Copyright © Marta Kisiel, 2024

Wydanie II poszerzone

Warszawa MMXXIV

PROLOG

Ciało Mądrzywołka wypłynęło o świcie.

Wyłoniwszy się nieopodal wierzby płaczącej, której witki muskały staw, unosiło się na powierzchni, jak gdyby czekało, aż promienie jesiennego słońca na powrót tchną w nie odrobinę ciepła. Już nigdzie się nie spieszyło. Już nikt nie zawracał mu głowy, teraz bardziej niż kiedykolwiek otwartej na świat. Płynęły minuty i kwadranse, woda stała, rzęsa gęstniała, a słońce robiło, co w jego mocy. Niestety bez powodzenia. Pochłonięte zawiłościami stężenia pośmiertnego ciało pozostawało nieczułe na pieszczoty.

Nieodłączni gapie zatrzymywali się kawałek od brzegu i z bezpiecznej odległości, chronieni mocą taśmy ostrzegawczej, sycili się cudzym przeminięciem i własną trwałością. Po czym wracali do swoich spraw ze wspomnieniem trupa pod powiekami, dopóki nie wypalił go stamtąd blask słońca i feeria ciepłych barw, w których o tej porze roku tonęły gwarne ulice miasta.

Jedynie Gerd wciąż stał w milczeniu, myśląc o ni to żółtym, ni to zielonym napisie na tle granatowej kamizelki, ciemnej i grubej. Przyglądał się cichej krzątaninie policjantów nad stawem, gdy naraz poczuł za plecami znajomą, intensywną obecność.

– Musimy je ostrzec – wychrypiał w końcu, nie odwracając głowy. – Zanim będzie za późno.

Minęła długa chwila, zanim usłyszał odpowiedź.

– Nie. Nie musimy.

Nie tego się spodziewał.

ROZDZIAŁ 1

Sierpniowa burza przetaczała się leniwie nad miastem, szorując brzuchami chmur o dachy i od czasu do czasu pomrukując gniewnie na pożegnanie. Okna przedwojennych kamienic przy zacisznej ulicy jedno za drugim otwierały się na oścież, żeby wpuścić wilgotne powietrze, a wraz z nim bębnienie deszczu o nagrzane karoserie samochodów, zaparkowanych zderzak w zderzak po obu stronach wąskiej, brukowanej jezdni.

Niedługo potem okazało się, że wpuściły coś jeszcze.

Początkowo dźwięk ten ledwie majaczył w oddali, na granicy słyszalności, wciąż nieuchwytny, a już natarczywy niczym bzyczenie komara czekającego w ukryciu, aż zgaśnie ostatnia lampa. Lecz zamiast przejść bokiem i dwie przecznice dalej rozpłynąć się w ulicznym zgiełku, z minuty na minutę zbliżał się coraz bardziej i przybierał na sile. Wreszcie zyskał konkretny wymiar i stał się chaotycznym turkotem plastikowych kółek, raz po raz akcentowanym stukotem obcasów.

Jak na kogoś, kto szedł po rozchybotanych płytach chodnikowych w piętnastocentymetrowych szpilkach, na dodatek wlokąc za sobą walizkę, dziewczyna poruszała się w oszałamiającym tempie. Nawet nie patrzyła pod nogi, wyraźnie obeznana z każdą pułapką, jaka czyhała tu na przechodnia. Natura poskąpiła jej wzrostu, za to wyrównała ten brak szczodrością w obwodach klatki piersiowej i bioder, które dziewczyna starannie podkreślała. Krótkie, platynowe włosy miała skręcone w pukle i perfekcyjnie ułożone, do tego letni kombinezon w wielkie egzotyczne kwiaty, ściągnięty czerwonym paskiem dla podkreślenia talii, oraz szpilki z odkrytymi palcami, w tym samym kolorze. W rezultacie przypominała miniaturową seksbombę. Z wielką torebką dyndającą z łokcia, osłaniając głowę przed deszczem najnowszym wydaniem „Cosmopolitana”, przecisnęła się obok straganu z owocami i warzywami, który tarasował część chodnika na wysokości sklepu spożywczego. Minęła pierwszą bramę po prawej i była w połowie drogi do drugiej, gdy naraz między budynkami rozbrzmiał znajomy głos:

– Ja pamiętam! Pamiętam!

Dziewczyna wzdrygnęła się nerwowo i zatrzymała w pół kroku. No tak, westchnęła w duszy. Nawet po trzech latach Stara Bimbowa i jej fiksacja jak zwykle trwały na posterunku. Dziewczyna podniosła głowę i tam gdzie zawsze, w oknie na pierwszym piętrze, ujrzała siwowłosą, bladolicą marę, która prześladowała ją na jawie przez bite trzynaście lat.

– Ja pamiętam! Nie zapomniałam! Pamiętam! – pokrzykiwała mara w kierunku dziewczyny i dla podkreślenia, że naprawdę pamięta, kiwała sękatym palcem, drugą ręką uczepiona wewnętrznego parapetu.

Jakiś przechodzień pod sklepem odwrócił się z zaciekawieniem, tu i tam ktoś zawisnął w oknie, żeby przypadkiem nie przeoczyć przedstawienia. No cóż. Zanim zapadnie wieczór, cała dzielnica będzie wiedziała, że po długiej nieobecności Dżusi Stern, siostra marnotrawna, powróciła na ulicę Lompy.

Odstawiwszy walizkę na metalową wycieraczkę, Dżusi ukryła się przed deszczem i okrzykami pod wąskim daszkiem nad bramą i odruchowo wprowadziła kod do domofonu. Urządzenie zareagowało jednak inaczej, niż tego oczekiwała – i nic dziwnego, stwierdziła, przyglądając mu się uważniej. Było całkiem nowe, a zatem nowy musiał być i kod. Westchnęła i wprowadziła numer ich mieszkania. Czekając, aż zamek w drzwiach zwolni się z metalicznym brzęknięciem, zerknęła za siebie. Wśród roślinności, która kłębiła się na trawniku po drugiej stronie jezdni, młody mężczyzna w dresowych bermudach klął na zdeterminowanego jamnika, by wreszcie przestał się kręcić jak gówno w przerębli i raczył zrobić to, co zrobić podobno musiał, zanim obydwaj zapuszczą tu korzenie.

Wygląda znajomo, przemknęło jej przez myśl. Facet, nie jamnik. Chociaż jamnik w zasadzie też…

Zamek milczał, za to Stara Bimbowa skrzeczała niestrudzenie:

– Pamiętam! Pamiętam! Ja pamiętam!

Po minucie czy dwóch tych okrzyków facet w bermudach nie wytrzymał nadmiaru bodźców.

– Babka, cicho być! Gówno tam pamiętasz! – ryknął znad jamnika.

Ani sam ryk, ani słownictwo nie zrobiły wrażenia na Starej Bimbowej. Choć ciałem wciąż obecna w oknie mieszkania na pierwszym piętrze, umysłem już od lat przebywała pod zupełnie innym adresem. Zresztą koleś powinien doskonale o tym wiedzieć, uznała Dżusi, która w końcu rozpoznała w nim wnuka sąsiadki. Nigdy nie zamienili więcej niż zdawkowego „cześć” na schodach. Zresztą o czym mieliby gadać, skoro był od niej młodszy. Nic dziwnego, że go w pierwszej chwili nie poznała. Jak on się… A, nieważne. Jamnik, którego próbował okiełznać, z mizernym zresztą skutkiem, pewnie należał do jego babci, Młodej Bimbowej, a zatem musiał nazywać się Bimbo – czyli byłby, o ile dobrze liczyła, czwartym już szorstkowłosym osobnikiem o tym imieniu, który mieszkał w ich kamienicy. Całym pokracznym sobą manifestując stosunek do wszelkich apeli i ryków, Bimbo buszował teraz wśród chaszczy. Z każdym krokiem jego niskie podwozie wzbogacało się o nową warstwę błota, aż wreszcie dotarł pod okalający roślinność płotek, gdzie starannie zwizytował gustowne bajorko nieznanego pochodzenia. Na ten widok bezimienny wnuk splunął na chodnik i zaczął składać jamnikowi liczne obietnice, z których część nosiła wyraźne znamiona molestowania seksualnego.

Domofon milczał nadal.

Zniecierpliwiona Dżusi wcisnęła guzik jeszcze raz, a potem drugi i trzeci. Nic. Westchnęła, przewracając oczyma, i spojrzała na zegarek. No tak. Piętnasta trzydzieści osiem. Z powodu wakacyjnych remontów pociąg z Opola dotarł do Wrocławia z półtoragodzinnym poślizgiem, tymczasem Eleonora nie uznawała spóźnień, ani własnych, ani tym bardziej cudzych. Niepomna, że jej młodsza siostra nie ma kluczy do mieszkania, punktualnie o czternastej trzydzieści wsiadła zapewne na rower i pojechała do pracy. Jak nic siedziała teraz w tej swojej bibliotece, pochłonięta mrocznymi zagadkami rejestru wypożyczeń z księgozbioru podręcznego, w którym tropiła sprawcę zbrodni ołówkiem na trzysta trzydziestej dziewiątej stronie Słownika terminów literackich, wydanie trzecie, poszerzone i poprawione – a teraz również i pokreślone.

– I co teraz, maturzysto? – mruknęła Dżusi pod nosem, kiedy w komórce zamiast głosu Eleonory usłyszała pocztę głosową. Mimo letniej pory i daszku nad głową perspektywa przesiedzenia kilku następnych godzin pod bramą, na własnej walizce nieszczególnie jej się uśmiechała, więc w zasadzie nie miała chyba…

– Sorry – burknęło za jej plecami i zanim zdążyła się odsunąć, bezimienny wnuk w bermudach przepchnął się do drzwi, trącając dziewczynę łokciem i ciągnąc za sobą na smyczy ubłoconego jamnika. Klucz szczęknął w zamku, jęknęły zawiasy i brama stanęła otworem.

No tak. Albo mogła też po prostu zaczekać, aż ktoś będzie wchodził lub wychodził.

Niewiele myśląc, Dżusi rzuciła się do drzwi, które już się zamykały za chłopakiem. Liczyły sobie bez mała pół wieku i były naprawdę solidne, a zatem i ciężkie jak diabli. Dżusi wyciągnęła rękę, złapała walizkę i zaparłszy się tak mocno, że o mało nie połamała sobie przy tym obcasów, wepchnęła się razem z nią prosto w chłód i półmrok starej klatki schodowej.

Nie bez trudu tarabaniąc się z bagażem wąskimi, wyślizganymi stopniami na wysoki parter, nawet nie zwróciła uwagi, że piętro wyżej Bimbo eksplodował szczęściem. Burkliwy męski głos z trudem przebijał się przez szczeknięcia i piski rozradowanego psa, tłumacząc się przed kimś jak na spowiedzi. A potem i pies, i wnuk zniknęli w mieszkaniu pod czwórką, za to nad poręczą schodów wychyliła się pucołowata twarz w okularach, łypiąc ciekawie, kto też się tam tak tłucze na dole.

– Elutka?…

Rany boskie, jęknęła w duchu zasapana dziewczyna, stawiając walizkę na wycieraczce, czy one nie mają jakiegoś życia? Odkąd sięgała pamięcią, jedna wiecznie wisiała w oknie, druga warowała w drzwiach, choć obie były chyba starsze od węgla.

– Nie, pani Krysieńko! – odkrzyknęła z ponurą rezygnacją. Za dobrze znała sąsiadkę z pierwszego piętra, żeby liczyć na litość w drodze wyjątku. Ktoś naniósł błota na klatkę schodową, zamiast posłużyć się skrobaczką jak cywilizowany człowiek, ktoś inny bladym świtem tłukł kotlety, chociaż w sobotę zwykle jada pierogi, jeszcze ktoś w zeszły wtorek bez konsultacji z mieszkańcami wpuścił nowego ulotkarza – przed Młodą Bimbową nic się nie ukryło. A im bardziej się próbowało ukryć, tym gorzej się na tym wychodziło. – Tym razem to ja.

– Justysia?…

Dżusi aż zgrzytnęła zębami. Namiętność sąsiadki do zdrobnień bolała ją od zawsze, lecz najmocniej wtedy, gdy chodziło o jej własne imię. I bez tego nieszczególnie za nim przepadała.

– Tak, pani Krysieńko. Justysia – odparła, starając się przy tym za bardzo nie syczeć.

– Ach, Justysiu! Zaczekaj, dziecko drogie! Ja tu coś dla ciebie mam!

Chwilę później, strzelając domowymi laczkami o posadzkę, aż po całej klatce niosło się echo, pani Krysieńka zstąpiła na parter. Za plecami zwana przez wszystkich sąsiadów Młodą Bimbową – w odróżnieniu od swej wiekowej matki, Bimbowej Starej, która od lat już nie opuszczała mieszkania, tylko dzień w dzień okupowała okno od strony ulicy – była emerytką zażywną, bardzo życzliwą światu, a przy tym wielce świata ciekawą.

I do tego strasznie, ale to strasznie gadatliwą.

– Justysiu! – Rzuciła się, rozpromieniona, żeby uściskać dziewczynę, a rwące potoki słów już z niej tryskały na lewo i prawo. – Och, dziecko drogie, ty wiesz co, ja tu ciebie wypatruję i wypatruję, Elutka tyle co wpadła do mnie z kluczami i już jej nie było, poleciała w te pędy, wiesz, jaka ona poukładana, nigdy by się nie spóźniła do pracy, wiesz, jaka ona jest, ta nasza Elutka, za nic nie odpuści, no nie, nie Elutka, ach, dziecko drogie, ty wiesz co, aleś ty wypiękniała, jakaś ty elegancka, dziewczyna wyjechała, a wróciła kobieta, ach, no, jakże ci w tym Opolu, jak ty tam sobie żyjesz, ile to już, ledwie co wczoraj mamuni mówiłam, że to chyba ze trzy lata będą, odkąd żeś wyjechała, prawda, a ty już idziesz, kanapki wziąłeś?

Przytłoczona tym nadmiarem Dżusi potrzebowała sekundy, by załapać, że te ostatnie słowa skierowane były nie do niej, lecz do bezimiennego wnuka w bermudach, który właśnie minął je pędem, a teraz przeskakiwał po dwa stopnie, burcząc coś do babci na pożegnanie. Brama huknęła za nim, aż w oknach na wszystkich półpiętrach zadrżały szyby.

– …dobry chłopak, szkołę dopiero co skończył i teraz pracuje, niedaleko stąd, tam zaraz za Odrą, w warsztacie samochodowym jako mechanik, dobry zawód, uczciwy i zarobić też idzie nie najgorzej, chociaż prać potem te jego kombinezony, ech, co ja się napiorę, to głowa mała, ale zawsze to blisko, zajrzy czasem, psa wyprowadzi, śmiecie wyniesie, zakupy jakieś większe przydźwiga, co młodość, to młodość, ja z tym moim kolanem to daleko nie zajdę, a chciałoby się czasem wziąć psa i pospacerować, ach, ty wiesz co, ty widziałaś ostatnio nasz park, no nie, no skąd, co ja się pytam, koniecznie musisz go zobaczyć, nasz listonosz mi opowiadał, on tamtędy codziennie chodzi, teraz oni te rejony mają takie…

– To mówi pani, że Eleonora zostawiła klucze? – wtrąciła bohatersko Dżusi, modląc się, żeby to była prawda.

Właśnie dlatego nawet nie przyszłoby jej do głowy, żeby zadzwonić pod czwórkę i poprosić o wpuszczenie. Nigdy nie miała tyle cierpliwości do sąsiadki co jej starsza siostra. Znaczy nie miała jej tak ogólnie, a do sąsiadki w szczególności. Owszem, całkiem lubiła Młodą Bimbową – zwłaszcza za jeszcze ciepłe ciasto drożdżowe, które wciskała im zimą, kiedy szły na ósmą do szkoły – ale wytrzymywała to jej gadulstwo wyłącznie w małych dawkach. Nawet gdy jeszcze mieszkała w tej samej kamienicy i regularnie napotykała sąsiadkę, więcej niż pięć minut monologu odbijało jej się potem czkawką przez cały tydzień.

– Ach, tak, tak, zostawiła, zostawiła, ach, ta wasza ciotka, a mówiłam jej przecież, Klarciu, no po co tu tyle wydziwiać, ja przecież Elutce pomogę, co to dla mnie w razie czego zejść tych parę schodów i okiem rzucić, ucha nadstawiać, przecież ja się i tak z domu nie ruszam, no bo jak, ale nie, no uparła się i weź tu z nią rozmawiaj, jak ona się tak uprze, że nie, mowy nie ma, koniecznie ktoś musi być w mieszkaniu, a najlepiej to zakluczony od środka, jakby tam nie wiadomo jakie precjoza trzymała, ach, ta wasza ciotka, drugiej takiej upartej ze świecą szukać, ty wiesz co, Justysiu, ale ja pamiętam, ten wasz ojciec to był dokładnie taki sam, on też zawsze powtarzał, że nigdy…

– A te klucze? – Dżusi powtórzyła głośno, z tego stresu może nawet odrobinę głośniej, niż zamierzała.

– …ach, tak, tak, klucze… – nie przestając ani na sekundę gadać, sąsiadka sięgnęła do kieszeni podomki – tu masz klucze i jeszcze wiadomość od Elutki, powtarzała, że to ważne, ważniejsze niż klucze, no ale jak to tak, bez kluczy przecież…

Dżusi rozprostowała złożoną na czworo kartkę i próbując nie słyszeć, a przynajmniej nie słuchać nieustającej paplaniny, przebiegła wzrokiem po schludnych, kształtnych literach.

„Musiałam już iść. Uważaj na Ramzesa, bo coś się podejrzanie kręci”, napisała krótko Eleonora. „Będę po ósmej”.

– Ramzes? Jaki znowu Ramzes? – mruknęła pod nosem, po czym spojrzała pytająco na sąsiadkę i szybko podchwyciła nowy wątek, który starsza pani już rozwijała z rozmachem.

– …on się od wczoraj kręci po podwórku, jak wyjrzysz, to sama zobaczysz, ty wiesz co, Justysiu, ja to w ogóle tej waszej ciotki nie rozumiem, ja to bym już dawno ukróciła te jego łazęgi, to nie na moje nerwy, jeszcze, nie daj Boże, pod samochód wpadnie albo co…

Ach, no tak, zaskoczyła Dżusi. Kot. Kot imieniem Ramzes.

O mało nie upuściła telefonu, kiedy przed nieco ponad miesiącem rozdzwonił się w jej torebce i na wyświetlaczu zobaczyła imię i nazwisko, których nigdy by się nie spodziewała tam ujrzeć. Nie po tym, jak pewnego dnia straciła panowanie nad językiem i palnęła o słowo lub dwa za dużo. No dobrze, może trochę więcej niż dwa. Po awanturze, która się wtedy rozpętała, Dżusi mogła już tylko zgarnąć manatki, trzasnąć drzwiami i więcej nie wrócić – aż do teraz.

Klara Stern.

Ciotka. Uparta i upiorna.

Nie wdając się w grzecznościowe formułki i konwenanse, całkowicie zbędne jej zdaniem nawet po trzech latach milczenia, ciotka oświadczyła, że wkrótce udaje się na pierwszy w życiu prawdziwy urlop, w związku z czym Dżusi ma przyjechać do Wrocławia i pomóc siostrze. Żadne tam : czy mogłaby, zechciała, byłaby tak miła. Nic z tych rzeczy. Ciotka nikogo nie pytała o zdanie, tylko informowała o swoich decyzjach. Tak też było i tym razem, więc Dżusi, której te trzy lata i sto kilometrów z dala od krewnych całkiem nieźle pomogły na asertywność, już miała na końcu języka zwięzłą, żołnierską odpowiedź. Aż w nagłym przebłysku uświadomiła sobie, że w zasadzie nie jest to wcale taki znowu najgorszy pomysł…

Wszystko przez Karolka.

Poznali się we wrześniu na wydziale nauk społecznych, gdzie Karolek zaczynał właśnie ostatni rok zarządzania informacją w nowych mediach, Dżusi zaś bywała w celach towarzyskich. Zanim po raz kolejny tamtego roku zmieniła o sto osiemdziesiąt stopni kurs na wzburzonym morzu zwanym życiem i pożeglowała z uniwersytetu na intensywny kurs psychologii transportu czy insze cudactwo, zaczęli się spotykać na wyłączność. Karolek miał dwadzieścia cztery lata, metr dziewięćdziesiąt, dobre serce, jeszcze lepszy samochód, ojca prawnika i sowite kieszonkowe, na wypadek gdyby nie wystarczyło mu samo stypendium. Niestety miał również pasję, która budziła u Dżusi czystą zgrozę: turystykę pieszą i wszystko, co się z nią wiązało, od obserwowania dzikich ptaków, przez wznoszenie szałasów z patyczków po lodach, aż po strategie przetrwania w ekstremalnych warunkach pogodowych. A co gorsza, już od marca planował dla nich na sierpień wspólną dwutygodniową wyprawę z plecakami po Sudetach – taką z namiotem, gitarą, zapasem konserw i obtartymi piętami w pakiecie. Dżusi, która nie do końca kojarzyła, jak działa otwieracz do puszek, nie ogarniała idei paprykarza szczecińskiego, nie wyobrażała sobie życia bez lakieru do włosów, a w płaskim obuwiu potykała się co drugi krok nawet na gładkim asfalcie, bladła na samą myśl o czekającej ją wkrótce męczarni.

Telefon od ciotki nieoczekiwanie otworzył przed nią drogę ucieczki – co prawda wprost do piekła, ale przynajmniej w normalnym obuwiu. Zgodziła się prawie bez wahania.

– Ale po co ty tam w ogóle jedziesz? – nie przestawał się dziwić Karolek, odkąd poinformowała go, że wybiera się na trzy tygodnie do Wrocławia, gdyż musi, ale to naprawdę musi pomóc Eleonorze w opiece nad niestabilnym emocjonalnie kotem pod nieobecność ciotki. – Twoja siostra naprawdę sama sobie nie poradzi? Z kotem?

A Dżusi raz po raz gryzła się w język, żeby przypadkiem się nie wygadać.

Oficjalnie chodziło o kota ciotki.

Nieoficjalnie… cóż, w zasadzie też. Lecz akurat o tym kocie, zwanym także fiołem, Dżusi za nic nie chciała wspominać Karolkowi. Za dobrze go znała. Gdyby napomknęła choćby półsłówkiem, dlaczego tak właściwie jej obecność w mieszkaniu przez te trzy tygodnie jest absolutnie nieodzowna i już, w okamgnieniu by to podchwycił i zaczął drążyć. Drążyłby tak i drążył, dopóki nie wyznałaby mu wszystkiego o jakże sielskim życiu z ciotką Klarą. A owo wszystko obejmowało również świętą i nienaruszalną zasadę trzech nigdy, której Dżusi wciąż była ślepo posłuszna.

Po pierwsze, nigdy nie wpuszczać nikogo za próg.

Po drugie, nigdy nie zostawiać pustego mieszkania.

Po trzecie, nigdy nie wspominać, co się stało z rodzicami.

Cóż, uśmiechnęła się złośliwie w duchu, gdy już udało jej się pożegnać z gadatliwą sąsiadką i wejść do mieszkania na parterze poniemieckiej kamienicy. Niech no tylko ciotka się dowie, co zrobiła ta poukładana Eleonora…

ROZDZIAŁ 2

– Nie będzie tak źle, zobaczysz, nie będzie tak źle – powtarzała Dżusi pod nosem, biorąc głęboki wdech. – Ciotka pływa sobie gdzieś po morzach i oceanach, daleko, daleko stąd, a z Eleonorą się przecież dogadasz. Jakoś. Chyba. Miejmy nadzieję.

Zamknęła drzwi na cztery spusty, a potem machinalnie sprawdziła jeszcze raz obydwa zamki, rygiel i łańcuch. Przełknęła ślinę i odwróciwszy się pomału, jakby z podskórną obawą, rozejrzała się po wysokim, przestronnym mieszkaniu, w którym spędziła dwadzieścia jeden z dotychczasowych dwudziestu czterech lat swego życia.

Na pierwszy rzut oka nic a nic się nie zmieniło.

Mimo że od dawna grzały tu kaloryfery, wnękę w kwadratowym przedpokoju wciąż zajmował duży piec z żeliwnymi drzwiczkami, obłożony kaflami w kolorze głębokiej zieleni. Dawno temu, za sprawą dziecięcych lektur, co rusz stawał się czymś więcej niż tylko zapomnianym źródłem ciepła: to niezdobytym zamkiem, to górskim leżem okrutnego smoka, a to znów, gdy siostry naczytały się Opowieści z zaczarowanego lasu, wrotami Tartaru. Teraz był już wyłącznie pięknym reliktem przeszłości. Zresztą jednym z wielu, jakie niezmiennie kryło mieszkanie Sternów. Choćby tylko w długiej, wąskiej kuchni, która ciągnęła się na prawo od wejścia, Dżusi dostrzegła pod ścianą znajomy biały kredens z lat pięćdziesiątych, z szybkami z mrożonego szkła, postawiony tu jeszcze przez ich dziadka. Na przeciwległym końcu pomieszczenia, tuż pod oknem stał równie wiekowy stół, przy którym w dzieciństwie z takim przejęciem bazgroliła swoje pierwsze literki. Gruby, drewniany blat znaczyły niezliczone rysy, tu płytsze, tam głębsze – Dżusi wciąż potrafiła powiedzieć, które z nich pozostawił zbłąkany nóż w zbyt prędkiej ręce dorosłego, a które cyrkiel w niesfornej dłoni dziecka. Uśmiechnęła się na wspomnienie tamtych niezliczonych wieczorów, kiedy ślęczały tu razem z Eleonorą, każda pochylona nad książką czy zeszytem, albo pochłaniały waniliowy budyń z sokiem malinowym i szeptem, żeby ciotka przypadkiem nie usłyszała, dzieliły się ówczesnymi radościami, obawami i tajemnicami.

Znaczy, zanim siostra ją zdradziła i zawarła sojusz z ciotką. Kiedy jeszcze było dobrze. Bo potem było już tylko coraz gorzej.

Dżusi popatrzyła na wprost, na dwoje zamkniętych drzwi, umieszczonych symetrycznie i rozdzielonych wąskim kawałkiem ściany. Te po lewej prowadziły do salonu, gdzie wchodziło się rzadko, te po prawej zaś do pokoju ciotki, gdzie wchodziło się jeszcze rzadziej, a najlepiej wcale, szczególnie pod nieobecność lokatorki. Ledwie Dżusi położyła dłoń na klamce, serce zatrzepotało jej w piersi. Czuła się trochę tak, jak gdyby po drugiej stronie piętrzyły się wszystkie wspomnienia, gotowe runąć i przygwoździć ją do ziemi ciężarem nie do udźwignięcia.

– Zobaczysz, nie będzie tak źle… – powtórzyła, choć tym razem z ciut mniejszym przekonaniem, po czym nacisnęła klamkę.

Odkąd sięgała pamięcią, salon był salonem wyłącznie z nazwy. Najpierw, dawno temu, mieszkali w nim rodzice, a potem… cóż, potem już nie. Choć zaciągnięte zasłony i rosnące na zewnątrz drzewo nie wpuszczały do środka zbyt wiele światła, Dżusi od razu zauważyła, że zielona wersalka, na której sypiali, nadal stoi pośrodku pokoju, dosunięta do niskiej ławy, żeby zostawić wąskie przejście naokoło. W powietrzu unosił się przyjemny zapach starego papieru, wyprawionej skóry i czegoś jeszcze – czegoś nieokreślonego, czego nie potrafiła ani uchwycić, ani nazwać. Ale nie kurzu, skądże znowu. Ani kurz, ani bałagan nie miały tu wstępu, choć z początku można by uznać, że wprost przeciwnie.

Każdy skrawek ścian, od podłogi aż po wysoki sufit, również pod i nad dwoma wychodzącymi na ulicę oknami, zajmowały regały – wąskie i szerokie, wysokie albo niskie, spiętrzone jeden na drugim. Niektóre zostały zbite ze sklejki i trzymały się już głównie na słowo honoru, podczas gdy inne, wykonane z solidnego drewna biblioteczki z ozdobnymi tralkami, a nawet drabiną na szynie, sprawiały wrażenie, jak gdyby miały szczery zamiar przetrwać z godnością choćby i cały świat. Na półkach zaś…

Rodziców prawie nigdy nie było w domu, a gdy już wpadali przelotem, siostry wolały spędzić ten krótki czas na czymś ciekawszym niż roztrząsanie domowych tajemnic. Dlatego dopiero mając dziewięć czy dziesięć lat, Dżusi zdobyła się na odwagę i zapytała ciotkę Klarę, co takiego kryją te dziesiątki, jeśli nie setki pudeł, kartonów i kopert z grubego, brązowego papieru, poupychanych na półkach, i to nie byle jak, byle gdzie, lecz precyzyjnie, co do milimetra, niczym kolorowe klocki w tetrisie. Ciotka długo milczała, pochylona nad deską, na której kroiła marchew w talarki.

– Wszystko – odparła wreszcie, nie podnosząc głowy.

– Ale co tak dokład… – próbowała dociekać Dżusi, lecz wtedy Eleonora, która zauważyła, że ciotka ściąga nerwowo łopatki, co zawsze zwiastowało kłopoty, uciszyła siostrę szybkim kopniakiem w kostkę.

Nigdy więcej nie wróciły do tego tematu.

Teraz, stojąc samotnie w pustym mieszkaniu, na progu salonu, Dżusi mogła przestąpić próg, podejść do dowolnego regału, zdjąć pierwszy lepszy karton i tak po prostu zajrzeć do środka.

Zamiast tego cicho zamknęła drzwi.

Odetchnęła głęboko, acz nie bez trudu. Najchętniej rozsunęłaby wszystkie zasłony i rolety w całym mieszkaniu. Otworzyłaby okna i drzwi, szeroko, jak najszerzej, żeby wpuścić do środka świeże powietrze, deszcz, wszelkie odgłosy i wonie miasta. Oznaki życia. Byle tylko pozbyć się raz na zawsze tej dusznej, przytłaczającej atmosfery, tego marazmu, niezliczonych wspomnień i tajemnic.

Kiedy serce przestało jej łomotać, zawlokła walizkę do pokoiku naprzeciwko kuchni, który swego czasu dzieliła z siostrą. Tu również nie zmieniło się wiele. Tak jak niegdyś mieścił dwie szare amerykanki, przedzielone bieliźniarką z lśniącego orzechowego drewna, takąż dwuskrzydłową szafę i wąską toaletkę z krzesłem. Za to teraz zamiast zasłon w oknach wisiały jasne rolety, a zakurzoną kwiecistą tapetę zastąpiła zwykła biała farba. Zniknęły też obie słomiane maty, na których siostry niegdyś przypinały szpilkami pocztówki, zdjęcia i wycinki z pierwszych młodzieżowych gazet, potem zaś co rusz nowe plakaty z kolejnymi obiektami nastoletnich westchnień. W rezultacie klitka wydawała się nieco mniej klaustrofobiczna, choć do pełnowymiarowego pomieszczenia wciąż było jej bardzo daleko.

Zegar w pokoju ciotki wybił pełną godzinę, ściągając Dżusi z krainy niewielu radosnych wspomnień na ziemię. I wtedy coś ją tknęło. Lubiła mówić o sobie, że jest kobietą niezliczonych zalet, aczkolwiek dobra pamięć nigdy się do nich nie zaliczała. Gdzieś pod platynowymi puklami zakołatało jej jednak, że coś przeoczyła, coś jej umknęło, tylko co?… Odruchowo wsunęła dłonie do kieszeni kombinezonu i wymacała papier.

Wiadomość od Eleonory.

– O szlag… – jęknęła, łapiąc się za głowę.

Rozejrzała się szybko po przedpokoju i nie widząc nigdzie tego, czego szukała, weszła do kuchni. Dwie miski, jedna z wodą, druga z chrupkami, stały na podłodze w pobliżu lodówki. Kuwetę znalazła w łazience – gładko wygrabiony żwirek świadczył ponad wszelką wątpliwość, że nikt tu od dawna nie zaglądał. Pokój ciotki był zamknięty na głucho, a zza drzwi nie dobiegało żadne miauczenie ani inne dźwięki. Dla pewności Dżusi sprawdziła jeszcze raz salon i pokoik, lecz nigdzie nie znalazła ani śladu kota.

A skoro nie było go w mieszkaniu…

W te pędy Dżusi poleciała z powrotem do kuchni i wspięła się na stół, jak mała dziewczynka. Może i miała teraz trochę więcej niż dwanaście lat, tak ze dwa razy, ale wzrostu jej od tamtej pory niestety nie przybyło i nadal był to dla niej jedyny sposób, żeby dostać się do kuchennego okna i wyjrzeć na zewnątrz.

Choć piaskownica i metalowe huśtawki pamiętały jeszcze czasy, kiedy Dżusi za szczyt elegancji uważała wystrzępioną dżinsową miniówę i białe podkolanówki do czarnych lakierków, a trawniki miejscami składały się raczej z prześwitów niż trawy, długie podwórze między budynkami wyglądało całkiem dobrze. Deszcz wygrywał swoje melodie na blaszanych dachach garażów i nawet kolorowe kontenery na śmieci prezentowały się na mokrym asfalcie prawie że malowniczo.

– Ramzeees! – Dżusi wydarła się na całe gardło, wypatrując… no właśnie, czego? Bo że kota, to wiedziała, w końcu kot to kot, cztery łapy, jeden łeb, jeden ogon i coś pośrodku, tylko jakie coś? Bure? Rude? Pręgowane? Długie, cętkowane, kręte? Znając ciotkę i jej kryształowy charakter, powinno być czarne jak noc i dla sportu przegryzać gardła niemowlętom, lecz jak na złość żadne niemowlę nie raczyło teraz raczkować po podwórzu w charakterze przynęty. Dżusi jedną ręką złapała się framugi, drugą oparła o zewnętrzny parapet i wychyliła mocniej, żeby mieć lepszy widok na podwórko. – Raaamzeees! Ramzes, do diabła, kici-kici!

Nagle za jej wypiętym tyłkiem wybuchło jazgotliwe terkotanie i zaskoczona Dżusi straciła równowagę. Wrzasnęła i z całych sił uwiesiła się okna, aż zawiasy zaprotestowały zgrzytliwie. W okamgnieniu oblał ją zimny pot. Parter mimo wszystko był wystarczająco wysoki, żeby odczuła boleśnie nieplanowane zderzenie z podłożem.

– Kici-kici, ja pierrr… – wysapała i wtedy dzwonek zaterkotał ponownie, zagłuszając przekleństwo. – JUŻ! – ryknęła, zgramoliła się ze stołu na podłogę i na miękkich nogach poszła otworzyć.

Przez następne tygodnie, a nawet miesiące Dżusi wielokrotnie próbowała dojść, co właściwie zaszło tamtego sierpniowego popołudnia, kiedy podenerwowana, zasapana i drżąca uchyliła drzwi nieoczekiwanemu gościowi. Eleonora obstawała przy klasycznym sycylijskim piorunie, na co ciotka Klara prychała z pogardą – w przeciwieństwie do sióstr wiedziała już to i owo i upierała się przy uroku. Ale Dżusi twardo kręciła głową, że nie, co za bzdura, żaden piorun, żaden urok.

Chociaż z drugiej strony…

Pamiętała tylko, że najpierw zrobiło jej się gorąco. Bardzo gorąco, wręcz upiornie, jakby miała się zaraz rozpuścić. Tyle że to uczucie nie miało nic wspólnego ani z zewem lędźwi, który przecież nie był jej obcy, ani też – co złośliwie zasugerowała ciotka, kiedy Dżusi nieugięcie trwała przy swoim – z przedwczesną menopauzą. W okamgnieniu przeszło bowiem w intensywne, nieznośne mrowienie, jednocześnie przyjemne i bolesne, jak gdyby po długim okresie unieruchomienia w jej ciele gwałtownie wracało krążenie.

A potem – i w tej kwestii wszystkie trzy były całkowicie zgodne – jak nic całkowicie postradała zmysły.

Mężczyzna, który stał przed nią na klatce schodowej z rękoma splecionymi na piersi, oparty o poręcz schodów, był szczupłej budowy i wysoki, mniej więcej wzrostu Karolka, jeśli nie wyższy. Miał pociągłą twarz o mocno zarysowanych kościach policzkowych i wąskim nosie. Błękit koszuli w delikatne prążki i biel lnianych spodni podkreślały ciepły, miodowy odcień jego skóry. Musiał dopiero co wejść, bo kiedy na widok dziewczyny skinął głową, na gładko ogolonej głowie zalśniły kropelki deszczu.

– Dzień dobry – odezwał się cichym, aksamitnym głosem. – Czy zastałem pannę Stern?

– Ale którą? – palnęła Dżusi bez namysłu, zapatrzona w najzieleńsze oczy, jakie kiedykolwiek widziała. I dałaby sobie rękę uciąć, że błysnęło w nich rozbawienie. – Bo są trzy.

– Rzeczywiście. – Mężczyzna skinął głową, a krople na jego czaszce zamigotały filuternie. – Chodzi mi o pannę Klarę Stern. Czyli… czyli pani ciotkę, gdyż pani zapewne jest jej bratanicą, czy tak? Tą drugą?

– Tak, tą drugą – odparła z nieukrywanym przekąsem. Przeklęta chronologia. – Przykro mi, trochę się pan spóźnił. Ciotka w zeszły piątek wypłynęła w rejs po kanałach. Nie, chwila, kanały to w Wenecji, po Kanarach. Znaczy, nie, nie po Kanarach… Karaibach?… No, w każdym razie wypłynęła. Daleko.

– Ach tak… Rozumiem. Cóż. To niedobrze. A kiedy zawinie do macierzystego portu, jeśli mogę zapytać?

– Dopiero za trzy tygodnie.

– To niedobrze – powtórzył mężczyzna i zmarszczył brwi.

Jak gdyby w odpowiedzi mrowienie w ciele Dżusi przybrało na sile. Mimowolnie wstrzymała oddech.

– Naprawdę, naprawdę niedobrze.

– Może ja… Może ja… jakoś?… – spróbowała raz jeszcze, ale głos znowu uwiązł jej w gardle. W głowie miała watę, i to chyba cukrową, bo myśli kleiły się jedna do drugiej i mieszały jeszcze bardziej niż zwykle. Co, do jasnej cholery, się z nią działo?…

– Proszę?

Dżusi odchrząknęła niczym stary gruźlik.

– Może ja mogłabym jakoś panu pomóc?

– Cóż, nie ukrywam, że w zaistniałej sytuacji bardzo na to liczę, panno…?

– Dżusi. Znaczy Justyna. Dla przyjaciół Dżusi. Bo że Stern, to już pan wie.

– Istotnie. Cóż. Jakiś czas temu pani ciotka zleciła mi pewne poszukiwania. Jestem antykwariuszem – dodał dla wyjaśnienia, bo dziewczyna spojrzała na niego niepewnie. – Do zadań, że tak to ujmę, nadzwyczajnych. Odnalazłem to, czego poszukiwała panna Stern, a w ramach zapłaty miałem odebrać od niej pewien przedmiot, na którym bardzo mi zależy. Niestety zapomniała mnie uprzedzić o swym wyjeździe, aczkolwiek wiedziała, że nie mogę z tym czekać zbyt długo, a już z pewnością nie trzy tygodnie, zatem… Czy przypadkiem nie zostawiła nic dla mnie?

Dżusi obejrzała się przez ramię na dwoje zamkniętych drzwi.

– Wie pan co… Sama dopiero przyjechałam i nie za bardzo się orientuję. Wieczorem wróci siostra, może ona… – Spojrzała znów na mężczyznę i urwała w pół zdania.

Zielone oczy wpatrywały się w nią z takim spokojem, z taką miękką łagodnością… Dopiero teraz zauważyła, że ich źrenice okala wąska bursztynowa obwódka, w tym samym ciepłym odcieniu co skóra mężczyzny, przez co wyglądały trochę tak, jak gdyby tlił się w nich ogień.

Mrówki w jej ciele przebierały odnóżami ze zdwojonym zapałem.

Nie. Po prostu nie. W życiu. Nie mogła, naprawdę nie mogła. Nie i już. Przecież znała zasady. Odkąd skończyła osiem lat, potrafiła je wyrecytować nawet wyrwana ze snu w samym środku nocy. Podobnie Eleonora. Już ciotka o to zadbała, żeby pod tym względem chodziły jak w zegarku. Zasady były trzy, były jasne i absolutnie nienaruszalne – nigdy, pod żadnym pozorem. A ona byłaby głupia, gdyby je złamała.

Ale…

Przecież to Eleonora pierwsza zostawiła puste mieszkanie, prawda?

Przecież to Eleonora pierwsza złamała zasady.

Przecież nic się nie stanie, jeżeli Dżusi wpuści antykwariusza za próg i razem poszukają tego, po co przyszedł, prawda?

Tylko na chwilę.

Pięć, może dziesięć minut.

No, góra kwadrans.

Przecież nie stanie się nic złego, nic a nic, prawda?

Prawda?

– Proszę – przez tumany lepkiej waty usłyszała własny głos. – Niech pan wejdzie.

ROZDZIAŁ 3

Zmierzchało, kiedy Eleonora Stern w końcu podjechała pod bramę i wcisnęła guzik domofonu. Zamek brzęknął niemal od razu. Zanim jednak powędrowała do mieszkania, najpierw zamknęła rower w piwnicy, nie spiesząc się przy tym nadmiernie.

Młodsza siostra już na nią czekała przy kuchennym stole.

Ktoś, kto ich nie znał, nie uwierzyłby, że są spokrewnione. O ile jasnowłosa Dżusi, z figurą klepsydry, konsekwentnie pielęgnowała wizerunek kieszonkowej seksbomby, wyższa od niej o głowę Eleonora była krucha i smukła jak trzcina, co podkreślał każdy element jej praktycznego stroju. Z kolorów najbardziej lubiła szarość we wszelkich jej odcieniach i unikała jakichkolwiek wzorów poza kratą, jak również wszelkich falban i innych ozdób na odzieży, bo czuła się w nich jak wielkanocna palemka. Nawet w taki letni dzień jak ten zamiast żywych barw i orgii deseniów stawiała na gładkie, popielate szmizjerki, z utęsknieniem wypatrując chłodniejszych miesięcy, kiedy to mogła dawać upust głębokiemu zamiłowaniu do wełny, tweedu oraz grubych rajstop.

Nawet subtelna uroda Eleonory miała w sobie coś zachowawczego. W bladej twarzy, co najwyżej muśniętej pudrem, najmocniejszy akcent stanowiły piękne brwi – dwa wąskie, strzeliste, wręcz gotyckie łuki, którym zawdzięczała wyraz wiecznego sceptycyzmu, co dodatkowo podkreślały pełne, acz zazwyczaj zaciśnięte usta. Wąski, prosty nos i wysokie kości policzkowe upodabniały ją do jastrzębia wypatrującego ofiary. Najbardziej charakterystycznym elementem jej wizerunku, a przy tym żywym dowodem na dogłębne umiłowanie porządku i symetrii, była fryzura. Składała się z dwóch kaskad gęstych, czarnych pukli, które od precyzyjnie wytyczonego przedziałka pośrodku głowy spływały miękko aż do ramion.

Siostry przez chwilę mierzyły się wzrokiem, różne jak dzień i noc, pozytyw i negatyw, rozdzielone długością kuchni i trzema latami milczenia, które nawet teraz nie za bardzo chciało się samo przełamać.

– Cześć, Dżusi.

– Cześć, El.

I to by było tyle.

Cóż, zawsze to jakiś początek, uznała Eleonora, wycofując się do przedpokoju, żeby zyskać nieco na czasie. Odwiesiła torebkę na miejsce, odstawiła sandały do szafki i z kapciami w ręce pobiegła do łazienki, żeby opłukać stopy z kurzu. Doprowadziła jeszcze włosy do ładu, wróciła do kuchni i uśmiechnęła się niemrawo do siostry. Wtedy jej wzrok padł na blat stołu.

– Co ci się stało? – zapytała, wskazując na buteleczkę z wodą utlenioną. Obok walały się waciki, upstrzone pociemniałymi już plamami krwi.

– Ramzes mnie użarł – odparła Dżusi i na dowód uniosła prawą dłoń z szerokim plastrem na kciuku. Sięgał od kłykcia aż po nadgarstek.

Na dźwięk tego imienia, na dodatek wypowiedzianego w takim kontekście, Eleonora zesztywniała. Po plecach przebiegły jej ciarki. Nie, to niemożliwe, Dżusi na pewno coś pokręciła. W końcu to… cóż, Dżusi. Na pewno da się to jakoś wyjaśnić, może niekoniecznie logicznie, ale cóż, jakoś. Eleonora uczepiła się tej myśli z rozpaczą.

– Ramzes? Użarł? Ale jak… jak to użarł?…

– No normalnie, zębami! Wpił się i nie chciał puścić, uwierzysz? Niech no tylko dorwę gnojka, to go wypatroszę! Wypatroszę, ze skóry obedrę i zrobię sobie katalepsję!

– Kataplazm – poprawiła machinalnie Eleonora.

– Albo nie – ciągnęła Dżusi, przebierając paznokciami po blacie i w ogóle nie zwracając uwagi na siostrę i jej wyraźne zmieszanie. – Nie katalepsję.

– Kataplazm…

– Zrobię sobie futerał! Tak. Futerał. Na telefon. Albo na tampony. I wyhaftuję na nim kolorowe kwiatuszki. Co prawda za cholerę nie umiem haftować, ale specjalnie się nauczę!

– Dżusi, zanim polecisz po tamborek, skup się i rozwiń nieco temat. Ramzes naprawdę cię użarł? Ramzes? Ale jak? Dlaczego? Coś ty mu zrobiła?!

– Nic! Przysięgam, że nic! Weszłam do kuchni, a on siedział rozwalony na parapecie i lizał się po sprzęcie. Chciałam zamknąć okno, żeby już nie wylazł, więc podeszłam, wyciągnęłam rękę i wtedy to wściekłe bydlę najpierw zaczęło na mnie syczeć, potem się najeżyło i nagle jak mnie nie użre! El, mam nadzieję, że był szczepiony?!

Choć z punktu widzenia okulistyki wydawało się to niemożliwe, niebieskie oczy Eleonory z sekundy na sekundę rozszerzały się coraz bardziej.

– Li… lizał? Ramzes się… że co? Ramzes? Ale… ale… RAMZES?!

Dżusi przewróciła oczami.

– Nie, Stara Bimbowa! – prychnęła gniewnie. – El, do cholery, weź się skup, ten wasz durny kot mnie użarł! Do krwi mnie użarł!

Jej starsza siostra poczuła, że uginają się pod nią kolana, nie wiedziała tylko, czy bardziej z ulgi, czy z przerażenia. Chwyciła się framugi i zacisnęła na chwilę powieki, bo świat zatańczył jej przed oczami.

– Nasz kot – podjęła powoli – nie nazywa się Ramzes.

– Eee… nie?…

– Nie.

– Jesteś… jesteś pewna?…

– Już bardziej się nie da.

– Ale przecież sama napisałaś, że się kręci! – zaprotestowała Dżusi. Zerwała się zza kuchennego stołu i wyszarpnęła z kieszeni wymiętoszony liścik. – O, proszę! Czarno na białym: „Uważaj na Ramzesa, bo coś się podejrzanie kręci”. Młoda Bimbowa też mi mówiła, że się kręci! Wydzierałam się za nim z okna: „Ramzes! Ramzes!”. I w końcu przylazł, łaskawca, a potem jak mnie nie użre! Za nic!

– Dżusi, na litość boską, Ramzes to nie kot! To człowiek! Facet taki! Wysoki, szczupły, smagławy, z łysą… – Urwała, gdyż na widok młodszej siostry, z każdym jej słowem blednącej coraz bardziej, naraz zalęgło się w niej pewne nieprzyjemne podejrzenie. I chwilę później skamieniało na amen w granitową pewność, gdyż oto Dżusi zerknęła pospiesznie w kierunku salonu. – Jezu.

– El…

– Jezu.

– Eeel…

– Jezu, Dżusi, coś ty zrobiła?!

Blada jak śmierć na chorągwi Dżusi opadła z powrotem na krzesło. Cóż, przemknęło jej przez myśl, przynajmniej znalazłyśmy sobie temat do ożywionej rozmowy…

– Powiedział – wydusiła po chwili przez ściśnięte gardło – powiedział, że jest antykwariuszem. I że zrobił coś tam dla ciotki, i że ciotka miała mu w zamian coś dać, i że on po to coś przyszedł, i że to jest bardzo ważne coś, więc… więc… Eeel, błagam, tylko się nie gniewaj…

– Więc CO?!

– Więc ja go wpuściłam…

Teraz dla odmiany Eleonorze pociemniało przed oczami. Pięć minut. Pięć. Tyle wystarczyło, żeby sobie przypomniała, dlaczego nie tęskniła jakoś szczególnie za siostrą. Zmarszczyła gotyckie brwi i spojrzała na nią srogo.

– Włosy sobie przefarbowałaś bardzo ładnie, ale rozumu nie nabrałaś nawet za grosz, co? Wciąż jesteś głupsza, niż ustawa przewiduje. Nie pamiętasz, że nie wolno tu nikogo wpuszczać?

Dżusi poderwała się jak oparzona i doskoczyła do siostry.

– A ty co, cwaniaro, nie pamiętasz, że nie wolno zostawiać pustego mieszkania?!

– A pamiętasz może, DLACZEGO nie wolno zostawiać pustego mieszkania?!

– Tak! – zakrzyknęła triumfująco. – Żeby nikt obcy przypadkiem tu nie… och.

– Ano właśnie. Brawo ty.

– Cała cioteczka – odgryzła się Dżusi. – Uważaj, bo jak się użresz w ten jadowity jęzor, to ci żadna katalepsja nie pomoże!

– KATAPLAZM! – wrzasnęła Eleonora, aż zadzwoniły szyby w kredensie. I jak gdyby razem z tym wrzaskiem wyrzuciła z siebie cały nagromadzony stres, w końcu ochłonęła. Przełknęła ślinę. – Dobrze – odezwała się już normalnym głosem. – Dobrze, uspokójmy się na chwilę, bo w ten sposób na pewno do niczego nie dojdziemy. Musimy wiedzieć, na czym stoimy. Chodź.

– Ale do…

– Milcz i chodź!

Wymacawszy wciśnięty między regały pstryczek, Eleonora zapaliła górne światło i stanęła pośrodku salonu. Jej siostra zatrzymała się na progu.

– Dobrze, Dżusi, a teraz się skup. Co zabrał Ramzes?

– Chyba jakieś pudełko. – Zastanowiła się raz jeszcze. – Tak, pudełko, sto na sto. Nieduże takie, ale dość grube… Coś jakby książeczka do nabożeństwa, kojarzysz? Taka, jaką miał dziadek. Mniej więcej tych rozmiarów.

– Dobrze. A teraz drugie pytanie: skąd? Skąd wziął to pudełko? Tak dokładnie.

– Tak dokładnie to… to stąd. – Dżusi machnęła ręką z lewej na prawą, wskazując mniej więcej pół ściany na lewo od drzwi.

– Bosko… – Eleonora odgarnęła włosy za uszy, odetchnęła i powiodła wzrokiem po regałach. – No dobrze. Szukamy.

– Ty chyba sobie żartujesz! Okej, nie żartujesz – stwierdziła natychmiast Dżusi, bo jej siostra już zaczęła przepatrywać górne półki.

Pół godziny później natrafiły na stertę pudełek, którą po krótkim namyśle uznały za podejrzaną.

– Zabrał to stąd – orzekła Eleonora po tym, jak z łatwością wsunęła między nie dłoń. – Na pewno. Tu nigdy nie było takiego luzu.

– Jesteś pewna?

– A jak sądzisz, kto tu sprząta?

Dżusi pokiwała głową. Fakt. Do utrzymania nienagannego porządku w takich warunkach trzeba było fachowca za ciężkie pieniądze. Albo szurniętego pedanta. Albo po prostu Eleonory.

Eleonora była bowiem bibliotekarką z zawodu i powołania. Znała na pamięć i wyrywki opisy bibliograficzne całego będącego pod jej władaniem księgozbioru i kartoteki czytelników. Nic nie uszło jej uwadze, widziała wszystko i wszystko wiedziała: kto zagiął kartkę w drugim tomie Krystyny, córki Lavransa, kto w lipcu zeszłego roku przetrzymał Morderstwo w Orient Ekspresie, a kto przez święta trzy lata temu zostawił czekoladowy odcisk palca na Jane Austen. Pamiętała wszystkie czytelnicze twarze, nazwiska i zbrodnie przeciwko konkretnym książkom. Jeśli dodać do tego absolutnego świra na punkcie punktualności, symetrii i porządku, Eleonora Stern była bibliotekarką z piekła rodem. Jeśli zatem mówiła, że to na pewno ta sterta na tej półce tego regału, to miała rację.

– Okej, czyli wiemy, skąd Ramzes wziął pudełko – rzekła Dżusi, wpatrując się w regał. – I co nam ta wiedza daje?

– Wiemy, skąd je wziął, więc wiemy, gdzie je odłożyć, żeby ciotka nic nie zauważyła.

– A jak zamierzamy tego cudu dokonać?

– Nie mam bladego pojęcia – odparła Eleonora zgodnie z prawdą.

Osunęły się zgodnie na podłogę i oparły plecami o regał. Miny miały nietęgie.

– Ciotka naprawdę nic ci o nim nie mówiła? – Skwaszona Eleonora popatrzyła z ukosa na Dżusi. – Wtedy, przez telefon? Musiała chociaż wspomnieć. Ramzes nachodzi ją regularnie już trzeci miesiąc i ciotka momentami naprawdę przez niego świrowała. Znaczy – po szybkim namyśle postanowiła uściślić – jeszcze bardziej niż zwykle.

– Cóż… w zasadzie to… Może rzeczywiście coś tam wspomniała o jakimś faraonie… Ale wiesz, jak ja jej słucham, kiedy zaczyna gadać od rzeczy. Kochana cioteczka i te jej niekończące się fiksacje…

Eleonora pokręciła głową.

– Aha. A do kompletu ty i ta twoja… to twoje… wszystko!

– Och, przestaniesz wreszcie? – fuknęła Dżusi. – Dobra, nie wypieram się, doznałam jakiegoś ciężkiego zaćmienia i spieprzyłam sprawę, ale ty też, pamiętasz? Gdybyś na mnie zaczekała, do niczego by nie doszło.

– Nie mogłam się spóźnić do pracy!

– No to się nie spóźniłaś. Zadowolona? – dorzuciła i nie bez satysfakcji zauważyła, że do jej szaro-świętej siostry chyba wreszcie zaczęło docierać, jak bardzo przyczyniła się do tej katastrofy.

– Rany boskie… – Eleonora ukryła twarz w dłoniach i jęknęła przeciągle. – Ciotki nie ma zaledwie trzeci dzień, a my już zawaliłyśmy sprawę… Przecież ona nas zabije!

– No.

– Na śmierć!

– No. Jeśli nie bardziej.

I obie aż za dobrze wiedziały, jak niewiele przesady kryło się w tych słowach.

Siedziały tak przez kilka minut, zapatrzone tępo w przestrzeń przed sobą. Zwabiony nagłą ciszą kot ciotki Klary – wielkie, oczywiście czarne stworzenie o gęstej sierści z bujną kryzą, migdałowych oczach i uszach zakończonych pędzelkami jak u rysia – postanowił wreszcie opuścić swą kryjówkę, w której schronił się przed niezasłużonymi wrzaskami i obelgami obcej samicy. Wkroczył teraz miękko do salonu, obrzucił swą niedawną ofiarę pełnym wyższości spojrzeniem, po czym zasiadł łaskawie na wersalce.

– Futerał! – warknęła Dżusi, grożąc mu skaleczoną ręką.

– Nie futerał, tylko Kot.

– Kot? Serio? Kot o imieniu Kot?

– Oficjalnie nazywa się Baldomer Trzeci znad Brzegu Noteci. W skrócie i bez idiotycznego rymu: Kot.

– Serio, El, to już bardziej pasował mu ten Ramzes – odparła Dżusi i obie aż podskoczyły, gdyż wielki kot zwany Kotem zasyczał dziko, prezentując zębiska i jeżąc sierść na grzbiecie.

Naraz wzrok Dżusi przykuło coś białego na podłodze. Ledwo wystawało spod wersalki, skryte w cieniu mniej więcej poniżej Kota. Gdyby nie siedziała tuż obok, na gołym parkiecie, nigdy by tego nie zauważyła. Nie wstała, tylko przechyliła się i bardzo ostrożnie, ani przez moment nie spuszczając wzroku z najeżonego zwierzęcia, wyciągnęła rękę.

– Co to?

– Chyba… bo ja wiem? Wizytówka? Tak. Ale jakaś dziwna… – mruknęła, obracając kartonik w dłoni. – Widzisz?

Platynowa i czarna głowa pochyliły się nad wizytówką. Z jednej strony była całkiem pusta, z drugiej zaś widniał jedynie miedziorytowy, bogaty w szczegóły rysunek. Przedstawiał wzbijającego się do lotu ptaka o charakterystycznej głowie, krótkim, hakowatym dziobie i wielkich, blisko osadzonych oczach. I nic więcej.

– Rzeczywiście, dziwna – przytaknęła Eleonora. – Żadnego nazwiska, adresu czy chociaż numeru telefonu… Ale sowa przepiękna, prawda?

– No, piękna. Trzymaj. – Dżusi podsunęła wizytówkę siostrze, lecz ta ze zdumieniem zmarszczyła czoło.

– To nie moje.

– No to czyje? Ciotki?

– Nie, ciotka ma zupełnie inne. Normalne. No wiesz, takie z numerem i…

– Przecież poza wami nikt więcej tu… – Dżusi weszła Eleonorze w słowo, lecz i jej nie było dane dokończyć, gdyż naraz zakrzyknęły zgodnie:

– Ramzes!

– Musiał ją zgubić! – dodała Dżusi, mimo zabójczych obcasów zrywając się na równe nogi. Kot, spłoszony tym nagłym ruchem, czmychnął do przedpokoju, skąd prychnął potępiająco na obie siostry. – Pewnie wypadła mu z kieszeni, kiedy wyciągał pudełko z regału!

Eleonora podniosła się z gracją i wygładziwszy szmizjerkę, wzięła wizytówkę i zaczęła uważnie jej się przyglądać.

– Dżusi? – rzekła wreszcie.

– No?

– Nie wiem, co zabrał Ramzes, i nie mam pojęcia, jak my mu teraz to coś odbierzemy, ale nie mamy wyjścia. Musimy to odzyskać. I to jeszcze zanim wróci ciotka.

Redakcja: Piotr Chojnacki

Korekta: Justyna Yiğitler

Projekt okładki i stron tytułowych, ilustracja wykorzystana na okładce: White Doe

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Wydawnictwo Mięta Sp. z o.o.

03-475 Warszawa, ul. Borowskiego 2 lok. 210

biuro@wydawnictwomieta.pl

www.wydawnictwomieta.pl

ISBN 978-83-68005-71-4