Copyright © Katarzyna Berenika Miszczuk, 2022

Wydanie II

(Wydanie I ukazało się pod tytułem Pustułka)

Warszawa MMXXII

Mojej mamie Barbarze,

wielkiej miłośniczce kryminałów

PROLOG

Ciało leżało na szerokim, podwójnym łóżku. Wydawało się dziwnie małe, zupełnie jakby skurczyło się w obliczu śmierci. Nikt nie wytarł zwłok przed złożeniem ich na kremowej kołdrze, na pościeli pojawiły się szare plamy. Nikt o tym nie pomyślał.

Włosy w niechlujnych strąkach rozsypały się na poduszce. Obok nieruchomej, napuchniętej, siwowoskowej twarzy leżał święty obrazek. Wiktor w pierwszym odruchu chciał go podnieść i zmiąć w dłoni. Ledwie zdołał się przed tym powstrzymać. Pomyślał, że musiała zostawić go bogobojna służąca; pewnie wierzyła, że święty przeprowadzi topielicę przez bramy niebieskie. Wiktor jednak wątpił, czy przyjmują tam zamordowane kochanki.

Stali w ciszy, pogrążeni w myślach. Ponurzy obserwatorzy.

Poszarzałe oblicze młodej kobiety, na którym dominowały półotwarte usta, przyciągało spojrzenie, jednak zgromadzeni dookoła mieszkańcy Wyspy Ptaków nie poświęcali mu zbyt wiele uwagi. Niespokojnie krążyli spojrzeniami po twarzach innych. Szukali rozwiązania tajemnicy, kogoś, na kogo będzie można zrzucić odpowiedzialność.

Zastanawiali się, kto mógł ją zabić. Na wyspie nie było nikogo poza nimi. To musiał zrobić ktoś znajdujący się w tym pokoju.

Jedna osoba myślała o czymś innym. Typowała, kto będzie jej następną ofiarą.

1

Przygaszone światła potęgowały atmosferę oczekiwania. Goście stojący pod ścianami sali balowej sączyli szampana, którego roznosiły na tacach ciche kelnerki. Od czasu do czasu rozlegał się czyjś śmiech albo zaczynały się rozmowy, szybko jednak uciszane przez innych gości.

Znudzona Sylwia przyglądała się drewnianym kasetonom sufitu. Ociekały złotem w kiczowaty sposób, który nigdy jej nie pociągał. Mały, świeżo odrestaurowany pałacyk niedaleko Warszawy był wręcz stworzony do organizowania wystawnych wesel. Nie dziwiła się, że jej nowobogacka szwagierka wybrała go na swoje.

Oparła się ciężko o ramię milczącego partnera. Piły ją za ciasne buty, które włożyła zmuszona przez matkę. Czuła, jak pęcherz na pięcie napina się za każdym razem, gdy stopa dotyka zapiętka. Znudzona i znużona, zdecydowanie nie miała ochoty bawić się tego wieczoru. Nie mogła jednak nie pojawić się na ślubie własnego brata.

Przez głowę przemknęła jej myśl, że matka by ją za coś takiego zabiła. A nawet jeśli nie zabiłaby, to na pewno odcięła od pieniędzy, a na to Sylwia nie mogła sobie pozwolić.

W przeciwieństwie do swojego brata chciała, żeby jej ślub był skromny, bardziej nowoczesny. Wystarczyłaby jej uroczystość na plaży w otoczeniu najbliższych. Wiedziała jednak, że coś takiego byłoby nie do przyjęcia dla jej bliskich. Rodzina Spyropoulosów, a raczej jej matka Konstancja, nie przełknęłaby takiej ujmy na honorze. U Spyropoulosów wszystko musiało być celebrowane z odpowiednim przepychem i smakiem. Konstancja zawsze powtarzała, że Sylwii brakowało smaku.

Poszukała jej wzrokiem w tłumie gości.

Mimo upływu lat Konstancja wciąż była oszałamiająco piękna, zachowała figurę modelki, którą niegdyś była. Sylwia często zastanawiała się, jakim cudem nie przytyła mimo dwóch ciąż. Nie zdziwiłaby się, gdyby się okazało, że po prostu matka odchudzała się, nawet kiedy nosiła pod sercem swoje dzieci.

– Szampana? – zapytał wysoki chłopak i podał Sylwii kieliszek.

– Dzięki, Tomku. – Z ulgą przyjęła od niego alkohol.

Miała wielką ochotę na drinka. Dziękowała Bogu, że wreszcie osiągnęła pełnoletniość i mogła otwarcie pić. Rodzice wielokrotnie przyłapywali ją pijaną, kiedy była o wiele młodsza. Teraz już nie mogli robić jej z tego powodu wyrzutów.

Przechyliła kieliszek. Chłopak, który był jej partnerem na weselu, spojrzał na nią zaskoczony i nie chcąc pozostać w tyle, również wypił do dna.

Tomasz nie był jej dobrym znajomym. Nie mogła przyprowadzić ze sobą chłopaka, który od dawna jej się podobał, ponieważ nie przypadł do gustu jej matce. A Konstancja zawsze wiedziała, co jest najlepsze dla córki.

I dla wizerunku rodziny Spyropoulosów oczywiście.

Teraz też rzuciła córce ostre spojrzenie. Rudowłosa Sylwia była tak zjawiskowa jak Konstancja w jej wieku. Odziedziczyła po matce wysoki wzrost i delikatny kościec, który zapewniłby jej pozycję numer jeden na wybiegach. Córka nie chciała jednak iść w ślady matki. Konstancja skrzywiła się, nie za mocno, żeby nie naciągnąć skóry twarzy. Pomyślała, że Sylwia ma zdecydowanie za mocny makijaż. Nie powinna też tyle pić. Raz-dwa zniszczy sobie w ten sposób cerę.

– Jesteś jakaś zamyślona, Konstancjo – zauważyła wyperfumowana kobieta stojąca obok.

Konstancja opuściła rękę, którą szarpała nerwowo kolię wysadzaną diamentami. Uśmiechnęła się do swojej przyjaciółki. To jej syn, Tomek, początkujący wokalista, dotrzymywał towarzystwa Sylwii.

– Nasze dzieci wyglądają cudownie – powiedziała matka Tomka.

Konstancja przyznała jej w duchu rację. Wiedziała, że córka nie jest szczęśliwa, ale zupełnie jej to nie obchodziło. Uważała, że zmuszenie latorośli do spędzenia wieczoru z Tomaszem było świetnym pomysłem. Chciała, by Sylwia zaszła tak daleko jak ona sama, i ze wszystkich sił starała się zapewnić jej dobry start w życiu. Zdawała sobie sprawę, że może zdecydować o losie dziewczyny, i sprawiało jej to ogromną satysfakcję. Cieszyła się, że ma pod swoją opieką kogoś, kogo może kontrolować.

Uważała, że jej powołaniem jest nauczenie Sylwii, jak o siebie zadbać. Sama była przecież w tej dziedzinie prawdziwą weteranką. Nie poślubiła Wiktora z miłości.

No, chyba że z miłości do jego pieniędzy.

– Wreszcie się rozchmurzyłaś – powiedziała przyjaciółka, widząc uśmiech wypływający na jej twarz.

Edyta Kuśnierz była naczelną magazynu modowego „M jak moda!”. Mogłaby wynieść jej córkę na szczyt, gdyby tylko zaangażowała ją do kilku sesji zdjęciowych. Konstancja postanowiła więcej jej nie zaniedbywać. Miała nadzieję, że podczas rozmowy uda się podsunąć pomysł zatrudnienia córki do następnej sesji.

– Sylwia wdała się w ciebie – zauważyła Edyta. – Za to Krystian to wykapany ojciec.

Konstancja spięła się, czekając na dalsze komentarze, ale ku jej uldze nie nastąpiły. Odkąd tylko Sylwia się urodziła, wypominano jej rodzicielce, że córka zupełnie nie przypomina swojego ojca, którego greckie korzenie obdarzyły smagłą, południową urodą. Ich syn, Krystian, również nie wyglądał na Polaka. Kiedy bawili w Grecji, spokojnie mógł uchodzić za jednego z jej mieszkańców.

W przeciwieństwie do Sylwii o buzi porcelanowej laleczki.

– Zaraz się zacznie – powiedziała Konstancja, żeby zmienić temat.

Edyta spojrzała na parkiet i uśmiechnęła się, natychmiast tracąc zainteresowanie Sylwią i Tomaszem.

Na środek sali powoli wyszła młoda para. Przystojny Krystian z zawadiackim uśmiechem puścił oko do świeżo poślubionej żony. Ta promieniała. Tlenione blond włosy upięła w wysoki ścisły kok, by odsłonić łabędzią szyję, na której błyszczała piękna kolia wysadzana szafirami. Konstancja skrzywiła się, widząc naszyjnik należący do prababki Wiktora. Zamierzała dopilnować, by rodzinne klejnoty zniknęły z szyi Izy jeszcze przed końcem wieczoru.

Nie pochwalała tego małżeństwa, ale syn się uparł. Chciała, żeby ożenił się z dziewczyną z wyższych sfer, a nie z dziewuchą ze wsi, której jedynym atutem była ładna buzia. Iza, zwyciężczyni wielu konkursów piękności, była śliczna, ale poza tym próżno szukać wielu zalet. Nie miała wyższego wykształcenia ani ciekawych zainteresowań. Kiedy Konstancja zaczęła na to narzekać, Wiktor wypomniał jej, że sama też była nikim, dopóki go nie poślubiła. Znienawidziła go za te słowa.

Kwartet smyczkowy zagrał pierwsze nuty walca. Młoda para zaczęła wirować na parkiecie. Wszyscy na nich patrzyli.

Prawie wszyscy.

Konstancja gorączkowo przeciskała się przez tłum w poszukiwaniu Wiktora, a Sylwia obserwowała znad kolejnego kieliszka szampana jej daremne wysiłki.

– Udaje panią z wyższych sfer – powiedziała do Tomka.

– Słucham?

– Moja matka. Gdyby tylko mogła wcisnąć na swoją głowę koronę, zrobiłaby to od razu. Musi bardzo żałować, że w naszym kraju nikomu nie przyznaje się tytułu lady.

– Chyba już ci wystarczy. – Tomek wyjął z jej dłoni prawie pusty kieliszek.

– Pewnie masz rację. – Wzruszyła ramionami. – Zatańczymy?

– Teraz trwa pierwszy taniec – zaprotestował.

– Już kończą – prychnęła. – Byłam zmuszona oglądać tę choreografię kilkanaście razy. Zaraz ją podniesie, podrzuci, a następnie przytuli i pocałuje.

Po chwili młodzi wykonali po kolei to, o czym mówiła.

– Widzisz? – powiedziała, gdy ucichły brawa.

– Chyba nie przepadasz za swoją nową bratową. Dlaczego?

Sylwia zamyśliła się i dokładnie przyjrzała długonogiej blondynce. Były trochę do siebie podobne, obie smukłe i zgrabne. Różniły się jednak diametralnie charakterem. Sylwia była pragmatyczką, twardo stąpała po ziemi. Uważała, że uroda kiedyś przeminie i nie należy poświęcać jej zbyt wiele uwagi. Iza jeszcze tego nie zrozumiała.

– Jest mi obojętna – wyznała szczerze Sylwia po długim namyśle. – Chociaż żałuję, że się nie zaprzyjaźniłyśmy.

– Jeszcze nic straconego.

– Mój brat nastawił ją przeciwko mnie.

Tomek zerknął na Krystiana.

– Wygląda na spoko gościa, ale tak naprawdę to niezły oszołom – kontynuowała. – No, ale rodziny się nie wybiera.

– Na szczęście można wybrać wszystkich innych – powiedział jej partner.

Przyglądał się jej zaróżowionym od alkoholu policzkom i rozchylonym pełnym wargom. Zafascynowała go nostalgia w jej spojrzeniu. A w każdym razie wolał myśleć, że to nostalgia tak go zauroczyła, a nie piersi unoszące materiał sukienki.

– Zatańczysz? – zaproponował, kłaniając się szarmancko.

Konstancja wciąż krążyła wśród gości w poszukiwaniu męża. Nagle ktoś złapał ją za ramię.

– Kochanie, a gdzie jest Wiktor?

Odwróciła się i stanęła oko w oko z największą plotkarą, jaką znała, Anną Sporyszyńską, prezenterką najsłynniejszego talk-show w Polsce. Mówiło się, że cały czas siedzi na gorącej linii ze szmatławcami, którym sprzedaje swoje plotki, jednak nikt nie ośmieliłby się pominąć jej nazwiska na liście zapraszanych gości.

– Dostał właśnie bardzo ważny telefon z Hongkongu – zmyśliła na poczekaniu. – Już po niego idę.

– No, mam nadzieję. Jaki byłby z niego ojciec, gdyby bez bardzo ważnego powodu nie zobaczył pierwszego tańca swojego syna i jego nowej żony. – Sporyszyńska westchnęła i poruszyła ostentacyjnie małym wachlarzem z piór. – Okrutnie tu gorąco. Musisz koniecznie coś z tym zrobić, bo inaczej twoi goście zupełnie się rozpłyną.

Konstancja już miała na końcu języka złośliwą ripostę, ale powstrzymała się przed jej wypowiedzeniem.

– Zaraz się tym zajmę, kochana – powiedziała z fałszywym uśmiechem.

Wiktora znalazła z tyłu sali, w pobliżu orkiestry. Zauważyła z niepokojem, że mąż zerka niecierpliwie na zegarek.

– Dokądś się spieszysz? – zaatakowała.

– Może – mruknął.

Choć jego czarne włosy przyprószyła już siwizna, a sylwetka nie była tak wysportowana jak przed laty, wciąż był niezwykle pociągającym mężczyzną.

Konstancja wyprostowała się, by pokazać, że jest od niego wyższa. Wiedziała, że w ten sposób go zdenerwuje. Kiedyś nie przeszkadzało mu to tak bardzo. Niedostatek swego wzrostu rekompensowała mu jej uroda i zazdrość innych mężczyzn. Po narodzinach Krystiana to się zmieniło. Zupełnie jakby przestała dla niego istnieć.

– Musisz bardziej się zaangażować – powiedziała. – Ludzie będą gadać.

– To, co pomyślą ludzie, interesuje tylko i wyłącznie ciebie.

– A firma? Chcesz, żeby źle o niej pisali?

– Wierz mi, ślub mojego syna nie będzie miał najmniejszego wpływu na działalność firmy informatycznej.

Na parkiecie wirowało coraz więcej par. Humor Konstancji poprawił się nieco, kiedy dostrzegła swoją córkę w objęciach syna naczelnej „M jak moda!”.

– Nie rozumiem, jak mógł nie podpisać z nią intercyzy – westchnęła na widok młodej pary.

Była to jedna z tych nielicznych spraw, w których Wiktor zgadzał się ze swoją małżonką. Jeśli za jakiś czas blondyneczka mu się znudzi i Krystian się z nią rozwiedzie, to będzie mogła zabrać część udziałów w firmie. Według nestora rodu zdecydowanie za dużą część.

– Sprawa jest prosta. Nie będzie mógł się z nią nigdy rozwieść – powiedział ponuro. – Sam sobie założył na szyję tę pętlę.

Konstancja zadrżała. Ona, w przeciwieństwie do synowej, podpisała intercyzę, która jasno określała, do jakiej części firmy ma prawo w razie rozpadu ich związku.

Do żadnej.

Z tego też powodu Konstancja starała się za wszelką cenę nie tracić zainteresowania męża. Przymykała oko na jego romanse, zgadzała się z nim prawie we wszystkim. Byle tylko nie przyszło mu do głowy zamienić ją na młodszą. Gdyby jednak tak się stało, miała swój plan awaryjny. Zgodnie z umową przedślubną mogła zatrzymać prezenty otrzymane od męża.

Zawsze żądała biżuterii, najlepiej złotej, wysadzanej diamentami, wyznając zasadę, iż diamenty, w przeciwieństwie do małżeńskiej miłości, są wieczne.

– Jest też inna możliwość – warknęła wściekle. – Ona zwyczajnie mogłaby umrzeć.

Wiktor zaśmiał się cicho i po raz pierwszy tego wieczoru spojrzał na żonę.

– Jesteś dla niej za ostra.

– Nie pochwalam tego małżeństwa.

– Moi rodzice także nie pochwalali naszego związku – zauważył.

– I z tego powodu podpisałam intercyzę – skomentowała złośliwie. – Powinieneś był jakoś na niego wpłynąć.

– Nie zamierzałem grozić własnemu synowi, że go wydziedziczę, jeśli ożeni się bez intercyzy, tak jak postąpił mój ojciec wobec mnie.

– Masz jeszcze córkę, która jest wystarczająco bystra, by pokierować twoją firmą.

– To ty masz córkę – warknął.

Kelner podszedł do nich z tacą pełną kieliszków szampana. Wiktor odstawił na nią szklankę po whisky.

– Podwójną – powiedział.

Kelner skłonił się i szybko oddalił.

– Stefania pewnie nie była zadowolona, kiedy uległeś ojcu – zauważyła Konstancja.

Ich spojrzenia zawędrowały na drugi koniec sali, gdzie chwiejąc się na wyraźnie zbyt wysokich obcasach, stała młodsza siostra Wiktora. Pracowała na kierowniczym stanowisku w rodzinnej firmie, ale podlegała bratu.

Wiktor lekko się uśmiechnął na wspomnienie tamtej kłótni sprzed lat. Dziadek Spyropoulos potrafił trzymać wszystkich twardą ręką.

– Nie powinnaś zajmować się gośćmi? – zapytał.

Konstancja podążyła za jego spojrzeniem. Anna Sporyszyńska właśnie fotografowała swoim telefonem komórkowym stół zastawiony przystawkami.

– Czy nasi goście nie mieli zakazu przynoszenia telefonów? – zapytał Wiktor.

– Nienawidzę tej baby – jęknęła.

– To po co ją zaprosiłaś?

– Może nam zrobić dobry pijar w swoim programie – odparła.

– Naprawdę nie masz na co tracić moich pieniędzy?

– Naszych.

– Moich! – powiedział twardo. – Nie zauważyłem przez ostatnich kilkanaście lat, żebyś zarobiła chociażby złotówkę.

Miał dość tej rozmowy. Wydawało mu się, że za każdym razem, gdy tylko żona otworzy usta w jego obecności, wylewa się z nich potok narzekań.

– Chyba powinnaś się nią zająć, zanim zrujnuje ci pijar – zakpił.

Konstancja pospiesznie ruszyła w kierunku nieposłusznego gościa. Na zaproszeniach wyraźnie było napisane, że uprzejmie prosi się o niezabieranie ze sobą sprzętu elektronicznego służącego do robienia zdjęć. Nie po to starała się przez wiele miesięcy o sprzedaż fotografii z przyjęcia weselnego magazynowi „M jak moda!”, żeby wszystko popsuła jedna niedyskretna baba.

Wiktor odczekał chwilę i wyszedł z sali weselnej. Wyjął z kieszeni telefon i wybrał numer Pawła Szaratki, swojego asystenta. Wiedział, że mimo późnej pory oderwie się od swoich zajęć i odbierze. Był na każde jego wezwanie.

– Słucham? – odezwał się Paweł prawie od razu.

– Odbierz mnie z wesela syna – rozkazał Wiktor.

Ostatni raz spojrzał na parkiet i na nową synową. Jego wzrok leniwie prześlizgnął się po jej wąskiej talii ściśniętej gorsetem. Jędrne piersi wyglądały tak, jakby zaraz miały wyskoczyć spod białego tiulu. Potępiał syna za decyzję o ożenku, ale nie za gust. Miał nadzieję, że Konstancja nie wywróżyła Izie zbyt szybkiej śmierci.

2

Paweł Szaratko zgodnie z oczekiwaniami Wiktora oderwał się od swoich zajęć i zadzwonił po prywatną limuzynę szefa.

– Na pewno chcesz już iść? – zagruchał mu do ucha ciepły głos.

Paweł spojrzał z żalem na wystającą spod satynowej pościeli nagą łydkę właścicielki zmysłowego szeptu. Na skórze kobiety widniał tatuaż przedstawiający chudego czarnego kota. Zaledwie kilka minut temu całował to miejsce, ciekaw, ile jeszcze niespodzianek znajdzie na ciele kochanki. Nie chciał wychodzić. Zdecydowanie nie miał na to ochoty.

Uśmiechnął się do niebrzydkiej brunetki, asystentki jednego z kontrahentów Wiktora. W pracy wydawała się kompetentna i odrobinę oschła. Zawsze nosiła pod żakietem koszulę zapiętą pod samą szyję. Jednak wystarczyło kilka lampek wina, by zaczęła z entuzjazmem opowiadać o sobie i o swoich kotach.

A także by kilka guzików koszuli zostało odpiętych.

– Niestety, muszę iść, skarbie. Szef płaci, szef wymaga – powiedział.

W tym momencie na łóżko wskoczył bury kot z naderwanym uchem. Paweł wiedział z opowieści dziewczyny, że to jeden z kilku zwierzaków, które miała. Kocur posłał mu pełne wyższości spojrzenie i bezczelnie rozciągnął się na poduszce.

Brunetka zapaliła nocną lampkę. Dopiero teraz Paweł mógł zobaczyć wystrój sypialni. Kiedy odurzeni alkoholem wpadli do jej mieszkania, nie zwracał uwagi na szczegóły. Liczyły się tylko kolejne ubrania opadające na podłogę.

Zamarł ze spodniami wciągniętymi do kolan. Satynową pościel zdobiły fioletowe koty. Nocna lampka miała nóżkę w kształcie wygiętego kota. Znoszone kapcie leżące na podłodze koło łóżka przystrojone były różowymi noskami i wąsami. Na ścianach wisiały obrazy olejne przedstawiające koty, a zegar nad drzwiami ozdobiony był uśmiechem słynnego kota z Cheshire.

Nagle Paweł zdał sobie sprawę z czujnie śledzących jego ruchy kilku par oczu. Pupile dziewczyny siedziały w idealnym bezruchu na meblach. Naliczył piątkę zwierzaków w samej tylko sypialni.

Przez głowę przebiegła mu niewesoła myśl, że przez cały wieczór był pilnie obserwowany. Poczuł się nieswojo.

Buras na poduszce ziewnął rozdzierająco, posłał mu znaczące spojrzenie, a następnie uniósł do góry tylną łapę i zaczął wylizywać sobie genitalia. Paweł miał wrażenie, że kot usiłuje mu udowodnić, że jest bardziej męski od niego.

Nagle przestał żałować, że musi już wyjść.

– Zadzwonisz?

Paweł wsunął stopę do czarnego półbuta. Przez skarpetkę poczuł podejrzaną wilgoć. Liżący się buras zamarł. Paweł był głęboko przekonany, że to on nasikał mu do buta.

– Oczywiście, że zadzwonię – skłamał gładko.

Już na ulicy włożył marynarkę. Z obrzydzeniem zauważył, że cała oblazła kocią sierścią. Postanowił następnym razem dokładniej słuchać opowieści kobiet, które zaprasza na drinka. Przecież już na samym początku spotkania dziewczyna zaczęła opowiadać mu o swoich kotach, tylko nie zwrócił na to uwagi, ciekaw, co skrywa jej szczelnie zapięta koszula.

Nie zdziwiło go, że Spyropoulos nie zamierza bawić się na weselu własnego syna. Dobrze wiedział, że Wiktor nie cierpi imprez. Nawet firmowe opuszczał grubo przed północą.

Podejrzewał, że szef rozkaże natychmiast zawieźć się na lotnisko, gdzie wsiądzie do swego odrzutowca. Przyleciał z Grecji tylko na chwilę, żeby złożyć Krystianowi życzenia i zadowolić Konstancję.

Paweł wsiadł do pachnącego skórą auta i westchnął ciężko. Przesunął dłonią po miękkim siedzisku i spojrzał na przyciemnianą szybę oddzielającą go od kierowcy. Uwielbiał ten samochód. Wiktor, kiedy nie bawił akurat w kraju, pozwalał mu z niego korzystać. Paweł uśmiechnął się. Warto było być jego osobistym asystentem. Nawet jeśli oprócz pilnowania służbowej korespondencji i rozmów z kontrahentami musiał załatwiać mu dziwki na delegacjach.

Wiktor wyszedł na zewnątrz, by odetchnąć świeżym powietrzem. Lipcowa noc była ciepła. Księżyc w pełni panoszył się na bezchmurnym niebie, przysłaniając swoim blaskiem gwiazdy.

Nestor rodu zamyślił się. Usiłował przypomnieć sobie, czy niebo nad wyspą wygląda podobnie. Doszedł do wniosku, że polskie niebo w niczym nie przypomina tamtego.

Wyspa Ptaków leżała na Morzu Śródziemnym, czterdzieści trzy kilometry od wybrzeży Rodos. Należała do rodziny Spyropoulosów od pokoleń. Wiktor i Stefania, jedyni dziedzice potężnego dziada Spyropoulusa, otrzymali w spadku po połowie wyspy i rodowej posiadłości.

Teraz jednak wszystkie udziały należały do Wiktora. Kilka lat wcześniej Stefania borykała się z potężnymi problemami finansowymi, gdy jej księgowy opuścił nagle kraj ze wszystkimi pieniędzmi. By ratować swój budżet, musiała odsprzedać należącą do niej część spadku bratu.

Czego do dzisiaj nie mogła Wiktorowi wybaczyć.

Spyropoulos nawet się nie zdziwił, kiedy jego siostra została okradziona i oszukana. Uważał, że nie potrafi zarządzać pieniędzmi, i od dawna miał nadzieję, że ktoś w końcu utrze nosa zarozumiałej Stefanii.

Otrząsnął się z myśli o wyspie i wyciągnął z kieszeni telefon. Wybrał numer.

– Ola?

– Wiktor? – zagruchała kobieta po drugiej stronie słuchawki. – Cieszę się, że dzwonisz.

– Musiałem usłyszeć twój głos.

– Och, tygrysie. Trzeba było zadzwonić wcześniej. Konstancja znowu miała do ciebie pretensje?

– Jak zawsze. Czasem mam wrażenie, że uprzykrzanie mi życia jest jej jedynym celem – wyznał ponuro.

– Nie przejmuj się nią. Już prawie przygotowałam wszystkie dokumenty. Niedługo zniknie z twojego życia.

Wiktor uśmiechnął się. Nie mógł doczekać się momentu, kiedy wręczy Konstancji papiery rozwodowe. Pamiętał obietnice, które składał jej na ślubnym kobiercu. Pamiętał także, co ona mu obiecywała. Nie czuł się winny. To nie on jako pierwszy złamał dane przed Bogiem słowo.

– Jak wygląda niebo w Grecji? – zapytał.

– Pełne gwiazd, tygrysie.

– Gdzie jesteś?

Sztywny kołnierzyk koszuli wrzynał mu się w gardło niczym wisielcza pętla. Poluzował krawat i odpiął dwa górne guziki. Powoli kierował się w stronę parkingu. Paweł powinien zaraz tu być. Nie chciał, żeby żona znowu go znalazła. Wolał uniknąć awantury o zbyt szybkie zniknięcie z wesela Krystiana.

– W twojej sypialni – powiedziała zmysłowym głosem.

– Mów do mnie, Oleńko – zażądał. – Co masz na sobie?

Kobieta zaśmiała się gardłowo.

– Widzę, że Konstancja naprawdę dała ci popalić.

– Nawet sobie nie wyobrażasz.

– Mam na sobie tę satynową czerwoną koszulkę, którą od ciebie dostałam.

Wiktor przymknął oczy, wyobrażając sobie ciało Oli, po którym miękko spływa śliska satyna. Koszulka ledwie przykrywała jej krągłe pośladki.

– Leżę na łóżku – kontynuowała. – Trzymam w dłoni kieliszek białego wina.

– Wypij je – rozkazał.

Kobieta po drugiej stronie telefonu posłusznie wykonała rozkaz. Wiktor poczuł, jak robi mu się gorąco. Wiele by dał, by znaleźć się w tej chwili w sypialni.

– Dotknij swoich piersi. Ściśnij je – powiedział i odwrócił się w stronę pałacu, by dokładniej mu się przyjrzeć przed odjazdem.

Stojąca na niedużym balkonie Sylwia odsunęła się gwałtownie od balustrady i skryła w cieniu wystającego gzymsu, by Wiktor jej nie zauważył.

Uciekła z przyjęcia do pokoju, w którym miała nocować. Miała dość głośnej muzyki i Tomka, który z każdym kolejnym kieliszkiem alkoholu stawał się coraz bardziej natarczywy. Wydawało mu się chyba, że ona zrobi dla niego wszystko. Myślał, że wskoczy mu do łóżka, jak obieca, że porozmawia z matką o umieszczeniu jej na okładce „M jak moda!”.

Roześmiała mu się w twarz. Na szczęście nie zamierzała zajmować się modelingiem.

Schroniła się w pokoju, wymawiając się bólem głowy po wypitym szampanie. Tomasz gładko przełknął to kłamstwo. Nie narzekał zresztą zbyt długo na nudę. Na przyjęciu nie brakowało pięknych dziewczyn, które tylko czekały, żeby wokalista raczył je zauważyć.

Sylwia nie spodziewała się, że zobaczy ojca spacerującego po parkingu. Co prawda nie mogła słyszeć, co Wiktor mówi do słuchawki, ale bacznie obserwowała jego twarz.

Od dawna podejrzewała, że ojciec ma romans. W innym wypadku nie byłby aż tak oschły wobec matki. Czasem z jego zachowania można było wywnioskować, że w ogóle jej nie potrzebuje. Zupełnie jakby żona pełniła tylko i wyłącznie funkcję ozdoby.

Domyślała się, że rozmawia z kochanką. Nie potrafiła znaleźć innego wytłumaczenia tajemniczej pogawędki prowadzonej na parkingu w środku nocy. Poza tym ojciec przez cały czas robił coś, co normalnie mu się nie zdarzało.

Uśmiechał się.

– Jesteś obrzydliwy – mruknęła pod nosem, ale nie odeszła.

Na parking wjechała powoli długa czarna limuzyna. Wiktor rozłączył się i schował telefon do kieszeni marynarki. Samochód zatrzymał się tuż obok niego. Żwir zaskrzypiał pod oponami. Drzwi otworzyły się i z auta wysiadł przystojny trzydziestolatek.

Sylwia wysunęła się z cienia, by lepiej go zobaczyć. Kilka razy widziała tego mężczyznę w firmie ojca, ale nie miała nigdy okazji, żeby przyjrzeć mu się dokładnie. Zawsze przemykał tylko gdzieś w tle, ściskając w rękach jakieś dokumenty.

– Paweł Szaratko – szepnęła, żeby usłyszeć, jak to brzmi w jej ustach.

Brzmiało zadziwiająco dobrze.

Był wysoki. Wyższy od jej ojca. Na pierwszy rzut oka wydawał się szczupły, jednak kiedy mu się przyjrzała, zauważyła, że jego ramiona ściśle wypełniają rękawy garnituru. Stał w świetle latarni, dzięki czemu mogła obejrzeć go dość dokładnie.

Nagle uniósł głowę i spojrzał w jej kierunku. Zawsze wyśmiewała takie wyświechtane frazesy, jednak w tej chwili poczuła, jakby ziemia przestała się kręcić, jak gdyby wszystko zamarło w bezruchu.

W tym mężczyźnie było coś.

Za jej plecami paliło się włączone w pokoju światło. Na pewno ją zauważył, nie miała co do tego wątpliwości. Przez chwilę wpatrywali się w siebie. Wiedziała, że jej twarz jest ukryta w cieniu, jednak miała wrażenie, że zdołał spojrzeć jej prosto w oczy i dostrzec wszystkie myśli.

Cofnęła się z bijącym głośno sercem i ukucnęła za kamienną balustradą. Zaklęła pod nosem. Teraz wyglądała jeszcze bardziej podejrzanie. Asystent ojca musiał się zorientować, że nie stała tam przypadkiem.

Miała nadzieję, że Paweł nie powie ojcu, że podglądała go z balkonu. Nie skończyłoby się to dla niej dobrze. Tata nigdy za nią nie przepadał. Wolał swojego pierworodnego, Krystiana, i nie miał żadnych oporów przed okazywaniem tego córce. Od dzieciństwa nieustannie słyszała, że jest gorsza od brata. Ani razu Wiktor nie powiedział jej, że ją kocha. Wiedziała, że nigdy nie będzie wystarczająco dobra dla ojca, mimo to przez całe swoje życie starała się zdobyć choć jeden uśmiech aprobaty. Miała nadzieję, że skoro nie umie jej pokochać, to może ją chociaż polubi.

Paweł nie dał po sobie poznać, że ją zauważył. Obserwowała go spomiędzy kamiennych słupków podtrzymujących poręcz. Wydawało się, że był poruszony jej widokiem. Z roztargnieniem powiedział coś do jej ojca i otworzył mu szerzej drzwi limuzyny.

Wsiedli i odjechali.

Chwilę później na parking wybiegła Konstancja. Jej wysokie obcasy chwiały się niebezpiecznie na żwirowej ścieżce. Zdyszana zatrzymała się na środku podjazdu i zrezygnowana spojrzała na czerwone punkty tylnych świateł auta.

Nie zdążyła.

Sylwia zauważyła, że ramiona matki drżą w rytm szlochu. Usłyszała pełne wściekłości przekleństwo.

Wiktor uciekł z wesela własnego syna.

Postanowiła jeszcze przez chwilę nie podnosić się z klęczek. Gdyby matka odkryła, że córka była świadkiem jej słabości, nie byłaby milsza od ojca.

Wiktor rozsiadł się wygodnie w limuzynie. Bawił się telefonem komórkowym, jakby miało mu to zrekompensować przerwaną rozmowę z Oleńką. Zerknął na siedzącego naprzeciwko asystenta. Nie podziękował mu za przyjazd o tej godzinie. Płacił Pawłowi wystarczająco dużo, by nie musieć już za nic dziękować. Uśmiechnął się, widząc na kołnierzyku jego koszuli ślad czerwonej szminki.

– Czyżbym przerwał ci coś interesującego? – zagadnął.

– Nie.

Paweł wytrzymał pełne niedowierzania spojrzenie Wiktora.

– Nie było interesująco?

Wąskie usta Pawła rozciągnęły się w lekkim uśmiechu. W piwnych oczach pojawiło się rozbawienie.

– Łapie mnie pan za słówka – zauważył.

– Jak ma na imię?

– Nie wiem. Nie zdążyłem zapytać.

Wiktor zaśmiał się donośnie i poklepał asystenta po kolanie. Schował komórkę do kieszeni marynarki. Już nie odczuwał potrzeby, by trzymać ją w dłoniach.

– Przypominasz mi mnie, kiedy byłem w twoim wieku – powiedział. – Tak samo brałem z życia garściami, co się dało.

– Tylko w ten sposób można dojść daleko.

– To prawda.

– Jedziemy na lotnisko? – upewnił się asystent.

– Tak. – Wiktor kiwnął głową. – Załatwiłem już wszystkie sprawy. Mogę wrócić do pracy.

Paweł sięgnął po telefon i zadzwonił na prywatne lądowisko Spyropoulosów. Wszystko było gotowe. Odrzutowiec czekał na płycie, by wylecieć do Grecji.

– Masz wszystkie cechy, których brakuje Krystianowi – powiedział niespodziewanie Wiktor.

Lekki uśmiech pojawił się na twarzy asystenta.

– Czyżby ślub nie był taki, jakiego pan oczekiwał?

Wiktor nie kłamał. Był święcie przekonany, że z dziedzicem takim jak Paweł Szaratko zdołałby podbić rynek IT na całym świecie w ciągu dziesięciu lat. Niestety, to Krystian, mężczyzna podobny do niego z wyglądu, jednak zupełnie pozbawiony talentu biznesowego, przejmie zarządzanie po jego śmierci. Spyropoulos obawiał się, że potomek pogrąży firmę i zniszczy wszystko, na co on pracował przez dziesięciolecia, wypruwając sobie żyły.

Nie zamierzał przekazać mu jakiejkolwiek władzy i wpływów, dopóki sam będzie mógł kierować firmą. Nikomu też nie zamierzał oddawać większej części udziałów.

Będą musieli wydrzeć je z jego zimnych rąk, gdy wyda ostatnie tchnienie.

– Ślub był taki, jakiego się spodziewałem – burknął. – Niestety.

Paweł wiedział, że Krystian nie podpisał intercyzy ze swoją wybranką. Wiedział też, że bardzo zdenerwowało to jego szefa. Na tyle, że zaczął rzucać przedmiotami w swoim gabinecie, gdy tylko się o tym dowiedział. Zwykle Wiktor Spyropoulos był oazą spokoju, rekinem, który atakuje po cichu. To był pierwszy raz, kiedy Paweł widział ogarniającą go furię.

Młody asystent stał się prawą ręką Wiktora, synem, za którym ten tęsknił, gdy tylko odkrył, że pierworodny nie potrafi sprostać wymaganiom, które ojciec przed nim stawiał.

– Chciałbym, żebyś był moim synem – dodał Wiktor i wyjrzał przez okno.

Paweł nie skomentował tego niespodziewanego wyznania. Pochlebiało mu, jednak wiedział, że nie może się nim zbytnio ekscytować. Mógł być tylko i wyłącznie asystentem. To Krystian odziedziczy informatyczne imperium.

Po czym zapewne doprowadzi je do ruiny.

Kiedy Wiktor, zapatrzony w okno, ponownie zaczął bawić się komórką, młody asystent zamyślił się. Przypomniał sobie smukłą sylwetkę na balkonie. Wydawało mu się, że to córka jego pracodawcy.

Nie rozumiał, dlaczego ten widok tak zapadł mu w pamięć.

W tej dziewczynie było coś intrygującego.

Spojrzał na szefa. Czy Wiktor miałby mu na złe, gdyby spróbował poznać lepiej jego córkę? Byłby przeciwny? A może spodobałoby mu się to, bo Paweł w pewien sposób stałby się jego synem?

Wiktor wpatrywał się uporczywie w okno. Jego myśli błądziły daleko. Paweł także dał się porwać marzeniom.

Marzeniom o smukłej dziewczynie stojącej na balkonie.

Korekta: Agnieszka Piotrowicz, Julian Jaworowski

Projekt okładki: White Doe

Zdjęcie autorki: Wojtek Biały

Zdjęcie wykorzystane na I stronie okładki:

© ILINA SIMEONOVA / Trevillion Images

Skład i łamanie: Cyprian Zadrożny

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Wydawnictwo Mięta Sp. z o.o.

03-707 Warszawa, ul. Floriańska 14 m. 3

biuro@wydawnictwomieta.pl

www.wydawnictwomieta.pl

ISBN 978-83-67341-20-2