przychodzi mi paskud z samolotu.

Zwłaszcza że znał moje imię. Niby nic dziwnego, że niepojęty duch ma wiedzę na takie tematy. W końcu nietrudno jest znaleźć czyjeś dane.

O wiele bardziej niepokojące były jego słowa: poprzednim razem udowodniłem ci, że to nie jest gra.

Jakbyśmy się znali. Jakbyśmy spotkali się wcześniej.

A tak nie jest. Mistrz zagadek miał gębę, której nie da się zapomnieć.

Niestety fakt, że znał moje imię sugeruje, że jego obecność nie była, jak bardzo chciałam wierzyć, jedynie skutkiem działania jakiegoś niekompetentnego medium.

Na szczęście tu go nie ma.

Ale nie ma też niczego innego.

Otwieram oczy i obracam się. I aż się wzdrygam, widząc, że ktoś stoi w zwieńczonym eleganckim łukiem przejściu wiodącym do salonu.

Chłopak.

I to zajebiście przystojny.

Jest w moim wieku, może o rok starszy. Ma skórę w odcieniu ciepłego brązu, a na głowie kłębowisko czarnych loków, których trudno mu nie zazdrościć.

Wysoki nieznajomy o szerokiej piersi, gęstych brwiach i wydatnym nosie ocieka wręcz seksem, gdy wskazuje na mnie trzymanym w dłoni jabłkiem.

Oczami wyobraźni widzę posąg Dawida i robię się czerwona.

– Hej tam, towarzyszko śmiertelniczko – rzuca koleś. – Ale się cieszę, że cię widzę. Od godziny samotnie snuję się po tym domu pogrzebowym. Zacząłem myśleć, że może to ja jestem tu duchem, bo… bądźmy szczerzy… wszyscy widzieli ten film.

Alarm!

Powiedz coś!

Nie zachowuj się jak dziwaczka.

– Hmm… Nie wyglądasz mi na gospodarza.

Rany… Mówiłam: nie jak dziwaczka.

Chłopak wybucha śmiechem. Ma dołeczki w policzkach i zęby jak z reklamy miętowej gumy do żucia.

– Dlaczego… Cóż. Dzięki. Chyba. – Wyciera jabłko o ramię, a potem się w nie wgryza.

– W liście było napisane… Było napisane, że jest tu gospodarz – wyjaśniam.

– Byho tesz naiszane, e ędzie arcie. – Nawet kiedy gada z pełnymi ustami, wygląda świetnie. Po co mu dobre maniery, kiedy ma taką szczękę? Żuje przez chwilę, po czym przełyka. – Ale na razie znalazłem tylko zagracone pokoje, puste korytarze i problemy z zasięgiem. W końcu sięgnąłem do własnych zapasów. Mam jeszcze jedno jabłko. Chcesz?

Potrząsam głową. Rozprasza mnie to, że nie umiem rozpoznać jego akcentu.

Co znaczy, że…

– Jesteś Amerykaninem?

– Tak samo jak hamburger. – Rozkłada ramiona w sposób, który absolutnie nie powinien mnie kusić.

I nie skusi mnie. Bo na to nie pozwolę.

– Jesteś tutaj z powodu zlecenia – stwierdzam, choć odpowiedź jest przecież jasna.

– Jestem tu z powodu kasy – poprawia mnie. Ostatnia sylaba sprawia, że jego usta układają się w szczwany uśmieszek.

Porusza brwiami, wyglądając przy tym jak gwiazda rocka w każdym calu – od idealnie roztrzepanych włosów, przez zwykły biały podkoszulek i podarte ciemne dżinsy, aż po ciężkie buty z wywijaną cholewką.

Wewnętrznie rozedrgana, cofam się o krok. W odpowiedzi on podchodzi bliżej. Ten chłopak, a może raczej mężczyzna, przykuwa całą moją uwagę swoją sylwetką, twarzą, ostrymi rysami i ogólnie tym, że jest.

Przeraża mnie. Bardziej niż duchy, które przez lata spotkałam, bardziej nawet niż upiór z samolotu. Ale… Ale nie może się o tym dowiedzieć.

– Ty zapewne też – rzuca.

Co? O co chodzi? Co właściwie mu powiedziałam?

– Tak – wyduszam. – Zlecenie.

– Nieeee – protestuje chłopak. – Z którego jesteś stanu?

Och, no tak. Dwoje Amerykanów. Jane, przestań się ślinić jak pies Pawłowa i nadążaj.

– Z Indiany – wyrzucam prędko, by powrócić do rozmowy.

– Iiiiindiaaaaaana – powtarza chłopak, jakby pierwszy raz w życiu miał okazję wypowiedzieć to słowo. – To ten stan, który wygląda jak cieknące wiadro? Co tam mają ciekawego?

– Nic.

– Czyli właściwie to jesteś z pustostanu? – Znów się uśmiecha, a ja chcę umrzeć z powodu tego, co ten uśmiech ze mną robi: wyżyma te części mnie, które gość połamał już na kawałki samym swoim istnieniem.

– A ty skąd jesteś? – pytam, jakimś cudem wciąż zdolna funkcjonować.

– Z Marylandu – oznajmia z powolnym mrugnięciem.

– I co? Jest wam tam ciągle wesoło?

Nie wiem, skąd przyszło mi do głowy to kretyńskie pytanie, ale chłopak uśmiecha się szerzej. Co sprawia, że twarz pali mnie żywym ogniem.

– Ostatnio trochę mieszkam tam, trochę gdzie indziej – mówi. – Ale nie, nie nazwałbym Baltimore wesołym stanem. Aczkolwiek sporo się tam dzieje.

– Corydon takie nie jest – stwierdzam. – Może więc faktycznie jestem z pustostanu.

Jane, zamknij się. Przestań kłapać dziobem. On ma to w nosie. Nie sądzi, że jesteś zabawna. To wielki facet z wielkiego miasta, a ty jesteś malutka i przyjechałaś z zadupia.

– Giovanni – przedstawia się chłopak i wskazuje siebie palcem.

Jasne, przecież musi mieć imię równie boskie jak on sam.

– To włoskie imię – informuję go.

– Jak cannoli. – Tym razem parska śmiechem i wyciąga dłoń.

Nie mam gdzie się ukryć. Odstawiam bagaż i robię to, co powinna zrobić osoba dorosła, czyli również wyciągam rękę. Dłoń Giovanniego jest tak gorąca, że niemal parzy, i tak wielka, że moja całkowicie w niej znika. Zamiast jednak potrząsnąć moją ręką, chłopak przyciąga ją bliżej i kładzie na niej drugą dłoń. Robiąc to, wbija spojrzenie swoich orzechowych oczu prosto we mnie, jakby chciał wyłuskać ze mnie duszę, co do istnienia której nie ma pewności.

Mrugam i zwalczam chęć, by się wycofać. Nawet gdybym chciała, czy dałabym radę to zrobić?

Chłopak marszczy brwi, a na jego twarzy pojawia się grymas zamyślenia.

– Masz na imię… Dorothy? Nie, moment. Nie Dorothy. Helen?

Wyrywam rękę, jakby jego dotyk mnie oparzył. Na skórze wciąż czuję nienaturalne ciepło.

– Jesteś telepatą – mówię ze złością.

No przecież! Musi mieć jakieś zdolności. Inaczej nie zostałby zatrudniony.

– Tak jakby. Nie do końca – poprawia mnie. Robi ręką lekceważący gest. Jedno oko ma zmrużone.

Kuźwa. Wie, co o nim myślę.

O nie… Dokopał się mojej wizji Dawida?

– Odczytuję energię – wyjaśnia Giovanni. – Energię ludzi i przedmiotów, z którymi mam kontakt. To znaczy fizyczny. Niektórzy nazywają to psychometrią. Ja mówię, że to obdukcja psychiczna, bo z jakiegoś powodu najłatwiej jest wyczuć te najpaskudniejsze i najbardziej brutalne rzeczy.

Kolana miękną mi coraz bardziej z każdym jego słowem, a od zapachu ambry i drzewa tekowego kręci mi się w głowie.

– Nie nazywam się Helen – prycham. – A ty nie powinieneś tak sobie łazić i wykorzystywać swoich zdolności na innych bez pytania o pozwolenie. To niegrzeczne.

I bezczelne. I przerażające.

Z rękoma na biodrach Giovanni przygląda mi się, jakbym oficjalnie stała się zagadką.

– Nie myślałem, że…

– Rzeczywiście, nie myślałeś – kwituję. – Jeśli wszystkich tak traktujesz, to… Dziwne, że jeszcze się nie sparzyłeś.

Zabieram bagaż i ruszam schodami na górę. Muszę znaleźć mój pokój, do którego już dawno powinnam była pójść, zamiast bawić się w foyer w historyka sztuki.

– Ty na pewno się sparzyłaś, czyż nie, Ptaszyno? – woła za mną Giovanni. – To dlatego nosisz zbroję.

Obracam się w połowie schodów i posyłam mu mordercze spojrzenie.

– Ptaszyno?

– Nie zdradziłaś swojego imienia, a teraz odlatujesz. Jak więc mam cię nazywać?

Nie podoba mi się ta gra. I ten facet. Wcale.

– Nie waż się znów mnie dotknąć – ostrzegam go.

– Nie zrobię tego – odpowiada poważnym tonem. Ale po chwili kącik jego idealnych ust unosi się lekko i sprawia, że serce zaczyna tłuc mi się w piersi jak wspomniana ptaszyna w klatce. – Póki mnie o to nie poprosisz.

– Co się nie wydarzy – zapewniam go.

– Jestem pewien, że tak – mówi. Choć jego ton sugeruje, że się ze mną zgadza, słowa temu przeczą.

Na to już mu nie odpowiadam. Odwracam się i wchodzę na piętro.

– Nie gniewaj się, Ptaszyno – woła za mną tuż przed tym, jak znikam za rogiem. – Nie obraziłabyś się na mnie, gdybym nie powiedział ci, kim jestem.

– A jednak… – Przystaję na moment. – Ty obraziłbyś mnie.

To rzekłszy, znikam z jego pola widzenia. Mój spokój ducha, a także resztki optymizmu względem pracy tutaj oficjalnie trafił szlag.

3

Moja kwatera, którą udaje mi się samodzielnie zlokalizować, jako że gospodarz wciąż ma status zaginionego w akcji, okazuje się ogromna.

Do tego stopnia, że nie wiem, co ze sobą zrobić.

Samo łóżko ma rozmiar pokoju, w którym ostatnio mieszkałam. Cóż, mojej połowy tego pokoju.

To behemot z czterema kolumnami podtrzymującymi ciężkie szkarłatne zasłony i baldachim jak w komnacie średniowiecznej królowej.

Serio. Albowiem powiadam wam, że łóżko to winno mieć swój własny kod pocztowy.

A co jest najciekawsze? Nie ma tu nikogo poza mną.

Żadnego współlokatora. A więc nie ma dzielenia łóżka. Nie ma limitów czasowych pod prysznicem. Ani harmonogramu wyłączania świateł. Nikt nie obserwuje każdego mojego kroku. Nikt nie mówi mi, co mam robić…

Powinnam świętować.

Zerkam przez ramię na zamknięte drzwi. Cóż, zamknięte drzwi nie powstrzymają duchów. Ani tego czegoś, co spotkałam w samolocie.

Przecież właściwie zgodziłam się na potańcówkę z tym, co się tu kryje – z ognistookim albo czymkolwiek innym.

Z powodu kasy.

Wszedłszy do pokoju – „czerwonego pokoju”, który właściwie dzieli się na dwa oddzielne pomieszczenia, wyciągam z plecaka komórkę. Muszę powiadomić Helen, że jeszcze żyję.

Otwieram Messengera i zaczynam pisać.

Dotarłam do Anglii w jednym kawałku. Ledwie. Pod koniec była burza. Nieprzyjemny lot. I gość. Wiesz, o co mi chodzi. Zanim zapytasz, nie. To nie powód do zmartwienia. Jeszcze nie. Tak, obiecuję, zdam raport na temat węża w samolocie. Na razie jednak – jest tu jeden facet. Tak, właśnie taki. Nienawidzę go. Długa historia. Teraz tylko się melduję. Do potem.

Wciskam „wyślij”, kiedy jednak przeglądam blok tekstu, moje spojrzenie pada na chmurkę z profilowym zdjęciem Helen. Jest zima. Pada śnieg, a ziemię okrywa gruby na kilka cali biały koc. Helen stoi plecami do obiektywu i rozkłada ramiona, jakby chciała zamknąć ten chłodny dzień, który tego popołudnia ocalił nas od szkoły, w swych objęciach. Jej rude, opadające na plecy gąszczem splątanych loków, włosy zdają się płonąć na tle białego krajobrazu.

To jedno z ostatnich zdjęć, jakie jej zrobiłam, zanim…

Klik. Wrzucam komórkę do torby. Kątem oka widzę mój szkicownik.

Owszem, teoretycznie praca zaczyna się jutro, może jednak lepiej rozeznać się w sytuacji od razu, niż siedzieć w „czerwonym pokoju” i czekać, aż ściany zaczną krwawić.

Albo aż wróci mój kumpel o popękanej twarzy.

Zarzucam plecak na ramię i ruszam na rekonesans.