Tytuł oryginału: Master of Souls

Copyright © 2023 by Rena Barron

Map art copyright © 2023 by Maxime Plasse

Copyright © for the translation by Michał Zacharzewski

Redakcja: Justyna Techmańska

Korekta: Renata Kuk, Justyna Charęza

Copyright for the Polish edition © 2023 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

Wyrażamy zgodę na wykorzystanie okładki w Internecie.

ISBN 978-83-8266-361-7

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2023

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Ludwika Mierosławskiego 11a

01-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

tiktok.com/@wydawnictwojaguar

twitter.com/WydJaguar

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2023

Wszystkim, którzy zachowali nadzieję
w obliczu niezwyciężonych przeciwności,
…oraz mojej rodzinie.

CZĘŚĆ I

Jestem władcą marionetek,

krnąbrnym dzieciakiem

i milczącym gapiem,

świadkiem zbrodni.

Jestem moją matką i ojcem.

Początkiem końca.

– Heka

PROLOG
DAHO

Jeśli chcesz, możesz mnie znienawidzić, ale nie przeproszę za to, że mszczę się na bogach. Nie będę też się usprawiedliwiał. Sam wytyczyłem sobie tę ścieżkę zniszczenia i zmieniłem swój los. Zmieniłem również twój los. Podpaliłem skorupę wszechświata.

A jeśli ma płonąć, to niech płonie jasno.

Każda historia ma swój początek i koniec. Jak zakończy się moja? Zwycięstwem czy klęską? Cóż, tego nie wiem. Ten rozdział nie został jeszcze napisany. Być może znasz początek, ale o pewnych rzeczach dotąd nie słyszałeś. Teraz wyjawię ci wszystkie szczegóły, a kiedy skończę, zrozumiesz wreszcie, dlaczego bogowie się mnie boją.

Na początku było ich dwoje: Koré, Boska Stwórczyni, i jej brat, Wszechpotężny Re’Mec. Nazywaliśmy ich Królewskimi Bliźniętami.

Byli też inni bogowie, ale nie rządzili Ilorą. Z materii wszechświata stworzyli inne ziemie i innych ludzi. Do tych niebiańskich istot należała również moja żona – żyła poza czasem, była piękna i przerażająca. Ale zrobiła coś, czego jej rodzeństwo nie potrafiło: wydała na świat dziecko. To właśnie za ten czyn bogowie ją ukarali.

Strach i zazdrość pchnęły ich do stawiania żądań. Zażyczyli sobie, by powróciła do Największego Kataklizmu – płonącego inferna, które zrodziło ich wszystkich. Oczywiście Dimma odmówiła. W odwecie bogini o imieniu Eluua postanowiła ukarać mój lud. Najpierw wymordowała ludzi żyjących w Ilorze, żeby odebrać nam nadzieję. Następnie, z pomocą naszych endoyańskich krewnych, zaczęła terroryzować miasta.

Dimma położyła kres jej tyranii i uwięziła duszę Eluui w sztylecie o ogromnej mocy. Aby chronić nasz lud, zaoferowała nieśmiertelność ocalałym. Jej dar zrodził nienasycony głód, ale do tego jeszcze dojdziemy.

Moje najbardziej żywe wspomnienia dotyczą zemsty bogów. Kiedy Eluua wyrżnęła mieszkańców Ilory, Koré i Re’Mec przybyli dokończyć dzieła. Stali na wieży, z której roztaczał się widok na rzeź, jakiej ich siostra dokonała w Jiieku.

Koré próbowała sprawiać wrażenie zrozpaczonej, ale jej dumnie wyprostowana sylwetka wyglądała jak wykuta z marmuru, tylko włosy powiewały na wietrze, a oczy przybrały najgłębszy odcień karmazynu. Włożyła żałobne szaty w kolorze czystej bieli – te same, po które sięgnąłem w dniu koronacji, żeby upamiętnić dziedzictwo moich rodziców. Miecz tkwiący w jej lewej ręce pulsował energią.

Re’Mec stał obok siostry. Przybrał postać człowieka – jednej ze stworzonych przez siebie istot – z brązową skórą, głową otoczoną zmierzwionymi lokami i tęczówkami w kolorze jesiennego wschodu słońca. Spoglądał na mnie z oddali, ponad strzelistymi kośćmi na wpół spalonych drapaczy chmur i gruzami leżącymi na ulicach. Wydawał się nadąsany jak jakieś dziecko. Już wtedy wiedziałem, że to maska – jedna z wielu. Był i nadal jest bogiem upojonym nektarem wieczności, posiadaną mocą, wściekłością.

Nigdy nie zapomnę Koré i Re’Meca stojących na tej wieży, patrzących na mnie z góry. Bo to był dzień, w którym zniszczyli moją duszę.

Stałem na skraju terenu otaczającego pałac, gdy Shezmu zaklął, odwracając moją uwagę od Królewskich Bliźniąt. Dzierżył zakrzywiony miecz o podwójnym ostrzu, którym bez wątpienia nie mógłby skrzywdzić bogów. Śnieżnobiałe włosy spiął w węzeł, skórę miał bladą, a policzki zapadnięte. Wydawał się cieniem człowieka, którym był miesiąc temu, zanim jeszcze Eluua zabiła jego córkę.

– Będziemy walczyć do końca – obiecał. – Śmierć bogom!

Dziesięć tysięcy dusz, bo tyle pozostało mi poddanych, czekało na sygnał do ataku. Byliśmy cieniem naszej rasy ‒ pokryci bliznami, poranieni i wyczerpani bitwą. Eluua okazała się nieugięta w swoim gniewie. Trzecią część mojego ludu zostawiła z połamanymi kośćmi wystającymi tam, skąd niegdyś wyrastały piękne skrzydła. Ale wszyscy mieliśmy wspólny cel: trawiło nas pragnienie zemsty na bogach, którzy nas zdradzili.

Choć wykuwaliśmy miecze i zbroje na podstawie schematów zaczerpniętych z kronik dawno zapomnianych wojen, Dimma uważała, że musimy walczyć w podobny sposób jak jej rodzeństwo. Wieki zajęło mi zrozumienie, co miała na myśli, ale w końcu stałem się równie bezwzględny co oni.

Zanim Koré i jej sojusznicy zjawili się w naszym pałacu, moja ukochana zabarykadowała się w najdalszej komnacie i dzięki swojej mocy zadbała, by nawet oni nie mogli tam wejść. Przekonywałem samego siebie, że zdołam ją ochronić, ale tak naprawdę byłem naiwny.

Mgła rozpełzła się po całej krainie, połykając wszystko na swojej drodze i pozostawiając za sobą dławiący popiół. Zwierzęta i ptactwo lasów otaczających pałac skrzeczało i wyło, wydając ostatnie tchnienia. Trawa usychała pod naszymi stopami, a niebo przybrało kolor świeżych ran. Nawet słońce przygasło.

– Oni już tu przybyli! – Zależało mi, żeby te słowa rozeszły się po naszych szeregach. Oni, czyli bogowie. Wyczułem ich setki, więcej, niż się spodziewałem. – Jeśli ktoś chce odejść, to powinien zrobić to teraz. Nie będę nikogo winić.

– Za to ja będę – oświadczył stojący u mojego boku Yacara. Przypominał naczynie naszego stwórcy, a więc miał gładką ciemną skórę i czarne skrzydła. – Będę nawiedzał sny uciekinierów przez całą wieczność.

Groźba Yacary była bez pokrycia, lecz i tak nikt nie uciekł. Nie mieliśmy dokąd. Tu znajdował się nasz dom. To była nasza wojna.

– Idziemy z wami – mruknął ktoś z szeregu.

– Zabić bogów – wysyczał inny, a kolejni zaczęli skandować te słowa: – Zabić bogów, zabić bogów, zabić bogów!

– Zabijmy ich, bo nie mamy wyboru! – roześmiał się maniakalnie Shezmu.

On, Yacara i ja szliśmy w przedniej formacji. Nagle mgła się zatrzymała. Przez chwilę unosiła się tuż przed nami, dosłownie na wyciągnięcie ręki, i dobiegały z niej chóralne szepty bogów, niskie i ponure. Słów nie potrafiliśmy rozróżnić. Shezmu uniósł miecze. Ścisnąłem sztylet z duszą Eluui.

Kiedy nic się nie wydarzyło, Yacara się skrzywił.

– Na co czekają?

– Na co czekają? – powtarzali kpiąco bogowie.

Na przestrzeni wieków Dimma wielokrotnie przypominała mi, że moje ciało jest tylko naczyniem dla duszy, a mimo to napiąłem mięśnie w oczekiwaniu na atak. Serce waliło mi jak oszalałe, a pot perlił się na czole. Wiedziałem, co muszę zrobić. Gdy zabiję Królewskie Bliźnięta, ich rodzeństwo osłabnie.

W końcu mgła uformowała się w wyraźne kształty. Bogowie wreszcie się ujawnili. Niektórzy okazali się wysocy i plugawi; inni byli płomieniami lub powiewami wiatru. Kilku miało puste płótna zamiast twarzy, kolczaste ogony lub imponujące rogi z gładkiej kości.

Nagle rozpoczął się atak. Rzucili się na nas, rozdzierając i szatkując nasze ciała, odcinając głowy i kończyny, rozlewając krew, która ozdobiła naszą ziemię. Wycinali demona za demonem, a moja wściekłość rosła. W końcu porwała mnie i stałem jednością się z moim sztyletem, tnąc jego ostrzem na lewo i prawo, skupiając się wyłącznie na zabiciu jak największej liczby wrogów. Moja wygłodniała broń pochłaniała duszę każdego zabitego boga. W końcu ostrze zaczęło świecić i wydłużać się, aż stało się mieczem.

Wdrapałem się na szczyt wieży, gdzie czekała Koré. Re’Meca już przy niej nie było – dołączył do bitwy toczącej się u stóp pałacu. Boska Stwórczyni ledwo zauważyła moje przybycie; skupiona na podziwianiu, jak jej rodzeństwo próbuje zetrzeć z powierzchni ziemi niedobitki mojego ludu. Zastanawiałem się, co sądzi o darze Dimmy, gdy przecież nieśmiertelni Shezmu czy Yacara dźwignęli swoje zmasakrowane ciała, żeby walczyć dalej.

– Tego właśnie chcesz, dziecko? – zapytała, odrywając w końcu wzrok od bitwy i spoglądając na mnie. – Nie uważasz, że zaszło to już za daleko?

– Jak możesz pytać o coś takiego! – Splunąłem. – Przecież pozwoliłaś Eluui wymordować mój lud!

Koré przechyliła głowę i spojrzała na sztylet, który przypominał świetlisty miecz. Był niemal taki sam jak jej ostrze.

– Rzeczywiście powinnam była zareagować wcześniej i ją powstrzymać – przyznała.

– A jednak nie zareagowałaś – przypomniałem jej. – Dimma to zrobiła.

Wciągnęła powietrze.

– Pozwolę ci zatrzymać Eluuę w więzieniu. Zasłużyła na to. Ale pozostałych musisz wypuścić.

– Uwolnię ich, jeśli obiecasz zostawić Dimmę w spokoju – odparowałem.

– Wiesz przecież, że nie mogę – skarciła mnie łagodnie Koré. – Ona i jej dziecko są początkiem końca. Jeśli przeżyją, Największy Kataklizm pochłonie wszechświat i zniszczy nas wszystkich.

Miałem nadzieję, że przejrzy w końcu na oczy. Tylko ona i Re’Mec mogli powstrzymać tę rzeź.

– Twoja decyzja.

Uniosłem miecz i zamachnąłem się na Boską Stwórczynię, ale uderzyła pierwsza, odcinając moje ramię tak szybko, że przez chwilę nie czułem nic. Potem… czysta, rozdzierająca agonia. Odebrała mi miecz władczym ruchem palca. Sięgnęła po ostrze, ale gdy tylko dotknęła rękojeści, przeszył ją dreszcz.

– To niemożliwe – wyszeptała.

Skóra i kości odciętej ręki odrodziły się. Moją uwagę przykuwało jednak to, co działo się z Koré. Schła i pękała. Miękkie światło wyzierało z jej wnętrza, uciekając przez liczne szczeliny otwierające się w jej ciele. A więc Dimma się nie myliła: tylko my dwoje możemy władać mocą Eluui. Nie przypuszczałem, że pochłonie ona każdego, kto spróbuje ją uwolnić. Choćby i boga.

Podszedłem do Koré i wyrwałem jej miecz z ręki. Była już wtedy tylko popiołem ułożonym w coś na kształt naczynia. Gdy przygotowywałem się do wyrwania jej duszy, w uszach zadźwięczały mi słowa mojej matki – opowieści o dobroci Koré i jej miłości do naszego ludu. Okazały się kłamstwem, bo bogini była samolubna i okrutna.

– Żegnaj, Boska Stwórczyni.

Czyjś miecz zablokował mój zabójczy cios i Re’Mec stanął między swoją siostrą a mną. Kląsknął językiem.

– Naprawdę uderzyłbyś swoją Boską Stwórczynię?

Szczękałem zębami z frustracji. Koré już odzyskała swoją formę – jej skóra znów była gładka, a białe szaty żałobne wydawały się nieskazitelnie czyste. Oczywiście nie mogło to być takie proste, wciąż jednak miałem nadzieję. Cienie widoczne za nią zbliżały się do pałacu, a nieuchronność szukała miejsca w moim sercu. Magia Dimmy zawodziła. Musiałem do niej wracać, ale zanim zdążyłem zrobić krok, Re’Mec wbił miecz w mój brzuch.

– Za późno – rzucił, przekręcając ostrze.

Cios rzucił mnie w pustkę między życiem a śmiercią, a moja wściekłość zaczęła gasnąć, zastąpiona cichym zewem Największego Kataklizmu. Wzywał moją duszę i zachęcał, żebym mu się poddał. Obiecywał pocieszenie. Odpoczynek. Nie będę kłamał. Byłem kuszony.

Ale nie czułem się gotowy. Odmówiłem mu całym sobą i walcząc z pokusą podążenia za nim, wróciłem do własnego ciała. Odzyskałem przytomność, wciąż dzierżąc miecz, Królewskich Bliźniąt już jednak nie było.

Zataczając się, dotarłem do krawędzi wieży i skoczyłem, mocno i szybko pracując skrzydłami. Złapałem prąd powietrzny.

– Dimma! – zawołałem. – Dimma!

Moje rozpaczliwe nawołania nie przyniosły odpowiedzi. Jej milczenie było ogłuszające, zimne, bezlitosne. Część mnie umarła razem z nią i pozostał mi jedynie nienasycony głód.

Teraz już rozumiesz, dlaczego gardzę bogami i dlaczego nie spocznę, dopóki nie zniszczę ich wszystkich.

JEDEN
ARRAH

Marzę o innym życiu. Choćby o pocałunku z Rudjekiem w naszym sekretnym miejscu pod cienistym drzewem nad Rzeką Węża, ale też o magii rozpalającej moją skórę i żarzącej się we mnie. O ucieraniu ziół u boku ojca w naszym sklepie i słuchaniu kolejnych plemiennych opowieści. Chciałabym patrzeć, jak matka maluje tancerki na ścianie przed moją sypialnią i o tym, by trzymać siostrę za rękę, przedzierając się przez tłumy targujących się klientów i niecierpliwych kupców ze Wschodniego Targu.

W tym marzeniu Efiya to mała dziewczynka podziwiająca bibeloty szeroko otwartymi, niewinnymi oczyma. Nie przypomina potwora, który zabił naszych rodziców i wielu innych ludzi – potwora, który uwolnił Króla Demonów. A moja matka nie jest jeszcze kobietą, która karmiła demona duszami dzieci, chcąc za jego pomocą zniszczyć bogów. Mój ojciec wciąż żyje. Sukar żyje. Babcia. Inni też żyją. Problem w tym, że te marzenia nigdy się nie spełnią – to tylko pobożne życzenia, które mają uspokoić duchy prześladujące mnie we wspomnieniach.

Poświęciłam tak wiele. Nie wątpię też, że stracę jeszcze więcej, zanim ta historia się skończy.

Chciałabym móc odegnać te myśli z taką łatwością, z jaką odpycham gałęzie drzew, które zagradzają nam drogę. Jesteśmy głęboko w lesie, na rozstajach. Szukamy niedobitków wywodzących się z pięciu plemion Heki. Pot zwilża nasze szorstkie ubrania, a komary wielkości końskich much bzyczą nam przed oczami. W innych okolicznościach mogłabym przymknąć powieki i wsłuchać się w śpiew ptaków, obserwować jaszczurki wspinające się po pniach drzew lub podziwiać kwiaty rosnące wśród zarośli. Moje myśli krążą dziś jednak wokół Dimmy.

Wmawiam sobie, że będę lepsza od niej. Że nie popełnię jej błędów. Że nie dam się pokusie, która ją zniszczyła… ale jestem bardzo dobra w udawaniu. Jestem też dobra w zabijaniu, a przynajmniej byłam, zanim Dimma nie pozbawiła mnie magii przywódców, żeby chronić swojego ama. W pewnym sensie Król Demonów również był moim ama, ponieważ jest częścią mnie. Na dwudziestu bogów, byłam nią. Przyznaję się. Kiedyś żyłam jako bezwzględna bogini, która pokochała Króla Demonów. Już wyjaśniam: pomimo wszystkich tych okropności, które Daho ma na swoim sumieniu, Dimma wciąż go kocha. Wzdycham na wspomnienie jego dotyku, jego ust dotykających jej usta, uspokajającego tembru głosu. Nie jestem nią, ale nie przeczę, że rośnie we mnie tęsknota.

– Czy powinienem pytać, o czym myślisz? – odzywa się Rudjek, gdy poranna rześkość ustępuje miejsca słonecznemu ciepłu. Trzyma się na dystans, krocząc obok.

Przeklinam pod nosem, gdy mijamy znajomy zmurszały pniak. Nie potrafię zmusić się do spojrzenia mu w oczy, więc wbijam wzrok w ścieżkę.

– Chyba już tu byliśmy.

– Powinniśmy odpocząć – sugeruje Rudjek, choć wygląda, jakby miał dość energii, by wędrować jeszcze przez kilka dni.

Jego strażnicy, strachopłochy, zmienili się w jastrzębie krążące po niebie, a ich skrzydła od czasu do czasu dają nam odrobinę wytchnienia od palącego słońca. Essnai wtula się w ramię ama i szepcze coś, co wywołuje zalotny uśmiech Kiry. Staram się nie myśleć o braku Majki, Raëke i Sukara, ale mimo to w moim sercu pojawia się pusty ból, a wraz z nim gorzki wstyd. Zabiłam Sukara, próbując go uratować, a potem Król Demonów przejął jego ciało.

– Wolałabym iść dalej – odpowiadam w końcu.

Myślę o ocalałych, których zostawiliśmy z plemieniem Zu. Kiedy uratowaliśmy ich z rąk Tyreka Sukkara, osiedlili się u wejścia na rozstaje. Nie chcieli już dłużej uciekać i ustalili, że jeśli demony znów zaatakują, stawią im opór w górach Zu. Obiecałam im, że spróbuję się dowiedzieć, co stało się z resztą plemion, ale po miesiącu spędzonym w drodze nie poznałam jeszcze żadnych odpowiedzi. Bez magii przywódców wydaje mi się to prawie niemożliwe.

Przed nami magiczny szlak rozwidla się, niektóre jego odnogi zawracają i krzyżują się we wszystkich kierunkach. Wzdycham, gdy widzę na drzewie krąg zrobiony popiołem. Kira narysowała go dziś rano. Znaczyła naszą drogę przez te lasy. Znów gdzieś źle skręciłam.

– Wiedzieliśmy, że to nie będzie łatwe – odzywa się łagodnym głosem Essnai. – Spodziewaliśmy się przeszkód, więc nie powinniśmy tracić nadziei. Znajdziemy te plemiona.

– Dobrze by było, gdybym nie prowadziła nas w kółko – mruczę poirytowana.

Muszę wierzyć, że kiedy Efiya wraz z demonami zaatakowała ziemie należące do plemion, te wycofały się w bezpieczne miejsce. Sęk w tym, że moja nadzieja słabnie. Nie znaleźliśmy żadnych świeżych śladów. Żadnych tlących się ognisk, żadnych kości ogryzionych z pieczonego mięsa, choćby gałęzi zmiażdżonej pod stopą, która nie należała do nas. Znów myślę o Dimmie i moim planie. Wykorzystała odebraną mi magię, żeby uleczyć Rudjeka. Być może mogłabym skorzystać z jej magii, by powstrzymać Króla Demonów. Wśród plemion z pewnością istnieje ktoś, kto pomoże mi sięgnąć po tę moc, nie obudziwszy jej. Nie mogę przecież stać bezczynnie. Nie mogę pozwolić, żeby Król Demonów znów kogoś skrzywdził – muszę spróbować go powstrzymać.

Chciałabym móc zaufać Koré i Re’Mecowi, ale widziałam na własne oczy, a także oczami Dimmy, że kiedy do gry wkraczają bogowie, sytuacja zawsze zmienia się na gorsze.

– Wędrujemy już od kilku godzin – mówi nagle Rudjek, po czym pochyla się w moją stronę, doskonale wiedząc, co się stanie. – Mam wrażenie, że przydałby ci się odpoczynek.

Przygotowuję się na uderzenie jego antymagii. I rzeczywiście, pojawia się niemal od razu. Słabo widoczna ścieżka znika i przygryzam wargę, tłumiąc frustrację. Nie żałuję, że zawarłam układ z Dimmą i oddałam dar przywódców za życie Rudjeka, ale nie cierpię tego, że zakłóca moją jedyną umiejętność- zdolność widzenia magii.

– Nic mi nie jest – mówię, gdyż chcę iść dalej. Rudjek mruży oczy i zerka na mnie z boku. Posyła mi spojrzenie, które ma mnie oczarować.

– Nie potrafisz kłamać.

I to działa.

Przykładam dłoń do jego policzka, gładząc zarost, który pojawił się tam niedawno. Podejrzewam, że za kilka lat będzie gęsty i kręcony jak włosy na jego głowie. Kiedy dotykam go, bo możemy już się dotykać, czuję się nieco mniej zagubiona. Rudjek, Essnai, Kira, a nawet Fadyi i Jahla stali się moimi kotwicami. Wszystkim, co mi pozostało. Drżę, gdy całuje moją dłoń – Dimma lubiła, kiedy Daho to robił.

– Zawsze wydajesz się taka rozmarzona, gdy… – mruczy Rudjek, szukając czegoś wzrokiem. Jego słowa urywają się, ale wiem, co chciał powiedzieć. Kiedy o nim myślisz. – Przynajmniej kiedy cię całuję, nie kaleczę ci ust.

Oczywiście żartuje ze spiczastych zębów Daho. Zębów, które przez niezliczone godziny delikatnie muskały nadgarstki Dimmy, jej szyję, zagłębienia obojczyka. Także inne miejsca, o których wolałabym nie pamiętać.

– Naprawdę do tego stopnia brakuje ci pewności siebie, że zastanawiasz się, czy marnowałabym czas na fantazjowanie o Królu Demonów?

– Owszem. – Rudjek spogląda na mnie, pocierając kark. – Jest wyższy ode mnie, przyznaję. No i te skrzydła i świecące oczy. Do tego paskudne ostrze do chwytania dusz.

Marszczę brwi.

– Skoro już o tym wspominasz…

Udaje, że się chwieje, ściskając za serce. Potem trzepocze długimi ciemnymi rzęsami i wypina pierś.

– Tak się składa, że też jestem śliczny.

Unoszę brew, czerpiąc przyjemność z tej żartobliwej pogawędki. Przypomina mi, jacy byliśmy, zanim wszystko się nie pokomplikowało.

– Nie zauważyłam ‒ rzucam.

Ale śliczny to mało powiedziane. Rudjek jest młodym wysokim mężczyzną o jasnobrązowej skórze i oczach czarnych jak bezksiężycowa noc. Do tego ma bujne ciemne brwi i czarujący uśmiech. Jego loki zmierzwiły się w trakcie podróży. Fajnie teraz wygląda. Nie jak książę koronny, bardziej jak chłopiec, z którym wymykałam się na spotkania nad rzeką. Chłopiec z przygodą w oczach, który nie przejmował się tym, co sądzi jego surowy ojciec.

Essnai wybucha śmiechem. Zerkam przez ramię i czuję, że plotkuje o nas z Kirą. Czasami myślę, że nie powinnam była zabierać przyjaciół na tę wyprawę, ale nie wiem, czy podołałabym zadaniu sama.

– Widzisz? – kpi Rudjek. – Nawet Kira i Essnai uważają, że jestem śliczny.

– Chciałbyś! – rzuca ta pierwsza, robiąc zabawną minę.

– Zawsze musisz być tak irytujący, Rudjek? – dodaje ta druga.

– Teraz rozumiesz, ile pracy kosztowało mnie służenie temu człowiekowi! A potem walczenie pod jego dowództwem! – Kira udaje irytację. – On jest tak niesamowicie męczący…

– Hej! – protestuje książę.

Kira podnosi kamyk i ciska w jego stronę, lecz on z łatwością go unika.

Jestem wdzięczna za te chwile odprężenia, choć dla mnie są one stanowczo za krótkie.

– A teraz, jeśli pozwolicie, muszę skupić się na szlaku – mówię, gestem dłoni zachęcając Rudjeka do odsunięcia się.

Marszczy brwi, ale nie sprzeciwia się, gdy Kira chwyta go za ramię i odciąga na bok.

– Później będziecie mieli dużo czasu na igraszki. Przestań ją rozpraszać.

– Wcale jej nie rozpraszam – mamrocze. – Po prostu jest uparta. Jak zawsze!

Kiedy jego antymagia znika, ponownie próbuję wypatrzyć szlak. Mój wzrok przeszukuje skały, pogięte korzenie drzew i pnącza. Jestem przekonana, że pewnego dnia stracę dar widzenia. Zostanę z niczym. Od dzieciństwa posiadam tylko ten jeden prawdziwy talent i nie wyobrażam sobie życia bez niego.

Wpatruję się w ziemię tak długo, że aż muszę zamrugać, pozbywając się łez zbierających się w kącikach oczu. Ogranicza to pieczenie, ale niewiele. Mój wzrok nie jest już tak dobry jak kiedyś – ot, kolejny niezbyt subtelny skutek wymiany lat na magię. Jeszcze jedna konsekwencja, z którą będę musiała borykać się do końca moich dni. Cicho wzdycham, gdy nici szlaku w końcu zaczynają mienić się w słońcu. Ucisk w mojej klatce piersiowej słabnie.

Strażnicy Rudjeka przycupnęli wysoko na drzewie, czekając na nasz ruch. Jeden jest opalizująco-brązowy, drugi śnieżnobiały. Zanim straciłam dar przywódców, mogłam podziwiać, w jaki sposób strachopłochy utrzymywały swój fizyczny kształt. Ich skóra poruszała się jak woda obmywająca kadłub statku.

Gdy wracamy na szlak, moi przyjaciele nie kwestionują wybranej drogi, choć szlak się zapętla, kluczy i niekiedy skręca wprost w cierniste krzaki, które drapią nas po kostkach. Przedzieramy się przez leśną gęstwinę, która oferuje ulgę od słońca. W cieniu drzew magia staje się znacznie wyraźniejsza. Przylega do pni jak jedwabisty mech i leniwie pływa między gałęziami. Wciąż tęsknię za nocami, kiedy przychodziła do mnie z własnej woli.

Po tym wszystkim, co się wydarzyło, powinnam czuć do niej wstręt, a jednak się nią zachwycam. Zresztą już jako dziecko podczas imebyé u plemienia Aatiri oczarowana próbowałam zerwać jej nić z powietrza. Przełykam gorycz. Jeśli nie będę mogła korzystać z darów Dimmy, jedynie dzięki wymianie lat zdołam sięgnąć po magiczne moce. Nic dobrego z tego nie wyniknie. Jeśli bowiem czegoś nauczyły mnie ostatnie doświadczenia, to właśnie tego, że chcę żyć na własnych warunkach, niezależnie od tego, ile czasu mi zostało.

– Coś mnie niepokoi w tej magii – mówi jakby do siebie Rudjek. Staje na środku ścieżki i powoli odwraca, spoglądając nieufnie w kierunku pojedynczego drzewa rosnącego na polanie skąpanej w bursztynowym świetle popołudnia.

Zatrzymuję się. Nie wyczuwam niczego podejrzanego, ale ufam jego instynktowi. Orisza słońca stworzył strachopłochy tak, by wyczuwały magię, więc dysponują znacznie lepszą percepcją. Spoglądam na plątaninę nici ciągnących się nieopodal szepczącego drzewa. Wiją się i pulsują, ale to nic niezwykłego. Rozstaje przypominają labirynt, który ma uniemożliwić komukolwiek odnalezienie plemion.

– Co się dzieje? – pyta Kira.

Rudjek opiera dłonie na biodrach, tuż przy rękojeściach mieczy.

– Nie mam pojęcia. Mogę tylko powiedzieć, że wyczuwam coś dziwnego.

– Może lepiej będzie, jeśli pójdziemy dalej, zamiast tu sterczeć? – Wskazuję na szlak wyznaczony przez magię, jakby moi przyjaciele mogli go zobaczyć. – Potrzebuję jednak chwili, żeby przyjrzeć się węzłom.

– Powinniśmy wybrać się na zwiady – stwierdza Rudjek, ale to wymówka, która ma zapewnić mi większy dystans od jego antymagii. Strażnicy księcia, Fadyi i Jahla, lądują w pobliżu, a ich pióra i skrzydła zamieniają się w ludzkie ręce i nogi. Ich ciała wciąż jednak przypominają jastrzębie: Fadyi ma intensywnie brązową skórę i ciemne włosy; Jahla nieco jaśniejszą, do tego jasne oczy i włosy bardziej srebrne niż siwe.

Essnai wkłada mi do ręki bukłak.

– Napij się, zanim zemdlejesz z gorąca.

Sięgam po niego z wahaniem, wciąż drży mi ręka. Jego skórzane obicie przypomina mi noc, kiedy wraz z Sukarem i Tyrekiem siedzieliśmy przy ognisku, dzieląc się wodą i grając na bębnie. To było, zanim jeszcze Tyrek wyjawił, że jest zdrajcą. Pamiętam, jak Sukar tańczył z Essnai, oboje eteryczni w blasku księżyca.

Choć to przecież nie był Sukar.

Spoglądamy z Essnai na siebie, jakby wiedziała, o czym myślę. Czuję jej delikatny dotyk, kiedy przykłada bukłak do moich ust.

– Pij.

Sukar zawsze wydawał się arogancki, często się z nią drażnił. I był cyniczny, lecz jednocześnie ciepły i dowcipny.

– No dobrze – wzdycham. Gaszę pragnienie i spoglądam na szlak. Magia tego skrzyżowania jest sprytna. Czasem pulsuje jak bijące serce, kiedy indziej płynie jak woda po gładkim kamieniu. Przyklękam i przesuwam dłonią po plątaninie nici, czując ich wibrację.

Trwa to chwilę, ale potem jedna ze wstęg migocze, wyróżniając się spośród innych i wskazując właściwą drogę. Wstaję na nogi.

– Mam kolejny fragment naszej podróży.

– Ruszamy! – woła Essnai do pozostałych.

Rudjek wraca ze strażnikami na polanę. Trzymają się z tyłu, podczas gdy Kira i Essnai towarzyszą mi, cicho ze sobą rozmawiając. Kiedy podążamy za migoczącą nicią, dostrzegam tę dziwaczność, którą wyczuł Rudjek. Magia wydaje się tu chaotyczna, jakby przyklejona do postrzępionego sznura.

Gdy słońce sunie już nisko po niebie, aż w końcu wślizguje się za horyzont, wkraczam na kolejne rozwidlenie i od razu wiem, że coś jest nie tak. Uderza mnie podmuch wilgotnego powietrza, skręcając mi żołądek w supeł. To zapach śmierci i rozkładu. Smród, który dobrze znam.

Cienie przemykają między migoczącymi nićmi tego skrzyżowania. Chowańce, mówię sobie. Do niedawna były bezkształtnymi, błąkającymi się duszami uwięzionymi przez Dimmę pomiędzy życiem a śmiercią, lecz gdy Efiya uwolniła Daho, ten rozkazał im dopaść Rudjeka. Przed sobą wyczuwam kolejny ruch powietrza i w ciemności dostrzegam wpatrujące się we mnie puste oczy. Dziesiątki par lekko tylko święcących.

Chowańce nie mają oczu.

Cofam się i wpadam na Rudjeka, który chwyta mnie w ramiona. Skrzyżowanie miga, zasłonięte przez jego antymagię.

– Rozumiem, że źle skręciliśmy… – mówi, odklejając się ode mnie i wyciągając miecze. Jego strażnicy otaczają go z dwóch stron, przeczesując wzrokiem ciemność rozciągającą się przed nami. Essnai przygotowuje swój kij.

– Demony? – pyta Kira, wyciągając dwa spośród wielu sztyletów, które ma przy sobie.

– Nie – mruczy Rudjek, a Fadyi kiwa głową.

Magia rozkwita w lesie. Iskry opuszczają drzewa i łączą się z cieniami, rojąc się jak osy, aż oświetlają twarze rozkładających się zwłok. Strach przebiega mi po plecach, gdyż dociera do mnie, że przed nami stoi tuzin akkaye.

– I tyle z wyczekiwanego odpoczynku – mówi Rudjek. Staje wraz ze strachopłochami tak, by odgrodzić mnie od akkaye.

– A niech mnie ogień pochłonie – klnie Kira. – Co to za deprawacja?

Przełykam swój strach, gdy akkaye zaczynają się ruszać. Ich długie, wrzecionowate ramiona trzęsą się, a kościste palce rozciągają i wyginają. Budzą się do życia i po chwili ich upiorne wrzaski rozdzierają nocne powietrze. Stwory jeden za drugim ruszają naprzód, każdy krok stawiając szybciej i pewniej niż poprzedni. Wydają się niewyobrażalnie chude, z poszarpaną szarą skórą naciągniętą na wystające żebra i obojczyki. Głośno sapią, nabierając powietrza, aż w końcu ich puste niemrugające oczy odnajdują nas.

– Musimy stąd spadać! – Odsuwam się od Rudjeka, by jego antymagia nie utrudniła mi odnalezienia ścieżki. Szukam jej gorączkowo, bo powinnam ją widzieć, jakiś błysk, choćby zabłąkaną iskrę magii, rozstaje pogrążone są jednak w ciemności.

Zbyt późno zdaję sobie sprawę, że wprowadziłam przyjaciół w pułapkę na demony. Akkaye mają tylko jeden sens życia: zabijać. A my wpadliśmy w ich sidła.

DWA
ARRAH

Ndzumbis są żywymi trupami, akkaye natomiast – nieumarłymi. Pochodzą z legend wywodzących się z czasów, gdy plemiona zaciekle ze sobą walczyły. Magia była wówczas bronią, którą wykorzystywano przeciwko wrogowi w sposób, w jaki moja matka używała jej przeciwko oriszom czy mnie.

Wspomnienie przywódcy plemienia Litho powraca do mojej głowy niczym echo. Po resztkach białego popiołu widocznych na pomarszczonych twarzach akkaye poznaję, że pochodzili właśnie z jego plemienia. Töra Eké władał magią, za pomocą której w niewyobrażalny sposób zmieniał dusze. Zdecydował się na to, zanim Efiya zabiła jego i innych przywódców. Poświęcił własnych ludzi.

– Czy to… trupy? – pyta Kira, przerywając moje rozmyślania.

Kiedyś byli ludźmi, mieli rodziny i przyjaciół, a Töra Eké zamienił ich w te obrzydliwe potwory. Jak mógł zrobić coś tak nikczemnego? Akkaye nie są lepsze od demonów – może nawet gorsze.

– To martwe ciała – mówię, gdy stwory robią kolejny krok do przodu. – I są bardziej niebezpieczne, niż ci się wydaje.

– Mnie i tak wydają się bardzo niebezpieczne – mruczy Essnai.

– Jak możemy je zabić? – Rudjek przechodzi do sedna.

– Według legend akkaye giną po zabiciu szamana, który je stworzył. Sęk w tym, że ten szaman już nie żyje – odpowiadam pośpiesznie. – Innym znanym mi sposobem jest całkowite zniszczenie ich ciał, aby nie mogły gromadzić i używać magii.

– To nie powinno być trudne. – Rudjek obraca nadgarstki i światło księżyca odbija się od jego zakrzywionych ostrzy. – Całkiem nieźle idzie mi niszczenie.

Czuję się winna. Nie stanęlibyśmy naprzeciwko akkaye, gdybym znowu nie popełniła błędu. Może gdybym prześledziła nasze ostatnie kroki, odnalazłabym inną ścieżkę. Rozglądam się po polanie, szukając jakiejkolwiek wskazówki. Szliśmy z północy na południe, a potem trzykrotnie okrążyliśmy szepczące drzewo – to, przy którym znajdują się teraz akkaye – i w końcu zawróciliśmy. Gdzie dokładnie było miejsce, w którym magia prysła? Gryzę się w policzek na tyle mocno, że czuję smak krwi, i jeden z akkaye momentalnie spogląda w moją stronę. W jego pustych oczach kryje się świadomość, dziwny instynkt, jakby wyczuwał towarzyszącą mi śmierć.

– Trzymaj! – Kira podaje mi jeden ze swoich noży. – Na wypadek, gdyby któryś nam się wymknął.

Ostrze ląduje w mojej spoconej dłoni, jego ciężar wydaje mi się obcy i niewygodny, a przecież sztyletem Króla Demonów władałam z zabójczą precyzją. Zabijałam nim. Przepełnia mnie chęć wyciągnięcia ręki i wykorzystania magii z nieba do zniszczenia akkaye. Mogę to zrobić, jeśli zapłacę cenę. Jeśli poświęcę swoje lata. Odpycham od siebie tę myśl. Nóż musi mi wystarczyć.

– Właśnie tego potrzebowaliśmy. – To pierwsze słowa Jahli, jakie słyszę od ponad miesiąca. Jej głos jest niski i surowy. – Kolejne potwory, które nie chcą umrzeć.

Maszerujący w pobliżu czoła nacierającej hordy akkaye wygina grzbiet w pałąk i wyje w niebo. Spomiędzy jego łopatek wysuwają się kolczaste wypustki z zakrzywionymi sierpami i po chwili rozkładają się oleistoczarne skrzydła. Kolejne akkaye rozwijają skrzydła, a przez las niesie się koszmarny odgłos rozdzieranego ciała.

Rudjek ściąga brwi.

– Cóż, robi się coraz bardziej interesująco – wzdycha.

Gdy akkaye obracają się, w końcu dostrzegam za nimi skrzyżowanie – pojedynczą iskrę magii skupioną w pobliżu drzewa. Bestie obserwują nas swoimi zapadniętymi, świecącymi oczami, odcinając nam drogę ucieczki.

– Musimy się przez nie przebić – mówię rozpaczliwym tonem. – To jedyna droga.

Zrezygnowany Rudjek unosi szotele.

– W takim razie bierzmy się do roboty.

On, Fadyi i Jahla zajmują miejsca wzdłuż nierównej linii akkaye, które zwalniają i zaczynają niecierpliwie chrzęścić. Ich kończyny drgają, a kości szorują o kości. W końcu znów ruszają naprzód. Kiedy książę nakazuje swoim strażnikom zatrzymać się, bestie również stają. To groteskowa zabawa szakali i psów. Kto uderzy pierwszy?

– Chronią skrzyżowanie! – krzyczę. – Nie chcą go opuścić.

– Zajmiemy się nimi, a ty poszukaj dalszej drogi – woła Rudjek na ułamek sekundy przed tym, jak znika razem z Fadyi i Jahlą. Miejsce, w którym stali, nagle robi się puste, a ja czuję strach, dopóki cała trójka nie pojawia się tuż za potworami. Zdolność Rudjeka do zaginania czasu i przestrzeni, choć w sumie skromna, wciąż mnie oszałamia.

Akkaye natychmiast reagują, ich ciała prostują się niczym uniesione na sznurach, a skórzaste wargi odsłaniają nierówne zęby. Błyskawicznie atakują napastników. Książę ryczy z bólu, gdy pazur rozcina mu klatkę piersiową. Ciska akkaye o szepczące drzewo tak mocno, że ciało bestii oddziela się od kości i zwisa z kory. Rudjek tymczasem pozbawia głowy kolejnego potwora i na ramię tryska mu cierpka, zielona krew. Jego skóra skwierczy i dymi. Smród skaża powietrze i skręca mi żołądek – na szczęście w ciągu kilku sekund rana się goi.

Fadyi i Jahla porzucają swoje fizyczne kształty, stając się dwiema amorficznymi szarymi masami. Przelatują przez gąszcz akkaye, skręcając się w ostrza, które tną, rozcinają i nabijają. Po chwili z łatwością wyślizgują się z łap swych przeciwników, a kiedy bestie są już tylko stertą przegniłych, rozrzuconych po ziemi ciał, wracają do swoich ludzkich postaci.

– Cóż, to był miły przerywnik – mówi Rudjek i wzdycha z ulgą.

Nie ma czasu się odprężyć, gdyż magia spływa na akkaye. Korzenie wyłaniają się z ziemi i splatają ze sobą, zastępując im brakujące głowy, kończyny i skrzydła. Z pociętych ciał tworzą się nowe, groteskowe stworzenia, aż Jahla zaczyna warczeć.

Książę wzrusza ramionami.

– A już myślałem, że będzie łatwo – rzuca.

Akkaye atakują ponownie i tym razem zapominają o chronieniu skrzyżowania.

– Mamy szansę – mówię Essnai i Kirze, gdy ruszamy w stronę szepczącego drzewa. Nie spuszczam wzroku z pojedynczej iskierki magii. Po prostu nie mogę stracić jej z oczu. Moje towarzyszki w tym czasie odganiają garstkę akkaye, które umknęły Rudjekowi i jego strachopłochom.

Kiedy docieramy do iskry magii, zaczynam oddychać płyciej i tracę ostrość widzenia. Kolejna iskra szybuje w powietrzu i ląduje przede mną. Jej światło rozprzestrzenia się po ziemi, wnikając w zarośla. Blask ciągnie się wokół skał i odsłoniętych korzeni, rozświetlając drogę.

– Tędy! – krzyczę, lecz gdy się odwracam, akkaye zatapia zęby w moim ramieniu. Przeszywa mnie okrutny, piekący ból i krzyczę. Stworzenie spogląda na mnie zdezorientowane, jakby odzyskało resztki świadomości. Nie puszcza mnie, choć krew sączy się z jego pyska. Znajduję w sobie siłę, by dźgnąć go w szyję. Ostrze Kiry jarzy się, nasycone magią oriszy słońca, i akkaye cofa się, choć moje ciało wciąż zwisa mu spomiędzy zębów.

– Nie jesteśmy wrogami – szepczę.

Essnai rozłupuje mu kijem czaszkę.

– Uważaj, Arrah! – woła.

Zbyt późno dostrzegam cień padający z góry. Kolejny akkaye spada na mnie i sztylet Kiry wyślizguje mi się z dłoni. Widzę krew przesiąkającą przez moją tunikę i szpony zanurzające się w ciele. Świat rozmywa mi się przed oczyma, gdy bestia podrywa się do lotu, unosząc mnie ze sobą.

Wiatr wyje mi w uszach, a gałęzie drzew szarpią skórę. Próbuję się wyrwać, lecz bez powodzenia. Lądujemy w innej części lasu, daleko od pozostałych. Tam akkaye przygniata mnie do ziemi, a z jego pyska sączy się wąska strużka śliny.

Znów krzyczę, poddając się bólowi i frustracji. Wystarczyłaby drobna wymiana i znów dysponowałabym magią. Mogłabym dzięki niej zniszczyć akkaye, ale zamiast tego ogarnia mnie przerażenie. Bez sztyletu Kiry nie mam jak się bronić. Orisze nie chcieli, żeby śmiertelnicy dysponowali magią, i zaczynam ich rozumieć. Wypaczamy ją – zaś Töra Eké okrutnie postąpił ze swoim ludem.

Przygotowuję się na kolejny atak akkaye, ale on po prostu siada na mojej klatce piersiowej, kłapiąc zębami i wąchając powietrze. Nie mogę umrzeć, nie po tym, gdy zaszłam tak daleko. Nie teraz. Najpierw muszę znaleźć sposób na wykorzystanie magii Dimmy do powstrzymania jej ukochanego. O bogowie! Jeśli zginę, ona będzie wolna.

Akkaye odchyla głowę i wyciąga długą szyję. Nasłuchuje, ale czego? Las jest cichy, jedynie z oddali dobiegają mnie odgłosy walki. Kiedy bestia nie patrzy, przesuwam dłonią po ziemi, aż odnajduję kamień. Unoszę rękę, żeby ją uderzyć, a wówczas akkaye przysuwa twarz do mojej, wpatrując się we mnie przez cuchnącą mgłę własnego oddechu. Jego puste oczy przeszywają moją duszę, ale podobnie jak w przypadku poprzedniego akkaye, dostrzegam na jego twarzy niepewność.

Kolejny pełznie już w naszą stronę z ustami otwartymi w oczekiwaniu. Zaciskam zęby.

– Nie! – krzyczę rozpaczliwie.

Magia drży na drzewach, gotowa do mnie przyjść. Opieram się jej wezwaniu, choć pokusa staje się coraz silniejsza. Akkaye zatrzymują się na mój rozkaz, coś innego przyciąga ich uwagę. Podmuch ciepłego powietrza, wyczuwalna zmiana w otoczeniu. Przesuwające się cienie. Podążam za ich spojrzeniem i zerkam w najciemniejszą część lasu. Serce niemal wyskakuje mi z piersi, przywołując obraz pięknych, rozpostartych skrzydeł w kolorze białobrzuchego gołębia. Tłumię wzbierającą we mnie tęsknotę, ale nigdy nie zdołam stłumić nostalgii, jaką u Dimmy wywołuje jej ama. A potem cienie znów się przesuwają, pozostawiając zimną pustkę.

Nagle za potworem przygniatającym mnie do ziemi pojawia się Rudjek. Stwór wyje, kiedy książę przebija jego klatkę piersiową. Krew bryzga mi na twarz i pali policzek, ale akkaye sztywnieje, a jego skóra robi się biała niczym papier. Antymagia Rudjeka rozlewa się po nim jak promienie gorącego słońca. Po chwili bestia zamienia się w popiół i już żadna magia nie przywróci jej do życia.

Drugi akkaye rusza do ataku.

– Stój! – rozkazuję.

I znowu zamiera w miejscu.

Rudjek spogląda na mnie znacząco, ale nie potrafię tego wyjaśnić. Siadam z ulgą, że nie musiałam przehandlowywać swoich lat. Przełykam ślinę, wydając stworzeniu kolejne polecenie.

– Zaśnij.

Akkaye obraca twarz ku niebu i wyje, a z lasu odpowiadają mu kolejne bestie. Monstrum cofa się i w końcu znika wśród cieni.

– Wycofują się – jąka się Rudjek i, mrużąc oczy, spogląda na mnie podejrzliwie. – Czy ty…

– Nie – odpowiadam i biorę wdech, który przypomina mi o bólu w pasie. Mogę tylko podejrzewać, że akkaye coś wyczuł. Choćby to, że ka Töra Eké niegdyś gnieździło się we mnie. Na tej samej zasadzie ja wyczuwam, że to on je stworzył. – Czemu ratowanie mnie zajęło ci tyle czasu? – pytam.

Rudjek pochyla się nade mną, a w jego ciemnych oczach tańczą psotne światełka.

– Następnym razem spróbuję się pospieszyć.

– Przekonamy się – odpowiadam, ale w moich słowach nie ma uszczypliwości.

Wyciąga rękę w stronę moich ran, ale się waha. Przyciskam dłoń do jego klatki piersiowej. Nie tak dawno mogliśmy się zabić jednym takim gestem, więc uśmiecha się, dotykając mojej talii. Jego zrogowaciałe palce zachowują ostrożność.

Odprężam się, pocieszona jego ciepłem. Pachnie krwią, potem i zgnilizną, ale nie przejmuję się tym. Czuję, że moja skóra reaguje. Czuję go. Początkowo moje ciało opiera się antymagii, ale wkrótce fala zawraca i pojawia się kojące mrowienie, a ból ustępuje.

Rudjek marszczy brwi.

– Pomyśleć, że od tygodni czekałem, aż będziemy sami.

– I oto jesteśmy – mówię z taką godnością, na jaką mnie stać, gdy siedzę na ziemi w brudzie i krwi.

– To bardzo przyjemne. – Uśmiecha się.

– Wykrwawiam się na śmierć, a ty twierdzisz, że to przyjemne?

– Wciąż żyjemy, Arrah – odpowiada cicho, a ja nie mogę zignorować tych wszystkich niedomówień kryjących się w jego słowach. Żyjemy, ale nasi przyjaciele nie żyją. Żyjemy i nie wiemy, ile czasu nam przeznaczono. – Postaram się, żeby tak zostało.

To obietnica, w którą bardzo chcę wierzyć. Chociaż swoje wiem, staram się rozkoszować tą chwilą.

Kiedy moje rany się zasklepiają, Rudjek próbuje się odsunąć, ale chwytam go za ramię. Nie możemy zmarnować tej okazji. Nie jest tak, jak sobie wyobrażałam – nie jestem taka, jak sobie wyobrażałam. Mam siwe włosy i brakuje mi jednego zęba, co jest efektem sprzedaży lat. Ale nie przejmuję się rzeczami, na które nie mam wpływu.

– Na pewno żyjemy? – pytam.

Rudjek uśmiecha się i przysuwa usta do moich ust.

– Tylko w jeden sposób możemy się o tym przekonać.

TRZY
EFIYA

Nie jestem stworzona do bezczynności. Muszę coś robić – cokolwiek – co nie jest marnowaniem czasu na tej jałowej ziemi. Jestem stworzona do wielkości.

Jak demony mogą nazywać to żałosne miejsce domem? Słońce jest tu palącym obrzydlistwem, a bliźniacze księżyce nocami krwawią na niebie. Mój ojciec oczekuje, że zostanę w Ilorze. Sam bowiem zamierza czekać, aż Król Demonów powstanie przeciwko oriszom.

Najwyraźniej nie zna mnie zbyt dobrze.

Ponieważ boję się, że nie wytrzymam w pałacu ani chwili dłużej i w końcu go podpalę w przypływie wściekłości, wybieram się na przechadzkę. Wędruję wśród domów rozrzuconych po miejscu, które kiedyś zwało się Jiiek. Ziemia pod moimi bosymi stopami przypomina popiół, co jeszcze bardziej mnie irytuje. Nie rozumiem, dlaczego demony to akceptują. Powinny zmiażdżyć te relikty przeszłości i zbudować na ich gruzach coś nowego, piękniejszego. Albo jeszcze lepiej – powinny przestać wreszcie lizać swoje rany i odpłacić za nie oriszom. Tak właśnie bym zrobiła.

Mój ojciec razem z Królem Demonów kontrolują bramę między światami; w każdej chwili mogą wyprowadzić stąd swoje siły. Istnieje wiele światów stworzonych przez orisze dla ich małych pupilków, które możemy zająć. Osobiście wybrałabym Zöran. Mam tam kilka rachunków do wyrównania.

Zatrzymuję się, gdy napotykam chore drzewo z ropiejącymi otworami w szarej korze. Umiera od dłuższego czasu.

– Czy to twoja sprawka, Ugeniou? – szepczę. Wiele dusz spośród tych, które pochłonęłam, porusza się we mnie. Ich gniew i rozpacz przebijają się na krawędzie moich myśli. Lubię ich nawoływania. Przypominają mi o mojej mocy. Ugeniou, żniwiarz, należy do dusz, które mieszkają teraz we mnie. – Potrzebowałeś do tego Nany, twojej odpowiedniczki, matki tej ziemi. Ona zatruła glebę, a ty rośliny… Dość paskudne z twojej strony, ale całkiem sprytne. Chociaż ja na twoim miejscu pokusiłabym się o coś bardziej… ekscytującego.

Ugeniou nie odpowiada. Nie może. Jest martwy, a nie był szczególnie trudny do zabicia. Pozostało po nim ulotne wrażenie, ale i pewien przymus. Dotykam dłonią drzewa, a kora się kruszy. Ogarnia mnie smutek. Żal.

– Niszczenie zbiorów sprawiło ci ból. – Uświadamiam sobie. – Ale i tak zrobiłeś to na prośbę Re’Meca i Koré. Zachowałeś się jak grzeczny brat.

Gorycz rośnie mi w sercu. Moja siostra też chciała, żebym jej słuchała. Powoli obracam się wokół drzewa, przeciągając paznokciami po korze. Zdaję sobie sprawę, że mam widownię. Demony, które uwolniłam z Kefu, znają mnie i cenią, ale demony uwięzione na Ilorze od pięciu tysięcy lat traktują mnie jak obcą, choć przecież tyle mi zawdzięczają. Zjednoczyłam ich lud i uwolniłam ich króla. Moja dłoń zaczyna pulsować światłem i wlewam magię w drzewo. Trucizna opiera się, lecz w końcu ulega mojej woli. Wszystko wcześniej czy później jej ulega.

Kora staje się twardsza i zmienia kolor z szarego na czarny. Korzenie wgryzają się w jałową ziemię, gdy moja magia przywraca im życie. Na nagich gałęziach rozkwitają różowe pąki. Przepełnia mnie głęboka duma, ale odsuwam rękę. Nie obchodzi mnie to drzewo. Liczy się zemsta i mam już dość czekania na nią.

Odbieram drzewu swoją magię i wysysam z niego ostatnią iskrę życia. Uśmiecham się, gdy obserwujące mnie demony poruszają się w cieniu. Wygląda na to, że dałam im do myślenia.

Szybkim krokiem wracam przez martwy krajobraz do pałacu. Być może rozłożę tron Dimmy i stworzę z jego części coś zupełnie nowego. Ale kiedy docieram do komnaty, czuję jeszcze większy niepokój niż przed spacerem. Opadam na kościany tron stojący na podwyższeniu, niemalże pod sufitem. Światło przenika przez kopułę zdobioną witrażami i rozświetla moją skórę. Wyczarowuję lustro na ścianie i przeglądam się w nim. Prezentuję się naprawdę cudownie, zwłaszcza że moja siostra zniszczyła moje dawne naczynie i uwięziła moją duszę w sztylecie Króla Demonów. Drżę na samo wspomnienie tego ciemnego, pustego miejsca.

Kiedy Król Demonów mnie uwolnił, odtworzyłam swoje ciało na podobieństwo wcześniejszego w pełni jego piękna i doskonałości. Nie mogę się doczekać, gdy Arrah je zobaczy. Będzie zaskoczona, że wszystkie jej wysiłki poszły na marne. Nadal czuję wściekłość na samą myśl o tym, że nie wypuściła mnie ze sztyletu. Mimo to czekam na nasze spotkanie. Chyba za nią tęsknię.

I pomyśleć, że jako Dimma siedziała na tym tronie. Nawet teraz czuję jej obecność, odciśniętą w dniu jej śmierci. Przesuwam dłonią po podłokietniku wykonanym z kości, które dawno temu zamieniły się w kryształ. Tron nawet jak na mój gust ma upiorną konstrukcję. Rozpacz ukochanej Króla Demonów wciąż unosi się w powietrzu. Jeśli o mnie chodzi, temu pałacowi przydałaby się mała rewolucja – zbyt wiele tu złych wspomnień. Zastanawiam się, co się stanie, kiedy pojawi się tu Arrah. Czy znów stanie się Dimmą, czy też nadal będzie moją siostrą?

Mrowienie na przedramionach informuje mnie, że brama między światami zaraz się otworzy. Powietrze ucieka, by zrobić dla niej miejsce. Od razu wyczuwam przytłaczającą obecność ojca i wywracam oczami. Nie ma z nim Króla Demonów, pewnie został na Zöran i tęskni za moją siostrą, podczas gdy powinien zająć się oriszami. Po pięciu tysiącach lat spędzonych w ich więzieniu stał się słaby. Podobnie jak ten rozkładający się świat, bogowie są przeżytkiem i należy ich zniszczyć.

Uwolniłam Króla Demonów, ale mimo to ojciec twierdzi, że nie powinnam się z nimi spierać. Podejrzewam, że boi się o moje bezpieczeństwo. Nie rozumie, że lubię takie zabawy, a tej jeszcze nie skończyłam.

Kiedy Król Demonów przebywa w Ilorze, większość czasu spędza w małej chatce nad zamarzniętym jeziorem. Czeka tam na Arrah… Dimmę. W sumie nieważne. Niewiarygodne, jakim jest głupcem! Wzdycham i opieram głowę o tron. Jego ludzie, nasi ludzie, wciąż go kochają, choć przecież pomógł mojej siostrze zabić lojalne wobec mnie demony.

To żałosny błąd.

– Efiya! – krzyczy Shezmu spod tronu, jakbym była dzieckiem, któremu może rozkazywać. A przecież to dzięki mnie odzyskał siły. – Zejdź na dół!

– Jestem zajęta, tato. – Dalej odgrywam rolę kapryśnego dziecka pozostawionego zbyt długo samemu sobie. – Składam wyrazy szacunku twojej ukochanej królowej! – dodaję, nawet nie ukrywając pogardy w głosie.

Po milczeniu Shezmu poznaję, że jest zdenerwowany, lecz kiedy znów się odzywa, stara się tego nie okazywać.

– Czy mogłabyś zejść, córeczko? – Wydaje się taki opanowany. Istne wcielenie cierpliwości.

Prośba ukryta w jego głosie sprawia, że mięknę. Jeśli mam jakąś słabość, to właśnie taką – okazjonalnie wykazuję przejawy dobroci, nawet jeśli nie powinnam. Matka nigdy mnie o nic nie prosiła, zawsze tylko żądała. Nic, co zrobiłam, nie było dla niej wystarczająco dobre.

Ale Shezmu jest inny. Niczego ode mnie nie wymaga. Podchodzę do krawędzi platformy i zerkam na niego. Z wyglądu przypomina dalekiego kuzyna Króla Demonów. Obaj mają białe skrzydła mieniące się srebrem w odpowiednim świetle i srebrzystą skórę, choć ta Daho ma czerwonawe odcienie. Jego falujące włosy są ciemne, podczas gdy mój ojciec zaczesuje swoje śnieżnobiałe kosmyki do tyłu i związuje w idealny węzeł na karku. Król Demonów nie rezygnuje, kiedy czegoś chce, ale mój ojciec jest sprytny. Zawsze pilnie obserwuje i planuje, czekając na odpowiedni moment. Muszę nauczyć się go naśladować, bo przecież też czaję się i oceniam graczy biorących udział w rozgrywce. Mściwy Król Demonów. Rozgniewane orisze. Enigmatyczny Heka. I oczywiście moja siostra zdrajczyni, Arrah.

– Czy twój pan nadal mnie unika? – pytam nonszalanckim tonem.

Shezmu porusza skrzydłami, odpowiadając pytaniem na pytanie.

– Dlaczego Daho miałby cię unikać? Ma u ciebie dług wdzięczności. Przecież uwolniłaś go z więzienia Koré.

Wkurza mnie, że orisze podarowali Królowi Demonów nieśmiertelność, a następnie wypełnili głowy swoich skrybów wizjami jego potwornego zła. W efekcie ludzie od wielu pokoleń opowiadają o nim ohydne historie. Niezależnie od tego, czy na to zasłużył, stał się legendą. Zastanawiam się, czy w Zöran ludzie opowiadają też o mnie. Powinni. Stać mnie na więcej niż jego.

– Może dlatego, że nie byłam mu posłuszna. – Wzruszam ramionami. – Ostrzegał mnie, żebym nie rzucała wyzwania mojej siostrze, lecz nie posłuchałam. Próbowałam zniszczyć naczynie zawierające duszę jego ukochanej Dimmy.

– Wszyscy zrobiliśmy okropne rzeczy, Efiya – mówi Shezmu, a jego oczy mają ten sam odcień szmaragdu co moje. – Nie usprawiedliwiam swoich i ty też nie powinnaś. Nie możemy bez końca rozpamiętywać przeszłości. Liczy się to, że nasza królowa żyje!

Twoja królowa, nie moja, myślę ze złością, ale na wszelki wypadek nie mówię tego. Ojciec zawsze będzie lojalny wobec Króla Demonów i Dimmy.