Cena Purpury

Frank S. Becker

Tytuł oryginału

Der Preis des Purpurs

Przekład:

Jacek Jurczyński SDB

Redaktor techniczny:

Ewa Czyżowska

Korekta:

Aneta Tkaczyk

Łamanie:

Edycja

© 2007 by Langen Müller in der F.A. Herbig Verlagsbuchhandlung GmbH, 

     Munich

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo M, Kraków 2008

ISBN 978-83-7595-087-8

ISBN wersji cyfrowej 978-83-7595-511-8

Wydawnictwo M

ul. Kanonicza 11, 31-002 Kraków

tel. 12-431-25-50; fax 12-431-25-75

e-mail: mwydawnictwo@mwydawnictwo.pl

www.mwydawnictwo.pl

www.ksiegarniakatolicka.pl

ROZDZIAŁ 1 OBCA OJCZYZNA

(275–276 r. po Ch)

Wiemy, że nieopisaną katastrofę zagrażającą całemu okręgowi ziemi, więcej, koniec świata, który przysporzy straszliwych cierpień, powstrzymać może jedynie czas dany Cesarstwu Rzymskiemu. Dlatego nie chcąc go doświadczyć i modląc się o zwłokę, przyczyniamy się do dalszego trwania Rzymu.

TERTULIAN, OJCIEC KOŚCIOŁA

Wiodąc spojrzeniem za liściem klonu, potężnie zbudowany żołnierz o blond czuprynie podniósł powoli w górę czubek buta. Liść, wirując, bujał się w powietrzu, zapalił się przez chwilę błyskiem słońca, po czym bezszelestnie upadł na żwirowaną drogę. Stał na niej wóz podróżny świecący okuciami z brązu. Jego nadwozie prawie nie kołysało się nad kołami szprychowymi, podtrzymywane przez skórzane pasy przeciągnięte przez paszcze małych panter u końców drążków zawieszenia. Choć żołnierz bardzo się wysilał, nie mógł dostrzec żadnego innego ruchu. Od rana kłusował obok, bliżej niż każdy z pozostałych członków eskorty, żeby tylko pochwycić spojrzenie jadącej w nim kobiety. Ale zasłona pozostawała zasunięta. A przecież jeszcze wczoraj wieczorem uśmiechnęła się do niego, gdy przytrzymywał jej drzwi przy wysiadaniu, by zaraz potem zniknąć wraz z małym dzieckiem we wnętrzu gospody. Uśmiechnęła się, spoglądając mu prosto w twarz szmaragdowymi oczyma, nad którymi śmiałe łuki brwi nadawały jej obliczu akcent czegoś obcego, i to pomimo jasnej skóry z prawie że niewidocznymi piegami.

W duchu ciągle jeszcze miał przed sobą jej postać: wysoka, szczupła, zwinna jak kotka – kobieta, którą musiał posiąść. Na początku pewnie będzie się trochę opierać, zwijać pod nim, a może nawet drapać albo gryźć. Ale to stanowiło część gry i sama myśl o tym jeszcze bardziej go podnieciła.

W oczach Rzymian, o czym Berus wiedział doskonale, najemni żołdacy nie byli niczym lepszym od dzikusów po drugiej stronie rzeki – jego ludu, przed którym miał chronić swoich panów. Muskularnymi ramionami i potężną piersią. Legionowy zbrojmistrz musiał kazać wykuć dla niego specjalny pancerz, w którym mogłoby się zmieścić dwóch rzymskich ciurów.

Kobietom zawsze imponowała jego siła. Niektóre otwarcie to pokazywały, jak ta usługująca w gospodzie dziewka przed dwoma dniami, kiedy to rozwścieczony optio darował mu karę. Wyniosłe Rzymianki nie zachowywały się wprawdzie tak bezpośrednio, ale i one były kobietami.

Berus skrzywił się, widząc podchodzącego do wozu młodego człowieka z kiścią winogron w ręce. Ubrany w białą tunikę Rzymianin miał smukłą sylwetkę, jasną cerę i ciemne loki. Dwa z nich krzyżowały mu się na czole. Żołnierz splunął siarczyście. I temu gołowąsowi, Flawiuszowi Verecundusowi, pozwoliła zrobić sobie dziecko. Te piekielne babska naprawdę nie wiedzą, co dla nich dobre.

Spojrzał ku ziemi, gdzie ślimak winniczek wpełzał właśnie pod jego but. Powoli opuścił stopę, aż poczuł opór. Mięczak skulił się szybko. Berus z szyderczym uśmiechem na twarzy wzmocnił nacisk, aż usłyszał ciche chrupnięcie, a potem trzask. Naciskał dalej, aż spod podeszwy wypłynęła biaława masa. Wytarł buta o kępkę trawy, a potem podszedł do wozu.

–  Co się dzieje, optio?

Jeździec obrzucił spojrzeniem młodego Rzymianina, a jego wyciągnięta ręka, wokół której wiły się wytatuowane węże, wskazała na drogę przed nimi.

–  Tam, panie, dym.

Teraz i Berus dostrzegł wielki, szarobury obłok wznoszący się ku niebu zza wzgórza.

–  Co to takiego? Pożar lasu? – posłyszał pytanie Flawiusza i uśmiechnął się złowieszczo. Wystarczająco często widział w ostatnich dniach ślady po swoich ziomkach: spalone domy, wyrżnięte bydło, okaleczone ludzkie zwłoki.

Optio potrząsnął głową. 

–  Nie wydaje mi się. Tam nie ma już puszczy.

–  A co tam jest? – ofuknął go mężczyzna w białej tunice.

Jeździec zawahał się przez chwilę. 

–  Augusta Treverorum – odparł, poprawiając swój miecz. – Powinniśmy chyba zawrócić, kuratorze.

–  Zbierz swoich ludzi!

Idąc w stronę wozu, młody Rzymianin rzucił woźnicy rozkaz, gdy ze środka wyłoniła się ręka i rozchyliła zasłony, odsłaniając brodatą twarz.

–  Co się dzieje, synu?

–  Chyba Frankowie napadli na miasto.

–  Co teraz? – spod przetykanych siwizną loków spoglądały spokojne, ciemne oczy.

–  Zawracamy. Ostatnia warownia jest o godzinę drogi stąd. Tam będziecie bezpieczni.

–  A ty co zamierzasz zrobić?

–  Pojadę przodem i rozeznam się w sytuacji.

Rzymianin podniósł w górę kiść winogron. 

–  To dla Aqmat. Śpi jeszcze?

Brodacz przytaknął, potem wziął owoce i opuścił zasłonę.

Berus zaklął w duchu. W ciasnocie żołnierskich baraków nie nadarzy się sposobna okazja. Zerknął w tył, gdzie pozostałych dziesięciu jeźdźców rzymskiej jazdy dosiadało swoich wierzchowców. Otaczało ich prawie trzydzieścioro uchodźców: wystraszeni mężczyźni, niektórzy w zakrwawionych bandażach, kobiety, dzieci, starcy – bezbronna gromada, która w ostatnich dniach przyłączyła się do podróżujących, aby pod ochroną eques dotrzeć do zbawczego miasta – miasta, które teraz płonęło.

Woźnica popędził konie, aby zawrócić pojazd, ale skrzekliwy głos siedzącego na koźle człowieczka wprawił je widocznie w niepokój, gdyż zaczęły niespokojnie strzyc uszami, rżeć i szarpać uprząż. Berus pokręcił głową, po czym podszedł do wozu, nakazując woźnicy, aby zsiadł i uspokoił zwierzęta. Potężnymi łapami chwycił dyszel, napiął mięśnie i zaczął pchać carrucęwstecz. Nagle posłyszał obok siebie sapanie i zobaczył śmiesznego Gala, który zwykle gotował wieczorami, a teraz pchał powóz, aż z wysiłku nabrzmiały mu żyły pod rudawymi lokami. Jakiś odgłos nakazał Berusowi przystanąć na chwilę. Pochylił się do przodu, wyglądając spoza nadwozia.

Ale nie była to kobieta, tylko Primus, ojciec kuratora, który wysiadł, podszedł do tylnych kół i sięgnął ku szprychom. Rozczarowany blondyn już miał ponownie pochwycić dyszel, gdy jego uwagę przyciągnął jakiś ruch nad głowami uciekinierów. Ku błękitowi nieba, po którym wędrowały teraz bure kłęby dymu, wzniosło się stado czarnych ptaków. Z daleka nie słychać było ich krakania, ale musiały to być wrony – te same, które wcześniej widzieli, jak przy drodze rozprawiały się z martwym koniem.

Berus wyprostował się, gdyż dobiegł go głos optio. 

– Co się ociągasz, zabrakło ci tchu?

Zaciskając zęby, blondyn spojrzał ku łysogłowemu jeźdźcowi, który usiłował właśnie utrzymać w miejscu tańczącego niespokojnie wierzchowca. Tyczkowaty Bryt, od dziesięciu lat należący do eques,mówił po łacinie prawie bez akcentu. Niedługo awansuje na centuriona, ale już teraz zachowywał się bardziej rzymsko niż jakiś senator. Wczoraj zaczął nawet wymachiwać swoją noszoną już zawczasu virga(rózgą), bo dostrzegł plamy na pancerzu jednego z legionistów. Berus przemógł duszącą go złość, wskazując na nieboskłon za plecami optio. 

–  Panie, ptaki…

–  No i co z tego, Rzym zaciągnął cię jako augura? – Jeździec machnął pogardliwie ręką. – Jazda, pomóż zawrócić powóz, żebyśmy mogli ruszyć!

–  Stać! Co ma na myśli ten legionista? – Mężczyzna w białej tunice podszedł do grupy. –  O co chodzi z tymi ptakami?

–  Spłoszone wrony. One tak łatwo nie rezygnują ze zdobyczy. Myślę, że jesteśmy ścigani. 

Przez chwilę panowało milczenie. Optio musnął cienkiego wąsa, kurator spojrzał na drogę, skąd przybyli. Z pojazdu dobiegł płacz dziecka. Flawiusz zwrócił się do okrągłego Gala.

–  Olusie, zobacz, czy Aqmat czegoś nie potrzebuje?

Słońce znowu schowało się za jedną z chmur, oświetlając przy tym swoim blaskiem coś niepokojącego w leśnym gąszczu. Usłyszeli ruch obok drogi, w odległości niecałych trzystu kroków, a potem znowu i kolejny.

–  Niech Mars ma nas w swojej opiece!

Młody Rzymianin podbiegł do powozu, gdy w jego drzwiach ukazała się wysoka szczupła niewiasta z dzieckiem na ręku.

–  Dziękuję za winogrona!

Dłonią odgarnęła z czoła pasmo złotych włosów, ale uśmiech zastygł jej na ustach, gdy dostrzegła wyraz twarzy swojego małżonka.

–  Co się dzieje, co oznacza ten dym przed nami?

–  Płonie Augusta Treverorum.

–  Musimy zawrócić? – Aqmat przytuliła niemowlę do piersi.

–  Za późno, dopadną nas – zawołał Flawiusz. – Wsiadaj do powozu!

Machnął na woźnicę.

–  Ruszaj, oni są bez koni. Może nam się uda.

Człowieczek wdrapał się na kozioł, Olus ruszył w stronę swojego wierzchowca, Primus, sięgając po długi miecz, wepchnął Aqmat do wnętrza, a Flawiusz przywołał do siebie optio.

–  Gdzie się podziewają twoi ludzie?

Smukły Bryt wskazał ku drodze za nimi. Uciekinierzy pojęli grożące im niebezpieczeństwo i niczym zuchwali żebracy otoczyli kołem jeźdźców, zanim ci zdołali skierować wierzchowce ku pojazdowi. Kobiety błagały o litość, mężczyźni uczepili się uzd, dzieci szlochały.

–  Mam wydać rozkaz, żeby ich przepędzono?

Młody Rzymianin spojrzał na niego, nie rozumiejąc.

–  Co?

–  Inaczej nas nie puszczą. Tracimy czas.

Chmura przesłoniła słońce, ale i tak widać już było pojedyncze, okryte hełmami głowy przedzierające się przez zarośla. Ile ich było, tego mężczyźni przy pojeździe nie mogli stwierdzić. Zanim jednak nabraliby pewności, mogłoby być za późno. Spojrzenia wszystkich skierowały się ku mężczyźnie w białej tunice stojącemu jak sparaliżowany.

–  Panie, twoje rozkazy?

Opuszczony miecz optio zadrgał lekko.

–  Nie możemy przecież zostawić bezbronnych uchodźców?

Primus lewą ręką wskazał na zbliżającą się grupę. Kurator stał dalej w bezruchu, ze zmarszczonym czołem, jak ktoś, kto toczy ciężką wewnętrzną walkę. Potem zwrócił się do jeźdźca.

–  Musisz podzielić swoich…

–  Panie, to osłabi nasze siły!

–  Tylko wtedy, gdy zostawimy za mało żołnierzy – powiedział młody Rzymianin tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Będą osłaniać nasz odwrót i bronić uchodźców.

Optio wytrzeszczył oczy.

–  Ilu ma ruszyć z wami?

–  Ty i jeszcze jeden żołnierz. Razem będzie nas pięciu zdolnych do walki mężczyzn.

–  Za mało. To jest…

–…rozkaz! Zrozumiano!? – wrzasnął Flawiusz. Na jego zaczerwienionej twarzy widać było jasną bliznę przecinającą prawą kość policzkową. Podoficer skinął głową, a jego usta utworzyły cienką linię między głębokimi bocznymi fałdami. 

–  Mogę wam towarzyszyć? – Berus wystąpił krok naprzód. – Dopóki dzierżę miecz w dłoni, nikt się do was nie zbliży.

Mężczyzna w białej tunice zerknął na niego zdziwiony, a potem się uśmiechnął.

–  Tak myślę. Chodź! – odwrócił się do optio. – Rozkaż swoim ludziom bronić uchodźców. Znasz tutejszą okolicę? 

Podoficer zaprzeczył ruchem głowy. Flawiusz znów popatrzył na blondyna:

–  A ty?

Berus przytaknął.

–  Tak, moja rodzina należy do Letów, których cesarz osiedlił na tych ziemiach.

–  Znakomicie – kurator wskazał ku jeźdźcom, którzy otoczeni ludzką gromadą prawie do nich dotarli. – Objaśnij im drogę i wyznacz miejsce, gdzie będziemy mogli się spotkać dziś wieczorem.

W oddali rozległy się głuche ryki – okrzyki wojenne, którymi Frankowie wprawiali się w bojowy szał i zastraszali swoich przeciwników.

Primus w pośpiechu pomógł tęgawemu Galowi osiodłać dwa zapasowe konie, które truchtały za wozem, a potem wręczył mu miecz. Olus przeciągnął palcem po klindze i uśmiechając się, przeciął ze świstem powietrze.

–  Nadaje się. Siekanie mięsa to też dobre zajęcie dla kucharza!

Berus rzucił jeźdźcom kilka słów, a potem biegiem ruszył do swojego konia, ale słysząc za sobą zdyszany oddech, odwrócił się. Spieszyła za nim młoda kobieta w podartej czerwonej pelerynie z wełny, łopoczącej na jej ramionach. Miała jasnobrązowe włosy i zadarty nos, a do piersi przyciskała małego chłopca. Wymachując rękami, blondyn próbował zawrócić ją do gromady, ale minęła go, zmierzając prosto do kuratora, przed którym upadła na kolana.

–  Panie, pomóż mi!

Rzymian spoglądał na nią ze zmarszczonym czołem.

–  O co chodzi?

–  Weź go! – niczym dar ofiarny wyciągnęła ku niemu swoje dziecko. – Ma na imię Flawiusz.

Kurator cofnął się o krok, przeciągając dłonią po dwóch krzyżujących mu się na czole lokach.

–  Co to ma znaczyć? Przecież zostawiam wam eques do obrony!

–  Błagam! – mająca niewiele więcej niż dwadzieścia lat niewiasta podniosła się z klęczek. – Powierzam wam mojego syna. Rozumiecie przecież, jak czuje się sześciolatek przeżywający napaść barbarzyńców…

Berus podszedł bliżej, spoglądając pytająco na kuratora, który zbył go gestem ręki.

–  Kim jesteś?

–  Mam na imię Faustyna. Zostałam wyzwolona przez rodzinę Sekundów…

Wydawało się, że młody Rzymianin w todze zamienił się w posąg. Blondyn patrzył na niego, jakby oczekiwał na rozkaz.

–  Mam ją…

– Nie! – wrzasnął kurator. –  Wsiadaj na konia!

–  Przeklęty zarozumialec! – wysyczał żołnierz bezgłośnie, ruszając z miejsca. Kątem oka dostrzegł, jak kurator zamienia z kobietą kilka słów, bierze od niej dziecko, podaje je przez zasłonę do powozu, a potem podbiega do rumaka i wspina się na siodło.

Siedzący na koniu Berus przyglądał się, jak kobieta biegnie ku grupie uchodźców. Mała, ale jędrna i kształtna. Być może coś na później – jeśli, oczywiście, będzie jeszcze przy życiu…

–  Ruszamy! – kurator machnął na woźnicę. Rozległ się trzask z bicza i pojazd, szarpnąwszy, ruszył z miejsca. Zawieszone na rzemieniach nadwozie kołysało się niczym statek na falach, zasłony łopotały. Berus skierował bliżej swojego rumaka, teraz mógł dostrzec siedzącą we wnętrzu kobietę. Wymienili spojrzenia, a żołnierzowi wydało się, że dziękowała mu uśmiechem.

Jeszcze przez chwilę słyszeli okrzyki i odgłosy walki, gdy pojazd w otoczeniu pięciu jeźdźców z łoskotem potoczył się lekko spadzistą drogą, aż spod żelaznych okuć kół posypały się iskry.

Berus uśmiechnął się do siebie. Choć dzień rozpoczął się kiepsko, to dalszy rozwój wypadków zapowiadał się całkiem obiecująco.

Jednak następne godziny były prawdziwym koszmarem. Kurator bez litości wszystkich popędzał. Galopował przodem w towarzystwie optio, po bokach pojazd ochraniali Berus i Primus, natomiast Olus stanowił straż tylną. Przy najmniejszym podejrzeniu – byle ruchu w zaroślach, spłoszonej zwierzynie, jakimkolwiek odgłosie – młody Rzymianin chwytał za łuk i założywszy strzałę na cięciwę, wypatrywał niebezpieczeństwa. Pozostali mężczyźni co rusz dobywali mieczy, w każdej chwili gotowi odeprzeć atak hordy wrzeszczących napastników. Ale wokół rozlegało się jedynie ćwierkanie ptaków, więc po chwili wsłuchiwania się opuszczali broń. Kilkakrotnie dotarli do rozstajów dróg, gdzie pytające spojrzenia wędrowały ku Berusowi, który z udawaną pewnością siebie wskazywał kierunek. Ale i on stracił orientację, kiedy idąca z zachodu ławica szarych obłoków przesłoniła tarczę słońca. Zaczął zapadać zmierzch, gdy droga szerokim łukiem poprowadziła ich przez leśny ostęp. Musieli zsiąść z koni i chwycić za szprychy, aby wyciągnąć wóz z łożyska potoku, gdyż zmęczone zwierzęta z trudem wlekły się do przodu.

–  Przenocujemy tutaj – rozkazał kurator. – Mamy wodę i trudno nas tu będzie wypatrzyć.

Wspólnymi siłami przepchali powózdo miejsca, gdzie zaraz obok drogi była w lesie przecinka. Wysokie, drobnolistne paprocie otaczały kołem niewielką łączkę, na której widniał czarny krąg paleniska po starym ognisku. Wyczerpani mężczyźni z ulgą usiedli na kępach trawy.

Berus siedział przez chwilę, czekając, aż wróci mu spokojny oddech. Wiedział, że wcale nie byli tutaj sami, jak zakładał Rzymianin. Od półtorej mili zauważał tajemne znaki swojego szczepu; świeżo nadłamane gałązki zdradzające, że w pobliżu musiało się ukrywać czterech mężczyzn. Za mało, aby pokonać podróżnych, dopóki on był po ich stronie. Bez niego byłoby pięciu przeciwko czterem, nie wliczając kucharza. Ale kiedy pozostali zasną…

–  Nie, Olusie, nie możemy zapalić ognia – w głosie kuratora słychać było zmęczenie. – Nie możemy ryzykować, że zdradzi nas dym.

Rudawy Gal skinął głową, schował krzemień, po czym sięgnął do kosza po płaskie chleby, które obłożył plastrami kiełbasy i podał siedzącym. W tym momencie otworzyły się drzwi pojazdu, wyskoczyli z niego obcy chłopiec i Aqmat. Na błękitnej sukni miała jasnobrązowy wełniany płaszcz, a w ręku trzymała wyściełany kosz, w którym spało niemowlę. Pasemka włosów przesłaniały jej twarz, miała podkrążone oczy, lecz kiedy odstawiła kosz obok wozu i podeszła do mężczyzn, w jej ruchach widziało się sprężystość dzikiego kota.

Berus spojrzał na nią i wiedział, że musi mieć tę kobietę. Odsunął się nieco, robiąc jej miejsce, ale ona usiadła obok Flawiusza i pocałowała go w policzek. Chłopiec przysiadł koło niej, wsunął sobie do ust kawałek chleba, a jego oczy lustrowały żywo krąg małomównych dorosłych. Gdy zapadł szaroniebieski półmrok, Olus spojrzał na kuratora, który skinął przytakująco. Gal podszedł do pojazdu i po chwili wrócił, niosąc małą beczułkę oraz lampę oliwną. Wkrótce też migoczący płomień wycinał w ciemności drżący krąg blasku, w którym mężczyźni siorbali rozcieńczone wodą wino.

–  Gdzie są nasi towarzysze? – zapytał optio, obrzucając podejrzliwym wzrokiem Berusa. – Opisałeś im przecież drogę.

Blondyn przytaknął, drapiąc się po zarośniętym karku wystającym ze skórzanego kubraka.

–  Opisałem. Ale nie wiem, gdzie są.

–  Wydaje mi się, że jechaliśmy za szybko – wtrącił się Flawiusz. – Jeśli nie porzucili uchodźców, to nie mieli szans, aby nas dogonić.

Zapadło milczenie. Berus otworzył usta, ale ostatecznie nic nie powiedział. Skoro nikt nie wspomniał o innej możliwości…

Kurator pociągnął łyk napitku i spojrzał na rosłego żołnierza.

–  Ty przecież znasz tę okolicę. Gdzie jesteśmy?

–  Trudno powiedzieć.

Flawiusz zmarszczył brwi.

–  Jaka jest następna mieścina?

Berus przymknął oczy, udając, że uwiera go but. Pozostali nie mogli się domyślić, że nie ma pojęcia. 

–  Pewnie… Ad decem – wymruczał. – Stamtąd jest już tylko parę mil do Augusta Treverorum. 

–  Powiedziałbym dziesięć – warknął optio. – Inaczej pewnie tak by się nie nazywała. 

Flawiusz zaprzeczył, potrząsając głową.

–  Ad decem leży na wschód od Mozeli, a my nie przekroczyliśmy rzeki.

–  Kilkaset kroków stąd widziałem przy drodze kamień milowy – podoficer szyderczo patrzył na blondyna. – Jutro rano ktoś, kto umie czytać, mógłby pójść i zobaczyć, podczas gdy ten tutaj miałby okazję choć raz porządnie się umyć. – Wyciągnął wytatuowaną rękę z kubkiem w stronę Olusa, a ten napełnił go skwapliwie. –  Co się tyczy rzymskiej cywilizacji, to nasz Frank przez rok bycia kawalerzystą niewiele się nauczył. – Pociągnął mocno z kubka i otarł sobie wąsy. –  No więc, kiedy Berus – Bryt ściszył głos, rozglądając się wokoło, jak gdyby w obawie przed podsłuchującymi – kiedy ten dzielny żołnierz po raz pierwszy ściągnął w baraku obozowym buty, jego kamraci mieli spontanicznie zrobić kolektę, żeby umożliwić mu skorzystanie z term!

Rozległy się gromkie śmiechy, do których dołączył bekliwy głos woźnicy. Nawet Olus wydał z siebie kilka bulgoczących dźwięków, zaraz jednak zamilkł, widząc zakłopotaną minę Primusa.

Przerywane dziecięce kwilenie przyciągnęło uwagę wszystkich, tak że nikt nie zważał na Franka, który zacisnął pięści i podniósł się z miejsca.

–  Aleksandrze, co się dzieje? Obudzili cię? – kobieta stała obok pojazdu, kołysząc niemowlę wymachujące rączkami. – Cichutko, nie płacz, zaraz dostaniesz jeść. 

Rozpięła suknię i podała dziecku pierś. Zadowolony malec zamlaskał. Kobieta lewą ręką sięgnęła do wnętrza powozu, aby wyciągnąć kawałek płótna.

–  Muszę chyba pójść z nim do potoku.

–  Ale nie sama – optiowyprostował się nieco. – Nikt nie powinien opuszczać obozu bez eskorty. – Wskazując kubkiem na Berusa, dodał: – Weź miecz i idź z nią.

Berus skinął głową i niedbałym gestem podniósł do góry rękę, zasłaniając sobie twarz, tak by nikt nie zauważył na niej wyrazu złośliwego zadowolenia. Schylił się po broń i wąską spadzistą ścieżką ruszył w ślad za niewiastą. Po kilku krokach jego wzrok przywykł do ciemności boru, a gdy usłyszał szmer wody, dostrzegł również zarys postaci Aqmat. Klęczała na brzegu strumienia, a ciche popłakiwanie świadczyło, że myje malca. W świetle gwiazd migoczących na nieboskłonie nad przecinką pod wełnianą suknią mógł dostrzec zarys jej ud. Już sama myśl o tym, że musi tylko podejść do niej od tyłu i podciągnąć w górę luźny materiał, aby twardymi palcami poczuć miękkość jej skóry, sprawiła, że poczuł nieomal bolesne podniecenie. 

Po omacku wyciągnął przed siebie prawą stopę, aż poczuł miękkość kępy mchu, po czym przeniósł ciężar ciała do przodu. Na chwilę zamarł w bezruchu. Lekki wiatr poruszył listowiem drzew. Rozległo się hukanie puszczyka, a po chwili odzew drugiego. Wiedząc, co oznaczają, Berus uśmiechnął się szyderczo i wyciągnął ręce.

Nagle kobieta poderwała się w górę, odwracając się ku niemu. Przez chwilę mierzyła wzrokiem czarną sylwetkę wyrastającą za nią z ciemności, a potem zaśmiała się.

–  Ach, to ty. Nieomal się wystraszyłam.

Słysząc ton jej głosu, mężczyzna poczuł przelatujące mu po plecach ciarki. W ułamku sekundy przypomniał sobie wydarzenie, które przeżył przed wieloma laty i od tego czasu próbował wymazać je z pamięci. Zdarzyło się to w Germanii, na północny wschód od wielkiej rzeki, w pagórkowatej krainie, którą Rzymianie zaczęli przecinać siecią budowanych dróg i warowni, zanim zmiotła ich nawałnica germańskich szczepów. Berus wraz ze swoim najlepszym przyjacielem wybrali się na łowy na rysia. Wkrótce ich oszczepy śmiertelnie ugodziły wytropioną dorodną samicę z długimi pędzelkowatymi uszami. Ale wielki kot wlókł się jeszcze przez zarośla, ciągnąc za sobą krwawy ślad i zdyszanych myśliwych. Kiedy wreszcie udało im się dopaść ofiary, dojrzeli miauczące młode tulące się do matki, która bezsilnie legła na trawie. Trzymając w ręku sztylet, przyjaciel Berusa pochylił się z uśmiechem, aby ją dobić. Widok pokrytego cętkowatą sierścią futra miał być ostatnim, jaki zobaczył w życiu. Zlana posoką bestia zerwała się z miejsca niczym błyskawica. Powietrze przecięła uzbrojona w rozcapierzone pazury łapa, godząc młodzieńca prosto w twarz. Ten z przeraźliwym wrzaskiem odskoczył w tył, przyciskając do oczu dłonie, a spomiędzy palców lała mu się ciurkiem krew.

Blondyn dokładnie zapamiętał tę chwilę. Kobiety ze swoim potomstwem były gwałtowne, nieobliczalne i budziły grozę.

– Chciałem tylko zapytać, czy mogę pomóc – wyjąkał, opuszczając ramiona. Skoro tym razem się nie powiodło, trzeba będzie zabrać się do rzeczy inaczej. Może i nawet dobrze się stało. Będzie miał okazję jeszcze wyrównać stare porachunki.

–  Możesz wyżąć to mokre płótno – kobieta wskazała na pobliski pniak. Mężczyzna pochylił się i ciszę przeciął cichy plusk wody, podczas gdy Aqmat podniosła małego Aleksandra i ruszyła ścieżką w stronę obozowiska. Nienawidzący niemowląt Berus ruszył w milczeniu za nią, aż osiągnęli rozświetlony przez lampę krąg.

Kurator podniósł się z miejsca, objął ramieniem małżonkę i ziewnął.

–  Jesteśmy zmęczeni i powinniśmy wcześnie udać się na spoczynek. Kto stanie na straży?

–  On jako pierwszy – wyciągnięty na ziemi optiowskazał palcem Berusa. – Po trzech godzinach ma mnie zbudzić. Ale potrzebujemy jeszcze jednego.

–  Ja się zgłaszam – Primus również wyglądał na zmęczonego. – Tylko jak bez zegara słonecznego będziemy wiedzieli, kiedy nadejdzie pora?

Przez chwilę panowało milczenie.

–  Wśród rzeczy, jakie odziedziczyłem po Ulixesie, była też klepsydra – Flawiusz podszedł do powozu i po krótkich poszukiwaniach wrócił, niosąc małe naczynie z brązu z zaznaczonymi kreskami podziałki. – Wystarcza na godzinę, trzeba więc dolewać wody. 

Przechylił dzbanek, napełniając chronometr. Berus wziął przyrząd i usiadł koło lampy, natomiast kurator wraz z żoną zniknęli we wnętrzu powozu. Primus i rudawy Gal, którego imienia Berus jakoś nie mógł zapamiętać, ułożyli się pod spodem, zawinąwszy się w derki. Woźnica już dobrą chwilę temu przyłączył się do swoich podopiecznych; regularne, raz głośniejsze raz cichsze chrapanie przypominało cykanie olbrzymiego świerszcza. 

–  Punktualnie po trzecim napełnieniu, nie wcześniej! – przypomniał optioi ziewając,wskazał brodą na klepsydrę. – Jak się nie wyśpię, to mam potem kiepski dzień. Jasne?

–  Tak, panie – odparł Berus i dodał: – Zrobię, co tylko w mojej mocy, żebyście jutro nie byli zmęczeni!

Już wiedział, jakie podejmie kroki.

Ciche kwilenie dziecka wyrwało Aqmat ze snu. Przez chwilę nie wiedziała, co się stało ani gdzie jest. Dopiero gdy usiadła i całe wnętrze zakołysało się lekko, przypomniała sobie wydarzenia z poprzedniego dnia: napaść, ucieczkę, obozowisko w lesie, a potem nocleg w ciasnym wnętrzu powozu. Koło niej rozlegało się ciche pochrapywanie męża. Ostrożnie, aby go nie obudzić, odsunęła na bok zasłonę w otworze okiennym i próbowała przeniknąć mrok nocy. Przez korony drzew wyciągających swe gałęzie ku granatowi nieba przebijało światło księżyca. Kilka kroków dalej dostrzegła zarys ciała otulonego w derkę żołnierza. Przez chwilę obserwowała nieruchomą scenę, a potem ułożyła się z powrotem, wracając myślami do przeszłości. 

Przed czterema laty, w Palmirze, jej przeznaczony do wyścigów wielbłąd spłoszył muła jakiegoś cudzoziemca. Gdyby jej ktoś wówczas powiedział, że ona, córka bogatego kupca, zostanie żoną tego młodego człowieka, który wstając, otrzepywał się właśnie z kurzu, to pewnie wybuchnęłaby śmiechem. Ale koleje losu potoczyły się zgoła inaczej…

Dłonią sięgnęła ku pierwszemu upominkowi, jaki Flawiusz kupił jej w Babilonie. Była to stara kamienna pieczęć o cylindrycznym kształcie, którą od tego czasu nosiła na rzemyku na szyi. Przypomniała sobie podróż do Persji, grozę wydanego przez bogów sądu, spotkanie z ojcem Flawiusza i wspólną ucieczkę.

Jakże byli szczęśliwi, gdy dotarli wreszcie do Rzymu, a Flawiusz uściskał serdecznie Ulixesa, starszego już człowieka, którego ironiczne podejście do świata zafascynowało ją nie mniej niż jego błyskotliwa inteligencja. Okrutna śmierć bliskiego przyjaciela położyła się cieniem na wszystkim, tak że nie ucieszyło jej nawet wyniesienie męża do godności kuratora. Dopiero narodziny syna przepędziły ponure myśli. A teraz, w pobliżu miasta, nad którym cesarz ustanowił go odpowiedzialnym za finanse, kapryśny los spłatał im takiego figla.

Kolejny raz dało się słyszeć ciche kwilenie. Aqmat odwróciła się, podając dziecku pierś, aż się nasyciło i znowu usnęło. W chwilę potem wstała. Musiała zażyć nieco ruchu, wyjść z ciasnego wnętrza na nocny chłód. Ponownie odsunęła zasłonę, ale na zewnątrz nic się nie zmieniło. Starając się nie hałasować, żeby nie wybić ze snu śpiących mężczyzn, otworzyła drzwi i wyszła na zewnątrz. W napięciu wsłuchiwała się w ciche szmery i trzaski, jakimi rozbrzmiewały leśne ostępy, jak gdyby mruczało jakieś żywe stworzenie. Kiedy dotknęła stopą wilgotnej od rosy trawy, wzdrygnęła się nieco, ale zaraz zaczerpnęła głęboko aromatycznego leśnego powietrza, spoglądając w niebo. Księżyc skrył się za postrzępionym obłokiem, rozjaśniając jego nierówne krawędzie żółtawym blaskiem.

Aqmat od dzieciństwa lubiła patrzeć na rozmigotany światłem gwiazd firmament. Tutaj zaś, nad zielonymi wzgórzami jej nowej ojczyzny, nieboskłon nigdy nie jaśniał taką przejrzystością, nawet wtedy, gdy nie spowijały go szare chmury. Choć nie odczuwała przed nim lęku, to jednak las miał w sobie coś obcego i przejmującego grozą. Była szybka i zwinna, a poza tym zawsze nosiła przy sobie sztylet, którym z odległości dziesięciu kroków potrafiła rozszczepić grubą na palec gałązkę. Jak dotąd jednak nie zdarzyło się, żeby ktoś odważył się nastawać na nią.

Przez ten czas jej oczy przyzwyczaiły się do ciemności, zlustrowała więc całą polanę. Sądząc po kształcie, bezgłośnym śpiącym mógł być jedynie optio. Tylko gdzie podział się ten zwalisty blondyn gapiący się na nią ciągle wzrokiem wiernego psa?

Kiedy księżyc powoli wysunął się zza chmury, w zdeptanej trawie Aqmat dojrzała leżącą klepsydrę. Schyliła się, aby ją podnieść – była pusta. Najwidoczniej Berus poszedł napełnić dzbanek. Myśl o wodzie sprawiła, że poczuła pragnienie, więc ruszyła ścieżką ku strumieniowi. Ale i tam nie spotkała nikogo. Pokiwała głową. Chociaż nie bardzo wierzyła, że grozi im jakiekolwiek niebezpieczeństwo, to jednak za taką nieostrożność strażnikowi należała się rano porządna bura.

Przykucnęła, pijąc chciwie wodę ze złożonych dłoni, bo wypite wieczorem wino okazało się dosyć ciężkie. Kiedy ponownie się wyprostowała, rozmiękła ziemia ustąpiła pod jej prawą stopą. Aqmat zatoczyła się do przodu, próbując jeszcze szukać oparcia w łożysku strumienia, ale pośliznęła się na omszałym kamieniu i upadła.

Oszołomiona nieco uklękła w cicho szemrzącej wodzie. Czując w lewej kostce przenikliwy ból, jęknęła. Nie odważyła się jednak wołać o pomoc. Wstyd czy lęk – sama nie wiedziała, co ścisnęło ją za gardło. Obmacując otoczenie, podniosła się z trudem. Coś brzęknęło, ale nie zwróciła na to uwagi. Niczym ranne zwierzę wyczołgała się na spadzisty brzeg, czepiając się korzeni drzew. Potem, kuśtykając, ruszyła wzdłuż ścieżki. Czuła klejący się jej do nóg ociekający wodą materiał sukni.

Odetchnęła dopiero gdy dostrzegła, że drzewa się przerzedzają, lecz zamiast obozowiska wyrosła przed nią ciemnoszara wstęga drogi. Zaskoczona, stanęła na chwilę w bezruchu, a potem potrząsnęła głową, wymyślając sobie za brak uwagi. Najwidoczniej poszła dalej wzdłuż ścieżki, która przecinała łukowatą drogę!

Już chciała zawrócić, gdy pod czyimiś stopami zachrzęścił żwir. By lepiej się przyjrzeć, odsunęła na bok gałązkę. Ostrożnym krokiem nadchodziło kilku mężczyzn poszeptujących między sobą przytłumionymi głosami. Nie rozumiała wprawdzie ani słowa, ale zarys zwalistej postaci Berusa uspokoił ją nieco i przez chwilę myślała nawet, że napotkawszy zagubioną eskortę, sprowadza ją do obozowiska. Gdy jednak nieznajomi podeszli bliżej i dostrzegła germańskie nogawice, a także niejednolite uzbrojenie, żołądek ścisnął jej strach, a serce waliło jak młot: musi zdążyć przed nimi…

Utykając, ruszyła z powrotem, starając się nie myśleć o bólu w nodze, byle dalej. Sucha gałązka trzasnęła jej pod nogami. Teraz przez strumień, byle tylko nie upaść. Wspięła się na przeciwległy brzeg. Szybciej! Potknęła się o korzeń, jeszcze parę kroków! Wreszcie pojawiła się polana rozjaśniona światłem księżyca. Ciężko oddychając, wyszła na łąkę. Po napastnikach ani śladu!

Teraz trzeba szybko zbudzić mężczyzn, najpierw optio. Żołnierz wciąż jeszcze spał. Aqmat pochyliła się, cicho podeszła do leżącej postaci i wyszeptała: 

–  Obudź się!

Żadnej reakcji.

Położyła mu rękę na ramieniu, potrząsając lekko.

Podoficer nie poruszył się. Czyżby wypił aż tyle wina?

Jej głos stał się bardziej natarczywy, a potrząsanie mocniejsze: 

–  Wstawać, niebezpieczeństwo!

Na próżno.

Zrozpaczona uklękła i chwyciwszy go za podbródek, poruszyła kilkakrotnie wąsatą głową na boki, powtarzając: 

– Wstawać, niebezpieczeństwo! 

Ale i to nie przyniosło żadnego skutku. Szczęka Bryta opadła w dół. Nie dowierzając własnym oczom, gapiła się na rozwarte w bezgłośnym krzyku usta, gdy poczuła coś wilgotnego. Powoli uniosła rękę. Blask księżyca oświetlił jej palce. Były lepkie i czerwone. Tak czerwone, jak szerokie cięcie na szyi legionisty.

Przez chwilę młoda kobieta była bliska płaczu, ale zagryzła wargi i ból ją otrzeźwił. Zebrała myśli i uspokoiła się. Podbiegła do powozu i potrząsając za ramiona, zaczęła budzić leżących pod nim zawiniętych w derki Primusa i Olusa. Nie odważyła się dotknąć ich głów w obawie, że znowu poczuje straszliwą wilgoć. Po kilku chwilach, które wydawały się trwać całą wieczność, Primus odchrząknął i usiadł, a w jego ślady poszedł również Olus. 

–  Co się dzieje, dlaczego…

–  Psst! – Aqmat położyła palec na ustach. – Musimy się bronić, chcą nas napaść.

Następnie wyczołgała się spod powozu i otworzyła drzwi, aby obudzić męża. 

–  Flawiuszu, obudź się, napad!

Szeleszczące odgłosy, żadnych pytań, tylko mrukliwe:

– Już idę.

W tym momencie Aqmat ogarnęło tak tkliwe uczucie miłości, że nieomal zapomniała o niebezpieczeństwie. Jeszcze nigdy nie była tak szczęśliwa, że wyszła za niego za mąż. Musiała wytrzeć sobie oczy, więc odwróciła się, żeby nie myślał, że może się boi. Najszybciej jak tylko mogła pokuśtykała do zwłok optio, aby wziąć jego miecz, ale jej ręce daremnie przeczesywały trawę. Dalej wypadki potoczyły się bardzo szybko.

Dostrzegła ruch, zwaliste postaci zmierzające ku polanie od strony drogi, błyszczący w świetle księżyca metal, usłyszała tupot nóg i zdyszane głosy. Pierwszy okrzyk, jeden z napastników potknął się i runął jak długi na ziemi – dopiero później miała się dowiedzieć, że Olus podłożył mu gałąź pod nogi. Zaraz też łąka napełniła się odgłosami kroków i szczękiem błyskających kling. Mogła rozpoznać Primusa prowadzącego miecz z zabójczą pewnością, jaką może dać jedynie służba w legionach. Olus dzierżył w dłoni kuchenny nóż, wściekle dźgając powietrze wokół napastnika wymachującego przed nim pałką. Zwrócony plecami do wozu Flawiusz odpierał gwałtowne ataki Huna o długich blond włosach.

Jej uwagę przykuł leżący na ziemi napastnik, podnoszący teraz znad starego paleniska poczerniałą twarz, i dłonią sięgnęła ku biodru. Sztylet, gdzie podział się sztylet? Drżącymi rękoma przeciągnęła po sukni, ale broń, którą nosiła przy sobie od wczesnej młodości, zniknęła. Brzęk przy potoku, na który nie zwróciła uwagi…

–  No, moja gołąbeczko, potrzebujesz obrońcy?

Odwróciła się gwałtownie, stając oko w oko z Frankiem.

–  Berus, co to ma...

Blondyn, który znowu nałożył swój pancerz, roześmiał się, przyciągając ją do siebie mocarnymi łapskami.

–  Ty wiesz, co to ma znaczyć. Przecież też tego chcesz! – okolone szczeciniastym zarostem usta zbliżyły się ku jej twarzy, poczuła kwaśny od wina oddech.

–  Nie! – krzyknęła – nie, nie! – zanim przypomniała sobie, co w takiej sytuacji radziły czynić doświadczone kobiety. Kolano zabolało ją po ciosie, ale napastnik zgiął się z jękiem, zostawiając ją w spokoju. Cofnęła się parę kroków, aż potknęła się o leżącego nieprzyjaciela próbującego zetrzeć sobie z twarzy resztki popiołu i straciła równowagę. Upadając, zobaczyła, jak trafiony pałką Olus osuwa się na ziemię. Jego przeciwnik zwrócił się teraz ku Flawiuszowi, podczas gdy Aqmat rozpaczliwie próbowała czołgać się w kierunku męża. Niestety, jakaś ręka schwyciła ją za bolącą kostkę, trzymając niczym dyby. Bezsilnie przyglądała się, jak zgięty w pół Berus wlecze ją dopowozu, błyskając mieczem. Flawiusz próbował odskoczyć od napastnika i przez chwilę stracił z oczu mężczyznę z pałką. Celny cios w głowę sprawił, że i on rozciągnął się bezwładnie na trawie. Muskularny blondyn zniknął we wnętrzu powozu, a chwilę później ukazał się, trzymając w lewej ręce płaczące zawiniątko, zaś w prawej uniesiony miecz. 

–  Aleksander! Nie skrzywdź go! – jęknęła Aqmat, wyciągając ręce w kierunku dziecka. Również Primus zorientował się w sytuacji, dlatego opuścił klingę, a potem odłożył broń na ziemię.

Przez moment panowała głucha cisza przecinana jedynie łkaniem dziecka, a potem zabrzmiał śmiech Berusa. Grzmiący, chrypliwy, porykujący odbijał się echem na polanie, gdy Aqmat straciła przytomność.

Wilgotne źdźbła trawy na twarzy. Zapach grzybów. Ból w kostce. Trzask palącego się drewna, dym, obce głosy – Aqmat powoli odzyskiwała świadomość. Usłyszała Berusa głośno domagającego się wina. Użył łacińskiego słowa, gdyż Germanie nie mieli własnego, ale reszty rozmowy Aqmat nie udało się zrozumieć. Wychowała się na palmirskiej aramejszczyźnie, umiała dobrze porozumiewać się po grecku i łacinie, radziła sobie nawet z arabskim, jakim posługiwali się podróżujący w karawanach kupcy. Przez wzgląd na ojca mówiła też trochę w parsioraz po galijsku, w języku swojej matki, którego często używała w rozmowach z Olusem.

Rudawy Gal uśmiechał się wprawdzie, gdy używała wyrażeń, które wydawały mu się przestarzałe lub zbyt napuszone, ale wystarczyło, żeby raz ją poprawił, a zapamiętywała odpowiednie słowo.

W tym wypadku jednak zdawało się to na nic, gdyż napastnicy posługiwali się germańskim dialektem. Być może rozumiał go Flawiusz, znający nie tylko łacinę i grekę, lecz także, dzięki germańskiej matce – język Swebów. 

Flawiusz? Aleksander? Co się stało? Wracająca powoli pamięć sprawiła, że na czoło wystąpił jej zimny pot. Otworzyła oczy i wspierając się na łokciu, próbowała sprawdzić, co się wokół niej dzieje. Mrok nocy rozjaśniał blask buchającego płomieniami ogniska, wokół którego siedziało czterech mężczyzn. Piąty, witany głośnymi wiwatami, wracał właśnie, trzymając pod pachą antałek wina.

Gdy chciała wstać, poczuła, że związano jej nogi, tak że z trudem mogła tylko usiąść. W półcieniu, obok powozu, dostrzegła cztery leżące postaci. Myśl o tym, że mogły podzielić los optio, który nadal spoczywał na łące przykryty kocem, odebrała jej oddech. Dopiero po chwili zauważyła nałożone im więzy i zdrowy rozsądek podpowiedział jej, że nie zwykło się przecież pętać nieboszczyków.

Tylko gdzie podziali się Aleksander i ten obcy chłopiec, również o imieniu Flawiusz? Na łące walały się części bagażu wyrzucone z wozu przez plądrujących: obok sterty ubrań leżały drewniany ceber, w którym zwykła kąpać syna, lampy oliwne, woreczki z przyprawami i naczynia kuchenne. Jej pudełko z kosmetykami stało wpółotwarte na skrzyni, do której spakowali spuściznę po Ulixesie. Ku wielkiej uldze tuż koło siebie rozpoznała własność Flawiusza, kasetę z brązu na lekarstwa, kilka szklanic i trzy amfory z garum zakupione w południowej Galii. Po dzieciach natomiast nie było ani śladu…

Aqmat uklękła, spoglądając na pijących przy ogniu mężczyzn, gwałtownie gestykulujących i dyskutujących coraz głośniej, po czym zawołała, machając przy tym ręką.

Odwrócili głowy, a dwóch się podniosło i krocząc przez łąkę, podeszło do niej. Berusowi towarzyszył wysoki Germanin o długich jasnych włosach, którego młody głos zdradzał jednak, że przywykł już do rozkazywania.

–  Ty jesteś Aqmat? – zapytał nie najgorszą łaciną. – Wstań!

–  Najpierw mnie rozwiążcie. Chyba że się mnie boicie... – kobieta wskazała na rzemienie krępujące jej stopy.

–  Dano wam jakieś imię? 

–  Askaryk – mruknął Germanin, gestem dając znak Berusowi, który się pochylił, rozwiązał pęta i nagle przygarnął ją do siebie.

–  Ta gołąbeczka jest moja! 

Aqmat na próżno próbowała uwolnić się z jego objęć – Frank trzymał ją tak mocno, że prawie nie mogła się ruszyć.

–  Zostaw ją! – warknął drugi z mężczyzn. – U nas dzielimy się łupem!

Ociągając się, Berus rozluźnił uścisk, a Aqmat uwolniła się z jego objęć i pokuśtykała w stronę ognia.

–  Gdzie jest mój syn?

Wszyscy popatrzyli na nią zdumieni, a potem mały człowieczek uśmiechnął się z zakłopotaniem, wskazując na stojący obok niego wyściełany kosz, którym poruszał kołyszącymi ruchami. Uspokojona Aqmat dostrzegła w nim śpiące dziecko, a nieco dalej obcego chłopca. Krępy napastnik skinął na nią, by zajęła wolne miejsce przy ognisku. Kobieta usiadła, możliwie jak najdalej od Berusa, który wyrywał teraz z ziemi źdźbła trawy, rwąc je na kawałki, i gapił się na nią ze złością.

–  Chcę pierwszy dostać tę rzymską flądrę – wycedził przez zęby po łacinie. – Jak skończę, wy możecie się nią zająć!

Długowłosy młodzieniec o imieniu Askariusz potrząsnął przecząco głową.

–  To nie nasz obyczaj. Jutro przyjrzymy się zdobyczy, a potem podzielimy. Taka urodziwa sztuka jest wiele warta… – łyknął wina, taksując Aqmat wzrokiem, a ją przeszedł lodowaty dreszcz. – Nietknięta przyniesie nam sporo złotych dukatów. Zwłaszcza jeśli nasz wódz weźmie ją do zabawy w łożu!

–  Jaki wódz? – Berus zerwał się na równe nogi i zacisnąwszy pięści, zalał rozmówcę potokiem frankońskiej mowy, której młoda kobieta przysłuchiwała się w bezsilnym przerażeniu, nie rozumiejąc ani słowa. Podnieśli się również pozostali mężczyźni, sięgając po swoje sztylety. Przez chwilę wyglądało na to, że rzucą się na siebie, ale ostry głos długowłosego przywołał ich do porządku.

Wreszcie usiedli z powrotem przy ogniu, dyskutując zawzięcie, aż na koniec Askariusz przywołał Aqmat do siebie.

–  Jesteśmy głodni. Umiesz gotować?

Kobieta przytaknęła.

–  Owszem, ale nie orientuję się, co jest w naszych zapasach. – I wskazując na związanego Olusa, dodała: – To nasz kucharz. Jeśli go rozwiążecie…

Germanin potrząsnął głową. 

– Koniec wygodnego życia. Zabieraj się do roboty, bo inaczej…

Zauważył, jak Aqmat z gniewem wbija wzrok w ziemię, więc podniósł się, kiwnięciem dłoni każąc jej pójść kilka kroków ze sobą, po czym ściszył głos.

–  Wydaje mi się, że nie pojmujesz swojej sytuacji – sięgnął do pieczęci na jej szyi i wziął ją do ręki. Przez chwilę przyglądał się lwu zabijającemu byka, po czym wypuścił pieczęć z palców i dłonią podniósł jej brodę, aż ich spojrzenia się spotkały. – Osobiście wolę kobiety, które mnie pożądają. A tych nie brakuje.

Aqmat musiała niechętnie przyznać, że nie jest to tylko czcza przechwałka. Frank liczył sobie nieco więcej niż siedemnaście wiosen. Odważna twarz z błękitnymi oczyma, wypielęgnowana broda okalająca zdradzający energię podbródek, muskularne ciało i władcze zachowanie z pewnością kusiły wiele dziewcząt. Askariusz dostrzegł jej wzrok i uśmiechnął się.

–  Nie zależy mi na kobietach rozkładających nogi, bo ostrze noża łechce je po szyi. Ale oni… – kiwnął głową ku grupie przy ogniu. – Szczególnie temu Berusowi bardzo na tobie zależy. Taka ślicznotka już mu się pewnie nie przytrafi. Jesteśmy częścią większego oddziału, ale wciąż wolnymi wojownikami, i niedawne głosowanie wypadło słabo – podniósł obie ręce, pokazując na prawej dłoni trzy, a na lewej dwa palce. –  I dlatego, moja pani – przy tych słowach pogłaskał Aqmat po policzku – dlatego nie wyszłoby ci na zdrowie, gdyby choć jeden z moich ludzi zmienił zdanie, i pożądanie zwyciężyło nad chciwością. Spraw, żeby się najedli i stali ociężali, bo inaczej stracę moją część złotych dukatów. Ty natomiast, no cóż…

Aqmat przełknęła ślinę.

–  Chętnie przygotuję wam posiłek. Proszę tylko, pozwólcie mi rozmówić się z kucharzem i zobaczyć mojego męża. Co zamierzacie zrobić z uwięzionymi?

Odpowiedzią był kpiący wzrok.

–  Dlaczego kobiety muszą być zawsze takie ciekawskie? Czy któryś z nich zna naszą mowę?

Aqmat już chciała potwierdzić i wspomnieć o Flawiuszu, ale zauważyła czujność na twarzy swojego rozmówcy.

–  Niestety nie – wyjąkała. – Ale wy przecież dobrze mówicie po łacinie, panie!

–  Trzeba znać język swoich wrogów. Na to Rzymianie są zbyt dumni. Dosyć gadania, bierz się do roboty! 

Kiedy kobieta pokuśtykała ku więźniom, długowłosy zawołał jeszcze za nią: 

–  I żadnych głupstw. Jeśli coś wprawia mnie w smutek, oznacza to kamienie na grobach dzieci, które za wcześnie odeszły do krainy cieni!

Na szczęście nie mógł w tej chwili dojrzeć wyrazu jej twarzy.

–  Flawiuszu, jak się czujesz?

Spętany podniósł głowę i uśmiechnął się.

–  Nie najgorzej, mam tylko guza i kilka draśnięć. Udało się umknąć któremuś z naszych?

–  Nie – Aqmat pokręciła przecząco głową, a potem wyszeptała: – Ale przynajmniej nie znaleźli naszych pieniędzy.

Była bardzo dumna ze swego pomysłu, by ukryć złoto ofiarowane jej przez ojca na wiano wraz z kilkoma dukatami Flawiusza w amforach z garum. Do cuchnącego sosu nie zajrzał żaden z plądrujących.

–  Jeszcze nie znaleźli – westchnął jej mąż. – Ale domyślają się, że znakomitsi podróżni, tacy jak my, muszą mieć tego więcej. Nie tak dawno usłyszałem, że jutro mają zamiar torturować jednego z nas…

–  Co z tym jedzeniem? – dobiegł ją głos od ogniska.

–  Zaraz będzie – odkrzyknęła Aqmat. Wysłuchała szybko kilku wskazówek Olusa i po chwili wróciła z koszem pełnym wiktuałów. Nie szczędziła trudu, nalewając im wino, żartowała z Germanami rozumiejącymi parę słów po łacinie, a tymczasem w myślach starała się gorączkowo ułożyć jakiś plan.

Gdy wszyscy się nasycili, usłyszała płacz Aleksandra. Zapytała więc, czy wolno jej teraz zatroszczyć się o dzieci.

Niedbałym ruchem dłoni Askaryk wyraził zgodę. Obcemu chłopcu podała kawałek kiełbasy, po czym wzięła niemowlę z kosza, przyłożyła je do piersi i spacerując po polanie, dźwięcznym głosem zaczęła śpiewać kołysankę.

–  Co tam skrzeczysz, co to za mowa? – wrzasnął na nią Askaryk.

Aqmat odparła uprzejmie: 

–  Wybaczcie, to język mojej ojczyzny. Boicie się, że rzucę na was czary?

Długowłosy pokręcił z oburzeniem głową, po czym zajął się rozmową ze swoimi ziomkami. Wydawało się to raczej mało prawdopodobne, ale nie wolno jej było ryzykować. Teraz miała pewność, że przywódca nie znał greki. Nieco później jej mąż zakasłał, wiedziała więc, że ją zrozumiał.

Kiedy niemowlę zasnęło jej na rękach, ułożyła je w koszyku i przysiadła się do obcego chłopca wpatrującego się w nią zaspanymi oczyma.

–  Jesteś jeszcze głodny, Flawiuszu?

–  Tak, ale nie nazywam się Flawiusz – usłyszała w odpowiedzi.

Aqmat spojrzała na niego zdziwiona.

–  Ale mój mąż powiedział mi… no dobrze, wobec tego jak masz na imię?

–  Ezuwiusz!

–  No więc, Ezuwiuszu, chcesz jeszcze kawałek piernika?

Nastąpiło energiczne kiwnięcie głową. Aqmat uśmiechnęła się, a potem spoważniała: 

–  Ci ludzie są źli. Zrozumiałeś?

–  Źli – powtórzył chłopiec.

–  Potrzebuję twojej pomocy. Jeśli mi pomożesz, dostaniesz kawałek piernika. Chcesz?

–  Tak, daj mi!

Kobieta odsunęła wyciągniętą ku niej dłoń.

–  Później, jak mi pomożesz. Musisz zrobić dokładnie to, co ci powiem.

Ezuwiusz nie spuszczał z niej oczu, dopóki mu dokładnie nie wytłumaczyła, o co jej chodzi.

Wkrótce potem Aqmat wstała i zbliżyła się do ogniska, zwracając się do Askaryka.

–  Zimno mi. Mogę przyrządzić sobie trochę korzennego wina? 

Odpowiedzią było milczące skinięcie głową. Zanim podeszła do miejsca, gdzie stała Flawiuszowa kasetka z lekami, ustawiła na ogniu kociołek z winem i ziołami. Pochyliła się nad pudełkiem i podniosła wieczko. W przegródkach z brązu ułożono małe płócienne woreczki. Zawartość większości była jej znana, gdyż mąż, terminujący kiedyś u medyka, wyjaśnił jej ich działanie. Znajdowała się tam zapobiegająca ciąży asafoetia o intensywnym zapachu, dalej środek na gorączkę, proszki na wymioty i przeczyszczenie, opium do znieczuleń oraz zalakowane naczyńko, którego Flawiusz zabronił jej dotykać. Po chwili wahania wyjęła jeden z woreczków, sięgnęła po dwie szklanice i wróciła do mężczyzn. Zdjęła kociołek z ognia, wyszukała sobie miejsce na boku, po czym nalała ciepłego napoju do pucharów. Raz po raz zerkała skrycie przez ramię, a kiedy już upewniła się, że Askaryk ją obserwuje, wrzuciła szybko nieco proszku do jednego z nich.

Potem wstała, podeszła do przywódcy i podała mu trzymany w lewej ręce szklany puchar.

–  Szlachetny panie, to za to, żeście mnie ochronili. Spróbujcie, to stara recepta z moich rodzinnych stron.

Oczy wszystkich skierowały się na wodza, który podniósł się wolno, uśmiechnął szyderczo i kiwając głową, odparł:

–  Masz mnie za głupca? Myślisz, że nie widziałem, jak dosypujesz czegoś do wina?

Aqmat wytrzymała jego wzrok.

–  To dla mnie, ale nic szkodliwego. Tylko środek, jakiego używają niewiasty, by uniknąć brzemienności! – Ponownie podała mu naczynie. – Niczego w nim nie ma. Możecie się napić bez obaw. Chyba że się boicie?

–  Bać się? – Germanin zachichotał. – Nic dziwnego, że prowincje rzymskie coraz bardziej się wyludniają, skoro kobiety wolą pijać dekokty zamiast rodzić mężom synów. – Po czym dodał z kpiną: – Chociaż gdy popatrzę na to – wykonał ruch głowy w kierunku dzieci – to wydaje mi się, że twoje sztuczki nie są zbyt skuteczne!

Młoda niewiasta oblała się rumieńcem, opuszczając powoli wyciągniętą ku niemu lewą rękę.

Askaryk pochylił się, chwytając ją za prawą rękę.

–  Żeby wszystko było jasne: od tej chwili koniec ze znachorstwem! Zrozumiałaś?

Aqmat przytaknęła i chciała odejść, ale mężczyzna nie puszczał jej nadgarstka.

–  Zaczekaj chwilę. Nie wierzę ci. I wiesz co o tym myślę?

Kobieta spojrzała na niego pytająco.

–  Myślę, że dosypałaś proszku do mojego pucharu, nie do twojego. I nie żadne tam babskie ziele, tylko coś innego. Może truciznę?

–  Nie, panie, nie – Aqmat zadrżała – Było dokładnie tak, jak powiedziałam.

–  I mamy w to uwierzyć? – lekko chwiejący się na nogach Askaryk spojrzał po swoich kompanach.

Mężczyźni zawyli z uciechy, a Berus zawołał:

–  Zamieńcie się pucharami, niech ta flądra sama wypije to, czego nawarzyła!

–  To całkiem niezły pomysł. Co ty na to, moja droga?

Aqmat próbowała uwolnić prawą rękę z trzymaną w niej szklanicą.

–  Proszę, panie, wierzcie mi, niczego nie dodałam do waszego wina. Nie powinniście pić mojego napoju, bo zioła przeciw brzemienności szkodzą mężczyznom!

–  Naprawdę? – czknął Askaryk. – A więc troszczysz się o moje samopoczucie? – jego dłoń zgniotła jej nadgarstek, aż jęknęła.

–  Łaski, panie, puśćcie mnie!

–  Tylko pod jednym warunkiem! – wysyczał Germanin, rozluźniając uchwyt. – Wypijesz teraz to, co przygotowałaś dla mnie!

Trzymał ręce za plecami, przyglądając się kobiecie, która powoli przystawiła do ust trzymane w lewej ręce naczynie i po krótkim wahaniu wypiła jego zawartość głębokimi łykami.

–  Ooo! – westchnęła, oblizując wargi, i prawą ręką podała Askarykowi kielich. – Spróbujcie przynajmniej, czy też się nie odważycie?

Spojrzenia siedzących przy ogniu mężczyzn skupiły się na wysokim blondynie w skórzanych spodniach, któremu miecz ze złotą rękojeścią bujał się przy pasie, i na kobiecie w brudnej wełnianej sukni wyzywającym gestem unoszącej naczynie z winem. Nie było słychać niczego oprócz trzasku palącego się drewna i pierwszego świergotu ptaków zwiastującego nadejście bliskiego już poranka.

–  No cóż, wobec tego… – Aqmat uśmiechnęła się, opuściła rękę i już miała odejść, gdy dłoń Franka wystrzeliła do przodu, chwytając szklanicę. Wzniósł toast ku swoim kompanom, wypił jednym haustem zawartość, a potem rzucił puchar w głąb lasu, gdzie z brzękiem roztrzaskał się na jednym z drzew.

Aqmat spuściła głowę, aby nikt nie mógł dostrzec wyrazu jej twarzy. Teraz musiała szybko działać, gdyż nie wiedziała, ile zostało jej czasu.

–  Czy mogę zająć się więźniami i podać im coś do picia? – zapytała z udawaną pokorą.

–  Możesz, ale nie mężowi – odparł Askariusz. – Z nim rozmawiałaś już wcześniej i to aż za długo – odwrócił się, gdy głos zabrał milczący dotąd chudy i wysoki Germanin o haczykowatym nosie i łysej głowie.

–  Skoro tak długo plątała się pomiędzy nimi, to powinniśmy skontrolować, czy więzy jeszcze trzymają.

–  W porządku, zajmij się tym – odparł na to długowłosy.

Chudzielec podszedł do spętanych, sprawdził ich ręce i nogi, po czym kiwając z zadowoleniem głową, wrócił do pozostałych.

Tymczasem Aqmat rozejrzała się wokoło: 

–  Ezuwiusz! – widzieliście go?

Berus zawołał kpiąco:

–  Teraz jeszcze mamy się opiekować dziećmi. Ta flądra rozzuchwala się coraz bardziej.

Aqmat musiała się mocno pilnować, żeby nie stracić panowania nad sobą, ale Berus jeszcze nie skończył.

–  Kto wie, może ma przy sobie jakąś broń? Sprawdził ją ktoś dokładnie? Mam sam zobaczyć? – chwiejąc się na nogach, wstał i z lubieżnym grymasem na twarzy podszedł do kobiety.

–  Nie, tym zajmę się ja – uprzedził go Askaryk. Podniósł się, skinął na chudzielca, który popchnął rozzłoszczonego Berusa na swoje miejsce, i zwrócił się do Aqmat. Jego dłonie przesunęły się delikatnie, prawie z pieszczotą po krągłościach młodej kobiety stojącej bez tchu i próbującej nie dać niczego po sobie poznać. Obszukujące ją dłonie były silne, wypielęgnowane i doświadczone, więc przez jedną straszną chwilę walczyła z pokusą, aby delektować się ich dotykiem.

Zaraz potem blondyn odsunął się od niej, stwierdzając: 

– Wszystko w porządku, nie ma przy sobie sztyletu. – I czar prysnął.

Aqmat zamknęła oczy, odetchnęła głęboko i nagle opadło ją niezmierne znużenie. Ale jeszcze nie mogła sobie pozwolić na chwilę słabości. Jeszcze nie, bo w przeciwnym wypadku przepadłoby wszystko. Rozejrzała się wokoło. Nocne niebo nie było już tak ciemne. Z ulgą dostrzegła małego Ezuwiusza stojącego w milczeniu kilka kroków dalej i trzymającego coś jasnego w ręce. Kulejąc, podeszła do ognia, wzięła dzbanek z wodą i już miała skierować się ku więźniom, gdy nagle jeden z mężczyzn, który przed chwilą śmiejąc się, pokazywał ku dzieciom, zawołał głośno: 

–  Ty tam, brzdącu, chodź no tu. Co tam masz?

Chłopiec z lękiem spojrzał na Aqmat, która kurczowo zacisnęła ręce na glinianym naczyniu. Wiedziała, co to było. Mały składany nóż z wyrzeźbioną w kości małpką jako rękojeścią, który Flawiusz odziedziczył po Ulixesie. Nosił go zawsze przy sobie w sekretnej kieszonce w lewym bucie i stamtąd wyjął go Ezuwiusz. Zrobił to ukradkiem na jej polecenie, gdyż miała nadzieję, że może będzie mogła przeciąć nim więzy. Gdyby odkryto nóż, wszystko byłoby stracone…

–  No idź, pokaż mu, co masz! – uśmiechnęła się, wkładając w to całą siłę woli. Chłopiec podszedł i podniósł dłoń, tak że ukazała się mała małpka.

Germanin skinął, aby malec się zbliżył, i spytał zdumiony: 

–  Co to takiego?

–  Małpa! – wyjaśnił malec.

–  Jeszcze nigdy nie widziałem małpy. Nie pokażesz mi jej?

–  To moja zabawka!

–  Chcę tylko obejrzeć, zaraz oddam ci ją z powrotem! – odparł mężczyzna, po którym widać było, że za chwilę straci cierpliwość.

–  To moje, to moje! – zawołał Ezuwiusz, odskakując kilka kroków w tył. – Goń mnie!

Wojownik posłał za nim germańskie przekleństwo i zasiadł znowu ze swoimi kompanami. Aqmat przywołała do siebie Ezuwiusza, szepnęła: – Dobrze się spisałeś, po czym oddaliła się w stronę uwięzionych. Najpierw dała pić woźnicy, a następnie uklękła przy Primusie. Przytrzymując mu dzbanek przy ustach, instruowała go:

–  Najpierw przetnę twoje więzy na rękach, a potem Olusa. Nóż rzucę na trawę pomiędzy was. Na mój znak sami musicie uwolnić sobie nogi, rozwiązać Flawiusza i zaatakować Germanów. Mają już nieźle w czubie. Zrozumiałeś?

Primus przytaknął.

–  Będziecie mogli się poruszać? Czy pęta nie były zbyt ciasne? – zapytała jeszcze.

–  Poradzimy sobie – uspokoił ją teść.

Aqmat zwróciła się do Ezuwiusza.

–  Daj mi teraz małpkę.

Ale chłopiec schował ręce za plecami, spoglądając na nią z ukosa.

–  A co z moim piernikiem?

–  Zaraz go dostaniesz!

–  Ale ja chcę teraz – odparował malec z przekorą. – Obiecałaś mi!

Aqmat zauważyła, że ręce zaczynają jej drżeć. Zastanawiała się, czy powinna spróbować wyrwać mu nóż, ale zaraz porzuciła tę myśl.

–  Zaczekaj chwilę! – podniosła się, ostrożnie podchodząc do zapasów, gdy dobiegł ją głos Askaryka.

–  Gdzie się podziewasz tyle czasu? Tu potrzebują twojej posługi!

–  Zaraz przyjdę. Muszę tylko dać Ezuwiuszowi coś do jedzenia, bo chyba nie chcecie słuchać płaczu dziecka aż do samego rana? 

–  W porządku, ale pospiesz się. I przynieś ceber, Berus chce sobie wymoczyć nogi!

Przeklinając złośliwy los, przeszukiwała pakunki, aż znalazła resztkę słodkiego wypieku. Wzięła ceber i rozłamała ciasto na pół. Usiadła przy Ezuwiuszu, podając mu kawałek. Chłopiec wyrwał jej smakołyk z ręki, pakując go sobie do ust, ale lewą rękę nadal trzymał schowaną za plecami.

–  Chcę jeszcze!

Aqmat westchnęła, tego się właśnie obawiała. Podała mu drugi kawałek. I ten zniknął w mgnieniu oka, a malec zażądał: 

–  Daj mi jeszcze!

Słysząc to, kobieta pochyliła się nad nim i zasyczała groźnie: 

–  Jeśli mi natychmiast nie dasz małpki, zawołam tego rozbójnika, który siedzi przy ognisku. Pójdzie z tobą do lasu i poszuka tam długiego kija. Chyba nie muszę ci mówić, co się potem stanie!

Ezuwiusz spojrzał na nią ze strachem, wyjął rękę zza pleców i podał jej nóż.

–  Grzeczny chłopiec – Aqmat chwyciła scyzoryk. – A teraz idź i uważaj na niemowlę w koszyku. Potem dostaniesz coś dobrego.

Tak szybko, jak tylko pozwalało na to słabe światło przecięła rzemienie na rękach Primusa i Olusa, upuściła nóż na trawę, po czym zarzuciła sobie ceber na ramię i wróciła do Germanów.

Ognisko dopalało się i po wszystkich widać było zmęczenie. Tylko Berus powitał ją gromko:

–  No, nareszcie! W każdej nędznej tawernie lepiej by nas obsłużono. Ale ta flądra nauczy się jeszcze posługiwania, co wy na to? – rozejrzał się wokoło, ale mężczyźni tylko przytaknęli znudzeni. Askaryk ziewnął.

–  Niech będzie, wymocz sobie tylko nogi, a potem się zdrzemniemy. Jeden musi czuwać. Ty obejmiesz straż! – wskazał na chudzielca o haczykowatym nosie i dodał: – Pamiętaj, trzeba sprawdzić więźniom pęta i przywiązać kobietę!

Aqmat oblała się zimnym potem. Czy ten koszmar nigdy się nie skończy? Wylała resztkę wody z dzbanka do mosiężnego kotła, postawiła go na ogniu, wzięła ceber i pokazując go mężczyznom, powiedziała.

–  Boli mnie noga. Czy ktoś pomoże mi przynieść wodę? 

Zapadło milczenie, wreszcie wstał krępy mężczyzna, ten sam, który przedtem chciał  obejrzeć nóż, i poszedł z nią do strumienia. Usiadł na brzegu, oparł czoło na rękach, podczas gdy Aqmat mozoliła się z napełnianiem drewnianego naczynia, a jednocześnie jej dłonie gorączkowo obmacywały dno w poszukiwaniu zgubionego sztyletu. Świtało już i w szarym świetle poranka mogła nawet rozróżnić kamienie rozsiane w piaszczystym łożysku. Sztylet, gdzie ten sztylet? Słała błagalne modły do wszystkich bogów, których imiona akurat pamiętała. Zaczerpnęła wody, spojrzała na dno strumienia, wykonała kilka ostrożnych ruchów w poszukiwaniu za nożem i znowu zaczerpnęła wody – powoli ręce zaczęły jej drętwieć z zimna.

–  Co tam robisz? Łapiesz ryby? – w głosie strażnika słychać było raczej znudzenie niż podejrzliwość.

–  Jeśli mi pomożecie, będzie szybciej! – odcięła się Aqmat, mając wszakże nadzieję, że tego właśnie nie zrobi.

Wreszcie naczynie było pełne, podniosła się więc powoli – i dostrzegła migocące w wodzie ostrze! Zerknęła na mężczyznę siedzącego ze zwieszoną głową, pochyliła się raz jeszcze, włożyła odzyskaną broń pod suknię i poprosiła o pomoc. Germanin bez słowa wziął ciężki ceber na ramię, a po chwili stawiał go już koło Berusa. Aqmat udało się właśnie napełnić stojący na ogniu kocioł, gdy poczuła silny uścisk na biodrze.

–  A teraz ściągnij mi buty!

Przez moment miała wielką ochotę wbić obrzydliwcowi sztylet w gardło, ale przypomniała sobie o swoim planie i opanowała się.

Berus leżał wsparty na łokciach, wyciągając przed siebie nogi. Aqmat chwyciła brudny od gliny but, ciągnęła z wszystkich sił. Jej dłonie raz po raz ślizgały się po brudnej skórze, tak że mało brakowało, a wywróciłaby się. Rozłożony wygodnie mężczyzna gapił się na nią kpiąco, nie wykonując najmniejszego ruchu, który ułatwiłby pracę kobiecie.

–  Jako dziewka służebna musi się jeszcze wiele nauczyć, nieprawdaż? – zwrócił się do kompanów.

–  Zostaw ją wreszcie w spokoju – warknął na niego Askaryk, któremu ze zmęczenia zamykały się oczy.

Berus zrobił obrażoną minę, ale poruszył się i przy następnej próbie Aqmat udało się wreszcie ściągnąć mu buty. Z obrzydzeniem patrzyła na obrośnięte odciskami palce i najchętniej zatkałaby sobie nos.

–  Nie podobają ci się? Jak już je delikatnie umyjesz, będą się nadawały do całowania – Berus usiadł. – Woda ma być dobrze podgrzana, tak jak lubią eleganccy Rzymianie, bo inaczej…

Aqmat przyciągnęła ceber z zimną wodą i przygotowała kawałek mydła. Jeszcze chwila i w kotle zabulgocze wrzątek.

I w tej właśnie chwili długonosy Germanin podniósł się ze swojego miejsca zapewne z zamiarem skontrolowania skrępowanych mężczyzn. Zrozpaczona Aqmat spoglądała ku niemu. Łąkę spowijał już brzask wschodzącego słońca. Zauważy przecięte pęta i to nawet jeśli tylko przelotnie pochyli się nad nimi. Jak go powstrzymać? Tylko na tyle, ile człowiek potrzebuje, aby policzyć do dziesięciu. Albo tylko do pięciu! Ale jak? Nie znała nawet jego imienia!

Dojrzała leżącą na trawie chustę. Jedną z tych, w które zwykła owijać Aleksandra. Piękny materiał z białej egipskiej bawełny z wyszywanymi czerwonymi zygzakami.

–  Panie, proszę – zwróciła się do niego. Wydawało się, że jej nie usłyszał. Ciężkimi krokami szedł dalej w kierunku więźniów.

–  Jak ma na imię? – zagadnęła z bijącym sercem Berusa.

–  Co cię to obchodzi?

–  Potrzebuję leżącej tam chusty, gdyż inaczej woda do kąpieli nie będzie miała odpowiedniej temperatury, panie! – Aqmat nie miała pojęcia, który z bogów rzymskiego Panteonu był kompetentny w sprawach zuchwałych kłamstw. Westchnęła więc do Merkurego, obiecując złożyć mu w świątyni ofiarę, jeśli tylko ten osiłek o blond włosach nie poweźmie podejrzeń. I bóg wysłuchał jej błagania.

Berus podniósł się nieco i zawołał coś po frankońsku. Długonosy, będący już prawie przy spętanych, odwrócił się. Blondyn mówił coś dalej, gestykulując i wskazując na łąkę. Mężczyzna wzruszył ramionami, pochylił się i podniósł chustę, po czym przyniósł ją kobiecie, która wzięła ją ze słowami podzięki. 

Aqmat zerknęła na bulgoczący i buchający parą kocioł. Szybko zwinęła chustę, owinęła nią gorące naczynie i uniosła je nieco. Przez chwilę stała nachylona. Jej oczy wędrowały od cebra do Berusa. Blondyn w oczekiwaniu przeciągnął się leniwie. Usta Aqmat ścisnęły się w wąską, cienką linię…

Nocny obchód przyprawiał o dreszcze, więzy uciskały, a Flawiusz miał dużo czasu na rozmyślanie. Wolał się jednak nie zastanawiać nad tym, co grozi im wszystkim, jeśli plan Aqmat zawiedzie. Strzępy rozmów dobiegające od siedzącej przy ognisku bandy sprawiały, że czuł przelatujące mu po plecach ciarki. Musi im się udać.

Wrócił myślami do przeszłości, do tego, co nastąpiło po tym, gdy przed siedmioma laty opuścił ojczyste strony w okolicy Augusta Treverorum. Młode lata w majątku ziemskim ciotki Druzylli – beztroski czas, choć nie do końca, bo czyż nie trapiły go powracające wciąż koszmary, które ustały dopiero wtedy, gdy stryj Juliusz otworzył bramy przytłumionym wspomnieniom. Wspominał, jak udało mu się ukryć portal świątyni Fortuny, najcenniejszą własność Lopodunum. Jak barbarzyńcy napadli na miasto i porwali jego matkę Brygidę. Dobrze pamiętał swój lęk, gdy ukrywał się w piwnicy, i wreszcie ucieczkę z płonącego miasta…

Myśląc o swojej dawnej prostoduszności, Flawiusz nie mógł powstrzymać gorzkiego uśmiechu. Wyobrażał sobie, że wystarczy ukryć cenny portal, aby szybko i bez trudu osiągnąć bogactwo, które było mu niezbędne, by zdobyć względy adorowanej Faustyny…

Nic dziwnego, że bogowie nie byli mu przychylni w tym przedsięwzięciu, jakie rozpoczął w towarzystwie swojego przyjaciela Ulixesa Gabinusa Aquili, którego miniaturę ciągle jeszcze nosił zawieszoną na szyi na skórzanym rzemyku. Wszystko przebiegło inaczej niż to sobie wyobrażał, trudniej, boleśniej, ale przecież bez porównania lepiej.

A teraz, gdy wracał jako cesarski urzędnik, w towarzystwie ojca i ukochanej kobiety, los znowu sprzysiągł się przeciwko niemu. Kolejny raz najazd Germanów pustoszył rzymskie prowincje na kresach, sięgając aż do bezpiecznej niegdyś krainy nad Mozelą. Czy nigdy nie nastanie pokój pomiędzy Rzymianami i dzikimi sąsiadami na Wschodzie? Co skłaniało Germanów do ciągłych napaści i łupiestwa? Dlaczego walka, grabież i bohaterska śmierć były w ich oczach czymś godnym szacunku, natomiast życie w pokoju czymś dobrym dla słabeuszy? Dlaczego nie mogli osiedlić się jako sąsiedzi Rzymian i uczyć się od nich? Czy nie wystarczało ziemi dla wszystkich? Czy nie lepiej wznosić domy, zamiast rzucać je na pastwę płomieni…

Wyczerpany, sam nie wiedząc kiedy, zapadł w niespokojną drzemkę, gdy nagle obudził go jakiś odgłos.

–  Psst, popatrz tutaj!

Flawiusz odwrócił głowę. Leżący obok niego Olus przewrócił się na bok z tryumfującym uśmiechem na twarzy. Powoli uniósł nieco prawą rękę. W szarości poranka Flawiusz dojrzał składany nóż z rękojeścią w kształcie małpy. Ostrożnie wysunął głowę, a kiedy żaden z siedzących przy ogniu napastników nie spoglądał w ich stronę, wyciągnął ku kucharzowi związane dłonie. Jedno cięcie i był wolny. Z ulgą rozmasował sobie zdrętwiałe kończyny i szepnął:

–  A co z nogami?

–  Dopiero na znak Aqmat. Jeśli podniesiemy się wcześniej, nabiorą podejrzeń. Podam teraz nóż Primusowi, żeby mógł uwolnić woźnicę. Nałóż z powrotem rzemienie na nadgarstki.

Następne chwile spędzili w pełnym napięcia oczekiwaniu. Jaki znak miała Aqmat na myśli? Zamacha ręką, zawoła czy też mają zwrócić uwagę na coś zupełnie innego?

Usłyszeli kroki na trawie. Nadchodził łysogłowy mężczyzna o haczykowatym nosie. Flawiusz naprężył się, gotów skoczyć mu do gardła, gdyby ten miał zamiar pochylić się i sprawdzać więzy, ale rozkazujący głos Berusa dotarł do Franka, który zawrócił w stronę ogniska. Flawiusz z ulgą opadł na ziemię. Najwidoczniej jeszcze nie teraz…

–  Auaaah!

Przeraźliwy ryk rozdarł panującą ciszę, dźwięk niczym z gardzieli śmiertelnie zranionego zwierza. Wstrząśnięci więźniowie zerwali się na nogi, widząc kłęby pary, dwu mężczyzn biegnących ku Berusowi i ostronosego rzucającego się z wyciągniętym mieczem na Aqmat, która miota coś w jego kierunku. Zanim jednak mężczyzna zdołał jej dosięgnąć, upuścił broń, potknął się i osunął na kolana.

Primus pierwszy przeciął sobie pęta na nogach, po czym pobiegł uwolnić pozostałych. Pochylona nisko ku ziemi czwórka więźniów w kilku susach dotarła do ogniska. Flawiusz wyrwał z pochwy miecz Askaryka, po broń sięgnęli także Primus, Olus i woźnica. Dwóch pochylonych nad Berusem Franków zamarło, widząc skierowane ku sobie cztery gołe ostrza. W pełnym niedowierzania zdumieniu podnieśli ręce, pozwalając się bez sprzeciwu związać. Zanim Flawiusz podbiegł do żony leżącej w bezruchu na łące, rzucił jeszcze okiem na koszyk, w którym spał Aleksander. 

–  Aqmat, co się stało?

Ukląkł i przytulił ją do siebie, głaskając po policzku. Jej powieki drgały, wreszcie otworzyła oczy: 

–  Flawiuszu… czy…?

–  Tak, tych dwóch jest już związanych – odsunął jej pasmo włosów z twarzy. – Nie jesteś ranna?

Pokręciła głową.

–  Tylko skręcona kostka. A co z dzieckiem?

–  Śpi jak kamień – mąż przyjrzał się jej z uwagą. – Co zrobiłaś z ich wodzem? Czy zastosowałaś coś z zalakowanego woreczka?

–  Nie, tego… na to nie mogłam się zdobyć. Użyłam opium. To chyba dobrze?

Flawiusz przytaknął i dodał:

–  Wtedy, w Palmirze, pamiętasz, powiedziałaś mi, że Galowie to bardzo dzielny naród, zwłaszcza kobiety?

Aqmat uśmiechnęła się słabo, a mąż pocałował ją delikatnie.

–  Jesteś bohaterką. Pokonałaś trzech napastników…

Żona objęła go za szyję.

–  Proszę, zabierz nas tam, gdzie będziemy bezpieczni. Gdzie możemy żyć jak rodzina… – zaczęła łkać. – Nie chcę już nigdy więcej być bohaterką. Proszę, obiecaj mi to! 

Flawiusz spojrzał na nią, kiwając głową w milczeniu. I on tęsknił za bezpieczeństwem, lecz nie miał pojęcia, jak dotrzymać złożonej obietnicy.

Wziął ją na ręce i zaniósł do powozu, potem wrócił po leżącego w koszu Aleksandra i włożył jej dziecko w ramiona.

Poranne słońce poczęło różowić strzępiaste chmury na wschodzie, gdy Flawiusz podszedł do mężczyzn przy ogniu. Primus i Olus włożyli pokryte bąblami nogi Berusa do cebra z zimną wodą i właśnie wiązali Askaryka. Ojciec wskazał na leżącego bezwładnie Franka.

–  Co to było? Trucizna?

–  Niestety, nie – odparł krótko Flawiusz, ściągając surowo usta, czego nigdy przedtem rodzic u niego nie zauważył. – Wolałbym, żeby tak było, bo łatwiej ją zdobyć. Zamiast tego dała mu cenne opium.

Primus spojrzał na niego z dezaprobatą.

–  Bądź zadowolony, że nie ma ludzkiego życia na sumieniu. – I wskazując na ostronosego, dodał: – Możesz go opatrzyć?

Syn wzruszył ramionami, w milczeniu wyciągnął sztylet Aqmat z rany i opatrzył jęczącego rannego.

Nie zwracając większej uwagi na to, co jedzą, posilili się nieco, rozważając swoje położenie. Gdy spakowali rozrzucone bagaże, pochowali optio i zebrali wszystką broń, wyruszyli w dalszą drogę. Na polanie pozostało czterech spętanych Franków.

Ujechawszy kilka mil, zatrzymali się. Na skraju drogi wznosiła się budowla z niewielkim dachem. Ochraniał on kolorową płaskorzeźbę, z której spoglądały na nich trzy boginie o wysokich, okrągłych fryzurach. Flawiusz rozpoznał świątynię Matron; teraz już wiedział, gdzie się znajdują. Na jego znak Primus i Olus podnieśli leżącą na koźle postać i rozwiązali krępego Franka, który mamrocząc pod nosem przekleństwa, ruszył z powrotem w kierunku, skąd przybyli. Trzaskając biczem, woźnica popędził konie. Jeśli nic im nie stanie na przeszkodzie, to przed zapadnięciem zmroku dotrą do celu podróży.

Następne godziny minęły w pełnym troski milczeniu. Aqmat i dzieci spały; Primus zagadnął parę razy syna, ale padały jedynie lakoniczne odpowiedzi. Zamilkł więc i też po krótkiej chwili zachrapał.

Flawiusz pogrążył się w niewesołych rozmyślaniach. Wciąż łamał sobie głowę nad tym, jaką decyzję powinien teraz podjąć. Niedawno minęli zjazd ku Augusta Treverorum. Ale miasto będące pewnie jeszcze w rękach łupieżców wydawało mu się zbyt niebezpieczne. Lepiej zrobią, jeśli schronią się w posiadłości, gdzie spędził swoją młodość. Jakże często skarżył się wtedy na swój los, że musi dorastać w takiej głuszy – teraz mogło to być dla nich ratunkiem. Miał nadzieję, że oddziały Franków posuwające się wzdłuż wielkich rzymskich dróg nie zwrócą uwagi na niewielkie rozwidlenie – niepewna to nadzieja, ale nie pozostawało im nic innego.

Czy Druzylla i Juliusz mieszkali tam jeszcze? Być może domostwo zostało sprzedane lub porzucone, jak wiele innych w tych czasach gospodarczej nędzy i rosnących podatków. Flawiusz tylko dwukrotnie miał okazję przesłać stryjowi listy za pośrednictwem godnych zaufania podróżnych; przed pięcioma laty z Augusta Raurica i znowu wiosną tego roku z Rzymu. Ale w obu wypadkach na próżno wyczekiwał odpowiedzi.

Oparł się wygodniej, przyglądając się śpiącej żonie. Rozumiał jej prośbę, rozpaczliwe pragnienie bezpieczeństwa, lecz choć głowił się nieustannie, nie bardzo wiedział, jak wywiązać się z danej obietnicy. Czy byłoby lepiej, gdyby nie przyjął wcale stanowiska w Augusta Treverorum? Mają zawrócić i błąkać się po Imperium, aż wreszcie znajdą spokojną przystań w jakiejś dalszej prowincji? Tylko jak utrzymać przy życiu rodzinę?

Potrząsnął głową, by pozbyć się natrętnych myśli. Wkrótce nadejdzie pomoc. Wprawdzie cesarz Aurelian wyruszył latem na od dawna już planowaną kampanię perską, lecz kiedy usłyszy o napadzie Franków, z pewnością wyśle z odsieczą jeden z legionów pod dowództwem najzdolniejszego ze swoich wodzów i żołnierze przepędzą z kraju barbarzyńców. Do tego czasu muszą wytrzymać.

–  Panie, wydaje mi się, że dotarliśmy na miejsce!

Bekliwy głos woźnicy wyrwał Flawiusza z zadumy. Pojazd zwolnił i wreszcie stanął w miejscu, tylko drewniane nadwozie nadal kołysało się lekko na skórzanych pasach. Rozprostowując z trudem zesztywniałe nogi, wysiadł z powozui rozejrzał się wokoło. Przed nim stały w trawie pokryte plecionymi dachami kamienie wotywne, a z tyłu znajdowała się niewielka kwadratowa budowla. Biała nadbudowa dwupiętrowej środkowej części wznosiła się nad pokrytym drewnianymi gontami dachem ganku wspierającego się na pomalowanych na czerwono kolumnach – wszystko tak, jak zapamiętał. Tylko otoczenie zmieniło się nie do poznania. Z ogromnej sosny ostał się jedynie strzaskany pień wyglądający, jakby trafił go piorun, natomiast po lesie nie pozostało nawet śladu. Dokąd tylko wzrok przebijał mgielne opary, wszędzie widać było porośnięte zaroślami resztki korzeni.

Z ociąganiem i bojąc się tego, co może zobaczyć, spojrzał na prawo, gdzie w odległości około półtorej mili musiała znajdować się posiadłość. Zmierzchało już i gęsta mgła zaczęła napełniać kotlinę, ale wydało mu się, że na przeciwległym zboczu dostrzega znajome kształty. Mógł już rozpoznać oba dwupiętrowe czworoboki willi połączone zadaszonym portykiem. Wokół nich skupiły się zabudowania gospodarcze, nad którymi dominowała wieża spichlerza. Wszystko otaczał mur na wysokość człowieka – w jego budowę strachliwy stryj zainwestował kiedyś ostatnie denary.

Posiadłość wyglądała na nienaruszoną, lecz z daleka nie było widać żadnych oznak życia – ruchu, światła, dymu. Woźnica spojrzał pytająco na Flawiusza, który dał znak do dalszej jazdy i wsiadł do powozu. Szprychowe koła podskoczyły na wypłukanej przez deszcz drodze, powoli podjechali bliżej.

Flawiusz poczuł dłoń na swojej twarzy, odchylił się, więc nieco, aż poczuł pierś Aqmat.

–  Czy to tutaj? – usłyszał jej głos.

Przytaknął.

–  Owszem, tylko że nie wiem, czy ktoś tu jeszcze mieszka – odwrócił się, spoglądając żonie w oczy.

–  Myślisz, że jesteśmy tutaj bezpieczniejsi niż w Augusta Treverorum? – spytała cicho, a kąciki ust zadrżały jej lekko.

–  Tak – odparł, biorąc ją za rękę i starając się, aby jego głos zabrzmiał pewnie. – Tak mi się wydaje.

Zbliżyli się do gospodarstwa na odległość około pięćdziesięciu kroków. Białe ściany willi zwieńczone spadzistymi więźbami z czerwonych dachówek wznosiły się nad murem. Brązowe okiennice były pozamykane. Powozemzatrzęsło na żwirowanej drodze. Olus podjechał bliżej i nachyliwszy się, powiedział: 

– Mam ruszyć przodem i rozejrzeć się?

Flawiusz przytaknął i nakazał zatrzymać pojazd. Przyglądał się, jak okrągły Gal galopuje ku bramie, zsiada z wierzchowca, zagląda przez szpary do środka, a potem bierze do ręki spiżową kołatkę. Rozbrzmiało kołatanie i zaraz po nim głuche szczekanie psa. Oczekujący zobaczyli, jak kucharz pochyla się ku bramie i coś mówi, a potem gwałtownie macha rękoma. Powóz z ostrym szarpnięciem ruszył z miejsca i w tym samym momencie rozwarły się dębowe wierzeje. Flawiusz trącił Primusa, którego chrapanie ustało w jednej chwili, po czym zniecierpliwiony wyskoczył z pojazdu i pobiegł ku mieszkańcom, którzy wyszli przed zabudowania. Byli tam wysoka, szczupła kobieta z ciemnymi lokami oraz nieco od niej niższy, prawie zupełnie łysy muskularny mężczyzna. 

–  Druzyllo, Juliuszu! – wykrzyknął Flawiusz, obejmując ich, a tymczasem carrucawtaczała się na podwórzec. Gdy wszyscy weszli do środka, Ursus, stary odźwierny, zamknął szybko bramę i stękając, zasunął ciężki rygiel. Flawiusz przywitał się także z Molosusem, brytanem strzegącym posiadłości, który machając ogonem, lizał go po rękach. Zbiegła się też cała służba, gapiąc się z ciekawością na nowo przybyłych. 

Kilka godzin później najedzeni zasiedli w przestronnym westybulu. Flawiusz, który opowiedział właśnie pokrótce o wydarzeniach, jakie miały miejsce od czasu jego wyjazdu, zwrócił się do stryja: 

–  A jak wygląda sytuacja u was?

Juliusz wzruszył ramionami.

–  Czekamy.

–  Na co?

–  Aż przyjdą. Albo aż pociągną dalej – wszyscy wiedzieli, kogo ma na myśli.

Primus odchrząknął.

–  Nie ma w okolicy legionistów?

Jego przyrodni brat zerknął na niego z gorzkim uśmiechem na twarzy:

–  Wiesz doskonale, jak to funkcjonuje.

–  Jak co funkcjonuje? – wtrąciła się Aqmat, spoglądając na Aleksandra śpiącego w stojącym niedaleko koszyku.

–  Tu, w głębi kraju, jest kilka kaszteli, ale słabe załogi wolą kryć się za murami, niż dać rozbić sobie nosy. Następny jest w Beda, a to kawałek drogi stąd. – Juliusz gestem ręki przywołał oczekującego na uboczu młodego człowieka o jasnych włosach – Feliksie, przynieś nam greckiego wina.

Primus zwrócił się do Aqmat.

–  Większość oddziałów stacjonuje wzdłuż granicy na Renie, ale to bardzo cienka linia. Jeśli Germanie ją przerwą, to nikt ich nie zatrzyma, aż zanurzą swoje miecze w morzu przy Słupach Herkulesa.

Młoda kobieta spojrzała na niego z niedowierzaniem.

–  Nikt nie zatrzyma barbarzyńców?

Juliusz przytaknął.

–  Przynajmniej nie podczas ofensywy. Dlatego też mamy nadzieję, że szybko przejdą obok. Divodurum to podobno bardzo łakomy kąsek – zaśmiał się, a z jego głosu przebijała gorycz. Przyglądnął się wnoszonej właśnie przez niewolnika amforze. – Moje ostatnie wino z Samos. Nawet Tercjusz, największy handlarz w mieście, nie jest teraz w stanie sprowadzić go.

Wszyscy pili w milczeniu rozcieńczone wodą, ciężkie słodkie wino. Olus podrapał się po rudawej brodzie, po czym zagaił: 

–  Czyli strzegące granicy oddziały siedzą bezczynnie nad Renem, przyglądając się, jak tyłki barbarzyńców znikają na horyzoncie?

–  Mniej więcej – przytaknął Juliusz.

Primus podniósł rękę.

–  A co mają robić? Ruszyć za nimi w pościg, odsłonić granicę i zaryzykować jeszcze więcej napadów? Tym, czego brakuje Cesarstwu, są obywatele, którzy sami mogą bronić murów miast, no i ruchomych oddziałów w głębi kraju.

–  Nasz legionista ma oczywiście rację – stwierdził Juliusz – ale należy również przyznać, że ta taktyka oczekiwania także może się opłacać.

–  Niby dlaczego? – chciał się dowiedzieć Olus.

–  Ponieważ barbarzyńcy nie mają zamiaru osiedlić się na terenie Imperium. W którymś momencie będą mieli dość łupów i zaczną tęsknić za swoimi chlewami – Juliusz grymasem wyraził swoją pogardę. – A kiedy ciężko obładowani znajdą się na granicy Cesarstwa, będą już na nich czekać nasi dzielni żołnierze, aby ich dopaść i odebrać zdobycz…

Aqmat była wstrząśnięta.

–  Ale przecież wtedy za późno już na zapobieganie szkodom.

–  Nie z punktu widzenia naszych wojsk. Już od dawna służą w nich nie Rzymianie, tylko zaciężna hołota, wcale nie lepsza od naszych wrogów – westchnął Juliusz. – Tym sposobem dorabiają się większego bogactwa, niż gdyby musieli maszerować przez puszcze i bagna Germanii.

–  Wolno im zatrzymać to, co odebrali plądrującym? – nie rozumiał Olus. – Nie mają obowiązku zwrócić wszystkiego poprzednim właścicielom?

Juliusz spojrzał tylko na niego, kręcąc w milczeniu głową, jak gdyby tyle naiwności było zbyt wielkim ciężarem dla jego udręczonego ducha. Flawiusz pospieszył Galowi z odsieczą.

–  Słuszne pytanie. Tylko – jak to przeprowadzić? Jak ustalić, do kogo co należało? – sięgnął po stojący przed nim puchar, wypijając łyk. – Już nawet cesarze domagali się od żołnierzy oddania zdobytego łupu. Jeśli chcesz wiedzieć, jak się to skończyło, to spróbuj wydrzeć Molosusowi kawałek kiełbasy z pyska. – I zwracając się do stryja, zapytał: – Jak to było wtedy w Kolonii? 

Juliusz podrapał się po głowie.

– Działo się to prawie półtora roku temu. Salonin, syn cesarza Galiona, sprawujący władzę wraz z ojcem, wpadł na głupi pomysł odebrania żołnierzom takiej właśnie zdobyczy. I wiecie, jaki był finał? 

Primus, Olus i Aqmat pokręcili głową przecząco.

–  Wojsko podniosło bunt i ogłosiło władcą legata Postumusa. Ten zdobył Kolonię i rozkazał zasztyletować małego cesarzyka. Potem on i jego następcy zarządzali własnym Imperium. Dopiero pół roku temu Aurelianowi udało się na powrót podporządkować Rzymowi utracone prowincje. 

Przez chwilę wszyscy siedzieli w milczeniu, podczas gdy płomienie świec drgały lekko, poruszane ruchem powietrza. Wreszcie Flawiusz zapytał:

–  Ale wy nie czekacie chyba bezczynnie, aż zbójecka horda zjawi się i tutaj?

Juliusz wzruszył ramionami, spoglądając z uśmiechem na żonę.

–  Wiele nie jesteśmy w stanie zrobić. Ale napaść Bagaudów, którą przecież tutaj przeżyłeś, położyła kres różnicom zdań pomiędzy mną i Druzyllą – podszedł do okna i otworzył drewnianą ramę z małymi przeszklonymi otworami. Za nią, jeszcze przed drewnianą okiennicą, widać było wmurowaną u dołu i u góry kutą żelazną sztabę, pośrodku której sterczały w bok wygięte szpice. Przez pozostałe otwory nie mógł się już nikt przecisnąć.

–  Wszystkie okna willi są zabezpieczone w ten sposób, drzwi okuto żelazem i jeszcze raz podwyższono mur – Juliusz zamknął okno i wrócił do stołu. – Ale najważniejszy jest nasz burgus.

–  Macie tu prawdziwą wieżę obronną? – Primus nie potrafił ukryć zdumienia. Juliusz przytaknął.

–  Przebudowaliśmy stary spichlerz. Jutro pokażę wam wszystko – wziął do ręki dłoń swojej żony. – Niestety, aby to wszystko sfinansować, musieliśmy poświęcić las. Piękne chojary zostały sprzedane na drewno budowlane, a resztę przerobiono na węgiel drzewny. Druzylli ciężko było na to przystać. Ale ponieważ w okolicy Augusta Treverorum wycięto już wszystkie bory, dostaliśmy całkiem niezłe pieniądze – Juliusz wzniósł swój puchar z uśmiechem zadowolenia.

–  Nasz sąsiad, Marek Sewerus, wyśmiewał się z nas wtedy. Nie wiem, czy dzisiaj jest mu tak wesoło jak wówczas. 

Kolejny raz zapadło milczenie. Wszyscy zatopieni w myślach, wpatrywali się w płomienie oliwnych lamp.

–  Masz jeszcze gęsi? – zapytał Flawiusz.

Juliusz przytaknął, wyjaśniając Aqmat: 

–  Czujne ptaki, uratowały kiedyś rzymski Kapitol – wzniósł toast za nieobecne gęsi. – Dodatkowo przez całą noc straż trzyma dwóch niewolników. Jeden obserwuje okolicę z wieży, drugi patroluje wzdłuż muru. Ale udajmy się już na spoczynek.

Znalazłszy się w pokoju, Flawiusz otworzył okiennicę, usiłując przebić wzrokiem gęstą mgłę. Księżyc w pełni przenikał chłodną wilgoć bladym światłem. Poczuł ciarki. Aqmat pochwyciła go za rękę, pociągając łagodnie ku łożu, obok którego stał metalowy stojak z misą pełną żaru z węgla drzewnego, ogrzewający całe pomieszczenie.

Ale tej nocy Flawiuszowi nie był dany sen. Wciąż zrywał się przerażony, coraz wyraźniej czuł, że coś tu nie jest w porządku. W jednej chwili jest na drodze wiodącej do świątyni: ubrany, w zawiązanych sandałach. Jak się tu dostał? Jako dziecko często wędrował we śnie. Ale zawsze niezbyt daleko, nigdy poza gospodarstwo. Ale to teraz bez znaczenia. Szuka czegoś, co musi odnaleźć i umieścić w bezpiecznym miejscu. Ukradkiem rozgląda się wokoło i zamiera. Za nim wznosi się posiadłość, wyraźnie odcinająca się na tle doliny. Jasno oświetlone okna rozpraszają ciemności nocy. Ciśnie mu się na usta przekleństwo. Czy wszyscy poszaleli? Teraz jeszcze bardziej będzie musiał się spieszyć, odnaleźć to, czego szuka, zanim… Nagle wie już, co to jest: jego kasztanka. Juliusz podarował mu ją, gdy doszedł do pełnoletności. Musi tu być, gdzieś na zewnątrz. Być może przy świątyni? Zaczyna biec. Wyrastają przed nim kolumny wspierające dach ganku. 

Coś czerwonego migocze pomiędzy kamieniami wotywnymi. Chce zawołać. Ale nie, każdy dźwięk może zwabić barbarzyńców. Biegnie dalej, aż wreszcie dociera do świątyni. Mgła ustąpiła. Księżyc w pełni oświetla purpurowe drewniane podpory, drzwi stoją otworem. Wewnątrz chybotliwie migoce płomień dopalającej się lampy. W mroku widać zarysy posągu Jupitera, poza tym nie ma nikogo. Może bóg mu pomoże? Ale by zyskać jego przychylność, powinien złożyć ofiarę. Tylko jaką? Na próżno przewraca swoją sakiewkę – pusto, nie ma nawet nędznego miedziaka. Potyka się w ciemnościach. Aby zdobyć dar ofiarny, musi najpierw wrócić do posiadłości. Trzeba się spieszyć, bo teraz bezbronna willa jest wystawiona na widok wroga, liczy się każda chwila. Wychodzi przed drzwi, wyglądając spod kolumnady. Z ulgą dostrzega, jak rozświetlone okna posiadłości ciemnieją jedno po drugim. Pewnie Primus wydał rozkaz gaszenia świateł! Jednocześnie jednak ogarnia go lęk, gdyż czuje, że gdy zgaśnie ostatni ognik, stary Ursus zarygluje bramę i nie wpuści już nikogo. A on nie odszukał jeszcze swojej kasztanki! Gdzie się podziała? Ogarnia go panika! W dole, przy strumieniu, jakiś ruch...? Rusza biegiem, czuje ból w piersiach, widzi przed sobą migoczące złotobrązowe włosy i nagle dociera do niego, że to nie jego wierzchowiec, tylko Aqmat. Najwidoczniej straciła orientację, gdyż oddala się od posiadłości, w której widać jeszcze trzy jasne punkty okien. Jeden z nich ciemnieje, gdy tymczasem jego małżonka jest coraz dalej, nie uda się jej dogonić. Musi ją zawołać, nawet ryzykując, że zaalarmuje barbarzyńców:

–  Aqmat, wracaj! Aqmat…

–  Flawiuszu, co się dzieje?

Zerwał się z posłania. W półmroku sypialni dostrzegł zatroskaną twarz pochylającej się nad nim żony. Wyciągnął ręce i przytulił ją mocno.

–  Dręczyły mnie koszmary. Wyszedłem na zewnątrz, szukałem cię…

Przesunęła mu dłonią po spoconym czole.

–  Wszystko w porządku. Było bardzo duszno. Otworzyłam okiennicę…

Flawiusz patrzył na okno, potrzebując dłuższej chwili, aby dotarło do niego to, co widzi. Przez kwadratowy otwór podzielony wygiętą, kolczastą sztabą zaglądał do środka księżyc w pełni. Na okrągłej tarczy widać było kontury zdobiących ją zarysów, znikła mgła rozwiana wiatrem poruszającym lekko uchyloną okiennicą.

–  Aqmat, niebo… – wskazał ku oknu.

–  Chcesz obudzić innych? – spytała cicho.

Pokręcił głową.

–  Nie, zobaczę tylko, czy strażnicy czuwają.

Aqmat skinęła głową, wzdrygając się na wspomnienie ostatnich przeżyć. Czy rzeczywiście zdarzyło się to dopiero wczoraj?

Flawiusz podniósł się z łoża, nałożył sandały i tunikę, przypasał do boku krótki miecz, po czym, stąpając lekko, ruszył ku wejściu do willi. Nawet po tylu latach otoczenie było mu tak znajome, że nie potrzebował lampy. Otworzył drzwi. Studnia, ściany zabudowań gospodarskich, stos drewna na opał, spichlerz – wszystko stało w bezruchu niczym zmrożone zimnym księżycowym blaskiem. Gdy jednak wyszedł na zewnątrz, posłyszał zbliżające się kroki i dojrzał nieznanego parobka, który przyjrzał mu się pytająco, potem najwidoczniej go rozpoznał, pozdrowił i znowu skierował się ku murowi otaczającemu posiadłość. Flawiusz milczącym gestem odwzajemnił pozdrowienie i ruszył w stronę bliskiej już wieży. 

Otwierane odrzwia zaskrzypiały lekko, po chwili znalazł się w ciemnym wnętrzu. Teraz żałował, że nie zabrał lampy, gdyż na każdym kroku potykał się o beczki, skrzynie lub snopy. Mimo to przedzierał się jednak do przodu, aż doszedł do drabiny. Ostrożnie stawiając stopy na szczeblach, wspiął się na trzecie piętro. Tutaj przez małe wąskie okienko wpadało do środka światło, otworem stały też wiodące na galeryjkę drzwi. Wyszedł na nią. Na granatowym, usianym gwiazdami nieboskłonie świecił niski już księżyc. U swoich stóp dojrzał ceglany dach willi, za nim drzewa owocowe, dalej mur, łąkę oraz kotlinę z potokiem. Spoglądając w dal, mógł bez przeszkód dojrzeć świątynię oraz pobliskie wzniesienia porośnięte niegdyś lasem, po którym pozostały jedynie sterczące pniaki niedające żadnej osłony przed wzrokiem nadciągających napastników.

Posłyszał ciche stąpanie i po chwili dojrzał Feliksa wychodzącego zza załomu muru i pozdrawiającego go z uśmiechem. Galijski niewolnik liczył sobie około trzydziestu lat i był jedynym z gospodarstwa stryja, któremu udało się uciec wraz z nimi, kiedy przed piętnastoma laty barbarzyńcy napadli na miasto. Gdy Flawiusz jako młodzieniec przebywał w posiadłości, niewolnik stał się dla niego kimś w rodzaju opiekuna i starszego brata. Teraz zaś od chwili przyjazdu udało mu się zamienić z nim jedynie kilka zdawkowych słów.

–  Co tu robicie, panie? – zapytał z troską w głosie, a widząc, że Flawiusz drży na wietrze, nałożył nań swój galijski płaszcz z kapuzą. – Czy coś się stało?

–  Dzięki – odrzekł i otulił się szczelniej grubą wełnianą tkaniną. – Źle spałem i chciałem zaczerpnąć nieco świeżego powietrza.

Wsparł się ręką na drewnianej blance i rozglądał się po okolicy.

– Jak długo noc jest już tak jasna?

Felix wzruszył ramionami.

– Już od jakiegoś czasu, pewnie ze dwie, trzy godziny. – Ziewnął, ale zaraz drgnął wystraszony. – Ani przez chwilę nie straciłem czujności! Bez przerwy chodziłem wokół blanek i wyglądałem, ale nie zauważyłem niczego podejrzanego.

Flawiusz uspokoił go skinięciem głowy, przyglądając się jednocześnie dwu ciemnym kształtom poruszającym się na łące w odległości mniej więcej pół mili: pasącym się sarnom. Zdawały się czymś zaniepokojone, bo wciąż unosiły w górę głowy. Więcej jednak nie udało mu się dojrzeć mimo bystrego wzroku. Wskazał w kierunku zwierząt: 

–  Przedtem też tam były?

Felix spojrzał na niego niepewnie.

–  O kim mówicie, panie?

Flawiusz osłupiał.

–  Nie widzisz saren?

–  Ach, sarny… – wyjąkał niewolnik. – A tak, owszem, były tam już przedtem.

Młody Rzymianin wbił wzrok w swojego rozmówcę, po czym zmarszczył czoło.

–  Feliksie, ile ich jest?

Niewolnik wyjrzał znad blanki galeryjki.

–  Trzy, panie… wydaje mi się, że widzę trzy sarny.

Flawiusz pochwycił go za głowę i przekręcił nieco, aż ten spoglądał w końcu w kierunku zwierząt.

–  Tam, Feliksie! Ile ich jest?

W tej chwili sarny zerwały się spłoszone i w długich podskokach znikły za szczytami pagórków. Felix zmrużył oczy, potrząsnął głową, a następnie spojrzał żałośnie na Flawiusza.

–  Wybaczcie, panie, ale nie widzę tak dobrze. Wszystko, co leży dalej niż rzut kamieniem, rozmywa mi się w oczach. Nie jestem w stanie tego dojrzeć.

Flawiusz nastroszył się.

–  Czy Juliusz o tym wie?

–  Nie, panie. Proszę, nie mówcie mu tego – niewolnik zawahał się przez chwilę, a potem dodał: – Lękam się, że mógłby mnie wtedy sprzedać.

–  Nonsens – zaprzeczył Flawiusz. – Nie pojmujesz, że życie nas wszystkich zależy od tego, co tu z góry widzisz? – Felix przytaknął zmieszany, a jego pan mówił dalej: – Że teraz nie wiemy, czy ktoś się tu nie kręci po okolicy, odkąd mgła opadła? – przy ostatnich słowach pochwycił niewolnika za ramiona, potrząsając nim. – Dociera to do ciebie?

–  Tak, panie – wyjąkał młody człowiek, więc Flawiusz zwolnił uścisk i przeciągnął dłonią po czole. Czy zbytnia podejrzliwość jest wystarczającym powodem, aby zrywać ze snu innych – być może niepotrzebnie. Jeśli jednak nie zaalarmuje innych, a ktoś ich najdzie… Ujął niewolnika za rękę.

–  Zejdziesz na dół i powiadomisz Juliusza, że byłem u ciebie i zauważyłem coś podejrzanego. Niech zbudzi ludzi, uzbroi ich i ustawi przy murze. Przyślij mi Olusa. I żadnych świateł ani wołań, zrozumiano?

Felix zniknął zaraz w ciemnym prostokącie drzwi. Księżyc już zanikał; niczym mętne oko unosił się nad pagórkami, a jego blask przygasał coraz bardziej. Flawiusz przyglądał się ogołoconym polom, a serce biło mu młotem. Czasami wydawało mu się, że kątem oka dostrzega jakiś ruch, ale gdy usilnie się w to miejsce wpatrywał, nic się nie działo.

Wychyliwszy się nad blanką, obserwował, jak Felix przemierza podwórzec, jak otwierają się drzwi domostw i coraz więcej postaci bezszelestnie wychodzi na dwór. Gdy poczuł na ramieniu dłoń i dojrzał zaspane oblicze Olusa, wbił mu do głowy jego zadanie i zszedł na dół.

Przy bramie natknął się na Juliusza przyglądającego mu się nieufnie.

–  Wydawało mi się, że dostrzegłem w okolicy jakiś ruch – wyszeptał Flawiusz. – A ponieważ teraz willa jest doskonale widoczna z daleka…

Nie dokończył zdania. Jego stryj stał wsparty dłonią o kłodę ryglującą skrzydła wrót i chciał coś odpowiedzieć, ale nagle zamarł i położywszy palec na ustach, wskazał na bramę. Flawiusz na próżno usiłował dostrzec coś w słabej poświacie księżyca, więc potrząsnął przecząco głową. Juliusz w milczeniu wziął jego rękę i położył na spękanym dębowym drewnie. Obaj mężczyźni czekali, wstrzymując oddech. Dokładnie w tej samej chwili, kiedy młodszy nie mógł już dłużej wytrzymać i głęboko zaczerpnął powietrza, poczuł drgnięcie. Poruszyła się prawa połowa bramy. Tylko na szerokość kciuka, ale przecież zbyt mocno, aby mogło to być dzieło wiatru. Ktoś usiłował dostać się do środka. Kolejny raz stryj położył palec na ustach, po czym odstąpili nieco do tyłu, nie spuszczając oka z wierzei. Gestem przywołali stojących w pobliżu niewolników uzbrojonych w długie widły. Ci w milczeniu ustawili się pod wrotami i zastygli w bezruchu niczym czarne posągi.

Teraz, gdy niebezpieczeństwo było czymś więcej niż tylko niejasnym zagrożeniem, gdyż czaiło się po drugiej stronie grubych bali, Flawiusza ogarnął spokój. Bogowie na czas zesłali nań sen, aby go ostrzec. Pomimo to wzdrygnął się, słysząc przytłumione odgłosy. Szelest kroków, brzęk broni, szepty. Niewolnicy przy bramie stali w pogotowiu z widłami. Wsłuchując się w mrok nocy, poczuł bicie serca. 

Naraz po lewej stronie wierzei rozbrzmiał świszczący oddech, tarcie, aż nagle na szczycie muru pojawił się zarys ludzkiego torsu. Stojący w dole niewolnik podskoczył i dźgnął napastnika widłami. Usłyszeli okrzyk, po nim głuchy łomot, jęki, stłumione przekleństwa, kroki i szuranie, jak gdyby odciągano coś ciężkiego, a potem znowu zapadła cisza. Policzył do stu – ciągle cisza. Niewolnik podkradł się do niego, pokazując swój oręż niczym trofeum. Flawiusz dotknął zębów wideł i poczuł lepką wilgoć. Z uśmiechem poklepywał mężczyznę po ramieniu, gdy posłyszał kroki za swoimi plecami. Był to Primus trzymający w lewej ręce latarnię i dający gestem do zrozumienia, aby poszli za nim ku studni.

–  Myślisz, że to im wystarczy? – zapytał szeptem Juliusz. Jego przyrodni brat pokręcił z powątpiewaniem głową.

–  To pewnie tylko oddział zwiadowczy, co najmniej dwunastu. Odkryli nas przypadkiem i mieli nadzieję na łatwy łup, którym nie trzeba by się było dzielić z innymi – w słabym świetle jego brodata twarz wyglądała na zmęczoną.

–  Sądzisz, że wrócą jeszcze tej nocy? – zastanawiał się głośno Flawiusz.

Jego rodzic wzruszył ramionami.

–  Mało prawdopodobne. Wiedzą już, że posiadłość będzie broniona. Żeby coś wskórać, muszą ściągnąć posiłki. 

Cała trójka rozmawiała jeszcze przez chwilę, wreszcie Flawiusz, stąpając na palcach, zakradł się do sypialni i z ulgą dostrzegł, że Aqmat śpi. Ostrożnie wśliznął się pod ciepły koc i przytulił się do ciepłego ciała żony, ale wzburzone nerwy długo nie pozwalały mu usnąć.

Gdy się obudził, słońce stało już wysoko nad horyzontem, rozjaśniając nieskazitelny błękit nieba. Poczuł palec na swoim policzku i wyciągnąwszy ręce, przyciągnął głowę Aqmat ku sobie. Miedziane loki rozsypały mu się po twarzy, spojrzał w jej szmaragdowe oczy, ucałował i chciał czegoś więcej, ale ona odsunęła się nieco.

–  Wstawaj! – pociągnęła go za rękę, aż wreszcie, ziewając, wygramolił się z łoża i przywdział tunikę.

Cicho otwarli drzwi i wkroczyli na spowity jeszcze w mroku zadaszony podcieniami krużganek. Przez szerszy środkowy łuk dotarli do zewnętrznych schodów wiodących ku drzewom owocowym. Flawiusz miał dreszcze, więc próbował się rozgrzać, masując sobie gołe ramiona – księżycowa noc sprowadziła chłód, a on był niewyspany. Otoczył ramieniem żonę; usiedli na najwyższym stopniu schodów, ciesząc się ciepłem słonecznych promieni. Przed nimi rozciągał się pagórkowaty krajobraz; powoli znikały cienie w kotlinach, w których biały szron przypudrował zieleń traw. Nad strumieniem unosiły się kłęby pary szybko znikające w coraz cieplejszym powietrzu.

–  Po raz pierwszy zaczyna mi się tutaj podobać – Aqmat ogarnęła wzrokiem okolicę. – Mogłabym pokochać ten kraj. Jest tak inny od mojej ojczyzny. Zielony, soczysty, żyzny, niespalony słońcem i pełen czarnych kamieni, tak jak Palmira.

Flawiusz przytaknął w milczeniu i zamknąwszy oczy, wsparł się na ramieniu żony, delektując się słońcem. Nie musi nic robić, niczego tłumaczyć, o niczym myśleć… Przez chwilę trwali w milczeniu.

–  Wszędzie taki spokój – głos Aqmat wyrwał go z zamyślenia. – Myślisz, że jeszcze przyjdą?

Odetchnął głęboko. Przez chwilę zapomniał o ostatniej nocy, wmawiając sobie, że żona nie wie o niczym. Zanim opowiedział jej, co się działo, spojrzał jej w oczy.

–  Dlaczego, Flawiuszu? – spytała szeptem, odsuwając się od niego. – Dlaczego…

–  Dlaczego co? – odparł zdziwiony.

–  Dlaczego doprowadziłeś do tego?

Ton jej głosu uderzył go. Powoli opuścił ręce.

–  Co masz na myśli? Augusta Treverorum zostało złupione, być może ciągle jeszcze pełno w nim barbarzyńców. Tu przynajmniej mamy szansę, że nas nie znajdą – Flawiusz przełknął ślinę. – A kiedy cesarz powierzył mi urząd kuratora, nikt nie był w stanie przewidzieć…

–  Oczywiście. Nie to miałam na myśli – spojrzała na niego, a kąciki jej ust zadrżały. – Ale przed dwoma dniami, kiedy zostawiłeś eques…

Jej mąż podniósł ręce.

– Zostaliśmy napadnięci. Nikt nie wiedział, ilu ich było. Jeźdźcy osłaniali naszą ucieczkę.

Aqmat powoli pokręciła głową.

–  I tylko dlatego rozkazałeś im zostać? Czy nie było tam również uchodźców?

–  Także z ich powodu – Flawiusz przytaknął. – Miałem ich zostawić na pastwę barbarzyńców?

–  Tak bardzo zależało ci na obcych? – Aqmat uśmiechnęła się gorzko. – A może niektórzy byli znani. Czy to nie był powód? – wskazała na chłopca siedzącego w kącie tarasu i przyglądającego się im. – Nie masz mi nic do powiedzenia?

Flawiusz poczuł, jak jego policzki oblewa rumieniec.

–  Myślisz, że zostawiłem żołnierzy ze względu na jego matkę?

Aqmat skinęła głową przytakująco.

–  Owszem. Wydaje mi się, że niektórzy byli ci bardzo dobrze znani, bo w przeciwnym wypadku ona nie wcisnęłaby ci swojego bachora. Kim jest ta kobieta?

–  Jest… to znaczy była córką jednego z dzierżawców… – Flawiusz wyciągnął ku niej ręce, ale ona wymknęła mu się.

–  Córką dzierżawcy? – A może raczej twoją kochanką i stąd to dziecko!

–  Tak, to znaczy nie. Była… moją pierwszą… ale bardzo krótko.

Flawiusz opowiedział, jak poznał Faustynę przy płaceniu dzierżawy, o ich spotkaniu w lesie, o Saturnaliach i przejażdżce konnej, kiedy po raz pierwszy byli blisko ze sobą. Jak potem zobaczył ją już jako niewolnicę, a następnie wyruszył wraz z Ulixesem, aby ukryć skarb w Lopodunum. 

–  Potem zostałem uwięziony przez Alemanów i nigdy już jej nie spotkałem. 

Aqmat obrzuciła go przenikliwym wzrokiem, odsuwając z czoła kosmyk włosów, a jej głos zadrżał.

–  A ile jest tu jeszcze takich?

–  Żadnej, przysięgam ci! – Flawiusz ujął ją za rękę. – Rozumiem, że to zbyt wiele dla ciebie. Ale Primus jest moim świadkiem; zadecydowałem, że część jeźdźców zostanie, zanim ta kobieta wcisnęła mi swoje dziecko.

Zmarszczyła brwi.

–  Masz na myśli twojego bękarta?

–  Nie wiem, czy nim jest – Flawiusz wzruszył ramionami. – To było dobre siedem lat temu. Przy naszym ostatnim spotkaniu pochwaliła mi się, że interesuje się nią jej pan. Ktoś z rodziny Sekundów, to zamożni handlarze suknem – Flawiusz potarł sobie nos. – To, że ma takie samo imię jak ja, nie musi niczego oznaczać.

–  Nazywa się Ezuwiusz – wtrąciła Aqmat.

Spojrzał na nią zdziwiony.

–  Naprawdę? Usłyszałem od jego matki, że zwie się Flawiusz i ma sześć lat – gestem przywołał chłopca do siebie. – Ile masz lat, Ezuwiuszu?

Malec przekrzywił głowę.

–  Nie wiem.

Aqmat pochyliła się nad nim.

–  To bardzo ważne, żebyśmy się dowiedzieli. Czy twoja matka nie powiedziała ci nigdy, kto jest twoim ojcem?

Ezuwiusz zaprzeczył.

–  Nie, powiedziała tylko, że wyjechał.

Flawiusz już otwierał usta, ale Aqmat pytała spokojnie dalej.

–  Czy wiesz, dlaczego nosisz to imię?

–  Moja mama powiedziała mi, że jest to imię kogoś, kto w dniu moich urodzin został ukoronowany na cesarza.

–  Tetrykus, mówi o cesarzu uzurpatorze Ezuwiuszu Tetrykusie! – wyrwało się Flawiuszowi. – Wstąpił na tron w Augusta Treverorum przed pięcioma laty, więc chłopiec nie może…

Aqmat wyprostowała się, przytaknęła i z uśmiechem ujęła dłoń męża.

– Nie, to niemożliwe. Ale na przyszłość mów mi, proszę, o wszystkim, o czym powinnam wiedzieć…

Flawiusz pokiwał głową. Przez chwilę dręczyło go pytanie, dlaczego kobiety w niektórych kwestiach oczekują od mężczyzn delikatności i intuicji, nie akceptując jednocześnie faktu, że dla zdobycia tych umiejętności konieczne jest obcowanie z płcią przeciwną. Czuł jednak, że podobne myśli są teraz nie na miejscu i przytulił Aqmat do siebie.

–  Tak będę robił. Tyle tylko, że nie ukrywam niczego przed tobą. Chodźmy teraz do wieży. Musimy się przygotować na to, że tam spędzimy następną noc.

Kiedy jednak wyszli zza narożnika willi, niewolnik trzymający wartę na szczycie burgusa zamachał gwałtownie rękoma, wołając:

 – Rzymska jazda!

Kwadrans później dziesiątka eques wjechała przez otwartą szeroko bramę witana owacyjnie przez wszystkich. Na czele oddziału obok dowódcy galopowała rozglądająca się wokoło młoda kobieta o kasztanowych lokach. Kiedy dostrzegła małego Ezuwiusza siedzącego Olusowi na barkach, zeskoczyła z wierzchowca, podbiegła do syna i przycisnęła go do piersi.

Flawiusz stał kilka kroków dalej wraz z Aqmat. Dopiero gdy żona go szturchnęła, podszedł do Faustyny.

–  To ty przywiodłaś tu jeźdźców?

Przytaknęła.

–  Oczywiście że nikt inny. Gdy nie znalazłam was w Augusta Treverorum, pomyślałam, że musicie być tutaj…

– …a potem nie dawała nam już spokoju – westchnął jeden z żołnierzy. – Aż wreszcie musieliśmy ruszyć tutaj.

Flawiusz stał dalej w miejscu, a jego wzrok wędrował od matki do syna.

–  Dlaczego mi nie…

–  Co nie? – roześmiała się Faustyna. – Czy tak wygląda powitanie gości, którzy gotowi byli zaryzykować dla was życie?

Zanim zdążył coś odpowiedzieć, pobiegła ku willi odprowadzana wzrokiem przez Olusa. U wejścia do domostwa stał Juliusz z amforą wina w ręku otoczony parobkami, dziewkami służebnymi i żołnierzami z kubkami w rękach. Szerokim gestem przywołał kucharza do siebie.

–  Potrafisz przyrządzić prosię? Najlepsze prosię, jakie kiedykolwiek upiekłeś?

Uradowany Gal pobiegł zaraz do chlewni, skąd wkrótce dało się słyszeć przeraźliwe kwiczenie. Przez otwarte drzwi wyskoczył pędem tłusty wieprzek ścigany przez zasapanego Olusa z nożem w ręku. Minęła dłuższa chwila, zanim wspólnymi siłami udało się złapać zwierzę, gdyż poza żołnierzami prawie nikt nie był już trzeźwy.

Na podwórcu rozpalono potężne ognisko i wkrótce wypatroszone prosię kręciło się na rożnie. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety pokrzykiwali i tańczyli, jak gdyby przed czasem zaczęły się Saturnalia.

Dwa dni później brzegiem Mozeli toczyła się carrucaeskortowana przez oddział rzymskiej jazdy oraz rudego, krępego mężczyznę szukającego ciągle towarzystwa jedynej amazonki o miedzianozłotych lokach i zadartym nosku. Minąwszy bastion na zachodnim brzegu, przystanęli na krótko, lecz nie zatrzymali ich ani żołnierze, ani straż celna. Turkot kół pojazdu na drewnianych balach mostu zlał się ze stukotem kopyt, aż wreszcie pojazd powoli osiągnął łuk bramy, gdzie leżące odłamki muru tarasowały drogę.

Flawiusz podszedł do wejścia, rozglądając się ostrożnie wokoło. Widząc wiszące w górze ostre szpice drewnianej kraty, wsunął odruchowo głowę w ramiona i przyspieszył kroku, aż bezpiecznie dotarł do wjazdu od strony miasta. Przed nim rozciągał się wysypany żwirem decumanus maximus, szary pas pustej drogi obramowany dwupiętrowymi domostwami o ozdobionych kolumnadą wejściach. Augusta Treverorum, martwe i opuszczone?

Za plecami posłyszał parskanie koni i zgrzyt kół, ale nie wsiadł do wozu. Idąc powoli wzdłuż alei, spoglądał na prawo i lewo. Zaglądając w boczne uliczki, zobaczył czarne od sadzy frontony i wreszcie pierwszych mieszkańców.

Najpierw byli to odziani w łachmany nędzarze zasiadający przy rynsztokach, potem na balkonie pojawił się dobrze wyglądający mężczyzna. Mrużąc oczy, przyjrzał się żołnierzom, po czym odwrócił się i znowu zniknął. Flawiusz spojrzał za nim. Dlaczego nas nie witają, co im zrobiliśmy?

Z prawej strony minęli wsparte na trzech łukach wejście na dziedziniec, wiodące ku bogato zdobionej fasadzie wielkich term – cieniste nisze ze statuami, ceglana czerwień dachówek. – Budowla zdawała się nienaruszona.

Skręcił w lewo, docierając do większego otoczonego kolumnadą podwórca. Pośrodku na wysokim, stopniowym podeście wznosiła się świątynia Asklepiosa. Wspaniałe sanktuarium ozdobione fantazyjnie rzeźbionymi kapitelami kolumn oraz kolorowymi fryzami akantowych liści stało się poczerniałą od sadzy ruiną. Niczym zmiażdżona uderzeniem pięści olbrzyma, potężna okuta żelazem brama leżała u zejścia do podziemi, w których zamożni obywatele zwykli powierzać swoje kosztowności opiece bogów. Po dłuższej chwili Flawiusz zawrócił, kierując się ku pierwszej ulicy biegnącej równolegle do decumanus, przeszedł pod łukiem tryumfalnym, dochodząc po trzech insulae do otoczonego kolumnadą portyku tworzącego wejście na forum. Znajdująca się tam kuria, sala zgromadzeń radców miejskich, poza kilkoma rozbitymi szybami ocalała od pogromu.

Kiedy podjechała podążająca za nim carruca, Flawiusz odwrócił się, przyzywając ku sobie jeźdźców.

–  Powiadomcie dekurionów, zwołajcie wszystkich, których uda wam się odnaleźć. Jutro o godzinie czwartej chcę tutaj do nich przemówić. A teraz zaprowadźcie mnie do pałacu Wiktorynusa, który cesarz Aurelian oddał do mojej dyspozycji. Być może znajdzie się też jakaś popina, której barbarzyńcy nie ogołocili do cna z jadła i napitku!

W kilka godzin później Flawiusz wraz z rodziną wprowadzili się do pustego pałacu położonego po zachodniej stronie forum, w którym mozaikowy napis na posadzce dobitnie świadczył, że był własnością przedostatniego cesarza uzurpatora. Podczas gdy Aqmat zatroszczyła się, aby starto kurze i dostarczono węgiel drzewny do opalania hypocaustum, Primus wraz z żołnierzami wyruszył na zwiady. Chciał sprawdzić, jak wielkie szkody wyrządzili najeźdźcy w termach oraz czy funkcjonuje miejski akwedukt.

Flawiusz nakazał przywołać Olusa, wraz z którym zamierzał obejść miasto. Raz po raz napotykali zabudowania, które podczas napadu padły ofiarą płomieni. W pobliżu bramy północnej, wzniesionej z potężnych kamiennych bloków Porta Martis, ich uwagę zwróciło malowidło ścienne – ogromna winorośl zdobiąca całą fasadę domu.

Olus wskazał na zawieszony nad wejściem szyld z napisem „Pod Winnym Krzewem”.

–  Wstąpimy tu na szklaneczkę wina? Miałbym… – Gal podrapał się po bujnej brodzie. – Miałbym do ciebie pytanie.

–  Chętnie – odparł na to Flawiusz, otwierając drzwi. Ale wnętrze gospody świeciło pustkami. Poprzewracane stoły i brunatna plama na posadzce świadczyły aż nadto dobitnie o losie gospodarzy. Olus rozejrzał się naprędce wokoło, usiadł na jednym z zydli i odchrząknął.

–  Flawiuszu, jesteś moim przyjacielem…

Zagadnięty zmarszczył czoło.

–  Owszem, masz co do tego wątpliwości?

–  Nie, tylko… no więc uważam, że jako mężczyzna muszę także myśleć i o mojej przyszłości.

Flawiusz zerknął na niego zdumiony.

–  To oczywiste, tylko do czego zmierzasz?

Olus zakręcił się niespokojnie na stołku.

–  Myślę o rodzinie… ze wszystkim, co się z tym łączy… Rozumiesz, co chcę powiedzieć?

–  Myślisz o kobiecie? – pospieszył mu z pomocą Flawiusz.

Gal zacisnął nerwowo dłonie.

–  Można tak powiedzieć.

–  No więc w czym problem? Poszukaj sobie jakiejś!

Olus spojrzał na niego z ukosa.

–  Już znalazłem!

–  No to wszystko jest na najlepszej drodze – roześmiał się Flawiusz. – Kto to taki? Znam ją?

–  Myślę, że nawet dobrze – Olus przełknął nerwowo ślinę. – To Faustyna…

Flawiusz nie potrafił opanować zdumienia, a potem klepnął przyjaciela w ramię.

–  Doskonały wybór. Gratuluję!

–  I nie masz nic przeciwko temu? – w głosie Olusa zabrzmiała ulga. – To wspaniała kobieta – urodziwa, szczera, łagodna, a i mały Ezuwiusz jest taki miły…

Flawiusz zastanawiał się przez chwilę, czy do jego obowiązków jako przyjaciela nie należało przygaszenie nieco tego zapału, ale po chwili zaniechał tego zamiaru.

–  Bardzo się z tego cieszę – a skoro ona chce ciebie, to chętnie zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby ci dopomóc!

–  Wielkie dzięki! – Olus zerwał się z miejsca, tak mocno ściskając Flawiusza, że temu prawie zabrakło tchu. Wypuściwszy go z objęć, kontynuował z miną spiskowca. –  Nie rozmówiłem się jeszcze z Faustyną, ale w trzewikach mam ukrytych dziesięć zaoszczędzonych aureusów – rozejrzał się podejrzliwie dokoła. – Kiedy zobaczy, co zrobię z tej tawerny – prawdziwą popinę z daniami z Rzymu, Palmiry, Persji… Położenie jest znakomite, przy ruchliwej drodze wiodącej ku bramie. Będą tu zaglądać głodni podróżni, a kiedy…

Olus nerwowym krokiem przemierzał ciemne pomieszczenie. Zatopiony w myślach, żywo gestykulował, całkowicie zaprzątnięty świeżymi planami, aż wreszcie Flawiusz odchrząknął.

–  Chodźmy. Jutro możesz rozpytać się w sąsiedztwie, do kogo należy ten szynk i czy można go wydzierżawić – wyszedł z gospody i patrzył, jak zapada wieczorny zmierzch. – Jeśli będą jakieś trudności, to wstawię się za tobą u radców miejskich. Prośba przedstawiciela cesarza będzie dla nich rozkazem.

Ale miało się okazać, że kurator bardzo się myli.

Następnego ranka Flawiusz w towarzystwie czterech legionistów wkroczył do wysokiej auli, gdzie zebrała się rada miejska. Po obu jej stronach wznosiły się stopnie z rzędami ław, w których zasiadło około czterdziestu mężczyzn. Przez wysokie łukowate okna zaopatrzone w szyby wpuszczone w drewnianą kratę wpadało szare światło dnia; w półkolistej apsydzie ustawiono dwa krzesła przeznaczone najwidoczniej dla duumwirów.

Jego wejście uciszyło gwar, zaś szczupły, siwy mężczyzna ruszył ku apsydzie. Flawiusz odczekał, aż zapadnie zupełna cisza, gestem dał znak żołnierzom, aby czekali na niego przy wyjściu, i wolnym krokiem przemierzył salę. Zatrzymał się na środku, unosząc trzymany w dłoni zwój.

–  Dekurioni Augusta Treverorum! Ja, Flawiusz Verecundus, mianowany tym dekretem przez Aureliana kuratorem tego miasta, przekazuję wam pozdrowienia cesarza!

–  Salve, kuratorze! – głos duumwirapobrzmiewał nutą wyszkolonego retora. – Dziękujemy i pokornie odwzajemniamy cesarskie życzenia! Czym możemy wam służyć?

Flawiusz zmierzył wzrokiem swojego adwersarza. Formalnie wypowiedź burmistrza nie budziła zastrzeżeń, ale nie podobał mu się jej ton.

–  Przybywam, aby objąć urząd sprawującego nadzór nad finansami miejskimi – odparł. – Ponadto cesarz Aurelian udzielił mi specjalnych pełnomocnictw do uporządkowania panujących tu stosunków.

–  Uporządkowania? – z tylnych ław rozbrzmiał głos o greckim akcencie. – Nasze miasto podupadło, zostało splądrowane i częściowo zniszczone. Przywieźliście złoto? Drewno? Cegły? Pszenicę?

–  Z kim mam zaszczyt rozmawiać? – Flawiusz usiłował rozpoznać, do kogo należy głos.

–  Annuliusz Polibiusz, kwestor tego miasta. Uprzednio nummularius, po zamknięciu naszej mennicy cesarskim edyktem zdjęty z urzędu – z miejsca podniósł się krępy mąż, odgarniając ręką gęste siwe włosy z czoła. – Zapytuję was w imieniu całej rady miejskiej: czy wśród wspomnianych pełnomocnictw jest także dowództwo nad legionem, aby przepędzić barbarzyńców?

Sala zaszemrała, kilku radców zaczęło chichotać. Flawiusz próbował zyskać na czasie.

–  Mam kilku jeźdźców stanowiących moją eskortę, ale tak samo jak ja dobrze wiecie, że kurator nie ma władzy nad wojskiem.

–  Mój chłopcze, znasz nasze mury miejskie – kurator odwrócił się nieco, widząc tęgiego radcę zasiadającego w pierwszej ławie po lewej stronie. Tercjusz Saturnus, handlarz winem, u którego pracował przez krótki czas przed siedmioma laty. Właśnie on, właśnie tutaj, właśnie teraz!

–  Mamy najpotężniejsze bramy miejskie w całym Imperium, ale od czasu twojego wyjazdu długi mur nie stał się ani krótszy ani wyższy. Garstka twoich żołnierzy skryje się w swoim kasztelu, pozostawiając nas bez obrony, tak jak to było dotychczas! – kupiec otarł sobie czoło chustą. – Również i ja przynależę do tych, którzy głosowali za tym, aby położyć kres nieszczęsnym waśniom i niesnaskom. I ja ponosiłem ofiary dla zjednoczenia Imperium, wszyscy to mogą poświadczyć!

Sala rozbrzmiała pomrukiem aprobaty, gdy tymczasem Flawiusz usiłował sobie przypomnieć, co mówił mu Ulixes o postawie tego człowieka. Tak, był zamieszany w intrygę, która doprowadziła do obalenia cesarza uzurpatora Postumusa, lecz nie z miłości do ojczyzny, a raczej ze względu na chęć osobistego zysku. A teraz zachowywał się tak…

–… minął już rok – głos burmistrza wyrwał go z zamyślenia – odkąd Aurelian został samowładcą. Tylko co my mamy z tego? Odwołano z zajmowanych stanowisk starych urzędników, zamknięto mennicę, stacjonujące tu oddziały rozwiązano jako podobno niegodne zaufania – ale co dalej? Kiedy zjawi się sam cesarz wraz z legionami? Czekamy z niecierpliwością na jego przybycie, kuratorze!

–  Jestem pewien, że kiedy dowie się o tej napaści, pośle najlepszego stratega, być może samego Probusa, który jak piorun Jupitera spadnie na germańskie hordy i zapędzi je z powrotem w rodzime bagna – odparował ostro Flawiusz. – I to nie po raz pierwszy.

–  I nie po raz pierwszy podpala się nam dachy – wtrącił się szczupły mężczyzna o jasnych włosach – podczas gdy żądny sławy imperator spodziewa się zdobyć bogatsze łupy w perskim Ktezyfonie niż w germańskich kniejach. Zgodnie z ostatnimi wieściami, jakie dotarły do nas od cesarza, to w drodze na wschód minął właśnie Sirmium!

Flawiusz skinął na swoich legionistów, a ci marszowym krokiem podeszli, stając u jego boku. Następnie skierował się do pierwszej ławy, skrzyżował ręce na piersiach, wbił wzrok w mówcę i przemówił dobitnym szeptem, tak że wszyscy musieli wstrzymać oddech, aby nie uronić ani słowa.

–  Interesujące wystąpienie, drogi przyjacielu, godne senatora z najlepszych dni republiki. Należałoby zapamiętać wasze imię… Jak ono brzmi?

Blondyn spojrzał na niego niechętnie, a potem odparł z wahaniem: 

–  Tytus Aeliusz Viperinus, bankier i pożyczkodawca w tym mieście.

–  Nosicie imię wielkiego imperatora, przyjacielu – skwitował Flawiusz. – Szkoda byłoby splamić je niehonorową śmiercią.

W sali po raz kolejny rozbrzmiały szmery rozmów, które kurator uciszył ruchem ręki.

–  Znam cesarza osobiście i, wierzcie mi, jest człowiekiem czynu. Czy wiecie, co kazał uczynić wobec legionisty przyłapanego na cudzołóstwie? – Flawiusz rozglądnął się wokoło niczym nauczyciel przepytujący klasę; i rzeczywiście kilku radców schyliło głowy niczym uczniacy, którzy nie odrobili zadania i teraz obawiają się kary. Tylko burmistrz odrzekł z niechęcią:

–  Nakazał przywiązać go do dwóch przygiętych drzew, a te, prostując się, rozdarły go na pół.

–  W rzeczy samej – przytaknął Flawiusz, starając się nadać swojemu obliczu wyraz surowości. – A jak wam się wydaje, co w jego oczach jest większym przewinieniem: cudzołóstwo czy podżeganie do zdrady?

–  Ja przecież nie… – krzyknął bankier, zrywając się z miejsca.

–  Ale ja was nie pytałem! – zrugał go Flawiusz, gdy zbliżające się kroki kazały mu się odwrócić.

Za nim stał zlany potem żołnierz z pakietem pism w ręku.

–  To pilne, panie!

Flawiusz spojrzał na przesyłkę, a potem na zebranych.

–  Jak widzicie, czekają na mnie niecierpiące zwłoki sprawy wagi państwowej. Odraczam posiedzenie i oczekuję wszystkich z powrotem za cztery godziny!

Dał znak legionistom, aby mu towarzyszyli, starając się przy opuszczaniu sali dopasować swój chód do ich wyszkolonego kroku marszowego. Już na forum wyrwał posłańcowi zwój z ręki, złamał pieczęć, powiódł wzrokiem po piśmie, pobladł i opuścił papirus. Potem odwołał herolda na stronę, gdzie przez chwilę rozmawiał z nim szeptem, a następnie zwrócił się ponownie do żołnierzy.

–  Odprowadźcie mnie do pałacu i przyjdźcie po mnie przed ósmą.

W nowym domostwie jego pospieszne kroki odbiły się echem od pustych ścian. Zatrudniona przez Aqmat służąca poinformowała go, że wczesnym rankiem Olus, a nieco później również jego żona i Primus wyszli gdzieś, nie mówiąc, dokąd się udają.

Flawiusz zgrzytnął zębami i nakazał osiodłać konia, po czym udał się do gospody „Pod Winnym Krzewem”. Tam znalazł nie tylko Olusa, lecz także małżonkę i ojca, którym przyszły szynkarz opisywał swoje plany na przyszłość przy kubku gorącego korzennego wina.

–  Flawiuszu, miło cię widzieć. Wyobraź sobie, że…

–  Nie teraz, Olusie. Złe wieści.

Wszyscy troje pochylili się nad zwojem, podczas gdy kurator odczytywał dokument opatrzony pieczęcią gubernatora prowincji Górna Germania.

–  I co teraz zrobimy? Jeśli to prawda… – głos uwiązł mu w gardle, gdy ujrzał szmaragdowe oczy Aqmat i przypomniał sobie o danej jej obietnicy.

Ona ujęła go za rękę.

–  Cokolwiek się zdarzy, będziemy trzymać się razem. Bez względu na to, czy przyjdzie nam uciekać, czy też zostać.

–  I o to właśnie chodzi… – wyjąkał jej mąż. – Powinniśmy się jak najszybciej zdecydować, i to zanim całe miasto ogarną zamieszki.

Primus podniósł się z miejsca.

–  Chodźcie, chcę wam coś pokazać. To niedaleko.

Zostawili Olusa w tawernie i po kilku krokach znaleźli się przed Porta Martis,północną bramą miasta. Wysoka na trzy piętra łukowata fasada wznosiła się ku zachmurzonemu niebu niczym pałac. Przez oba łuki bramne widać było grobowce ciągnące się wzdłuż drogi wiodącej do Kolonii.

Po drewnianej drabinie wspięli się na lewą wieżę, a potem, korzystając z kolejnej, wyszli na drugie piętro. Primus podszedł do jednego z okien przy półkolistej północnej stronie i wyglądał długo na zewnątrz, zanim się odwrócił do pozostałych.

–  A więc nie żyje. I nie poległ w bitwie, lecz został podstępnie zamordowany. Jak mogło do tego dojść?

–  Wiem tylko tyle, ile mi przekazał posłaniec – westchnął Flawiusz. – Podobno to intryga jego sekretarza. Aurelian przyłapał go na kłamstwie, a ten łotr zaczął się obawiać gniewu pana.

–  Jest… był bardzo surowy – przytaknął Primus. – Nieprzejednany, często to powtarzałem Ulixesowi, ale on twierdził, że to konieczne w obecnych czasach. Co działo się dalej?

–  Ta kreatura przygotowała listę proskrypcyjną, na której imiona wysokich oficerów zostały przemieszane z faktycznie skazanymi na śmierć, sfałszowała podpis władcy i puściła ją w obieg. Wymienione na liście osoby, lękając się o swoje życie, wypiły coś mocnego, aby dodać sobie odwagi, i zasztyletowały władcę.

–  A kto został jego następcą, kto przejął władzę? – zapytała Aqmat.

–  O ile wiem, jak dotąd – nikt. Kiedy spiskowcy otrzeźwieli, opadły ich żal i przerażenie. Wystosowali do senatu pismo z prośbą o nominację nowego cesarza.

–  I pewnie nikt spośród mądrych ojców nie był na tyle zmęczony życiem, aby pragnąć tego zaszczytu – zadrwił Primus.

–  Oczywiście. Obecnie nie mamy imperatora i nikt nie wie, co będzie dalej. W senacie nagromadziło się wiele dobrze skrywanej nienawiści, odkąd przed rokiem cesarz podczas tryumfalnego wjazdu wydał dwóch senatorów na pośmiewisko tłumów

–  Jednym był Waballatus, syn królowej Zenobii – stwierdziła Aqmat. – A drugi?

–  Tetrykus, ostatni galijski cesarz uzurpator. Ostatecznie Aurelian potraktował obu łagodnie, ale senat ma dobrą pamięć – odparł Flawiusz. – Niewykluczone, że ten wybawca Imperium zostanie skazany na dammatio memoriae!

–  Tym samym stracą ważność wszystkie zarządzenia i nominacje, jakie wydał Aurelian – orzekł Primus. – Nie będziesz już kuratorem, tylko natrętnym karierowiczem, irytującym radców miejskich…

–  Więc teraz już rozumiesz, że zamiar natychmiastowego wyjazdu nie wziął się z powietrza. Po co mamy tu zostawać?

Primus spojrzał synowi w oczy.

–  Bo tutaj jest nasze miejsce. Te zielone pagórki są naszą ojczyzną, a nie Hiszpania czy Afryka. Dotarło to do mnie w Persji, i również z tego powodu wyruszyłem wtedy z tobą – odetchnął głęboko. – Verecundus to galijskie imię. Cesarskie legiony podbiły nasz kraj, ujarzmiły go, topiąc we krwi każdą próbę oporu. Ale potem Rzym dał nam bardzo wiele – kres wiecznych sporów międzyplemiennych i prawie wszystko, co obecnie stanowi nasze życie. Od trzech stuleci nasz los zjednoczony jest z jego losem jak te dwa kamienie – jego dłoń przesunęła się po żelaznej klamrze spinającej dwa bloki, których krawędzie zalano ołowiem. – Nawet rebelianci, tacy jak Postumus, Wiktoryn czy Tetrykus, chcieli być rzymskimi, a nie galijskimi cesarzami – Primus spojrzał na Flawiusza, który wziął Aqmat za rękę. – Ludzie, którzy łamali te kamienne bloki, obrobili je i wznieśli z nich budowle, pokładali nadzieję w przyszłości. Wierzyli, że opłaca się budować na wieczność. A nawet jeśli Imperium, przed czym niech Bóg nas zachowa, miałoby się rozpaść – to spuścizna po nim nie zginie, dopóki zamieszkują tu ludzie chcący ją pielęgnować. – Po krótkiej przerwie mówił dalej: – I nawet jeśli niechętnie o tym słuchasz, to wielu chrześcijan modli się za Rzym. Z każdym rokiem nasza wiara coraz bardziej rozkrzewia się w Cesarstwie. Jeśli Rzym upadnie, nadejdzie koniec świata.

–  Zostańmy tu i podejmijmy walkę – zaproponowała Aqmat, przytulając się do męża. – Przeciwko barbarzyńcom. I jeśli okaże się to konieczne, również przeciwko radcom miejskim.

Flawiusz wyraził zgodę.

– W porządku. Będę się musiał dobrze zastanowić nad tym, co powiedzieć dekurionom.

Gdy otworzył drzwi do znajdującej się w kurii auli, zaraz poczuł, że radcy wiedzą o wszystkim, gdyż salę wypełniał gwar, którego nawet w małym stopniu nie uciszyło jego pojawienie się. Tym razem pewnym krokiem podszedł do półkolistej apsydy i stanął przy pustym krześle burmistrza, podejrzliwie obserwowany przy tym przez białowłosego duumwira.

Uczynił gest retora zamierzającego wygłosić mowę i odczekał, aż wszyscy się uciszą.

–  DekurioniAugusta Treverorum! Widzę, że złe wieści wstrząsnęły wami tak samo, jak i mną. W tej trudnej chwili na każdym z obywateli Cesarstwa Rzymskiego spoczywa obowiązek dołożenia wszelkich starań, aby odpowiedzialnie działać na rzecz jego dobra!

–  O jakie starania chodzi? – wykrzyknął kwestor. – O wykonywanie rozkazów martwego cesarza, które prawdopodobnie już jutro zostaną odwołane?

–  Jeśli były sensowne, senat ich nie cofnie – zaoponował Flawiusz. – Wydaje mi się jednak, że wszyscy zgadzamy się co do tego, że czasy republiki minęły bezpowrotnie. W obecnej sytuacji potrzebujemy silnego władcy i taki pewnie obejmie rządy. Władcy cieszącego się zaufaniem wojska. I zapewniam was, czcigodni radcy… – kurator świadomie przerwał tok mowy zgodnie z tym, co sobie przyswoił u nauczyciela retoryki – tym władcą będzie jeden z oficerów Aureliana. A teraz, proszę was, aby powstał każdy, kto gotów jest przyznać się do tego, że zlekceważył zarządzenia czczonego przez wszystkich żołnierzy imperatora Aureliana.

Flawiusz spojrzał dokoła. W sali panowała martwa cisza.

–  Do dzieła, odważni ojcowie. Dziś jeszcze łatwo można wystąpić przed szereg. Dużo łatwiej, niż wtedy, gdy stanie przed wami delegat nowego imperatora, żądając zdania sprawy z pełnionych rządów. Teraz macie okazję, aby dać świadectwo odwadze, na którą w przyszłości być może już się nie zdobędziecie.

Nikt się nie ruszył. Kurator ukrył uśmiech tryumfu, kontynuując:

–  Wobec tego proponuję, abyśmy postąpili tak, jak gdyby nie należało spodziewać się żadnych zmian. 

–  Słowa tego młodego człowieka brzmią rozsądnie – w sali rozległ się głos handlarza win. – Ponadto chcę przedłożyć następujący wniosek. Aby zapobiec wszelkim nieporozumieniom pomiędzy nami a delegatem cesarza, ja, Tercjusz Saturnus, wnoszę o przyjęcie tego młodego człowieka, znanego mi uprzednio, do grona rady miejskiej. A jakże, nasz drugi burmistrz poległ podczas napaści barbarzyńców, myślę, że w stosownym czasie mógłby być dobrym następcą!

Aulę wypełnił gwar głosów deklarujących aprobatę.

–  Tak, znakomicie! Potrzebujemy nowych członków! Wybierzmy tego Verecundusa!

Flawiusz poczuł radość i dumę. Nie liczył na taki obrót sprawy, który znacznie powiększał jego ewentualne wpływy. Jednak dopiero wiele lat później miał się przekonać o tym, jak drogo przyjdzie mu zapłacić za ten zaszczyt.

Następne tygodnie wypełniła Flawiuszowi praca – od rana do późnej nocy. Za zgodą rady zarządził przymusową pożyczkę u wszystkich zamożnych obywateli, dzięki której prowizorycznie podniesiono ze zniszczeń wszystkie publiczne gmachy. Lekceważąc cesarskie dekrety zabraniające noszenia broni, sformowano obywatelską milicję, rekrutując do niej wszystkich obytych z wojennym rzemiosłem mężczyzn. Ich zadaniem było patrolowanie okolicy, aby w wypadku napaści barbarzyńców bronić służących mieszkańcom za schronienie takich budowli jak amfiteatr, Porta Martis i termy. Na szczęście nie okazało się to konieczne.

W tym samym czasie Olus urządził swoją tawernę, nazwał ją dumnie „Zenobia” i zabiegał o względy Faustyny. Ona zaś obejrzawszy kuchnię, wyraziła łaskawie na te zaloty zgodę i nakazała przyszłemu małżonkowi, że od tej chwili wchodząc do gospody ma wycierać buty. Wkrótce potem Aqmat wyszeptała mężowi na ucho, że jest przy nadziei, na co Flawiusz, zapomniawszy zupełnie o swojej godności radcy, zatańczył z żoną przez całą szerokość atrium.

Nikt jednak nie przeczuwał, co w tym samym czasie działo się w głowie nieznanego nikomu legionisty, choć miało to zaważyć na losach miasta nad Mozelą oraz całego rzymskiego świata.

Któregoś wieczora, jeszcze za rządów Aureliana, pewien podoficer o byczym karku stacjonujący w północnej Galii żalił się w tak grubiański sposób na wysokość rachunku, że gospodyni zrugała go za skąpstwo. Żołnierz odkrzyknął szyderczo:

–  Jak zostanę cesarzem, będę hojniejszy!

Na to dictum rozległ się głos kobiety, starej wróżbiarki: 

–  Dioklesie, skończ z żartami, bo zostaniesz imperatorem, gdy upolujesz odyńca!

Muskularny legionista skwitował tę wypowiedź śmiechem i umilkł, ale myśl o przepowiedni już go nie opuściła. Robiąc karierę w legionach, często polował na dziki, ale nie obwołano go cesarzem, więc zniechęcony orzekł pewnego dnia: 

–  Ciągle udaje mi się odstrzelić solidnego kiernoza, ale pieczeń zjada ktoś inny.

Jego dzień miał dopiero nadejść.