Copyright © Agata Przybyłek, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch

Redakcja: Marta Buczek

Korekta: Maria Moczko / panbook.pl

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki: Izabella Marcinowska

Fotografia na okładce: Artem Tryhub / shutterstock.com

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

ISBN 978-83-7976-673-4

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Moim rodzicom

Dziękuję Wam za wspaniałe dzieciństwo

Ciało pamięta

Babette Rothschild

CZĘŚĆ PIERWSZA

Rozpacz

Alan obudził się w środku nocy na kanapie w salonie. Od razu przeszył go upiorny ból karku — zasnął w niewygodnej pozycji. Włączony telewizor rzucał na pokój tysiące barw, ale Alana zupełnie to nie obchodziło. Właściwie miał wszystko gdzieś. Jego myśli wędrowały tylko w jednym kierunku.

Katarzyna. Samolot. Katastrofa.

Poczuł narastającą falę mdłości; żołądek mozolnie wędrował w kierunku gardła. Jego świat jakiś czas temu zawalił się w jednym momencie niczym domek z kart. Życie przestało mieć sens tylko dlatego, że był cholernym tchórzem. Że nie miał odwagi zatrzymać przy sobie kobiety, którą kochał, że pozwolił jej odejść.

A teraz ona nie żyła.

Gdy tylko o tym pomyślał, po policzkach pociekły mu łzy. Odkąd dowiedział się o katastrofie, nie był w stanie ich powstrzymać, jak na złość nie przestawały płynąć. Podobnie zresztą jak padający za oknami deszcz. Niebo też zdawało się płakać nad Katarzyną.

Alan leżał bez ruchu i wsłuchiwał się w rytmiczne stukanie wody o parapety. Gdyby nie ono, w mieszkaniu byłoby przeraźliwie cicho. Grobowa cisza, zdołał pomyśleć, zanim jego głowę rozsadził nagły ból. Ktoś ośmielił się zakłócić jego prywatność i zadzwonił do drzwi. Alan mocno zacisnął powieki. Wcale nie miał ochoty otwierać. Nie chciał nikogo widzieć, przecież i tak nikt nie był w stanie ukoić jego cierpienia.

— Nie ma mnie w domu! — krzyknął tylko w kierunku drzwi, gdy dzwonek rozbrzmiał jeszcze raz, i zasłonił oczy dłonią.

Dzwonienie jednak nie ustawało.

Wstał w końcu z kanapy i mimo że ledwie trzymał się na nogach, podszedł do drzwi, żałując, że nie ma wizjera. Jego oddech śmierdział alkoholem, a krok był wyjątkowo chwiejny.

— Chwila, do cholery! — wrzasnął, gdy ktoś ponownie nacisnął dzwonek, po czym ze złością uderzył w drzwi. — Mówiłem ci, żebyś do mnie nie przyjeżdżał! — Był przekonany, że to Bruno.

Dopiero wtedy dzwonienie ustało.

Alan skupił całą uwagę na trafieniu kluczem w zamek. Gdy mu się to udało, przekręcił go dwukrotnie i otworzył drzwi, po czym cofnął się niepewnie. Musiał mocno się ich przytrzymać, by nie zatoczyć się pijacko i nie upaść.

— Czego?! — warknął.

Kiedy jednak zerknął na swojego gościa, kilkakrotnie zamrugał — na widok stojącej w progu postaci prawie go zamurowało. Mógłby przysiąc, że wytrzeźwiał. I to w jednym momencie.

— Co ty… — wybełkotał, gdy niewidzialne ręce zacisnęły się na jego gardle, a pod powieki kolejny raz tego wieczoru napłynęły łzy.

— Kocham cię — usłyszał. — Uświadomiłam to sobie tuż przed wejściem do samolotu. Bez ciebie mi się nie uda.

Oczy Alana stały się jeszcze bardziej wilgotne i przeszył go dreszcz.

— Nie mogłam odejść, bo wiem, że ty też mnie kochasz — wyszeptała Katarzyna, a następnie podeszła do niego i rzuciła mu się w ramiona.

Alanowi zrobiło się ciemno przed oczami, gdy dłonie Katarzyny musnęły jego rozpaloną szyję. Nie mógł uwierzyć w to, co się dzieje, oparł się więc tylko plecami o ścianę i pozwolił, by odnalazła jego twarz. Jęknął cicho, gdy poczuł w końcu jej wargi. Usta Katarzyny smakują o wiele lepiej, niż to sobie wyobrażałem, pomyślał.

Potem się ocknął. Katarzyna nie żyła, a to był tylko złudny sen.

Alan śnił je co noc, odkąd odeszła. W jednych, tak jak tego wieczoru, wracała do niego, bo okazywało się, że nie wsiadła do samolotu, w innych zatrzymywał ją na lotnisku. We wszystkich była żywa. Cała i zdrowa. We wszystkich też wyznawała mu miłość.

Wziął głęboki wdech i usiadł na kanapie. Podniósł koc, który upadł na podłogę, przykrył nim nogi i oparł głowę o zagłówek, po czym popatrzył w stronę zamkniętych drzwi do sypialni. Odkąd Katarzyna odeszła, nie przekroczył ich progu. Nie umiał. Wcześniej wydawało mu się, że jest oswojony ze śmiercią. Jako chirurg często widywał umierających: ludzi wycieńczonych starością, mężczyzn w kwiecie wieku, którzy ginęli w wypadkach samochodowych i pozostawiali całe rodziny w cierpieniu, a nawet maleńkie dzieci umierające na rękach swoich rodziców. Słyszał przeraźliwe krzyki rozpaczy, ocierał łzy i wspierał dobrym słowem. Rodzinne dramaty były jego codziennością, ale nigdy nie dotykały go osobiście. Może i oswoił śmierć, lecz tylko gdy chodziło o obcych ludzi. Teraz nie potrafił poradzić sobie z rozpaczą.

Katarzyna zginęła w katastrofie samolotowej. Jej ciało rozpadło się na strzępki podczas wybuchu maszyny w powietrzu, a potem spadło do oceanu. Wielu pasażerów nie odnaleziono. I służby ratownicze już nigdy ich nie odnajdą. Była jego wielką, prawdziwą miłością, lecz nigdy jej tego nie wyznał, przez co męczyły go wyrzuty sumienia; gdyby odważył się powiedzieć jej, co czuje, może by nie odeszła.

— Kocham cię — wyszeptał w próżnię.

Może tymi słowami udałoby mu się ją zatrzymać. Ale było już na to za późno.

Katarzynie śmierć prawdopodobnie przyniosła ukojenie. Pomogła jej wyrwać się z mroku i w końcu odnaleźć spokój. Bo czasem tylko ona jest sposobem, by skrócić cierpienie. Katarzyna za życia wielokrotnie marzyła o tym, by umrzeć, i Alan dobrze to wiedział. W niczym ta wiedza mu jednak nie pomagała. Od odejścia Katarzyny czuł się jak jedna wielka rana, która nieustannie krwawi i uparcie opiera się procesowi gojenia.

Katarzyna pojawiła się w jego życiu nagle i, mimo swojej tragicznej historii, wniosła w nie ogrom miłości. Alan nigdy wcześniej nie kochał nikogo w taki sposób. Spotykał się z kobietami, lecz te znajomości do niczego nie prowadziły. Dopiero gdy spotkał Katarzynę, posmakował słodyczy prawdziwego uczucia, pokochał dojrzale. Chciał uszczęśliwiać tę kobietę, troszczyć się o nią i ją chronić. A przede wszystkim chciał spędzić z nią resztę życia.

Tego jednak też nie miał odwagi jej powiedzieć. I na to również było już za późno.

Odkąd odeszła, on także czuł się martwy. Nie potrafił myśleć o nikim innym i nic nie sprawiało mu radości. W dodatku każde wspomnienie Katarzyny jedynie pogłębiało krwawiącą wciąż ranę. Rozrywało mu serce.

Gdy dowiedział się o jej śmierci, przeżył szok — nie mógł uwierzyć w to, co się stało. Leżał na kanapie w salonie i tępo wpatrywał się w sufit. Potem zatracił się w rozpaczy, przez kilka dni tylko płakał. Nie potrafił pogodzić się z jej odejściem. Zdawało mu się ono tylko złym snem, z którego nie może się obudzić. Nie wierzył w żadną cholerną katastrofę i nie dopuszczał do siebie myśli, że już nigdy w jego życiu nie będzie Katarzyny. Że nie zobaczy jej twarzy, nie pogładzi po włosach, gdy będzie leżała wieczorem w jego łóżku, a rano nie ujrzy jej w kuchni, patrzącej na gołębie, z kubkiem kawy w dłoni. Jej śmierć wydawała mu się abstrakcją, czymś niedorzecznym. Co prawda widział na ekranie telewizora powtarzające się relacje z akcji ratowniczej, ale oglądał je wyzuty z emocji, jak jakiś film. Były tylko nic nieznaczącymi klatkami taśmy utrwalonymi przez kamerzystę. A przecież tam zginął prawdziwy człowiek, Katarzyna, która wsiadła na pokład, by rozpocząć nowe, lepsze życie.

Do oceanu spadły tego dnia setki ludzi. I wszyscy oni byli przez kogoś kochani.

Alan odrzucił na bok przykrywający go koc, po czym spuścił nogi na podłogę. Powoli podszedł do okna i popatrzył na śpiące miasto. Ulice były niemal puste, w większości mieszkań nie świeciły się światła. Ludzie zapadli w sen po ciężkim dniu pracy. Gdy kładli się do łóżek, nawet nie pomyśleli o tym, że mogliby się już nie obudzić. Nie zagotować mleka, nie zjeść śniadania, nie pocałować przed wyjściem najbliższych…

Odkąd Katarzyna odeszła, Alan nie mógł pozbyć się myśli o nieuchronności i nieprzewidywalności śmierci. Przez te wszystkie lata, które przepracował w prowadzonej wraz z Brunonem prywatnej klinice, obcował z nią bardzo często, ale wcześniej nie zastanawiał się nad tym, że ktoś z jego najbliższych też może umrzeć. Gdy wiózł Katarzynę na lotnisko, nawet przez myśl mu nie przeszło, że coś mogłoby się jej stać. Przecież latanie jest takie bezpieczne. Najbezpieczniejsze… Teraz nieustannie myślał o tym, że śmierci nie da się przewidzieć. Każde życie ma swój koniec. Człowiek może robić wszystko, żeby wyprzeć ze świadomości jej istnienie, ale ona i tak przyjdzie. Czasem jest upragniona, błogosławiona, kładzie kres cierpieniom, innym razem okazuje się przekleństwem. Rozdziela ludzi raz na zawsze, nie pozwalając im nawet się pożegnać. Zostawia ich w niedopowiedzeniu. Bo przecież tak często nie mówimy sobie czegoś, co powinniśmy, sądząc, że mamy jeszcze czas. Zdążymy. Jak nie dziś, to jutro. Gdy ucichną krzyki, opadną emocje, uspokoi się serce… Ale śmierć jest nieubłagana i nie zwraca na to uwagi.

Alan bardzo często zastanawiał się też, co by było, gdyby nie zgodził się, aby Katarzyna sama leciała do Europy, i wsiadł z nią do samolotu. W przypływach tęsknoty miał do losu pretensje o to, że nie zabrał ich razem. Że nie pozwolił mu tuż przed wybuchem trzymać jej za rękę i zapewniać, że wszystko dobrze. Przecież jak już umierać, to najlepiej z kimś bliskim. Życie bez ukochanej osoby, która nieodwracalnie odeszła, jest jeszcze gorsze od śmierci. Nie da się od tego odciąć i zapomnieć. Nie da się iść dalej.

Alan był ze swoimi emocjami sam. Jego rodzice mieszkali w Bostonie i choć matka chciała do niego przyjechać, zaprotestował.

— To nie jest dobry pomysł — powiedział twardo.

— Ale, Alanie…

— Nie, mamo. To nie jest dobry pomysł.

Nie potrzebował kogoś, kto będzie mu powtarzał, że czas leczy rany, nie chciał głaskania po głowie, spojrzeń pełnych litości ani domowych obiadków. Potrzebował samotności. Takiej prawdziwej, przeszywającej, która pozwoliłaby mu choć trochę dojść ze sobą do ładu. Poukładać to wszystko w głowie. Zresztą wiedział, że matka go nie zrozumie. Zacznie powtarzać banały, żeby się nie dręczył, bo prędzej czy później znajdzie sobie nową dziewczynę, i że nie ma się co mazać. Ona o niczym przecież nie wiedziała. Nie miała pojęcia o nocach, podczas których trzymał Katarzynę w ramionach, gdy budziła się zlana zimnym potem. O jej napadach paniki, które tylko on był w stanie opanować i które później dezorganizowały im całe dnie. O strachu w oczach Katarzyny, połamanych żebrach, nękających ją wspomnieniach. I o tym, że Alan był jedyną osobą, przy której Katarzyna czuła się bezpieczna. Jej aniołem stróżem, który miał chronić ją przed złem. Matka nie miała najmniejszego pojęcia o tym, że w ostatnich miesiącach stał się bohaterem czyjegoś dramatu.

Alan nie chciał jej zresztą o tym wszystkim mówić, nie miał takiej potrzeby. Od czasu katastrofy dopuszczał do siebie tylko dwie osoby — Brunona i Lucy. Podczas gdy jego przyjaciel zjawiał się u niego co wieczór z zakupami, z ciotką Lucy Alan kontaktował się tylko telefonicznie. Byli oni jedynymi świadkami tego, co Alan przeszedł z Katarzyną. Znali ich historię i rozumieli jego ból. Im też pękało serce.

Bruno przychodził prawie co wieczór. Zjawiał się zawsze z naręczem zakupów i piwem. Pomimo że niedawno został ojcem, nie zamierzał zostawić Alana samego. Przyjaźnili się od wieków; łączyła ich wyjątkowa więź. Przygotowywał więc jakąś szybką kolację, którą zjadali przy stoliku pod oknem, w międzyczasie zmuszając Alana do wzięcia prysznica i zmiany ubrań na czyste.

— Po co to wszystko… — marudził Alan.

— Nie po co, tylko dlaczego. Nie można przespać życia. Ubierz się i coś zjedz.

Nie rozmawiali zbyt wiele. Bruno aż za dobrze wiedział, że czasami czyjaś obecność znaczy więcej niż słowa, więc po prostu był. Przychodził po cichu i tak samo wychodził. Znał Alana wystarczająco dobrze, by rozumieć, że jeżeli jego przyjaciel ucieka w samotność, to jest mu ona naprawdę potrzebna.

Inaczej było z Lucy, która podobnie jak Alan, nie mogła poradzić sobie ze śmiercią Katarzyny. Jej telefony były rozpaczliwe, pełne niewyobrażalnego smutku.

— Nie mogę przestać o niej myśleć, Alanie — mówiła drżącym głosem. — Nie umiem sobie wybaczyć, że jej nie zatrzymaliśmy. Że nie zrobiliśmy czegoś, żeby nie odeszła.

— Ciociu, przecież to nie tak… — Alan starał się ją pocieszać, ale już na sam dźwięk jej głosu piekły go oczy.

— A jak? — Lucy płakała. — Pomogliśmy jej uciec z piekła, a potem nie upilnowaliśmy…

— Przecież…— Próbował zaprzeczać, lecz jego słowa zagłuszał szloch ciotki.

— Jak ja mam żyć ze świadomością, że zabiłam człowieka? — łkała. — Że nie złapałam za rękę, nie zatrzymałam… Nie podołałam jako matka, Alanie. Katarzyna stała się moim dzieckiem, jestem współodpowiedzialna za jej śmierć. I to po tym wszystkim, co przeżyła… Po tym, co zgotował jej mój syn!

— Nie miałaś wpływu na jej wybory.

— Miałam. — Lucy szlochała przeraźliwie. — Mogłam zrobić tyle rzeczy! Chociażby donieść na Colina, wsadzić go do więzienia, żeby nie musiała już więcej się bać… Cokolwiek, Alanie, cokolwiek! Zrobić przynajmniej jedną małą rzecz, żeby nie musiała uciekać. Żeby nie wsiadła do tego samolotu i nie odeszła.

Rozmowy z Lucy za każdym razem kończyły się jej płaczem. Znajdowali się z Alanem setki kilometrów od siebie, ale przeżywali podobne emocje. Nie potrafili odnaleźć się w otaczającej ich rzeczywistości i zrozumieć tego, co się stało. Oboje nie dawali przyzwolenia na śmierć Katarzyny, tęsknili za nią i potrzebowali jej. Łączyli się w smutku, szukając ukojenia w sobie nawzajem. A ono nie zamierzało szybko przyjść.

Pogrzeb Katarzyny był skromny i cichy. Odbył się na niewielkim cmentarzu położonym na obrzeżach Bostonu dopiero po kilku długich tygodniach od katastrofy, gdy zamknięto dochodzenie w tej sprawie i bliscy mogli pogrzebać szczątki swych zmarłych. Alan chciał pochować Katarzynę w Toronto, żeby móc często odwiedzać jej grób, ale Lucy uprosiła go, by pogrzebali ją tam, gdzie spoczywa cała ich rodzina.

— Proszę, Alanie, proszę. Przecież to moja córka. Moja najukochańsza córka — mówiła zapłakanym głosem, więc w końcu uległ jej prośbom.

Na samą myśl o trumnie z ciałem Katarzyny pękało mu serce. Ona powinna żyć, do cholery! Powinna żyć…

Poza pastorem w ceremonii uczestniczyła tylko najbliższa rodzina i przyjaciele. Była to skromna garstka ludzi, tak samo jak skromne było życie Katarzyny. Z Toronto poza Alanem przyjechał jeszcze Bruno i dwie recepcjonistki, z którymi pracowała w klinice. Wszyscy emanowali smutkiem.

Alan nie potrafił patrzeć na trumnę, przez cały czas trzymał się z tyłu i gorzko płakał. Wzdłuż kręgosłupa przebiegał mu dreszcz za dreszczem, cały drżał, miał bladą twarz i nieobecne oczy. Nigdy nie był przesadnie religijny, lecz w tamtej chwili pragnął wręcz wykrzyczeć Bogu, że się na to nie zgadza. Że ma mu ją zwrócić, i to natychmiast, bo nie potrafi bez niej żyć. Po świecie chodzi tylu dewiantów, ludzi pełnych zła, a on zabrał akurat ją. Przecież to takie niesprawiedliwe!

Ale Bóg wydawał się głuchy.

Na pogrzebie zjawił się też Colin, mąż Katarzyny. Miał na sobie czarny garnitur i krawat, który Alan natychmiast zapragnął zacisnąć mu wokół gardła. I nie tylko. Miał ochotę pogruchotać mu kość za kością, rozgnieść go na miazgę, patrzeć, jak zwija się z bólu i dusi krwią. Okładać pięściami, aż straci przytomność. Odpłacić mu w końcu za piekło, które zgotował swojej żonie. Za wszystkie te chwile, w których przez niego cierpiała, płakała i budziła się w środku nocy. Za każde plugawe słowo rzucone w jej kierunku, każdy cios, zabite dziecko i za to, że pozbawił ją godności. To on zasługiwał, by leżeć teraz w ziemi, nie Katarzyna.

Alan z całej siły zacisnął zęby i pięści. Przed rzuceniem się na Colina uratowała go tylko Lucy. Zauważywszy, co się święci, wsunęła mu rękę pod ramię i lekko go pogładziła.

— Nie warto, kochanie — szepnęła kojąco. — To nie wróci jej życia, a tobie może narobić problemów. Nie warto.

Katarzyna została pochowana pod płaczącą wierzbą. Pastor wygłosił patetyczną mowę i odszedł, zostawiając ich samych. Lucy znowu przytuliła się do ramienia Alana. Jej ciało drżało, a z piersi co chwilę wyrywał się kolejny szloch. Nie miała sił, by patrzeć na to, jak trumna jest opuszczana do grobu. Śmierć Katarzyny bolała ją niemal fizycznie.

— Moja córeczka. Moja biedna Katarzyna — szlochała.

Alan głaskał ciotkę po plecach, zmagając się jednocześnie ze swoimi emocjami. Dręczący go ból osiągał granice wytrzymałości; miał wrażenie, że zaraz eksploduje. Nie wiedział, co się z nim stanie ani co robić, jak dalej żyć. Świat wirował niczym w kalejdoskopie; Alan czuł, że zaraz się przewróci. Huczało mu w głowie, a serce waliło jak oszalałe. Stał, wpatrując się w ziemię, i milczał.

Katarzyna.

Boże. Jak mógł pozwolić jej odejść…

Ona nie powinna była umrzeć. Nie w taki sposób. Dopiero co udało jej się wyrwać z piekła, miała rozpocząć nowe życie… Miała w końcu być szczęśliwa, do cholery! Wyrwać się z bagna i wszystko zmienić. Alanowi brakowało tchu. Kochał ją. Jak mógł dalej egzystować, wiedząc, że to już koniec? Bez niej co to będzie za życie?

Lucy jeszcze mocniej ścisnęła rękę Alana, jakby usłyszała jego myśli, i załkała przeraźliwie. Pracownicy zakładu pogrzebowego w ciszy zakopywali trumnę Katarzyny. Patrząc na nich, Alan miał ochotę zostawić ten świat w cholerę, rzucić się za nią do grobu i umrzeć. Wydawało mu się, że tylko to pomoże złagodzić ból rozdartego serca. Tylko śmierć mogłaby przynieść mu w tym momencie ukojenie.

Po pogrzebie Alan postanowił natychmiast wrócić do Toronto. Nie chciał zostać ani w domu rodzinnym, ani u ciotki, choć obie z matką mu to proponowały.

— Ale dlaczego, synku? — zapytała Barbara.

— Po prostu chcę być sam.

— Alanie, tak nie można! — lamentowała, patrząc na Lucy. — Trzeba łączyć się z ludźmi w bólu, rozmawiać… Nie możesz tak się przed nami zamykać.

— Mamo — Alan dotknął delikatnie jej ramienia — bardzo cię kocham, ale nie potrafię. Jeszcze nie teraz. Chcę być sam.

— Usiedlibyśmy z ojcem, porozmawiali…

Alan pocałował ją w czoło, nie pozwalając skończyć zdania, po czym pożegnał się krótko z ciotką i odszedł w stronę swojego samochodu, zostawiając je same. Gdy wsiadł do auta, przez chwilę siedział za kierownicą, wpatrując się w przestrzeń, aż w końcu zapalił silnik i odjechał.

— Potrzebuje czasu. — Lucy zwróciła się do Barbary. — Bardzo ją kochał.

— Och, Lucy… Po prostu tak ciężko mi patrzeć, jak się zadręcza. Serce pęka, gdy widzę jego smutek.

Lucy spuściła wzrok.

— Nie może się pogodzić z tym, że pozwolił jej odejść — westchnęła. — Zresztą wszyscy nie możemy.

Zapadła między nimi cisza.

— Nie potrafię patrzeć na Colina, Barbaro — wyznała smutno Lucy po kilku minutach milczenia. — Za każdym razem, gdy go widzę, dręczy mnie myśl, że to wszystko przez niego, i chciałabym wydrapać mu oczy.

— Kochana. — Barbara otoczyła ją ramieniem. Jej czarna sukienka delikatnie uniosła się ku górze, a włosy rozwiał wiatr. Lucy zaczęła płakać.

— Nie mogę pogodzić się z tym, że mój syn zgotował Katarzynie takie piekło. A ja nic nie zauważyłam, tak długo byłam ślepa.

— To nie twoja wina, Lucy. Skąd mogłaś wiedzieć… — Barbara gładziła ją czule po plecach.

— Mój synek, mój ukochany synek zrobił coś takiego — załkała. — Tak bardzo starałam się wychować go na ludzi. Wyśpiewałam mu w dzieciństwie chyba wszystkie znane mi piosenki i tuliłam do serca niczym najdroższy skarb.

— Nie możesz się zadręczać.

— To on powinien mieć do siebie pretensje, nie Alan! — Drobnym ciałem Lucy wstrząsnął gwałtowny szloch. — To Colin ją zabił. Gdyby nie on, nie musiałaby uciekać. To wszystko przez niego. Myśmy się tylko starali jej pomóc. Chcieliśmy ją ratować.

Alan wracał do Toronto jeszcze bardziej rozbity, niż przyjechał do Bostonu. Przed wyjazdem powtarzał sobie, że po pogrzebie na pewno poczuje się lepiej, ale tak się nie stało. Myśl, że Katarzyna w końcu zaznała upragnionego spokoju, wcale nie działała kojąco, wręcz przeciwnie. Przecież gdyby wcześniej zdobył się na odwagę i ją przy sobie zatrzymał, też mogłaby być teraz spokojna. Dbałby o nią i ją chronił. Gdyby zaszła taka potrzeba, spakowałby wszystko, sprzedał mieszkanie i zabrał ją na koniec świata. Nieba by jej przychylił, żeby tylko zaczęła się uśmiechać.

A teraz… Teraz już jej nie było.

Pod powiekami Alana zebrały się łzy. Musiał zjechać na pobocze, żeby się uspokoić. Było mu niewygodnie w garniturze, więc ściągnął marynarkę i krawat, po czym rzucił je na tylne siedzenie. Wyłączył silnik i zacisnął powieki. Wszystko przypominało mu o Katarzynie, wszystko było nią. Nawet ta cholerna droga, którą wiózł ją kiedyś pobitą i nieprzytomną do kliniki.

Za oknami samochodu Alana śmigały kolejne rozpędzone auta, a on siedział i milczał. Przez jego głowę przewijały się wspomnienia chwil, które razem przeżyli — jak zabrał Katarzynę do muzeum lalek, a później na jedną z wysp torontońskich. Zapach jej szamponu, gdy tulił ją ostatniej nocy i jej sylwetka, gdy znikała w hali odlotów…

Nie miał ochoty wracać do Toronto. Do pustego mieszkania, do życia bez jej śmiechu, nawet bez jej łez. To jego trzeba było dziś pochować, nie ją. Co on bez niej pocznie?

Niebo zasnuwały coraz ciemniejsze chmury, a Alan siedział w bezruchu. Kilku kierowców zatrzymało się, by zapytać, czy nie trzeba mu udzielić pomocy, inni natomiast po prostu trąbili, zmuszeni go wymijać. Alan pozostawał jednak głuchy na wszystkie sygnały ze świata zewnętrznego. Istniał tylko on i jego ból. Otoczony szumem ulicy, którego nie słyszał, siedział w samochodzie i wpatrywał się w zachód słońca. Chowało się za horyzontem, rozświetlając niebo feerią barw. Alan uwielbiał ten moment dnia i gdy tylko mógł, stawał w oknie, by na nie wtedy popatrzeć. Wydawało mu się wówczas największym cudem natury, jaki kiedykolwiek istniał. Lecz dziś, zamiast się zachwycić kolejny raz, po prostu się rozpłakał. Katarzyna była jego słońcem, mimo jej problemów zamierzał krążyć wokół niej już do końca życia i sprawiać, by świeciła coraz jaśniej i mocniej. Tymczasem jednak Katarzyna zgasła, podobnie jak słońce. Z tym że ona miała już nigdy nie pojawić się na horyzoncie — nie obudzi się kolejnego dnia.

Alan odpalił silnik dopiero po dwóch godzinach. Szybko włączył się do ruchu i jechał przed siebie, widząc tylko wąski tunel białych pasów drogowych oraz światła mijających go aut. Choć ze wszystkich sił starał się skupić wyłącznie na drodze, nie umiał.

Dotarł do Toronto dopiero nad ranem. Był potwornie zmęczony, powieki ciążyły mu niewyobrażalnie, jednak zamiast wrócić do domu, by się wyspać, pojechał do parku. Zostawił samochód na parkingu i schował kluczyki do kieszeni. Przeszedł przez główną bramę, po czym skierował w stronę małej platformy widokowej zamontowanej nad niedużym stawem połączonym ze sztucznym wodospadem. Było dość chłodno, więc zasunął kurtkę pod samą szyję. Powoli wszedł na platformę i oparł dłonie o barierkę. W tafli wody odbijały się rosnące ku niebu, zieleniące się drzewa; ich odbicia mieniły się w światłach padających z pobliskich latarni, a szum wodospadu zdawał się wyciszać szalejące w jego sercu uczucia. O tej porze było tu pusto, więc mógł wsłuchiwać się w niego do woli. Niegdyś bardzo często przychodził tu, gdy pragnął być sam. Zwłaszcza po nieudanych zabiegach. Wyrzucał sobie wtedy, że nie podołał. Zupełnie tak samo jak teraz. Przenikliwe, wilgotne zimno ciągnące od wody pomagało mu myśleć.

Odkąd Katarzyna odeszła, dużo pił. W pierwszym odruchu pragnął zagłuszyć ból po jej stracie; opróżniał butelkę za butelką. Bardzo szybko przekonał się jednak, że to żadne wyjście. Promile może i odbierały zdolność logicznego myślenia, ale potęgowały targające nim emocje. Sprawiały, że ból, który odczuwał, stawał się jeszcze silniejszy. Gdy się upił, cierpiał jeszcze bardziej.

Alan odetchnął głęboko i zapatrzył się w taflę wody. W stawie pływały szarobure dzikie kaczki. Był kwiecień, więc przyroda powoli budziła się do życia. Ta myśl wywołała w nim kolejną falę smutku. Jeszcze miesiąc temu pragnął spędzić nadchodzącą wiosnę z Katarzyną. Zabierać ją na piesze wycieczki po okolicy, kupić rowery, żeby mogli wyjeżdżać czasem za miasto, oraz pokazać Niagarę, którą tak bardzo chciała zobaczyć. Ale w tym roku w jego życiu najwidoczniej nie będzie wiosny. Nie będzie uśmiechu, wystawiania twarzy ku słońcu i przelotnych pocałunków podczas spacerów. Najbliższe miesiące będą dla Alana wieczną zimą. Nocą polarną, niezwykle samotną i przenikliwie zimną.

Na myśl o tym Alan potarł zziębnięte dłonie i schował je do kieszeni. Poranki były jeszcze bardzo chłodne, a chłód ten potęgowała wilgoć ciągnąca od wody. Zmarzł, stojąc tu bez ruchu, ale nie mógł zmobilizować się, by wrócić do domu. Jeszcze nie teraz. Całe jego mieszkanie było pełne Katarzyny. Jej rzeczy, zapachu i duchów. W łazience nadal stał jej ulubiony balsam pod prysznic, a w kuchni kubek, w którym uwielbiała pić kawę. Przed wyjazdem na lotnisko zostawiła go w zlewie i Alan nie mógł się przemóc, by go stamtąd wyjąć i umyć, o czym uprzedził odwiedzającego go Brunona.

— Nie myj tego — powiedział podczas jego pierwszej wizyty po śmieci Katarzyny.

— Dlaczego?

— Po prostu, do cholery, nie dotykaj tego kubka.

Nie był jeszcze gotowy, żeby rozstać się z Katarzyną. Choć wiedział, że odeszła bezpowrotnie, zostawione przez nią rzeczy na swój sposób dodawały mu otuchy. Były jak pamiątki, które przechowuje się w szkatułkach, by utrwalić przeszłość. Z jednej strony świadomość, że się je ma, pozwalała mu poruszać się w teraźniejszości, z drugiej jednak każda myśl o nich powodowała rozdrapanie zabliźniającej się rany.

Najgorsza była sypialnia. Za każdym razem, gdy Alan do niej wchodził, ponownie pękało mu serce. Stało tam niepościelone łóżko, w którym spędzili z Katarzyną ostatnią wspólną noc, na nim zaś leżała odrzucona przez dziewczynę kołdra i wgnieciona poduszka, do której co wieczór przytulała głowę. W powietrzu unosił się zapach jej perfum, przez co czasami Alanowi wydawało się nawet, że słyszy jej głos…

Na początku szukał w tym miejscu ukojenia. Zaglądał tam w środku nocy, klękał obok łóżka i delikatnie gładził ręką prześcieradło oraz kołdrę, pod którą sypiała Katarzyna. W momentach rozpaczy miał wrażenie, że są jeszcze ciepłe. Jakby dopiero co wstała i wyszła do łazienki, jakby zaraz miała wrócić. Jakby nadal żyła. Ale to złudzenie znikało tak samo szybko, jak się pojawiało. Pozostawał po nim tylko przenikliwy, paraliżujący wręcz chłód. Alan tak bardzo chciał zobaczyć ją śpiącą w tym miejscu! Tak bardzo chciał…

Po kilku dniach doszedł do wniosku, że przebywanie w tej sypialni to wręcz bestialstwo — znęcanie się nad samym sobą. Zabrał z szafek najpotrzebniejsze rzeczy, zaciągnął zasłony i zamknął drzwi na klucz. Nie pościelił jednak łóżka; zostawił wszystko tak jak Katarzyna tamtego ranka, zabrawszy tylko spod poduszki swoją koszulkę, którą podarował jej któregoś dnia, gdy nie miała w czym spać.

Tamtej nocy przeniósł się na stałe na kanapę w salonie; co wieczór zasypiał, wtulając twarz w koszulkę Katarzyny nadal przesiąkniętą zapachem jej ciała i perfum. Stanowiła jedną z niewielu rzeczy, które mu po niej zostały. Była niczym nośnik pamięci. A gdy zapach wywietrzał, pojechał do pobliskiej drogerii i kupił flakonik jej ulubionych perfum, po powrocie zaś kilka razy prysnął nimi bluzkę, by zatrzymać wspomnienia. Jeszcze nie był gotowy na odejście Katarzyny. To nie był właściwy czas.

Alan przeniósł wzrok z tafli wody na korony pnących się ku niebu drzew. Miał wrażenie, że historia zatacza krąg. Przecież kiedyś, w przeszłości, już raz zawiódł. Nie obronił swojej pierwszej dziewczyny, Wendy, którą zgwałcono na jego oczach. Bardzo to przeżył; być może właśnie dlatego został lekarzem i zaczął ratować ludzi. Podobno każde cierpienie ma jakiś sens. Myśląc o tym, westchnął głęboko. Wydawało mu się, że opiekując się Katarzyną, spłaci w końcu swój dług wobec Wendy, ale widać los chciał inaczej. Tego życia też nie zdołał uratować, o czym przypominała mu każda mijająca sekunda pełna tęsknoty i poczucia winy. Ale przecież może uratować kolejne, pomyślał nagle, przywracać zdrowie innym. Może odkupić swoje winy.

Alan był pracoholikiem, więc już wiele razy przekonał się, że tylko praca jest w stanie zagłuszyć jego smutki. Był chirurgiem z krwi i kości, po przeprowadzeniu kilkugodzinnej operacji zawsze czuł się lepiej. Świadomość, że właśnie uratował komuś życie, dodawała mu sił. Uznał, że czas skończyć z użalaniem się nad sobą i zabrać się do pracy. W końcu każdy dzień jest dobry, by pomóc komuś wrócić do świata żywych. Nawet jeśli właśnie samemu się kogoś straciło. A może wtedy szczególnie? Może tylko w ten sposób można zadośćuczynić, zapłacić za swoje błędy?

Alan stał na platformie widokowej jeszcze przez jakiś czas, aż w końcu zmobilizował się do powrotu do samochodu. Usiadł za kierownicą, zastanawiając się, co powinien teraz zrobić. Nadal nie czuł się na siłach, by wrócić do mieszkania pełnego duchów Katarzyny. I bez tego było mu trudno. Powoli przekręcił włożony do stacyjki kluczyk. Chciał choć na chwilę oderwać się od myśli o niej, a nic nie pomagało mu zapominać tak, jak udana operacja. Wrzucił więc wsteczny i wyjechał z parkingu, po czym skierował się prosto do kliniki. Od niepamiętnych czasów był to jego drugi, lepszy dom.

Ciąg dalszy w wersji pełnej