POST-POLONIA

Marcin Wolski

Redaktor techniczny:

Ewa Czyżowska

Łamanie:

Edycja

Redakcja:

Anna Milewska

Korekta:

Katarzyna Kierejsza

Projekt okładki:

Radosław Krawczyk

© Copyright by Wydawnictwo M, Kraków 2012

ISBN 978-83-7595-456-2

ISBN wersji cyfrowej 978-83-7595-415-9 

Wydawnictwo M

ul. Kanonicza 11, 31-002 Kraków

tel. 12-431-25-50; fax 12-431-25-75

e-mail: mwydawnictwo@mwydawnictwo.pl

www.mwydawnictwo.pl

www.ksiegarniakatolicka.pl

Osoby zdecydowanie fikcyjne:

Emilia Fajans – potencjalna dziewica bohater

Michałko Księdzów – syn ludu i mistrz hakerstwa

Janosik Glizda Kościeliski – góral i zbójnik

Kordian Chamiak – porucznik BOR-u

Jego matka Salomea Łęcka – wizjonerka

Ksiądz Marek Wądołowicz – kaznodzieja Radia Gloryja

Patrycja Osierdzie – dziecko płci żeńskiej

A także ich bliscy, współpracownicy, zakonnicy, funkcjonariusze polscy i szwedzcy wszystkich szczebli, górale, przedstawiciele marginesu, osoby spotkane w podróży oraz doradcy – intelektualiści...

Jeśli zaś chodzi o resztę osób, ich podobieństwo do postaci realnych jest zamierzone, złośliwe, jednak ich działania i motywy – całkowicie wymyślone.

PROLOG

Rok 2020 był to dziwny rok, w którym rozmaite znaki na niebie i ziemi zwiastowały, że nadchodzą czasy niepojęte a straszne. Dowodziła tego mnogość zjawisk niezwykłych, a i pomiędzy zwykłemi zdarzały się takie, które w swym nagromadzeniu dawały powody do niepokoju, aż przesądni mówili, że niechybnie idą na naszą planetę rzeczy ostateczne, a gniew Boży jest blisko.

Po raz siódmy w ciągu dekady nawiedziło Japonię niszczycielskie tsunami i tylko niezwykłej organizacji robotnych żółtków można było zawdzięczać, iż liczba ofiar szła w dziesiątki tysięcy, a nie miliony. To znów w Rio objawił się wirus dziwny, wielce morderczy, który w miastach Iberoameryki szerzyć się począł, a jeśli dopadł dziecinę poniżej trzynastego roku życia, kosił ją bezlitośnie, na podobieństwo żniwiarza, osobliwie oszczędzając ludzi dojrzałych, a także poprodukcyjnych starców. Powiadano, że bakcyl uciekł z jakiegoś tajnego laboratorium, w którym próbowano znaleźć trutkę na bezdomne bachory ze slumsów, jednakowoż kiedy się rozhasał, nie patrzył już na status społeczny, rasowy czy kulturalny, niosąc śmierć gwałtowną a bolesną.

Z końcem lutego jakowyś obiekt kosmiczny, całkowicie niewidoczny, skosił pięć satelitów telekomunikacyjnych i zniknął równie niespodziewanie, jak się pojawił. W marcu w Grecji urodził się dzieciak, który miast stóp miał raciczki, a w Alabamie nasiliły się plotki, że Elvis zmartwychwstał.

Jeśli idzie o okolicę nam bliższą, zima przyszła nadzwyczajnie sroga i długa, aż Bałtyk zamarzł, co zdarzało się od co najmniej pięciu lat, tym razem jednak lód skuł go już w listopadzie, a puszczać począł dopiero z początkiem maja. Przez ten czas ludzie, korzystając z grubej powłoki, nie tylko szlaki przez Bałtyk wytyczyli, ale też postawili tam dziesiątki tymczasowych fast foodów, przy czym McDonaldy upodobały sobie szczególnie szlak ze Świnoujścia do Kopenhagi, a Pizze Hut – z Gdańska do Sztokholmu. Sprzyjało to wzmocnieniu kontaktów polsko-szwedzkich, które nigdy nie były lepsze. Mnóstwo Szwedów, zbrzydziwszy sobie mroczne zimy, nabywało w Polsce wille i włości; dziesiątki firm, paraliżowanych przez śnieg i mróz, przenosiły się za Bałtyk. W ślad za drobnym biznesem podążały banki, koncerny medialne i telekomunikacyjne... Nawet w garkuchniach dla bezrobotnych coraz popularniejszy był szwedzki stół.

Wróćmy jednak do meteorologicznych niespodzianek. Ledwie mrozy ustąpiły i zazieleniła się ruń, a sady okryły kwieciem, z południa nadciągnęła szarańcza i zeżarła wszystko, tak że gdyby nie dostawy z Chin i Indii, Bangladeszu i Etiopii, połowa populacji Europy Wschodniej pewnikiem z głodu by pomarła, gdyż na pomoc z Brukseli liczyć nie było można. Wycofanie się Niemiec ze wspólnej waluty i zdominowanie przez muzułmanów rządów Francji i Włoch sprawiły, że zwierzchność Komisji Europejskiej ograniczała się jedynie do zabudowań europarlamentu, jako że samo miasto pozostawało naprzemiennie we władzy kolorowych mafii, to czarnych, to żółtych, a najlepszym symbolem owych zmian było to, że nawet tamtejszy Manneken Pis musiał sikać przez galabiję.

Na tym tle dobre samopoczucie Polaków i ich niezmienna wiara w „zieloną wyspę”, którą oficjalnie ogłoszono III Rzeczpospolitą, mogły uchodzić za europejski ewenement. Rząd Ronalda Ducka panował już trzynaście lat, ciesząc się poparciem około dziewięćdziesięciu siedmiu procent społeczeństwa i ustępując jedynie poziomowi zaufania do prezydenta Wronisława Gomorrowskiego, który osiągał zazwyczaj dziewięćdziesiąt osiem procent. Miałby i dziewięćdziesiąt dziewięć, ale na taki wynik, jako kłócący się ze standardami demokracji, nie zgadzała się Unia Europejska, której członkiem, przynajmniej formalnie, nadal byliśmy. W związku ze zbliżającym się końcem drugiej kadencji jego prezydentury rozważano w kręgach władzy rozmaite warianty, iżby tę znamienitą prezydenturę przedłużyć – poprzez zwiększenie liczby dozwolonych kadencji do trzech lub wprowadzenie monarchii konstytucyjnej. W tym celu dyplomowani heraldycy wywiedli ród Gomorrowskich od Piasta, znajdując liczne afiliacje z Rurykowiczami, Habsburgami, a także Burbonami. Oczywiście ustanowienie króla wymagałoby zmiany konstytucji. Ale w parlamencie, w którym opozycja łącznie miała zaledwie piętnaście procent, nie przedstawiało to najmniejszych trudności, tym bardziej że aktualny marszałek Janusz Moczypies po dokonaniu kolejnej politycznej wolty został przywódcą Partii Monarchistów, a zarządzone przezeń badania opinii publicznej wskazywały, że naród łaknie króla jak kania dżdżu, byleby był to król postępowy, tolerancyjny, hojny i dobrze wypadający w mediach. (Inna sprawa, że pan marszałek pragnął tej korony dla siebie, a nie dla kogoś, kogo w prywatnych rozmowach nazywał „świecznikiem”, bo błyszczał słabo, bał się byle podmuchu i łatwo się wypalał). Jeśli więc ciągle powstrzymywano się przed tym krokiem, to dlatego że wielu innych liderów Partii Obiecanek oskoma na ten urząd brała okrutna. Aspirował Radwan Wróbelski, pełen światowej ogłady spraw zagranicznych minister, i Hanna Tango-Winiary, stołecznego miasta prezydent, takoż sam premier – Ronald Duck, ulubieniec mediów i ludu prostego obrońca.

Po prawdzie niektórzy mawiali, że sięganie dziś po władzę to interes niepewny, bo prędzej czy później Rzeczpospolita pierdyknie. Co gorsza, najlepiej poinformowani twierdzili nawet, że już pierdyknęła, tyle że nikt o tym nie poinformował społeczeństwa, bo po co?

Deficyt budżetowy dawno przekroczył produkt krajowy brutto, a bardak w Unii sprawiał, że choćby i chciano udzielić pomocy, to nie było z czego.

Ostateczne bankructwo Grecji zakończyło się wyprzedażą tamtejszych wysp. Zrazu myślano, że skorzystają na tym Niemcy, ale ponieważ doszło do licytacji, przebili wszystkich Chińczycy, Arabowie i Amerykanie. W ten prosty sposób Kreta stała się Nową Kolumbią, Rodos – Wspólnotą im. Teng Siao-pinga, a budząca podejrzane skojarzenia Lesbos – Al Dżazirą.

 Jeszcze gorzej działo się w Hiszpanii, która w zamian za spłatę długów musiała zgodzić się na restytucję emiratu Grenady. I tak nad południowym skrajem kontynentu po pięciuset dwudziestu pięciu latach załopotał ponownie zielony sztandar proroka, wbity w szczyt góry o znamiennej nazwie Almanzor.

Jednak większość tych informacji nie przebiła się do polskiego społeczeństwa, no bo jak? Z ogólnie dostępnych kanałów zniknęły wiadomości, a jeśli nawet tu i ówdzie się pojawiały, dotyczyły katastrof żywiołowych, zdarzeń niezwykłych oraz celebrytów.

Dlatego kiedy nastał historyczny dzień 4 czerwca 2020 roku, nikt z głównych bohaterów naszej opowieści nie miał pojęcia ani o szczególnej wadze tej daty, ani o roli, jaką przyjdzie im rychło odegrać w okrutnych terminach, które na Rzeczpospolitą nadejdą. Ignorancja owa wypływała z różnych powodów. Janosik Glizda Kościeliski, młody woźnica z Zakopanego, był kompletnie nietrzeźwy, tak że jego koń zdążył zrobić już trzy kursy z Łysej Polany pod Wodogrzmoty Mickiewicza, nim jego pan otworzył oko i poprosił chabetę, aby skombinowała mu jakieś piwo. Michałko Księdzów znajdował się akurat na zwolnieniu warunkowym i za cholerę nie zamierzał z niego wracać, Emilia Fajans, jak co dzień (z wyjątkiem świąt i niedziel), udała się na drogę między Augustowem a Suwałkami, żeby proponować swe usługi kierowcom tirów, a ksiądz Marek Wądołowicz postanowił nieodwołalnie przeprowadzić rozmowę z Ojcem Dyrektorem Radia Gloryja na temat ostatecznego porzucenia przez niego służby duchownej i zdjęcia sutanny, utracił bowiem wiarę nie tyle w Boga, ile w sens dotychczasowej działalności. Wreszcie porucznik Kordian Chamiak nie miał okazji zastanawiać się głębiej nad niczym. Podjął właśnie swoją codzienną pracę w ramach Brygad Obrony Rzeczypospolitej, polegającą na patrolowaniu placyku z tyłu sejmu, ze słabą nadzieją że kiedykolwiek przyjdzie mu jeszcze wykorzystać swoje niezwykłe umiejętności, nabyte w trakcie szkoleń i paroletniej służby na misjach pokojowych. Wyglądało na to, że każdy zaprzątnięty jest własnymi sprawami i nigdy nie odegra jakiejś szczególnej roli dziejowej.

Wszelako Geniusz Historii postanowił inaczej.

I

4 CZERWCA 2020 ROKU, CZWARTEK, KOŁO POŁUDNIA

Było parno. Po nocnym deszczyku nie pozostało nawet śladu, jeśli nie liczyć wilgotności znacznej, osobliwie dusznej, bardziej lasom tropikalnym właściwej niż Puszczy Augustowskiej, dziś – po intensywnych wyrębach poprzednich dekad – w większej części zamienionej w młodniak samosiejek, którego nikt już nie zamierzał eksploatować. Turyści nazywali dawną puszczę sawanną i faktycznie dzięki wysiłkom ekologów i obrońców praw zwierząt, którzy rozwiązali i rozbili kilka ostatnich cyrków i ogrodów zoologicznych, ów park narodowy roił się od zwierzyny niewystępującej w naszej szerokości geograficznej od plejstocenu. Zebry, antylopy i żyrafy rozmnożyły się bujnie, mimo że stan równowagi utrzymywały lwy i tygrysy, a także zaskakująco dobrze klimatyzujące się w tym regionie białe niedźwiedzie.

Jak ów zwierzostan przeżywał srogie zimy, pozostawało jego słodką tajemnicą, choć dobrze poinformowali twierdzili, że było to skutkiem zmodyfikowanej karmy, którą od lat podrzucali im działacze ekologiczni.

W każdym razie wychodząca na drogę Emilia Fajans oprócz fosforyzujących majtek i mikroskopijnego stanika miała ze sobą komplet sprayów – na bandziorów, na komary, na niedźwiedzie i na krokodyle. Całość uzupełniał osobisty dezodorant intymny, a główny problem, jakim zaprzątała sobie głowę młoda tirówka, polegał na tym, aby pojemników nie pomylić. Dwudziestodwuletnia dziewczyna na szczęście innych rozterek nie miała, a biorąc pod uwagę szalejące w gminie bezrobocie (w rodzinie poza nią wszyscy byli na zasiłku) i systematycznie płaconą dziesięcinę na Kościół, miała na swą działalność zarówno koncesję od wójta, jak i rozgrzeszenie od plebana. Inna sprawa, że o klientów wcale nie było łatwo. Po wejściu Pribałtyki do Związku Nordyckiego, czyli de facto po inkorporacji Litwy, Łotwy i Estonii przez ekspansywną Szwecję, większość ruchu tranzytowego przeniosła się na promy i mało kto z tirowców po dziurawych, krętych drogach chciał podążać. Działacze ekologiczni i owszem, zawsze mieli ochotę na seks, nawet gdy byli protestacyjnie przykuci do drzewa, ale honorarium prędzej można było doczekać się od niedźwiedzia polarnego.

Dlatego do południa Emilia zdołała jedynie wejść w niewielką relację z listonoszem (za pakiet druków reklamowych i bułkę z serem), wypchnęła też z dobroci serca posiadacza przedhistorycznego malucha, który wpadł do rowu, i uraczyła go pakietem usług zniżkowych (jeden numerek normalny, dwa ulgowe i jeszcze jeden gratis) oraz całkowicie za friko uświadomiła seksualnie patrol czterech harcerzy, zdobywających akurat sprawność sobieradka.

Była dwunasta zero osiem, kiedy obok jej stanowiska z furkotem chorągiewek, ozdobionych wielkim żółtym krzyżem, przeleciała – poprzedzana przez motocyklistów – karawana pojazdów na numerach dyplomatycznych, okazałych limuzyn o szybach przydymionych tak, że najwprawniejsze oko nie mogło zobaczyć, co dzieje się we wnętrzu. Emilia miała dotąd doświadczenie z jednym tylko dyplomatą, szoferem z ambasady Białorusi. Jakieś dwa lata temu zagotowała mu się woda w chłodnicy i błagał Fajansównę o pożyczenie wielofunkcyjnego wiaderka, które było jej niezbędne do uprawiania zawodu.

– Użycz mi tej cieczy, użycz mi, dziewczyno! – zawołał śpiewnie.

– Trudno do chłodnicy wlać wodę z mydliną – odparła mu w tej samej konwencji.

– Tedy pójdź nad ruczaj wraz, ślicznotko ruda...

– Chcesz, by się w rozpustę zmieniła Rospuda?

Ale poszli, i faktycznie po wizycie nad ruczajem dobrosąsiedzkie stosunki pobratymczych nacji uległy mocnemu zadzierzgnięciu na tylnym siedzeniu limuzyny. I umacniały się tam aż do zmierzchu, gromadząc wokół kołyszącego się pojazdu tłumy gapiów z okolicznych przysiółków.

– Nie sromaj się, dziewczyno! – uspokajał ją szofer Sasza. – Przez te szyby nie sposób do środka zajrzeć.

– Ja się nie sromam, tylko się zastanawiam, czy nie opuścić szyb i nie brać od widzów za bilety.

Po Saszy pozostało jej uczulenie na białoruską tapicerkę i dziecina maleńka imieniem Aleksandra, którą wychowywały w Łapach tamtejsze zakonnice.

Szwedzka kawalkada się nie zatrzymała, ale nie minęło pół godziny, a dziwna wibracja poczęła poruszać popękaną, pełną kolein nawierzchnią szosy.

– Tiry dwa, nie, pięć? – zgadywała, przybierając zalotną pozycję numer trzy. – Na pięć przynajmniej jeden musi się zatrzymać. – Popatrzyła na wiszący na krzaku baner z napisem: „Sezonowa obniżka cen” i czekała w napięciu, wsłuchana w narastający ryk silników.

Pomyliła się, żaden się nie zatrzymał; mimo że pojazdów było nie pięć, lecz co najmniej dwadzieścia, sunęły wolno z jakąś niezwykłą energią. Nie znała tej marki; dopiero kiedy minęły mostek koło kapliczki, zorientowała się, że są to samochody pancerne.

 *

– Kurwa – zaklął porucznik Kordian, widząc czarnego kota przebiegającego drogę limuzynie wicemarszałka Klawisza. – Tylko tego brakowało!

Kot jakby go usłyszał, albowiem stanął słupka na środku sejmowego podjazdu i po chwili rozległo się głuche plaśnięcie pod oponami czerwonej lancii.

– Kurwa! – zawołał powtórnie Chamiak, lekceważąc regulamin BOR-u, który dopuszczał wprawdzie w uzasadnionych sytuacjach przeklinanie, ale jedynie w głównych językach europejskich. Wszelako ani soczyste bloody bastard, ani wykwintne merde, ani sąsiedzkie donnerwetter czy job twoju mać nie przyszło mu w owym dramatycznym momencie do głowy.

Wiedział, że gorzej być nie może; krążyły legendy, że wicemarszałek przy wszystkich swoich zaletach był od pewnego czasu człowiekiem diablo przesądnym. Myśli rozmaite kłębiły się w głowie młodego BOR-owca, jednak najgorsza była jedna, natrętna: skąd w Warszawie na przednówku mógł się znaleźć kot? Nawet szczury zniknęły, utylizowane w coraz liczniejszych tanich restauracjach należących do przedsiębiorczych Azjatów. Jeszcze przed paru laty można było łatwo oskarżyć o nielegalną hodowlę kotów posła Jarosława Indykiewicza, byłego prezesa Brawa i Spolegliwości, ale od czasu kiedy poddano go przymusowej kuracji psychiatrycznej w Zakładzie Schizofrenii Bezobjawowej, zlokalizowanym na środku jeziora Wiagry, ta kandydatura nie wchodziła w grę.

Stanął więc Kordian, pokornie oczekując reprymendy, ale mecenas Klawisz tylko okno opuścił i krzyknął:

– Posprzątaj to, a żywo, chłopcze, zaraz tu się zjawią Ich Królewskie Wysokości! – zawołał, spluwając na wszelki wypadek przez lewe ramię, zapomniawszy, że z tyłu siedzą dwie urodziwe asystentki bliźniaczki. Auto odjechało; Kordian już chciał się rozejrzeć za szufelką, kiedy czarny kocur wstał, otrzepał się, puścił oko i oddalił się w kierunku nowego hotelu poselskiego. Kordian mógłby przysiąc, że na jego łapkach dostrzega niewielkie, srebrzyste pantofelki...

– Chyba mam halucynacje – mruknął do siebie, zastanawiając się, co też takiego pił przedwczoraj, i dopiero po dłuższej chwili uświadomił sobie, że przecież jest abstynentem.

Jak na funkcjonariusza BOR-u Chamiak był osobą o dość skomplikowanej psychice, choć dużo wysiłku wkładał, aby nie dać tego po sobie poznać. Na pierwszy rzut oka mięśniak, wysoki, barczysty, jasnowłosy, miał duszę tak subtelną, że sam nie mógł się temu nadziwić.

Imię i nazwisko – obu nienawidził w równym stopniu – zawdzięczał swojej matce. Dość wcześnie zauważył, że osobnik wpisany do metryki jako ojciec – Olgierd Chamiak – nigdy nie istniał. Matka zwyczajnie okłamywała syna, twierdząc, że jej pełen rozmaitych talentów narzeczony popełnił samobójstwo, używając niezmiennie poetyckiej formuły: „zabił się młody”. „W takim razie powinienem nazywać się Szpicnagel” – kombinował oczytany w klasyce chłopak.

Przy pomocy pewnego dziennikarza śledczego, który w młodości kolegował się z jego rodzicielką, udało mu się ustalić, że był owocem krótkiego stażu, jaki zaraz po studiach jego matka Salomea Łęcka odbyła w redakcji „Dziennika Wyborczego”, i najprawdopodobniej został poczęty podczas igraszek na biurku z którymś z prasowych asów (niewykluczone, że z samym naczelnym). Mocnym potwierdzeniem tej teorii mogła być głęboka niechęć, z jaką pani Salomea wymawiała słowo „biurko”, nie mówiąc już o wszystkim, co łączyło się z „Dziennikiem”. Przychodziło jej to tym łatwiej, że była od lat warszawską korespondentką Radia Gloryja z Turonia, owej ostoi ciemnogrodu i zacofania. Odkrycie tego prenatalnego fałszerstwa zmieniło gorącą miłość do matki w równie żarliwą niechęć i podyktowało dalsze wybory życiowe. Mimo rozlicznych talentów – jako dziecko grał na pianinie, malował i pisał wiersze – Kordian postanowił zostać zawodowym wojskowym i ku rozpaczy Salomei swój zamysł doprowadził do końca.

Nie zdążył jeszcze na dobre zapomnieć o kocie w butach, kiedy zadzwoniła jego prywatna wideokomórka. Kolejna wtopa! Prywatne rozmowy na służbie były surowo zabronione. Błyskawicznie wyłączył aparat; zdążył zauważyć, że wyświetlił się Sebastian, ale postanowił go zignorować.

Tymczasem bliżej godziny trzeciej poczęły nadjeżdżać kolejne wozy szwedzkich służb, w liczbie – jak na normalną wizytę – zastanawiającej, chociaż ostatnio Skandynawowie mieli hopla na punkcie bezpieczeństwa. Tamtejszy król wprawdzie nadal jeździł do pracy rowerem, ale pancernym. Tym eufemizmem określano jednoślad z pełną osłoną elektroniczną, a także małym polem siłowym, uniemożliwiającym atak z zewnątrz.

Najgorsze, że Sebastian, z wrodzonym sobie uporem, nie zrezygnował z nawiązania kontaktu. Po dwóch próbach przysłał rozpaczliwy SMS: „Dżesika z Izaurą zabraniają mi wstępu do kibla”. Kordian westchnął; jego mamusia od początku podejrzewała, że to musi się tak skończyć. Kiedy ostatni dostojny gość dojechał na miejsce, puścił krótki VMS: „To lej w kuchni, do zlewu!”.

 *

– Ostańcie z Bogiem!

Ozwał się dżingiel, będący twórczą wariacją na temat pieśni My chcemy Boga. Ksiądz Marek zebrał papiery i wyszedł ze studia. Odczuwał ogromne znużenie. Zastanawiał się, jak długo jeszcze da radę ciągnąć ten program, w którego sens nie wierzył.

 „Polska debata” – śmiechu warte! Dyskutantami byli wszak od dość dawna wyłącznie pracownicy Kompleksu Religijnego Radia Gloryja, dzwoniący przez wewnętrzną centralkę i dość nieudolnie zmieniający głosy za pomocą ściskania nosa, wkładania do ust kamyków czy ucisku na struny głosowe. Niestety, łącza ze światem odcięto im parę lat temu na polecenie wojewody turońskiego, ze względu na raport sanepidu. Podobno telefonia komórkowa w tym miejscu zagrażała życiu i zdrowiu łabędzi gnieżdżących się na brzegu Wisły. Natomiast tradycyjny kabel przecięto jeszcze podczas budowy obwodnicy i do dziś go nie podłączono. Dzięki Bogu, działała wewnętrzna centralka, i można było błogosławić przezorność ojców redemptorystów, którzy zdecydowali się w ostatnich latach na gruntowną przebudowę ośrodka i przeniesienie wszystkich studiów na ulicę Świętego Jozefata, gdzie na okolonej murem przestrzeni budynki klasztoru, radia, telewizji i Akademii Kultury Społecznej mogły na razie funkcjonować, sprawiając wszelako wrażenie oblężonej twierdzy. Nie zmieniało to faktu dla Wądołowicza najboleśniejszego – praktycznie gadał w próżnię. Możliwość naziemnego nadawania audycji skończyła się wraz z utratą częstotliwości. „Radio Gloryja nie spełnia europejskich standardów!” – orzekł Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu na wniosek obywatelki Delicji Trylion, której matka na skutek ingerencji klechów i wspomnianego radia przed osiemnastu laty powstrzymała się przed jej wyskrobaniem, skazując nieszczęsną dziewczynę na niechciane życie na tym padole łez.

Oczywiście teoretycznie pozostawała jeszcze sieć internetowa, w której każdy (podobno!) mógł wieszać, co chciał, a ostatnio dobili się tego prawa nawet bezdusznie dyskryminowani przez wieki całe pedofile. Niestety, w III Rzeczypospolitej nie znalazł się żaden operator gotowy wpuścić na swój serwer obrzydliwe i zacofane treści propagowane przez turońską rozgłośnię. Toteż jedynym ratunkiem było nagrywanie audycji na dyski CD i DVD i rozsyłanie ich kurczącej się grupce moherowych słuchaczy przy pomocy kurierów parafialnych. Dzisiejsza rozmowa, która tak zbulwersowała księdza Marka, dotyczyła perspektyw otwierających się przed polską grupą landów wchodzących – przynajmniej teoretycznie – w skład rozsypującej się Mumii Europejskiej.

Rozmówca pierwszy, posługujący się pseudonimem Docent, przekonywał, że rząd planuje zwrócić się o protektorat do Republiki Federalnej Niemiec. Miały trwać na ten temat zakulisowe rozmowy z kanclerzem Mahmudem Abdullachim. Zastawem do czasu spłacenia polskich długów miał być Szczecin, worek żytawski i enklawa gliwicka na Górnym Śląsku. Inna sprawa, że od czasu gdy kanclerzem został Turek, Niemcy mieli dość własnych kłopotów, aby brać na głowę jeszcze polski bardak.

Partner Docenta, tytułowany Profesorem, nie zgadzał się, twierdząc, że pod stołem podpisano już adres do przywódców Rosji w sprawie wejścia Polszy do Układu o Współpracy i Pomocy Wzajemnej.

– Jest to – podkreślał – jedyne wyjście, gdyż inaczej grozi nam agresja ze strony Białorusi i Ukrainy, które, choć suwerennością dorównują Osetii i Abchazji, wojska mają dość, by je pchnąć na Białystok i Rzeszów, do których pretensje okrutne roszczą.

Z obydwiema opiniami nie zgodził się trzeci dyskutant, tytułowany Eminencją.

– W aktualnym stanie Rosji branie sobie na głowę zbankrutowanej Polski byłoby czystym szaleństwem – twierdził. – Tym bardziej że podczas ostatnich wyborów samorządowych władzę w większości miast wschodniej Syberii objęła mniejszość (a de facto już większość) chińska. Państwo rosyjskie w zrównoważonym kształcie euroazjatyckim należy już do przeszłości.

– Zatem, zdaniem Waszej Eminencji, jaką opcję dla Polski wybierze aktualna antynarodowa administracja? – pytał ksiądz Marek, marząc, aby dyskusja wreszcie dobiegła końca.

– Mówiąc elegancko: kondominium, a bardziej szczerze: rodzaj aksamitnego rozbioru... Niemcy do Wisły, Ruscy od Wisły...

– Szkoda, że Słowacy nie chcą brać Galicji – westchnął Wądołowicz.

– Ale Szwedzi Pomorze chapną z przyjemnością.

– Tylko co wobec tego może przedsięwziąć nasze społeczeństwo?

– Modlić się i pokładać ufność w Panu.

Nie była to rada bliska księdzu Markowi.

W młodości był naiwnym idealistą – wierzył, że Bóg pomaga tym, którzy sami chcą sobie pomóc, że każdy jest kowalem swego losu, ojczyzna to wielki zbiorowy obowiązek, a Polacy są nacją, która może być inspiracją dla reszty świata.

Kiedy to było? Co się z tym stało?

W aktualnym stanie psychicznym każdy dzień wydawał mu się koszmarem, a świadomość bezowocności wszelkich działań wzmagała się nieustannie.

Ale jak długo można iść pod prąd? Nigdy nie odczuwał swego osamotnienia bardziej niż obecnie. Kościoły pustoszały, młodzież odwracała się kompletnie od spraw religii albo szukała pocieszenia w sektach, New Age’ach czy flirtach z różnymi formami satanizmu. A Ten, dla którego wyrzekł się świata...?

Kiedy Marek był młodym chłopcem, a nawet młodym księdzem, wydawało mu się, że słyszy i rozpoznaje Jego głos – w kroplach rosy, w śpiewie ptaka o świcie, w patetycznych dźwiękach organów. Teraz utracił ów słuch. Od dłuższego czasu w jego mózgu dzień i noc, jak dokuczliwy kołatek, stukała i pukała fraza jedna – krótka a straszna – „Boga nie ma, Boga nie ma, Boga nie ma”.

*

W ciągu pierwszych dwudziestu czterech godzin swej wolności Michałko Księdzów popełnił więcej przestępstw niż niejeden kryminalista w całej swej karierze i gdyby jakiś skrupulatny sąd usiłował ukarać go za wszystkie winy, życia by mu nie starczyło, żeby to wszystko odsiedzieć. Po pierwsze, pogwałcił wszelkie zasady zwolnienia warunkowego. Nie wrócił do miejsca zameldowania, nie zgłosił się do kuratora, a co najgorsze, pozbył się elektronicznego chipa umożliwiającego namierzanie przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. W dodatku, wydłubawszy go, nie poprzestał, jak zrobiłby to inny przestępca, na wrzuceniu go do sedesu, ale wszczepił bezpańskiemu psu rasy kundel, którego wrzucił na platformę pociągu udającego się w kierunku obwodu kaliningradzkiego. Mogą go tam szukać długo i namiętnie!

Czas spędzony w mamrze przestępcy wykorzystują zazwyczaj na doskonalenie zawodowe. Michałko również nie zmarnował tych trzech lat, które zawdzięczał wyłącznie niewytłumaczalnemu na zdrowy rozum afektowi, jaki ostatniej wiosny swej wolności poczuł do długonogiej Beatki. Ów pociąg uśpił jego czujność, pozbawił zwykłej ostrożności i zawiódł dotąd niepokonanego hakera na ławę oskarżonych, albowiem jego wybranka, którą poznał w kawiarence internetowej, okazała się kutą na cztery kończyny funkcjonariuszką Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, polującą na takich rozbójników internetowych jak on.

W więzieniu od samego początku był garownikiem przykładnym, wzorowym obiektem resocjalizacji, dzięki czemu otrzymał pracę w bibliotece. Stworzyło mu to niezrównane możliwości. Teoretycznie komputer w bibliotece nie miał połączenia z Internetem, ale wystarczyło jedynie zdobyć zdezelowaną komórkę i wykonać kilka prostych zabiegów, aby otworem stanął przed nim nie tylko cały świat, lecz również serwery Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, nie mówiąc już o prywatnym komputerze naczelnika więzienia. Toteż Księdzów wychodził z mamra nie tylko jako człowiek ogromnej wiedzy – przez te trzy lata świat cybernetyki nie stał w miejscu, a Michałko poruszał się co najmniej równie prędko jak on – ale przede wszystkim jako prawdziwy krezus. Podobno pierwszy milion należy ukraść. Michałko w krótkim okresie intensywnej hakerki na wolności zgromadził całkiem ładny grosz, pięć milionów franków szwajcarskich (marki niemieckiej nie lubił, a w chińskiego juana nie wierzył), i przezornie jeszcze przed wpadką zdołał znaczną część tego ukryć na tajnych kontach na karaibskich wysepkach. W trakcie garowania udało mu się jeszcze pomnożyć kapitał. I to wielokrotnie. Teraz wystarczyło tylko dotrzeć na Kajmany albo przynajmniej na wyspę Man i pobrać pieniążki, zgromadzone tamże na paru przemyślnie założonych kontach. Posiadane kwoty pozwoliłyby mu żyć uczciwie do końca życia, a nawet przeznaczyć część odsetek na cele charytatywne.

Nadto w ciągu wspomnianych trzech lat zimna krew, pieniądze i inteligencja pozwoliły mu nie tylko uniknąć losu dymanego przez git-ludzi cwela (była to jedyna rzecz, której, idąc do pudła, naprawdę się obawiał), ale jeszcze zdobyć znaczny mir u współtowarzyszy niedoli. Czyż można było nie cenić współwięźnia hakera, dla którego żadnej trudności nie przedstawiało przekazanie wiadomości poza mury, wynajęcie detektywa sprawdzającego lojalność wspólników, a nawet uzyskanie wyników testów DNA świeżo urodzonej dzieciny skazańca o groźnej ksywie Hannibal?

– Niestety, syn nie jest twój – powiedział ze smutkiem.

– Wiedziałem – odparł Hannibal. – W końcu siedzę tu już trzy lata, a Baśka nie przychodzi na widzenia.

– To po co chciałeś sprawdzać?

– Na wszelki wypadek, żeby przypadkiem, kiedy ją wreszcie zabiję, nie popełnić pomyłki! Aha, czy mógłbyś jeszcze ustalić dla mnie personalia jego biologicznego ojca?

Oczywiście żaden z więźniów korzystających z rozmaitych usług Michałka nie domyślał się wszystkich jego umiejętności. Te zaś były ogromne – zanim wszczepiono mu chip, wiedział już, jak można go na moment zablokować, przeprogramować, a następnie uszczęśliwić nim kogo innego.

Również jego urwanie się z systemu kontroli postpenitencjarnej nie było skokiem w nieznane. Sporo czasu zajęło mu zaprzyjaźnienie się z pewnym ćpunem o pospolitym nazwisku Marek Zając, odsiadującym krótkoterminowy wyrok za kradzieże w aptekach, co od czasu legalizacji narkotyków było więcej niż głupotą.

Marek Zając, o krótkiej szyi i twarzy przypominającej księżyc w pełni (przynajmniej tak prezentował się na zdjęciu w dokumentach; aktualnie jego oblicze bardziej upodobniło się do miesiąca w trzeciej kwadrze), był nawet odrobinę do niego podobny. Reszta wymagała małej charakteryzacji. Wycyganienie dowodu osobistego nie okazało się szczególnie trudne. Za kasę, którą dał mu Michałko, Zając sprzedałby nie tylko rodzoną matkę, ale też ojca, siostrę, dzieci i kogo jeszcze by chciano, tym łatwiej że był całkowitym sierotą.

Ćpun wyszedł z mamra parę dni przed hakerem i teraz prawdopodobnie już nie żył z przedawkowania lub wykonywał właśnie złoty strzał, zostawiając na tym padole ciało bez dokumentów, a także bez dawnej tożsamości, którą udało się Michałkowi usunąć z systemu.

Opodal zakładu karnego nad malowniczym jeziorem znajdował się luksusowy hotel Ósmy Cud Świata, o którym zawczasu zebrał wszelkie niezbędne informacje. Znał nie tylko jego systemy komputerowe i cały personel, ale także aktualne rezerwacje. Szczególnie upatrzył sobie niejakiego Mariusza Kowalskiego – biznesmena z Warszawy, lokatora pokoju 222 – i zdobył wszystkie potrzebne informacje na jego temat, od rozmiaru kołnierzyka po PIN do karty kredytowej. Dodatkowo upewnił się, czy poranna zmiana recepcjonistów mogłaby kojarzyć biznesmena z twarzy – nie powinna. Teraz pozostawało tylko zrobić użytek z tych informacji. Zauważywszy, że pan Mariusz opuścił pokój i niedbale wrzuciwszy klucz do dziury w recepcyjnym kontuarze, udał się na basen, spokojnie odczekał kwadrans, po czym uśmiechnął się do recepcjonistki i rzucił niedbałe: „222!”. Już po chwili znalazł się w apartamencie Kowalskiego, z którego wyszedł bogatszy o komplet dokumentów i kart kredytowych. Jednak nie zamierzał odgrywać roli młodego biznesmena dłużej, niż to było potrzebne – ot, tyle, żeby skorzystać z jego laptopa, zdobyć gotówkę, wykonać parę operacji w Internecie, a następnie skonstruować nową tożsamość. Zresztą zachował się wyjątkowo uczciwie – wykorzystane pieniądze Kowalskiego jeszcze tego wieczora ponownie przelał na jego konto, a zanim opuścił teren hotelu, portfel z dokumentami wrzucił przez uchylone okno do pokoju (zachował jedynie platynową kartę). Uważał się bowiem, niezależnie od tego, co myślał sobie wymiar sprawiedliwości, za hakera z zasadami, a nie za złodzieja!

Taksówką przemieścił się do Suwałk – zastanawiając się, ile czasu zabierze władzy zorientowanie się, że obiekt jej specjalnej troski rozpłynął się we mgle. Dobę? Dwie? Do tego momentu zamierzał być daleko, a przynajmniej w Warszawie. W niewielkim autokomisie nabył ładny wóz, prawie nowiuteńkie volvo pochodzące, jeśli wierzyć tablicy rejestracyjnej, z Malmö w Skanii. Był to ostatni raz, kiedy posłużył się platynową kartą Mariusza Kowalskiego. Nie dopytywał się szczególnie o pochodzenie bryki, choć zdziwił się trochę, gdy sprzedawca dorzucił w cenie również nowiutkiego laptopa, który leżał na tylnym siedzeniu. Jednak mniej więcej po półgodzinie transakcja wydała mu się podejrzana. Dlatego jeszcze przed Augustowem koło kapliczki, przy której gibała się jakaś półnaga dziewczyna, z pewnością niebędąca sprzedawczynią runa leśnego, zjechał w boczną dróżkę i zatrzymawszy się w zagajniku, odpalił laptopa. Komputer był na hasło, ale Michałko nie takie zabezpieczenia łamał. Szybko wszedł na strony policyjne i przeszukał bazę danych. Gablota figurowała wśród pojazdów skradzionych przed dwoma dniami jakiemuś szwedzkiemu dyplomacie.

– Kurde mol! – Oczywiście nie mógł wracać do komisu i reklamować zakupu, ale nie mógł również jechać dalej. Tymczasem w komputerze zaczęły się dziać dziwne rzeczy. Najpierw wysiadła wyszukiwarka Google, potem padła cała sieć. Nie wyglądało na to, że awaria ogranicza się tylko do laptopa Szweda. Internet był niedostępny również w komórce i w samochodowym GPS-ie. O cyberatakach na wielką skalę wiedział jedynie ze słyszenia. Czyżby akurat zdarzyło się coś takiego? Jeszcze chwila i również komórka straciła zasięg.

Cholera jasna, co to mogło oznaczać? Czyżby cały jego misterny plan miał legnąć w gruzach przez jakiś nieprawdopodobny zbieg okoliczności?

 *

Chabeta stanowiąca własność Janosika Glizdy Kościeliskiego była z usposobienia najspokojniejszą klaczą na świecie, jednak kiedy młody Niemiec, który zajechał konkurencyjną furką od strony Morskiego Oka, urzeczony zapewne malowniczymi widokami, cisnął jej między nogi petardę, nie zdzierżyła i poniosła.

Naturalnie gdyby jej młody pan nie znajdował się w stanie półuśpienia, z pewnością, jako wytrawny woźnica, opanowałby sytuację. Jednak nim się ocknął, było za późno – furka po zderzeniu z inną bryką wypadła z dotychczasowej trajektorii. Bezwładne ciało górala wyleciało z kozła, jakimś cudem minęło rozłożysty świerczek i poleciało hen, w dolinę przepaścistą. Świat wirował mu jak oszalały. Chyba jednak Anioł Stróż czuwał nad Glizdą Kościeliskim, ciało jego bowiem obijało się głównie o mchy, paprocie i krzaki, precyzyjnie wymijając głazy ostre, korzenie twarde i inne, zabójcze w tej sytuacji, elementy naturalnego środowiska. Toteż nim padł w głęboki wykrot, powstały po ostatniej trąbie powietrznej, nie stracił niczego krom kapelusika z muszelkami, guńki, ciupagi, lewego buta, manierki z okowitą i przytomności.

II

4 CZERWCA 2020, CZWARTEK, PO POŁUDNIU

Czwarty czerwca w najnowszych dziejach Polski zajmuje miejsce szczególne. Czwartego czerwca 1989 roku odbyły się wybory wynikające z decyzji kółka graniastego czworokanciastego, które dały początek III Rzeczypospolitej. Czwartego czerwca 1992 roku upadł „rząd przełomu” mecenasa Olszy i skończyły się ambitne plany oczyszczenia sfery publicznej z agentów, tajnych współpracowników i innej nomenklaturowej swołoczy. W nowszych czasach tego dnia Republika Federalna wyszła ze strefy euro, rok później rozbił się pod Jekaterynburgiem samolot prezydenta Rosji, a w 2019 doszło do objawień w favelach pod Rio de Janeiro, gdzie grupie dzieci ulicy ukazała się Matka Boska mówiąca takie rzeczy, że jeśliby miały się spełnić w podanym terminie, świat powinien zabrać się za moralną odnowę, i to szybko.

W czwartek 4 czerwca 2020 roku w sejmie przy ulicy Wiejskiej panowało znaczne poruszenie, choć dla najgłupszego nawet dziennikarza było jasne, że najważniejsze sprawy państwa załatwiane są gdzie indziej, a tu można co najwyżej spodziewać się urzędowego klepnięcia. Rządząca samodzielnie Partia Obiecanek była w stanie przegłosować każdą ustawę. Jeśli więc tego dnia w gmachu przy Wiejskiej pojawiło się więcej krajowych dziennikarzy niż zwykle, wynikało to trochę z sensacji, jaką miała być wizyta w Wysokiej Izbie królewskiej pary ze Sztokholmu. Od pewnego czasu nasz kraj odwiedzali najwyżej trzeci zastępcy sekretarzy stanu czy pozbawieni znaczenia wiceministrowie państw Mitteleuropy. Prezydenci USA latali do Rumunii, czołowi Europejczycy do Czech, Rosjanie na Słowację. Do Polski nie latał nikt, bo po co? Nawet złoża łupków sprzedano bez targów za psią cenę jakiejś firmie z Cypru należącej do ruskich Chińczyków, czy raczej chińskich Rosjan z Irkucka. Inna sprawa, że odpowiedzialny za transakcję minister skarbu kupił sobie potem jakąś wysepkę w Polinezji, na którą uciekł z grupką znajomych urzędników przekręciarzy i dopiero stamtąd przysłał kolegom z rządu pocztówkę z palmą i podpisem: „Łeb w łupki, głupki!”.

Rzecz znamienna, że na uroczystość przybyli wyłącznie dziennikarze krajowi, wszyscy zagraniczni znajdowali się w tym czasie koło Czerska, gdzie ubiegłej nocy pojawiło się UFO i porwało cztery aktywistki miejscowego koła gospodyń wiejskich. Niestety, skończyło się na rozczarowaniu; po dotarciu na miejsce znaleziono jedynie pięć kręgów w zbożu układających się w znany symbol olimpijski oraz cztery gołe gospodynie na szczycie zamkowej wieży, na którą bez sprzętu trudno byłoby się wdrapać nawet zawodowemu alpiniście.

– Jacy byli ci kosmici? – dopytywali się dziennikarze najładniejszej z gospodyń.

– Zieloni, nie za duzi, ale każdy z takim... 

Tak czy owak, kiedy Jego Królewska Wysokość Karol Gustaw z małżonką przybył do gmachu sejmu, oczekiwała go jedynie (oprócz polskich mediów) telewizja szwedzka. Nikt nie spodziewał się niczego nadzwyczajnego. W programie, który trafił do skrytek poselskich, znajdowały się zaledwie trzy punkty porządku dziennego: przywitanie dostojnych gości, podjęcie uchwały, a następnie wystąpienie Jego Królewskiej Mości Karola Gustawa XV.

Program wyglądał co najmniej enigmatycznie, a co do uchwały, nie próbowano nawet zgadywać, czego konkretnie może dotyczyć, jako że nie słyszano, aby pracowała nad nią jakakolwiek komisja sejmowa. Najprawdopodobniej miała być czysto protokolarna i mówić na przykład o odznaczeniu króla Szwecji Orderem Orła Białego albo poparciu szwedzkiej inicjatywy bezwarunkowej ochrony lemingów. Jak wiadomo, od pradziejów owe urocze północne stworzonka z rodziny nornikowatych co jakiś czas w samobójczym odruchu rzucały się w odmęty wód, nie zwracając uwagi na to, czy mogą przepłynąć dany akwen, czy nie. Nowa koncepcja Szwedów polegała na tym, że każdy gryzoń miał mieć wszczepiony czujnik praktycznie uniemożliwiający popełnienie samobójstwa. Każde zetknięcie z wodą morską wywoływało bowiem alarm skandynawskiej straży przybrzeżnej, która błyskawicznie spieszyła gryzoniowi na ratunek...

Ale czy mogło chodzić akurat o lemingi? Prędzej o jakieś kontrakty gospodarcze, w końcu przez trzy miesiące w kancelarii premiera odbywały się tajne narady z udziałem szwedzkich ministrów transportu, spraw wewnętrznych i sprawiedliwości tak intensywne, że – jak mówiono – odpowiedzialny za nie minister, pracowity jak kuc Michał Pony wręcz nie wychodził z ministerstwa. A jeśli wychodził, to wsiadał do gulfstreama i pędził do Sztokholmu, aby spotkać się tam ze swym ministerialnym odpowiednikiem, a czasem z samą panią kanclerz Gabriellą Oxienstierną. Dla wyjątkowo ciekawskich dziennikarzy, na przykład pracujących dla wychodzącej na powielaczu „Gazety Arcypolskiej”, skonstruowano nawet legendę o przebogatych złożach uranu, surowca bądź co bądź strategicznego, odkrytych pod dnem Bałtyku, które oba kraje miały wspólnie eksploatować... Tylko kogo interesowały sprawy gospodarcze, gdy świat pogrążał się w recesji?

Dżesika Wrotek, przebojowa dziennikarka Polskiego Radia, wpadła do loży prasowej dosłownie w ostatniej chwili. Kłótnie z Sebastianem omal nie udaremniły jej opuszczenia domu. Owszem, blokowała łazienkę przez pół godziny, ale tyle czasu kosztowało ją zrobienie choćby pobieżnego makijażu. Zresztą dla niej praca reporterki zaczynała się dopiero po oficjalnych wystąpieniach, i tak transmitowanych bezpośrednio – wtedy przychodził czas na wywiady, rozmowy, komentarze, ewentualnie celne pytania na konferencji prasowej. Dzięki doskonałym kontaktom z rzecznikami zawsze miała okazję zadać choćby jedno pytanie.

– Skąd ta cudowna opalenizna, panie premierze, z Peru czy z Dolomitów?

– Z solarium, panno Dżesiko, z solarium!

Kątem oka zarejestrowała obecność w loży prezydenta Wronisława Gomorrowskiego, który ku zaskoczeniu wszystkich zgolił swe sarmackie wąsy. Obok zasiadło wiele prominentnych postaci, a ponieważ dla wszystkich nie starczyło miejsc, jeden z doradców, niejaki Litwiński, drobniutki i chudziutki jak dziecina, skorzystał z gościnnych kolan pierwszej damy. Cokolwiek zastanawiający był brak dyplomatów przybywających przy podobnych okazjach do parlamentu, ale dla nich zapowiedziano pod wieczór wielki bal na Zamku Królewskim.

Z osób, które dostrzegła Dżesika, w oczy rzucał się szef połączonych służb specjalnych, młody Książek Bogusław, przystojny jak młodzieńcy z obrazów Rafaela i niebezpieczny jak żmija zygzakowata. Jednak zwyczajem gadów na salę plenarną nie wchodził, tylko po kuluarach się kręcił, dwie słuchawki w uchu miał, a do trzeciej gadał, zachowując się, jakby co najmniej oczekiwał ataku Al Kaidy.

Wszyscy się spodziewali, że przywitania pary królewskiej dokona marszałek izby, tymczasem o głos w trybie pilnym poprosił prezes Rady Ministrów.

– Premierowi się nie odmawia! – skomentował prowadzący obrady Janusz Moczypies i zastukał w podłogę laską zakończoną na jego wniosek frywolnym króliczkiem.

Ronald Duck – charyzmatyczny przywódca Partii i Narodu, znany z tego, że z dziecinną łatwością wygrywa wszelkie wybory i, jak żartowano po latach, wygrałby nawet konkurs piękności na wystawie psów rasowych – nie wyglądał tego dnia najlepiej, a z pewnością różnił się od swoich licznych portretów wiszących po szkołach i urzędach. Chudy jakiś, przygarbiony i wyłysiały, stał dziwacznie pochylony, z ręką opartą mocno o pulpit, bo trzęsła mu się dziwnie, tak jakby miast futbolu całe życie przekoziołkował w koszykówkę. Z dawnego Ronka Trampkarza pozostały jedynie oczy, które, acz podkrążone z bezsenności, nadal płonęły wilczo.

– Korekcja! – syknął przewodniczący Krajowej Rady Poprawności Politycznej Lokajczyk, który osobiście nadzorował transmisję. Błyskawicznie włączył się program automatycznej naprawy wizerunku medialnego, który sylwetkę wyprostował, włosy zagęścił, usta rozchylił w uśmiechu szczerym i dobrodusznym, rękę zaś wsunął do kieszeni w luzackiej pozie. I teraz już nikt nie uwierzyłby żadnym złośliwym plotkom, że pan premier nie rządzi, zdając się głównie na swych ministrów – defensywy Tomasza Limoniaka, spraw zagranicznych Radwana Wróbelskiego i spraw krajowych, którymi zawiadywał Michał Pony – sam zaś otoczył się gronem szamanów, haruspików, wróżów i jasnowidzów, strategie z nimi wymyśla i w mały bilard z grzybkiem pogrywa...

Zrazu wyglądało to jedynie na uroczyste przywitanie, wszelako Ronald nie poprzestał na komplementach wobec królewskiej pary; wyraźnie przypomniał sobie o swym historycznym wykształceniu, gdyż w wystąpieniu cofnął się aż do zamierzchłych czasów pierwszego tysiąclecia, odwołując się do kulturotwórczej roli Gotów w Polsce centralnej i Waregów na kresach, wspomniał o skandynawskim rodowodzie Mieszka I, w istocie wikinga Dagoberta, sławił unię kalmarską i wspaniałość domu Wazów. Dżesika, która o historii miała mgliste pojęcie, a wojny siedmioletniej nie pomyliłaby z siedmiodniową tylko dlatego, że o żadnej nigdy nie słyszała, rzuciła okiem na obrotnego żurnalistę z „Dziennika Wyborczego”, pragnąc skapować, ku czemu to wszystko zmierza, ale ten tylko głową kiwał, jakby wszystko to skądś wiedział. Tylko skąd? W szkołach przecież historii od ładnych paru lat nie nauczano.

– Zaliż kiedykolwiek byliśmy większą potęgą niż wówczas, gdy dla szwedzko-polsko-litewskiej dynastii Bałtyk był morzem wewnętrznym? – głos premiera przybrał wręcz ton patetyczny. – Kiedy polskie chorągwie z woli postępowego odłamu społeczeństwa moskiewskiego powiewały na murach Kremla, a wojska Gustawa Adolfa w imię obrony tolerancji religijnej przecinały Niemcy jak masło?

Ozwały się spontaniczne brawa, ale Duck zgasił je ruchem ręki.

– Dlatego, Wysoka Izbo, Wasze Królewskie Moście, panie prezydencie, nie powinien dziwić was okrzyk, który wzniosę, okrzyk, który ucieleśnia nasze nadzieje, plany i aspiracje, który, wierzę, podzielą z nami miliony rodaków i wszystkich tych, którzy życzą sobie w środkowej Europie porządku pokoju i dobrobytu: Wiwat Carolus Gustavus Rex, od dziś dnia miłościwie nam panujący!

– Wiwat! – podchwycił marszałek, sekretarze i paru liderów Partii Obiecanek z pierwszych ław poselskich...

Jednak pośród reszty izby zaległo milczenie tak głuche, że słychać było tylko cichy szum komputera służącego do zliczania głosów.

– Czy my dobrze słyszym? – zawołał ubrany w galowy mundur strażaka Waldemar Kargul, były wicepremier.

Ronald nie odparł nic, jeno zwrócił wzrok ku górze, na prezydenta Gomorrowskiego, który opuścił swój stolec z niechybnym zamiarem zabrania głosu.

– O szczegóły regulacji prawnych, które wprowadzają natychmiastowe połączenie naszych narodów pod wspólnym berłem w jeden organizm, proszę pana prezydenta Wronisława Gomorrowskiego – gdy już zgodę, da Bóg, jednomyślnie uchwalim – wicekróla naszej wspólnej monarchii.

Braw wiele nie było, gwizdów takoż, ludzie byli zbyt zaskoczeni, zbyt oszołomieni, by zareagować. Nadto obecność szwedzkiego suwerena onieśmielała nieco i powstrzymywała możliwą pyskówkę. Zresztą po ostatnich wyborach przeważali na sali ludzie odpowiedzialni, nieskorzy do awantur, nauczeni na przykładzie Jarosława Indykiewicza, jak kontestacje mogą się skończyć.

Gomorrowski mówcą wielkim nie był, ale jego doradca Tomasz Obwarzan wystąpienie mu napisał precyzyjne – ergo, odwołując się co rusz do Boga i historii, a także dialektycznej nieuchronności, czytał kolejne punkty traktatu, z których wynikało, że Korona Szwedzka długi polskie przejmuje, najniższe płace gwarantuje, takoż zatrudnienie w sektorach państwowych podejmuje się utrzymać, a nawet zwiększyć. Autostrady miały być dokończone w lat pięć, szybkie pociągi wprowadzone w lat dziesięć, a standardy europejskie obowiązywać już od dziś. I jawiła się transformacja zaniedbanej krainy w państwo miodem i mlekiem płynące, cudów pełne, w dodatku sprawnie i uczciwie, bo cudzą ręką zarządzane.

Przysłuchujący się z ław rządowych Karol Gustaw tylko łaskawie dłonią kiwał i uśmiechem pańskim kolejne punkty porozumienia aprobował. Potem odegrano oba hymny i szwedzka para oddaliła się wśród braw i wiwatów (przez radio i telewizję nadanych na wszelki wypadek z taśmy).

Zgromadzeni nadal byli tak osłupiali, że nikt głośno nie protestował, każdy przekonany, że w trakcie dyskusji z projektu pozostaną strzępy, a i te na długo ugrzęzną w komisjach.

Tymczasem ledwie prezydent umilkł, już marszałek Moczypies głosowanie zarządził.

– Chwileczkę, a  dyskusja?! – zakrzyknęli posłowie z dalszych ław, niezależnie od barw politycznych.

– O czym tu dyskutować? Porozumienie zawarte, a izba może je jedynie przyjąć bądź... – marszałek uśmiechnął się szelmowsko – odrzucić.

– Głosujmy, głosujmy! – zaczęli wołać na wyścigi posłowie Partii Obiecanek, choć w przeważającej liczbie na równi z opozycją zaskoczeni, jednak od dawna do podejmowania podobnych decyzji przygotowani. Jak by nie było, od dekady blisko przemądre media i  gazety jednym głosem sławiły ów rząd za europejskość, postęp oraz internacjonalizm, wbijając do otwartych głów, że pojęcia takie jak patriotyzm, ojczyzna czy suwerenność to archaiczne dyrdymały, szkodliwe zabobony, przeszkadzające rodakom stać się rzeczywiście wolnymi obywatelami świata.

Niestety, nastrój cokolwiek wymuszonej zgody nie trwał długo. Już poderwał się poseł Antoni Macierenko, który jakimś cudem jeszcze się w Wysokiej Izbie uchował, i krzyczeć począł wielkim głosem, że to zdrada oczywista i suwerenności kraju zatrata. Wsparła go posłanka Anna Przysługa (kiedyś od spraw zagranicznych minister), która rzuciwszy się na próg, suknię rozdarła, pierś wielce nieopaloną ujawniając. Obudzili się i inni, w tym koalicjanci, jak Eugeniusz Sromotek z Partii Kmieciów Polnych i Jarosław Prawin – wielki statysta z Krakowa, a nawet sędziwy Leszek Killer, dziwnie na starość sporządniały. Do protestujących dołączył też, chyba przez pomyłkę, legendarny profesor Stefan Nieśmiałowski, co szczególnie musiało zaboleć pana premiera, bo sędziwego entomologa jak własnego ojca szanował.

I słowa „zdrada, zdrada” poczęły zataczać kręgi coraz szersze, nawet posłusznym dotąd deputowanym w głowach mącąc. Tumult się uczynił wielki. Próżno marszałek laską walić zaczął, aż ta w rękach mu pękła, tak pechowo, że palec serdeczny, w który drzazga mu weszła, ssać musiał.

Szczęściem całej tej sromoty nie oglądał ni kraj, ni świat, bo szczególnym trafem, ledwie się Macierenko zerwał, w programach telewizji publicznej pojawiła się plansza: „Przepraszamy na usterki”, a w kanałach prywatnych zrobiono przerwę na reklamy.

Tymczasem aktyw Partii Obiecanek żywy mur wokół mównicy uczynił, przystępu do mikrofonów broniąc. Widząc, że wszelkie prośby o udzielenie głosu nie skutkują, Macierenko w dramatycznym geście swą legitymację poselską dobył i na stół marszałkowski cisnął. Zaraz uczynili tak inni: i Joachim Czyściński, i Michał Kaufman, i Adam Ochot, niegdysiejszy spin doktor, i Przysługa, i Sromotek, i Killer, i Prawin...

I sypały się owe karty magnetyczne jak deszcz...

A marszałek Moczypies tylko okiem do Ronalda mrugał, jakby chcąc powiedzieć: „Świetnie, sami się immunitetów pozbawiają”.

A w słuchaweczkach, które funkcjonariusze straży marszałkowskiej i BOR-u w uszach mieli, rozkazy poczęły się rozlegać surowe, acz oczywiste, wprost od Książka Bogusława pochodzące, zakończone wezwaniem: „Czyńcie swoją powinność”. Poszedł tedy i Kordian Chamiak, aby porządku i ładu bronić, anarchię tępić, a swobody demokratyczne w ryzach utrzymać. Co się naprawdę stało, nie wiedział, poinformowano go jedynie o burdzie na sali posiedzeń, którą należało co rychlej ukrócić, bo powadze kraju i porządkowi publicznemu zagrażała.

Marszałek zdążył jeszcze przerwę zarządzić i wakacje parlamentarne ogłosić.

Konsternację wywołując powszechną.

– A głosowanie? – wołali pospołu nieomal wszyscy.

Ów ramionami tylko wzruszył i na tablicę wielką wskazał, która naraz ożyła, przekazując transmisję za TKN 24. Widać było na niej, podobnie jak na telewizorach w kraju i na świecie, las rąk poselskich, a dolnym podpaskiem szła informacja, że Sejm Rzeczypospolitej przyjął przez aklamację traktat z Królestwem Szwecji. Tylko najbardziej czujni widzowie mogli pomiarkować, że jest to obraz z zeszłego roku z uchwalania gratulacji z okazji stulecia urodzin jednego z najbardziej znanych autorytetów moralnych. Jednak Kordian Chamiak miał zbyt wiele kłopotu z posłem Sromotkiem, który w ławie się zaparł tak zdecydowanie, jakby miał odnóży z osiem, a nie cztery, ale w końcu go wyrwał z sejmowej grządki niczym bajkową rzepkę i do klubowego pokoju odniósł.

– Ty pachołku skandynawski, ty gnido nordycka – syczał mu w ucho Sromotek, dbając wszelako, aby tych słów, tak trafnie oddających stan jego ducha, nie usłyszał nikt odpowiedzialny za dyscyplinę poselską.

A ciśnięty na klubowy fotel zaniósł się płaczem, jak to po ojczyzny stracie.

Wracając na punkt zborny, Kordian zauważył, że spokój wrócił na pustą salę i dziwnie wyciszone kuluary. I dobrze!

Tylko pierwsza dama miała minę dosyć kwaśną. Nie dziwota. Trzymany przez nią na kolanach (bo innych miejsc zabrakło) drobny jak ratlerek doradca Jan Litwiński posikał się z wrażenia.

*

Ksiądz Marek ocknął się nagle z popołudniowej drzemki, bez której nie potrafił już normalnie egzystować, z przeświadczeniem że śniło mu się coś niesłychanie ważnego. Tylko co mogło mu się śnić? Sny, w których spotykał Ojca Świętego, skończyły się na długo przed śmiercią papieża Polaka. O tym, że dzisiejszy sen był dramatyczny, upewniały go przyspieszony puls i serce nieomal gotowe wyskoczyć z klatki piersiowej. Mówi się, że z wiekiem ludzie coraz mniej obawiają sią o swoje zdrowie. Wądołowicz obawiał się coraz bardziej. Może dlatego, że utracił pewność, co może napotkać po drugiej stronie? Jeśli w ogóle istniała jakaś druga strona.

Spojrzał na zegarek. Do umówionej rozmowy z Ojcem Dyrektorem, podczas której zamierzał przedstawić powody swego odejścia, dzieliły go nadal dwie godziny. Spał krótko, ale już nie chciało mu się spać.

Wstał i ruszył z przyzwyczajenia do biblioteki, aby przygotować materiały do audycji na temat pierwszych chrześcijan, i dopiero po drodze uświadomił sobie, że jeśli nie starczy mu odwagi, by przeprowadzić śmiałą analogię, okaże się, że pierwsi chrześcijanie ginęli w wielkim cyrku Nerona tylko po to, żeby po dwóch tysiącach lat jeden stary redemptorysta poświęcił im homilię.

Po wyjściu z obiektu zwanego hotelem Świętego Alfonsa (od nazwiska założyciela zakonu, księdza Alfonsa Marii Liguoriego) skierował się do gmachu akademii. Przeszedł przez mały park, nie zatrzymując się nawet przed figurą papieża Polaka. Dawniej stawał tam prawie zawsze na krótką modlitwę. Obecnie wątpił w jej moc. Skądinąd był to jeden z bardziej udanych monumentów Jana Pawła II; wykonany z białego marmuru, hiperrealistyczny, prezentował Ojca Świętego takiego, jaki wkroczył na arenę świata w pamiętny wieczór październikowy, niespełna sześćdziesięcioletniego, zwycięskiego, niezłomnego. Czas i kurz sprawiały jednak, że zanim dochodziło do okresowego mycia, Karol Wojtyła wydawał się z każdym dniem coraz bardziej zmęczony i zrezygnowany.

Ksiądz Marek tylko głowę skłonił i zanurkował w drzwi prowadzące do lektorium. Idąc korytarzem, napatoczył się na ojca rektora.

– Słyszałeś? – zaświszczał ów tak mocno, jak pozwalała mu uszkodzona krtań, niedawno operowana z powodu nowotworu gardła. – Polska została sprzedana!

– Komu?

– Heretyckiej Szwecji! Wybacz ten staromodny zwrot, który dziś pewnie nic nie oznacza. Wiedziałem, że tak się skończą te rządy bez Boga. – Stary biblista był kompletnie załamany. Wiadomości z Watykanu i serwisu BBC upewniły go, że to, co krajowe media przedstawiały jako wielki sukces i unię dwóch wolnych narodów, było w istocie poddaniem Polski pod komisaryczny zarząd sąsiada z północy.

Ksiądz Marek słuchał, głową kiwał dziwnie obojętny, bo od dawna żywił przeświadczenie, że prędzej czy później do czegoś takiego dojdzie. A poza tym poddanie się Szwecji było i tak lepsze niż rozbiory...

 – Ten świat zmierza ku zagładzie, to jasne – mówił ojciec Bonawentura urwanymi, świszczącymi słowy. – Ale ciągle miałem nadzieję, że nie musi to się stać za naszego życia, że ojczyzna nasza rozpocznie nową ewangelizację Europy; teraz widać, że wszystko na nic. Wielka jest moc Antychrysta! Bo, jak powiada świętyJan, „Któż jest podobny do Bestii i kto potrafi rozpocząć z nią walkę?”

– I co my możemy na to poradzić? – już miał odpowiedzieć Wądołowicz, ale nie chciał dobijać dychawicznego starca, który mógł być żywym dowodem niesprawiedliwości Pana Zastępów. Odebrać swemu słudze to, co miał najwspanialsze: potęgę głosu...

Nagle odechciało mu się lektorium. Zawrócił do hotelu Świętego Alfonsa.

Wcześniej stał tam ordynarny barak z wielkiej płyty, który na szczęście zburzono, w jego miejsce zaś wzniesiono obiekt nawiązujący do bryły kościoła, a jeszcze bardziej do neogotyckiej architektury budynków nieodległych Filtrów. Rezygnując z windy, energicznie wspiął się po schodach i skierował się do swego pokoju na piętrze, zamieszkanym przez personel uczelni i rozgłośni.

Budynek był o tej porze prawie opustoszały, a ciemnawy korytarz wydawał się dwa razy dłuższy niż zwykle. Dochodząc do pokoju, poczuł z absolutną pewnością, że ktoś tam jest. Znał tego kogoś. Nazywał go „niewidzialnym kelnerem”. To on sprawiał, że kiedy wracał do celi, na stole czekała butelka, zmrożona, jakby świeżo z lodówki wyciągnięta, i stał kieliszek, a obok szumiał włączony komputer. Marek wiedział, że niezależnie od tego, który klawisz trąci, otworzą się strony pełne oszałamiających dziewcząt, wulgarnych, chętnych, ale pięknych. I wiedział, że się nie oprze. Kiedyś próbował walczyć. Jedyne, do czego doszedł, to stwierdzenie, że jakakolwiek walka nie ma sensu.

Ale tego dnia walczyć nie musiał. Internet nie działał. Nalał sobie literatkę i uniósł do góry. Jakiś cień przeleciał za oknem niczym skrzydła wielkiego, czarnego ptaka. Coś zabolało go w mostku, nieprzyjemnie, dojmująco. Poczuł nagłe uderzenie strachu.

Niejako wbrew sobie odstawił kieliszek; odczuwając nieznośną duszność, otworzył okno. Zaczerpnął głęboko wiosennego powietrza pełnego woni bzów i w tym momencie zorientował się, że coś w parku uległo zmianie. Co – dotarło do niego po dłuższej chwili. Papieski postument był pusty.

Kradzież, profanacja? Różne myśli przebiegały mu przez głowę. Jednak kilkanaście sekund potem usłyszał lekkie pukanie do drzwi celi.

Otworzył je.

– Co to za maskarada – chciał krzyknąć.

Na progu stał papież. Nie ten stary, zniedołężniały, którego jako świeżo wyświęcony ksiądz widział w Watykanie na kilka miesięcy przed odejściem do domu Ojca, ale ten z pomnika.

– Ojcze... – wydusił, od niedowierzania przechodząc do pewności, że nie jest to żaden znakomicie ucharakteryzowany aktor, tylko sam święty Kościoła Powszechnego. – Ojcze...

Wyglądało na to, że konsternacja księdza rozbawiła nieco Karola Wojtyłę.

Uśmiechnął się delikatnie, ale zaraz potem brwi zmarszczył i powiedział pięć krótkich słów: 

– Walcz i się nie poddawaj.

Osłupiały zakonnik chciał coś odpowiedzieć, dziesiątki słów kłębiły mu się w głowie, tym bardziej że nie bardzo wiedział, o jaką walkę może chodzić. Ta w wymiarze globalnym wydawała się przegrana od dłuższego czasu, koniec tej polskiej dopełniał się dziś. A zatem jakakolwiek walka nie miała sensu, bo imperium zła triumfowało na dziesiątki sposobów – Wielki Szatan w obecnej dobie się spluralizował, atakuje od środka, perfidnie, pod hasłami wolności i cywilizacji rozkoszy.

Nie musiał jednak nic mówić. Jan Paweł II najwyraźniej czytał w jego mózgu i doskonale znał jego wątpliwości. Cofnął się o krok i dotknął ręką krzyża wiszącego na piersi.

– Z nim zwyciężysz! – rzekł dobitnie.

Ksiądz Marek chciał zawołać, gorąco zaprotestować i wytłumaczyć, że zwracając się właśnie do niego, papież stawia na niewłaściwego człowieka, właściwie najbardziej niewłaściwego z niewłaściwych, ale wtedy stało się coś strasznego. Tak jakby niewypowiedziana odmowa zabolała Ojca Świętego. Jego szlachetną twarz przeszył grymas bólu, pochylił się, rękę do brzucha przycisnął, a spomiędzy palców poczęła wyciekać krew.

– Nie! – wrzasnął Wądołowicz. – Nie! – Rzucił się do przodu, aby tak jak sekretarz Dziwisz pamiętnego 13 maja 1981 roku postrzelonego pontifexa w ramiona pochwycić, ale jego ręce przeszyły powietrze. Gość w bieli zniknął jak holograficzny obraz...

„Zwariowałem – przemknęło Markowi przez myśl. – Mam normalne delirium!”

Wrócił do pokoju i wyjrzał przez oko. Pomnik stał na swoim miejscu, rzucając długi, przedwieczorny cień sięgający ulicy. Nie bacząc, iż kręci mu się w głowie, zbiegł na dół i dotknął gładkiej powierzchni twardego marmuru, a potem ucałował z szacunkiem dłoń z pierścieniem rybaka. Nagrzana słońcem wydawała się taka ciepła.

I wtedy wzrok jego padł na trawnik – ziemia była miękka po porannym deszczu i widać było dwa symetryczne wgłębienia, jakby ktoś zszedł z niskiego cokołu i skierował się w stronę chodnika.

– Nie świruj, nie świruj! – powtarzał sobie ksiądz Marek.

W pokoju nic się nie zmieniło, ale kiedy sięgnął po nadal pełny kieliszek i zamierzał go przechylić, dostrzegł na ręce kilka zaschniętych kropli krwi...

III

4 CZERWCA 2020 ROKU, CZWARTEK, WIECZOREM

Noc już była ciemna, kiedy zmordowany Kordian do domu powrócił.Wprawdzie wyłapanie buntowników poszło stosunkowo łatwo, a zrzeczenie się przez nich w porywie szlachetnej głupoty immunitetów – w momencie rzucenia legitymacji stawali się prywatnymi obywatelami – do reszty ułatwiło sprawę, jednak wygarnięcie ostatnich niedobitków zabrało trochę czasu. Niektórzy oponenci chytrze zadekowali się w sejmowych garażach, kilku zabarykadowało się w gabinecie wiceprezesa klubu, a Mariusz Piaseczek, dawno temu szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zamknął się od wewnątrz w kasie pancernej, którą trzeba było szybko rozcinać, gdyż istniała obawa, że się tam udusi. W dodatku każdy incydent należało potraktować indywidualnie. Wielu z tych, którzy rzucili legitymacje, rychło pożałowało swej decyzji – gdy zostawali sam na sam z trójką złożoną z BOR-owca, strażnika marszałkowskiego i oficera ABW, co śpieszniej podpisywali deklaracje lojalności i przyjąwszy zadanie pokutne, jakim były występy w telewizyjnych kanałach informacyjnych, odchodzili wolni.

Najbardziej opornych helikoptery odwoziły w nieznanym kierunku, co Kordianowi wydało się praktyką nieco zaskakującą, ale żałować ich nie żałował, bo miał do całej tej próżniaczej klasy stosunek obojętny, a poza tym co rozkaz, to rozkaz. Jeśli idzie o ludzi w rodzaju Macierenki czy Piaseczka, pogląd miał wyrobiony: przez takich awanturników i pieniaczy, sypiących piasek w tryby organizmu państwowego, ciągle nie można było zorganizować zapowiadanych ambitnych planów, ziścić cudów, które przecież były o krok.

Nie mógł też się nadziwić, że ciągle znajdywały się osoby z wyższym wykształceniem, takie jak jego matka, które dawały się łapać na dyrdymały, biegały w kółko na jakieś msze za ojczyznę, póki nie zakazała ich kuria, koczowały na cmentarzach, zamiast żyć sobie wesoło – jeśli nawet nie w rzeczywistości prawdziwej, to w rzeczywistości wirtualnej. On sam, gdy był nieco młodszy, ledwo tylko do domu przybył, hełm na głowę zakładał, sensory podpinał i wskakiwał w cyberprzestrzeń, w której mógł być królem, wojownikiem lub kochankiem, a w optymalnej sytuacji, zdobywszy odpowiednią liczbę punktów i zapasowych żyć, trzema w jednym. Teraz już na takie zabawy nie miał czasu. Służba i treningi ledwie pozostawiały mu sześć, siedem godzin na sen.

Zatłoczonym metrem dotarł do stacji Wilanowska; awaria tunelu, w którym po wiosennych deszczach osunął się strop, uniemożliwiała dalszą jazdę. Ale nie było już daleko. Mieszkał w starej części Ursynowa, która nie należała do pięknych dzielnic. Budynki były mocno zdekapitalizowane i groziły zawaleniem, niektóre zresztą się zawaliły, ale nadal zamieszkiwane były przez margines społeczny i nielegałów ze Wschodu. Można tam było kupić tani samogon, a jeszcze łatwiej zarobić w pysk, albo i nożem, ale Kordian nie był ułomkiem. Od czasu kiedy prześladowany przez starszych kolegów w szóstej klasie podstawówki zabrał się za siebie i zaczął zaliczać jeden kurs walki za drugim, spokojnie mógł zapuszczać się w najciemniejsze nawet zakamarki. Nadto między szesnastym a dziewiętnastym rokiem życia urósł o trzydzieści centymetrów, bary miał jak niedźwiedź, a znajomość przeróżnych sztuk walki czyniła go niepokonanym. Czasami wręcz marzył, żeby ktoś zaczepił go w ursynowskim kurwidołku, ale miejscowa żulia zdążyła go poznać, a największe nawet zakapiory cechował instynkt samozachowawczy. Na jego widok przerywali bójki i pozdrawiali go: „Czołem, panie wojak”, co przyjmował ze zrozumiałym zadowoleniem.

Po raz ostatni wykorzystał swoje zawodowe umiejętności przed dwoma laty, w Sopocie. Pora była dość późna, samotna dziewczyna idąca przez park wydała się pięciu opryszkom łatwym celem. Kordian znalazł się tam przypadkowo i wcale nie zamierzał interweniować, ale rozdzierający krzyk dziewczyny sprawił, że musiał. Zresztą specjalnie się nie namęczył. Dwóch opryszków przypłaciło napaść złamaniem ręki, trzeci przez rok chodził w kołnierzu ortopedycznym, a pozostali dwaj musieli kurować się w szpitalu.

Działanie Kordiana było spontaniczne i instynktowne, ale nagroda go nie ominęła; uratowana panna o imieniu Dżesika, początkująca dziennikarka Polskiego Radia, już się od niego nie odkleiła. Jeszcze tamtej nocy poszła z nim do łóżka i jak się okazało, była w tej dziedzinie wyjątkowo pomysłowa. W dodatku zgrywała intelektualistkę, co wielce imponowało Chamiakowi, jako że sam czytywał w tamtym okresie jedynie „Wiadomości Obronne”, „Gazetę Kryminalną” i Serię z Kościotrupem, prezentującą powieści sensacyjne stare i najnowsze. Wprawdzie potem okazało się, że jej intelektualizm ogranicza się do systematycznego przeglądania plotek w Internecie i słuchania w stołówce na Myśliwieckiej, co aktualnie jest modne, topowe i w ogóle cool,ale Kordian nie zamierzał tego weryfikować.

Zamieszkali razem i początkowo było im dobrze, chociaż Dżesika nie chciała nawet słyszeć o sformalizowaniu związku, a tym bardziej o jakimś dziecku.

Bezustannie narzekała też na brak ambicji swego partnera.

– Dlaczego się marnujesz w zaplutej komendzie? Idź do elitarnej jednostki, w której się na tobie poznają.

– Ale jak tam się dostanę bez znajomości z moherową matką...? – mówił. – Toż nawet do plutonów egzekucyjnych w Trzecim Świecie trudno się bez protekcji załapać.

Rozwiązanie podsunęło prawo, które przy naborze do sił specjalnych promowało przedstawicieli mniejszości seksualnych.

Propozycja Wrotkówny, żeby wstąpił do klubu gejów mundurowych, w pierwszej chwili wywołała w nim gniew straszny.

– Nawet nie próbuj sugerować mi czegoś takiego!

– A czy ja cię namawiam do seksu z facetami? Chodzi o czystą formalność – śmiała się Dżesika. Zaraz potem zapoznała go z Sebastianem. Ów starszy od Kordiana o pięć lat były wojak utracił męskie klejnoty podczas pokojowej służby w Afganistanie – utrzymywał, że urwała mu je mina, ale złośliwe plotki twierdziły, że był to efekt romansu z ognistą talibabką, która z racji zgryzu w całej okolicy nosiła ksywę Pirania. Sebastian odbył z Chamiakiem kilka rozmów i w końcu przekonał go do stanięcia na ślubnym kobiercu.

– Ja, rozumiem, jestem na musiku, ale tobie, emerytowi, po co coś takiego? – pytał cokolwiek oszołomiony Kordian.

 – Lepiej uchodzić przed kolegami za homisia niż za eunucha! – padła zdecydowana odpowiedź.

Fikcyjne małżeństwo z Sebastianem nie tylko pozwalało im wspólnie się rozliczać z fiskusem, ale też znakomicie ułatwiło awans. Deklarując się jako gej, miał pierwszeństwo przy naborze do elitarnej jednostki. Choć oczywiście koledzy wytykali go palcami.

Zresztą następne miesiące dowiodły, że ślub udzielony przez księdza samiczkę z Kościoła Nowopolskiego nie niósł w sobie żadnego erotycznego ryzyka. Współmałżonkowie sypiali w osobnych łóżkach, a ponieważ sąsiedni pokój zajmowała Dżesika z koleżanką, właśnie w nim Kordian spędzał większość nocy, tym łatwiej że koleżanka o imieniu Izaura jako młoda lekarka często brała nocne dyżury w szpitalu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a jeśli nawet była w domu, nigdy nie przełaziła na drugą stronę łóżka.

Dżesika, dziewczyna wyzwolona, wielokrotnie proponowała, aby poszerzyć erotyczne igraszki o zabawę z Izaurą, Kordian jednak ochoty na to nie miał, a do reszty ją stracił, kiedy któregoś popołudnia zdybał obie panny na ostrych figielkach w ich podwójnym łóżku.

Kiedy żalił się po tym odkryciu swemu oficjalnemu mężowi, Sebastian tylko kiwał głową i wreszcie rzekł: 

– A co, ty nie wiedziałeś, że Izaura jest zdeklarowaną lesbą?

Wszelako tego wieczora sfera erotyczna nie interesowała go żadną miarą: chciał wyłącznie spać, był tak wymęczony, że nie tylko żul w pojedynkę dałby mu radę, ale pokonałaby go nawet zakonnica staruszka, uzbrojona jedynie w książeczkę do nabożeństwa. Mieszkanie świeciło pustkami. Odnotował jedynie obecność Sebastiana, zatopionego w grach wojennych – komercyjny agregat cicho warczał na balkonie, zapewniając, że nie trzeba się obawiać okresowego wyłączenia prądu. Za to w pokoju pań nie było nikogo; Izaura, jak zwykle, musiała mieć dyżur, a Dżesika nie wróciła jeszcze z redakcji.

Jak stał, tak runął na łóżko i natychmiast zasnął.

*

Dla Emilii Fajans dzień też był wyjątkowo ciężki, ale nie ze względu na nadmiar roboty – tej było jak na lekarstwo – a raczej przez upał. Zdołowało ją zresztą co innego. Krótko po siedemnastej przy jej stanowisku nieopodal kapliczki przyhamował z piskiem opon radiowóz z Augustowa.

Westchnęła ciężko; dzień marny, a mogą jeszcze kazać haracz płacić, ale... jeśli policjanci okażą się seksistami, może zadowoli ich daniną w naturze? Wyprężyła się, podając pierś do przodu i wydymając pełne, kapryśne usta, zapytała ponętnie: „Czego?”. Wszelako tęgi, wąsaty sierżant, który wygramolił się z pojazdu, nie wyglądał na zainteresowanego jej wdziękami.

– Obywatelko – rzekł, przybierając maksymalnie urzędowy wyraz twarzy – muszę wam udzielić pierwszego poważnego ostrzeżenia.

– Mnie? Mam aktualne badania i opłacone podatki...

– Właśnie otrzymaliśmy faksem wiadomość, że wraz z wejściem w życie traktatu inkorporacyjnego prostytucja staje się nielegalna i podlega karze według prawa obowiązującego w Królestwie Szwecji.

– Zawsze było karane czerpanie zysków z nierządu, ale jak ktoś chciał sobie pociupciać w terenie, to była jego sprawa...

– Teraz może narazić się na wysoką grzywnę, a także karę więzienia do lat trzech – powiedział funkcjonariusz. – Nie mówiąc już o konfiskacie narzędzi przestępstwa.

– Dupę mi zarekwirują czy jak?

– Myślę, że jedynie strój roboczy i wiadro.

Rozpłakała się:

– To co ja mam zrobić? Z czego utrzymam siebie i moje dziecię maleńkie?

– Zarejestrujcie się w pośredniaku, jak wszyscy, ewentualnie udajcie się na jakieś kursy.

– Kursy?

– Mają być bezpłatne w każdej gminie, pod warunkiem biegłego władania językiem...

– O to się nie martw!

– Szwedzkim! Więc dzisiaj kończy się na pouczeniu, ale od jutra nie radzę wychodzić na tę drogę, obywatelko. – Sierżant zasalutował i zakończył z regulaminowym uśmiechem: – Miłego dnia!

Nie odpowiedziała. Dusiła ją wściekłość. W jednym momencie cały jej pomysł na życie legł w gruzach.

Że jest piękna, zdała sobie sprawę, kiedy osiągnęła szesnaście lat i wyrosła już z grupki dziewczynek w bieli sypiących kwiatki w procesji Bożego Ciała. Rok później wygrała regionalne wybory Miss Mokrego Podkoszulka i zakwalifikowała się do wojewódzkich eliminacji konkursu Miss Polonia. Tam też miała wielkie szanse wygrać. Niestety, w przeddzień finału przewodniczący jury, obleśny aktor starszego pokolenia, uświadomił ją, jaka jest cena sukcesu. Propozycję odrzuciła z obrzydzeniem. Może gdyby juror był młodszy i użył bardziej zawoalowanej formuły...? W efekcie przegrała sromotnie, a w dodatku zawistne koleżanki wyrobiły jej opinię puszczalskiej. I wtedy podjęła decyzję. „Będę kurwą! Oczywiście przez ściśle określony czas!”

Nieoczekiwana ciąża ten okres wydłużyła, ale nie spowodowała rezygnacji z planów i nie pozbawiła konsekwencji w działaniu. Emilia w tajemnicy przed koleżankami zapisała się na zaoczne studium pielęgniarstwa i uzyskiwała tam doskonałe noty. Oczywiście nie miała zamiaru zostać jedną z wielu niskopłatnych polskich pielęgniarek, umilających lekarzom nudne nocne dyżury. Pragnęła przy pierwszej nadarzającej się okazji wyjechać w świat, zająć się profesjonalną opieką nad dzianymi staruszkami, najlepiej samotnymi milionerami, usidlić jednego, wyjść za mąż...

Cholera, a teraz jakieś pieprzone Szwedy mogły jej to wszystko wykopyrtnąć!

*

Człowiek w stanie nieświadomości zdolny jest podobno do robienia rozmaitych rzeczy, których potem nie pamięta, a często żałuje. Nie da się powiedzieć, dlaczego Janosik Glizda Kościeliski po upadku na dno wykrotu, zamiast kierować się ku światłu, półprzytomny lub zgoła nieprzytomny, udał się w stronę przeciwną, wbrew zdrowemu rozsądkowi przecisnął się między korzeniami, szczelinę skalną odnalazł, pokonał ją i dalej na czworakach podążał korytarzem idącym do wnętrza góry. W każdym razie kiedy się ocknął ze stanu nieświadomości, mrok panował dookoła niego, nieco zatęchły, i cisza była ogromna, jeśli nie liczyć walenia jego serca.

„Jezus Maria! Jestem w grobie!” – pomyślał.

Mimo odgrywania dla turystów prostego górala Janosik miał dość niezłe wykształcenie, w tym ukończone dwa lata etnografii na uniwersytecie w Heidelbergu, a także oglądał niejeden film o zombi czy innych osobnikach żywcem pogrzebanych.

– Ratunku! – krzyknął gromko, a odpowiedziało mu echo w korytarzach rozlicznych, dowodzące, że w jaskini się znalazł, nie w grobie – unku, unku, unku!

Jak tu trafił? Z jakiej przyczyny? I gdzie podział się koń, który był jego nieodłącznym towarzyszem, tak że nawet gdy figlował z Jadźką w sypialni, z podwórka nosem w szybę stukał, tak jakby podglądać ich chciał? Nic nie pamiętał. Film urwał mu się nad ranem w trakcie popijawy z kolegami, z którymi wspólnie zgłębiał zagadkę transcendencji. Wszystko, co zdarzyło się potem, łącznie z powożeniem furką, odbywało się „na autopilocie”. Rozważał rozmaite opcje, poczynając od wersji, że sam po pijaku w jakąś norę wlazł, a skończywszy na tej, że go konkurencja do pieczary wrzuciła, jak syna Jakubowego do studni.

Byłby to prawdziwy pech, smutne ukoronowanie pechowego życia.

Ale co się dziwić? Pechowcem, można powiedzieć, był dziedzicznym. Jego ojciec, który dyplom inżyniera cukrownika zrobił na krótko przed tym, jak masowo zaczęto zamykać w Polsce cukrownie, szukał życiowych szans na emigracji. Nie wyjechał do USA, bo nie dostał wizy (z przyczyn znanych tylko Wujowi Samowi rodzina Kościeliskich miała za Wielką Wodą przechlapane), ale zaczepił się w RFN-ie. Już wtedy powziął plan, że zarobi trochę grosza, wróci do Polski i  stworzy tu imperium turystyczne. W tym celu zgłębiał tajniki zawodu i wprowadzał w nie syna – zajmował się marketingiem i sprawdzał metody uatrakcyjniania pobytu turystów – udawał, gdy trzeba było, nimfę Lorelei na skałach Renu, pracował przy organizowaniu nocy Walpurgii w górach Harzu, a także odgrywał ducha Adolfa podczas wieczorów wspominkowych w Berchtesgaden... I ciułał grosz do grosza. Prawie się udało.

Ostatnim etapem miało być sprawdzenie, jakie możliwości kryją się w działalności kasyn gry. Niestety w Baden-Baden żyłka badawcza zdecydowanie go poniosła. W jedną noc przegrał całą uzbieraną fortunę, po czym wybrał jedyny sposób uniknięcia wstydu przed bliskimi. Powiesił się w hotelowym pokoju.

Janosik nie wiedział, co robić dalej, ale podczas pogrzebu ojca w obcej ziemi wiatr przywiał nie wiadomo skąd znajomy refren: Góralu, wracaj do hal.

Więc wrócił. Rzucił Heidelberg, został zakopiańskim furmanem i od dnia powrotu rzadko kiedy trzeźwiał. Do dziś.

Nie miał pojęcia, jak długo leżał w mroku, ale w końcu poruszył jedną kończyną, potem drugą... Dotarło do niego, że chociaż jest ogólnie obolały, wszystkie członki ma całe. Czując twardy ucisk na udzie, pomacał ręką i wyłowił z kieszeni komórkę. Szkło miała pęknięte, ale wyświetlacz działał, a i bateria był prawie pełna.

– Nie jest źle! Wezwę pomoc! 

Aż tak dobrze nie było, w podziemnym świecie sieć najwyraźniej nie miała zasięgu. Oświetlił za to przestrzeń dokoła siebie – znajdował się na skrzyżowaniu dwóch niskich korytarzy, a wytężając słuch, ustalił, że w jednym słychać odgłos kapiących kropel.

Woda! To na kaca było mu najbardziej potrzebne. Podniósł się więc i pochylony, żeby łbem w strop nie przywalić, ruszył w głąb korytarza.

*

Michałko był coraz bardziej zdenerwowany. Próba połączenia się z Internetem nie powiodła się, a kiedy wspiął się na pagórek i popatrzył na drogę, dostrzegł tę samą kolumnę wozów wojskowych, która zaniepokoiła Emilię.

Co tam się wyrabiało?

Nie miał wątpliwości, że działania te nie wiążą się bezpośrednio z pościgiem za skradzionym wozem. Niemniej posługiwanie się pięknym volvo przy widocznym stanie podwyższonej gotowości było zbyt wielkim kuszeniem losu. Z drugiej strony poruszanie się na piechotę wcale mu się nie uśmiechało.

A gdyby bocznymi drogami dotrzeć do jakiejś wsi, a tam zamienić wóz choćby na motor, mniej uzależniony od głównych dróg? Koncepcja wyglądała obiecująco, jednak wiązała się z pewnym ryzykiem. Nie znał okolicy, był tu obcy, gołym okiem widać, że z miasta... Gdyby znalazł jakiegoś przewodnika... Pomyślał o sprzedajnej pannie, która powinna jeszcze tkwić przy drodze koło kapliczki. Chyba że złapała jakiegoś klienta.

Zjechał z pagórka, zostawił wóz w krzakach i ruszył w kierunku drogi.

Nigdy dotąd nie korzystał z usług prostytutek. Choć nie za wysoki, był silny, bystry, z ujmującym (jeśli tego chciał) uśmiechem, toteż nie miał większych kłopotów z podrywaniem przyzwoitych dziewcząt. No, powiedzmy: przyzwoitszych, takie zupełnie przyzwoite jakiś czas temu całkiem wymarły.

Wychyliwszy się z krzaków, powitał kuso ubraną pannę krótkim: „Cześć”.

Odwróciła się do niego. Zastanawiał się, jak by wyglądała, gdyby zdrapać z niej kilogram tapety.

– Usługa oralna: pięćdziesiąt marek – powiedziała beznamiętnie jak infolinia – usługa analna: siedemdziesiąt...

– O interesach pogadamy za chwilę – przerwał tę wyliczankę Michałko. – Nie wiesz przypadkiem, co tu się wyrabia? – To mówiąc, wskazał na drogę, nad którą unosiła się jeszcze smuga spalin.

Przytoczyła w miarę zwięźle to, czego dowiedziała się od policjanta.

– Skurwysyny, przehandlowały naszą biedną ojczyznę! – syknął haker.

– Pan patriota? – zdziwiła się.

– Bez przesady, ale nie lubię kurewstwa... – w tym momencie połapał się, że nie jest to sformułowanie w tym towarzystwie zbyt grzeczne, toteż szybko się poprawił: – Naturalnie, amatorskiego kurewstwa!

– W takim razie czym mogę służyć? – zapytała uprzejmie.

– Muszę dostać się do Warszawy, możliwie bocznymi drogami, przydałby się jakiś motor. Zapłacę jak za nowy... Tyle że na tym pustkowiu nie bardzo wiem, do kogo mogę się zwrócić.

Wahanie Emilii trwało tylko chwilę. Oczywiście nie miała pojęcia, z kim ma do czynienia i co przeskrobał ten atrakcyjny facet, który najpierw wjechał do lasu elegancką gablotą, a teraz wrócił pieszo i poszukiwał środka transportu... Może w bagażniku volvo znajdowały się czyjeś zwłoki? Z drugiej strony, dobrze mu z oczu patrzyło.

– Mam we wsi kuzyna, coś znajdzie – powiedziała i uniosła na niego oczy, jakby zachęcając: twój ruch!

– A daleko jest ta wieś? – zapytał Michałko.

– Półtora kilometra... z hakiem.Tyle że muszę tu stać do siódmej. Ktoś ma po mnie przyjechać.

– Alfons? – zapytał pro forma.

– Nie, Zenek.

– Zapłacę za ten stracony czas! – wyciągnął trzy nowiutkie banknoty, pochodzące z bankomatu zubożonego nieco dzięki karcie pana Kowalskiego.

– Pan płaci, pan wymaga – miauknęła, zadowolona ze swego kłamstwa. Od czasu kiedy wspólnie z grupą koleżanek założyły dwunastoosobowy kartel feministyczny, udawało się jakoś żyć bez opiekunów.

*

Kordian miał wspaniałą zdolność regeneracji. Wystarczała godzina snu i gotów był do działania. Tego wieczora przespał równo dwie, zanim zbudziło go wejście Dżesiki. Nie starała się być specjalnie cicho, przeciwnie – weszła do kuchni i nerwowo przesuwała szklanki. Słyszał, jak klnie pod nosem. Wstał.

– Co się stało, kochanie?

Musiał powtórzyć pytanie, żeby powstrzymała bluzg.

– Byłeś tam, prawda, byłeś? – powtarzała w przerwach pomiędzy wyrazami powszechnie uważanymi za wulgarne.

– Oczywiście, że byłem.

– Więc wiesz, co się działo. Zrobiłam z tego fantastyczny materiał. Cała akcja, krzyki tych frustratów. Nagrałam też kilka wypowiedzi tych, którzy potem wycofali się z protestów – Prawina i Sromotka – a nawet parę zdań marszałka Moczypsa, kiedy zdejmował krzyż, żeby zrobić miejsce dla szwedzkiego snopka i koron. Zmontowałam to wszystko, wysłałam do redakcji. Czekam, kiedy pójdzie na antenie, słucham kolejnych wiadomości, próbuję w Internecie, ale się zawiesił. I ani śladu mojej roboty. Nadają jakieś mdłe gotowce od rzecznika Partii Obiecanek, wywiady ze Szwedami inwestującymi w Polsce, głosy entuzjastycznego poparcia ze strony społeczeństwa dla uchwały sejmowej, której przecież nie było. Zadzwoniłam do szefowej. Kazała mi przyjechać. Więc jadę. Od razu widzę, że stara wściekła, jakby jej kto osę za koszulę wpuścił, obok niej jakiś smutas w cywilu. Wydziera mi magnetofon, chce kasować... Wołam: nie, mam tam unikalne nagrania! On kasuje dalej. No, to zmieniam ton, grzecznie pytam: dlaczego? On: względy bezpieczeństwa państwa. Próbowałam jeszcze protestować, a ta jędza do mnie słodziutko: oczywiście nikt cię do niczego nie zmusza, Dżesiko. Nikt nie musi pracować w Polskim Radio.

– A ty co na to?

– Co miałam zrobić, milczałam, a potem poszłam montować doniesienia o UFO w Czersku.

– Mądra dziewczyna!

Przytulił ją do siebie. Czuł, jak błyskawicznie stwardniały jej sutki. Dobrze! Izaura nie wróci wcześniej niż za trzy godziny... Nawet nie zauważył, jak błyskawicznie znaleźli się w łóżku.

– Jak myślisz, co teraz będzie? – zapytała, kiedy po wszystkim weszli pod prysznic.

– Nic nie będzie! Żyjemy w czasach postpolitycznych.

– W redakcji mówili, że jakiś poeta chciał się podpalić na placu Trzech Krzyży, ale go ugasili. Podobno poeci teraz mniej piją niż dawniej i dlatego są mniej łatwopalni...

– I co z tego, że się podpalił, fakt, którego nie podadzą media, nie istnieje. Widziałaś, jaki był bardak w sejmie, a w świat poszedł przekaz, że unię polsko-szwedzką przyjęto przez aklamację...

– Ale mojej roboty szkoda!

Nie dane im było pospać tej nocy. Około pierwszej zabrzęczał dzwonek. Pewnie Izaura jak zwykle zapomniała kluczy. Ziewając, doszedł do drzwi.

– Mama? Skąd mama o tej porze? Tutaj?! – wykrztusił zdumiony.

– Wyższa konieczność! – odpowiedziała. Pani Salomea Łęcka nigdy nie odwiedzała go w tym mieszkaniu. A od ślubu z Sebastianem, który nazwała parodią i hańbą, w ogóle się nie odzywała do syna. Może tak było lepiej. Już wcześniej każde ich spotkanie kończyło się kłótnią.

Tego wieczora wyglądała staro i bardzo krucho, a kiedy zrobiła krok i objął ją krąg światła, zobaczył krwawą bruzdę na jej czole.

– Co się stało? Gdzie się mama tak urządziła?

– Byłam pod kościołem Świętego Aleksandra. Myślałam, że otworzą, coś powiedzą na temat sytuacji, zebrało się całkiem sporo ludzi, ale podobno zakaz arcybiskupa... Zaraz też pojawili się twoi koledzy i rozpoczęli z nami dialog. Paralizatorami i gazem.

– Po co się mama w to pakuje? – jęknął. – To przecież nie ma żadnego sensu!

– Nie będziemy dyskutować o sensie mego postępowania – warknęła gniewnie. – Zresztą nie ma czasu. Jeśli idzie o ciebie, masz dwa wyjścia. Albo natychmiast wydasz mnie glinom, albo pożyczysz mi swój samochód.

– Ale dokąd chce mama...?

– Lepiej, żebyś nie wiedział. Więc która opcja?

– Jeśli mama musi... – postanowił ustąpić, przynajmniej taktycznie. – Zaraz poszukam kluczyków. Nie rozumiem tylko, jak można być tak upartym. Na co mama jeszcze liczy, uczestnicząc w tych protestach? Już jest pozamiatane.

– Polska została sprzedana, a ty mówisz o zamiataniu.

– Zależy, od której strony na to spojrzeć. Wedle najświatlejszych umysłów Polska otrzymała nową dziejową szansę. W warunkach wielostronnych zagrożeń kierownictwo kraju wybrało najlepsze z możliwych wyjść. – Złapał się na tym, że mówi jak jego major na szkoleniu, ale ciągnął dalej, udając, że nie widzi drwiącego uśmieszku na ustach swej rodzicielki. – Mama posługuje się kategoriami sprzed dziesięcioleci. Zresztą nawet gdyby mama miała rację, to nikogo już takie racje nie obchodzą. Tym bardziej że nic w tej sprawie zrobić się nie da.

*

Z drzemki wyrwał Wądołowicza jękliwy sygnał przejeżdżającej w pobliżu karetki pogotowia. Ksiądz Marek poderwał głowę i oprzytomniał. A więc znowu przysnął i wszystko, co widział, było jedynie majakiem. Kieliszek na kredensie stał pusty. Wypił zawartość? A może sam wysechł? Popatrzył na zegarek. Dochodziła dziewiąta!

Zerwał się na równe nogi. Ojciec Dyrektor przy wszystkich swych przymiotach był w dodatku fanatykiem punktualności. Spóźnialskich, niezależnie od tego, kim byli, odsyłał z kwitkiem.

Sięgnął po wydrukowane wcześniej pismo z prośbą o dymisję. Wolał, żeby wszystko było na piśmie. A i tak nie wiedział, jak spojrzy zwierzchnikowi w oczy, jak przyzna się do utraty wiary, do zwątpienia... To co innego niż spowiedź u ojca Onufrego, tęgiego jak antałek kwatermistrza zakonu, skądinąd grzesznika równie wielkiego jak on. Chociaż, trzeba przyznać, ostatnio Onufry spowiadał go coraz niechętniej, karcił za recydywę i groził, że następnym razem nie udzieli mu rozgrzeszenia.

O zmierzchu w parku było cicho i spokojnie. Przebiegł cały dystans w dwie minuty, przeskoczył parę stopni i zapukał do sekretariatu Ojca Dyrektora.

Nie było odpowiedzi. Walnął mocniej, potem otworzył drzwi. Dopiero wtedy wybiegła siostra Dolores. Jej twarz była kredowobiała.

– Ksiądz już wie? – zawołała. – To straszne.

– Nie wiem, co powinienem wiedzieć, jestem umówiony z Ojcem Dyrektorem i on....

– Ojciec Dyrektor miał wylew. Przed chwilą zabrało go pogotowie.

Z gabinetu wyszło kilka osób – zdenerwowanych, przerażonych. Rektor ojciec Bonawentura, kwatermistrz Onufry, Polikarp z biblioteki i młody Izydor – sekretarz osobisty charyzmatycznego redemptorysty. Ich twarze wystarczały za jakikolwiek komentarz. W obliczu gwałtownych zmian w kraju sytuacja klasztornej wspólnoty wyglądała dramatycznie, a teraz spotykał ją cios najgorszy. Owczarnia, zewsząd otoczona przez wilki, pozostawała bez pasterza.

Czterej duchowni patrzyli na księdza Marka, tak jakby właśnie on mógł im udzielić pomocy.

– I co teraz mamy czynić? – pytali.

Miał ogromną ochotę powiedzieć, że nie ma pojęcia, jest tylko zwykłym księdzem, radiowym konferansjerem i, co więcej, nie bardzo go to wszystko obchodzi, ale za uchylonymi drzwiami dostrzegł wiszący na ścianie portret Karola Wojtyły. Niektórzy twierdzili, że to obraz cudowny, a stali bywalcy utrzymywali, że w zależności od sytuacji zmienia się wyraz twarzy świętego. Wądołowicz pokpiwał z tych pogłosek, jednak musiał przyznać, że dziś w oczach Jana Pawła II widać było tyle zdecydowania, a w zaciśniętych ustach malowała się taka potęga woli, że aż zadrżał.

– Bić w dzwony! – zawołał niejako wbrew sobie. – Bić w dzwony! Spotkamy się o dziesiątej na mszy.