Copyright © Aleksandra Polak, 2018

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Dawid Wiktorski

Korekta: Joanna Pawłowska

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Klaudia Kumala

Projekt graficzny okładki i stron tytułowych: FecitStudio

Fotografia na okładce: © Serge Aubert | fotolia.com

© Romolo Tavani | shutterstock.com

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Wydanie elektroniczne 2018

ISBN 978-83-7976-913-1

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Czasami najtrudniej jest uwierzyć w prawdę.

Carlos Ruiz Zafón

„Pałac Północy”

W tej sekundzie, przysięgam, jesteśmy jednym z nieskończonością.

Charlie Kelmeckis

Z filmu „Charlie”

Dla Rodziców i Babci oraz wszystkich moich Przyjaciół, którzy swoimi równie magicznymi sercami zainspirowali wielu przyjaciół Alicji.

Zapewne bez nich trudne czasy stałyby się znacznie trudniejsze, ciemne lochy Hadesu dużo ciemniejsze, a gwiazdy ukryłyby się zawstydzone tym smutnym światem.

Prawda – to niepozorne, krótkie słowo potrafi wszczynać wojny i burzyć domy. Przekonałam się o tym, stojąc w zrujnowanym korytarzu domu Circus Lumos, wpatrując się w przesiąkniętą krwią szatę Okulusa i zrujnowane ściany jego wieżyczki.

W końcu poznałam wszystkie sekrety magów ukrywających się pod maskami tajemnic i odsłoniłam wszystkie sekrety podziemia Hadesu. Prawda potrafi nas zmienić. Zmienia nas też miłość, a kierując się nią, dopuszczamy się czynów złych i dobrych. Walczyłam u boku Hadriana, bo go kochałam, całym sercem i całą sobą, szczerze i bezgranicznie. Konrad, kryjąc się pod szatą miłości złej i zachłannej, zdradził Circus Lumos. Okulus z miłości ukrywał przed nami wiele rzeczy, dusząc się w ciasnej celi swojego serca. I kierując się właśnie miłością – zachłanną, ciemną i zmienioną w zatruwającą wszechświat nienawiść – Książę Cieni chciał złączyć niebo i piekło.

Choć ciągle czekaliśmy na ostateczne starcie światła i cienia, wierzyłam, że to blask zwycięży tę bitwę. Cóż innego mogłam zrobić? Widziałam światło w ciemnościach Hadesu i mimo że czasem podejrzewałam się o to, że oszalałam, chyba miałam rację. Wszyscy powtarzali, że to w tobie, Hadrianie, jest blask, że to ty dostałeś magię jasną, a Tristan utonął we własnej ciemności. Ja i w nim widziałam światło i zamierzałam o nie walczyć. Czy można kochać dwóch chłopaków naraz?

Puknij się w głowę – powtarzałam samej sobie.

Ale chyba jednak rzeczywiście okazało się to możliwe.

1

– Stoję w zupełnie pustym salonie i czuję zapach starego, spróchniałego drewna – mówił Hadrian, powoli przeżuwając czekoladowe ciastko. – Wszystko za każdym razem jest takie samo. Jestem pewien, że to dom, w którym mieszkaliśmy z Circus Lumos, gdy byłem jeszcze mały. W Szwajcarii. W tym śnie zawsze czuję obecność Okulusa na strychu i ruszam, żeby go odnaleźć. Jest bardzo ciemno, a ja mijam puste pokoje. W domu pali się tylko lampa naftowa. Widzę pajęczyny na suficie i pokruszony tynk. Wdrapuję się na strych, nagle dzwoni telefon. Wszystko się urywa.

Opowiadał mi ten sen wiele razy, lecz oboje nie wiedzieliśmy, co oznacza i dlaczego śni mu się niemal każdej nocy. Hadrian wiele razy nerwowo wiercił się na łóżku, po czym budził się zlany potem i zdezorientowany, a ja mogłam tylko go przytulić i zapewnić, że wszystko jest w porządku. Wtedy nie wiedzieliśmy jeszcze, jak ważna jest ta wizja, że wcale nie jest snem, lecz odebranym Hadrianowi wspomnieniem, które obnaża kłamstwa i sekrety jego najbliższych.

Przed naszymi oczami majaczyły niewyraźne znaki, a dzień, w którym Circus Lumos runął jak domek z kart, nadchodził niczym ciemne chmury, lecz my odwracaliśmy wzrok, przekonując samych siebie, że rozciąga się przed nami przejrzyste niebo. Jednak nim dotarłam do tego momentu w moim życiu, musiałam poradzić sobie z wieloma innymi, które wymagały ode mnie dużo więcej niż wszystko, co do tej pory przeszłam.

Spędziłam w Hadesie niemal dwa tygodnie, a dokładnie trzynaście dni, pięć godzin i trzydzieści dwie minuty. Liczenie umykających dni szybko stało się moim ulubionym zajęciem w ciemnej celi. Miałam przy sobie skórzany zegarek kupiony kilka lat wcześniej na pchlim targu i błagałam wszystkie siły wyższe, by bateria mnie nie zawiodła. Tym samym moją codzienną rutyną stało się układanie pod jedną ze ścian kamyczków w rzędzie, które symbolizowały kolejne dwadzieścia cztery godziny przeżyte w Hadesie. Słowo „przeżyte” było tutaj kluczowe, bo już pierwszej nocy domyślałam się, że moje życie w najciemniejszym miejscu świata wisi na włosku.

Tak też właśnie było, jednak przyznaję, że kolejny raz zostałam zaskoczona. Ci, których nazywałam przyjaciółmi, wbili mi przysłowiowy nóż w plecy, zaś ci, których mogłam nazwać wrogami, podali mi pomocną dłoń. Nie opuszczało mnie wrażenie, że los specjalnie zepchnął mnie do Hadesu, bym zrozumiała kilka zawiłych prawd życia.

Nauczyłam się, że ludzi nie można osądzać po pozorach, i choć spałam na zimnej, kamiennej podłodze, a moją toaletą była wydrążona dziura, to nawet w Hadesie dostrzegłam przebłysk światła. Grupa złych magów, którzy oddali swoje życie cieniom, miała jednak tyle historii, ilu członków. Chcieli, by świat zaszedł ciemnością, jednak nawet w mrocznym Hadesie nie było to tak proste.

Wpatrywanie się w minutnik pomogło mi przetrwać długie godziny w upiornych podziemiach, lecz uciekłam dzięki przedmiotowi, który nagle po prostu znalazł się przy mnie. Pierwszej nocy w mojej celi, wykończona rozmyślaniem o Hadrianie i Circus Lumos, w końcu położyłam się niepewnie na szorstkich kamieniach, a za poduszkę posłużyły mi własne dłonie. Dopiero po chwili zorientowałam się, że coś kłuje mnie w bok, i przesunęłam się o kilka centymetrów, przekonana, że to jeden z kamyków. Ale ból nie znikał. Podniosłam się poirytowana i przejechałam dłonią po podłodze, i odkryłam, że w tym miejscu nie było nic. Niepewnie włożyłam rękę do kieszeni bluzy i aż otworzyłam szerzej oczy, gdy wyjęłam z niej małą, błyszczącą fiolkę. Wspomnienie żegnającego się ze mną Hadriana wciskającego w moje dłonie esencję swojej mocy, uderzyło we mnie całą swoją siłą. Byłam pewna, że nie zabrałam fiolki z domu. Przemierzając las z Amelią i walcząc u boku Circus Lumos na starym dworcu, przeklinałam się w myślach, że zapomniałam o tym bezcennym flakoniku. Jak nagle znalazł się w mojej kieszeni? Jeszcze nigdy nie byłam tak zdezorientowana.

Zadrżałam na myśl, że ten mały przedmiot mógł ocalić Dianie życie. Dlaczego dopiero teraz pojawił się w mojej kieszeni?!

Musiałam zacisnąć dłoń – zaczęłam trząść się tak bardzo, że jeszcze chwila i upuściłabym fiolkę, i po moim wspomnieniu Hadriana i jedynym asie w rękawie zostałyby jedynie szklane okruchy.

Wzięłam kilka głębokich oddechów i kolejny raz spojrzałam na buteleczkę. Zirytowana stwierdziłam, że nawet nie wiem, jak mogłabym skorzystać z substancji. Zażyć w ostatniej chwili, nim Książę Cieni upiecze mnie na ruszcie? Podać Tristanowi, żeby wybić mu z głowy tak koszmarne pomysły jak porwanie mnie? Westchnęłam zrezygnowana i kolejny raz opadłam na zimną podłogę, a sen szybko skradł moje myśli. Wtedy jeszcze tego nie wiedziałam, lecz ta malutka fiolka naprawdę była moim kluczem do wolności.

Obudziły mnie odgłosy z korytarza. Tristan z impetem otworzył kamienne drzwi. Szarpnął klamką tak mocno, że ta aż wydała serię zgrzytów. W ostatniej chwili schowałam fiolkę do kieszeni, lecz brat Hadriana i tak rzucił mi podejrzliwe spojrzenie. Nie uraczywszy mnie ani jednym słowem, postawił na podłodze tacę z jedzeniem. Gdy zamykał drzwi, odważyłam się zapytać:

– Strasznie tu ciemno. Nie… nie mogłabym dostać lampki?

Rzucił mi ostre spojrzenie. Odpowiedział jednak mężczyzna, który zupełnie nagle pojawił się za plecami Tristana:

– Następnym razem wynajmiemy naszym więźniom pokój w hotelu – warknął, a mnie na jego widok aż przeszedł dreszcz. Nieznajomy był niezwykle chudy i wysoki, wyższy od Tristana o co najmniej dwie głowy. Całe jego ciało zdobiły czarne tatuaże w kształcie węży, które poruszały się leniwie co kilka sekund.

– A łazienka? – zapytałam, wlepiając wzrok w Tristana, by nie pozostawić wątpliwości, że to do niego kieruję skargi dotyczące jakości mojego lokum.

– Tam masz łazienkę – odpowiedział ponownie wysoki mężczyzna, wskazując kąt pomieszczenia. – Rusz się – powiedział do Tristana, a gdy ten odsunął się w głąb korytarza, znikając mi z pola widzenia, z hukiem zatrzasnął drzwi i znów pozostałam sama.

Nieprzenikniona ciemność z sekundy na sekundę coraz bardziej mnie przerażała. To był gęsty mrok piekieł, który oplatał mnie swoimi mackami. Czułam, że ktoś czai się za moimi plecami. Moje dłonie zaczęły się pocić, oddech stał się płytki i urywany. Czułam w celi czyjąś obecność i obracałam się nerwowo wokół własnej osi, by upewnić się, że lada moment nie rzucą się na mnie potwory Hadesu. Zrobiło mi się duszno i w końcu usiadłam, próbując odeprzeć wszystkie demoniczne zjawy. Uspokoiłam oddech i myśli, zamknęłam mocno oczy i niczym dziecko w ciemnym pokoju wmawiałam sobie, że wszystko będzie dobrze.

Powoli uniosłam powieki, jednak piekło wcale nie zniknęło. Pod sufitem zaiskrzyły tysiące par krwistoczerwonych ślepi. Wszystkie wpatrywały się we mnie wygłodniałe, a celę wypełnił złowieszczy syk. Krzyknęłam głośno, jakby w nadziei, że spłoszę demony. Fiolka w mojej kieszeni zaświeciła mocniej i gdy mrugnęłam, demonów już nie było. Przywarłam jeszcze mocniej do ściany i objęłam nogi spoconymi ramionami. Odetchnęłam głęboko, ni to w uldze, ni to w przerażeniu. Roztrzęsiona uważnie obserwowałam pomieszczenie, aż w końcu poddałam się i zasnęłam. Śniłam o głębokiej wodzie, pożarach, w których iskrzyły ślepia demonów, i wybudzałam się co kilkanaście minut w panice, by sprawdzić, czy ciągle jestem w jednym kawałku.

Kolejnej wizyty doczekałam się wieczorem. Drzwi uchyliły się powoli i w półśnie dostrzegłam twarz Tristana. Moje zmęczone oczy straciły na chwilę ostrość widzenia i w rysach Tristana dostrzegłam odbicie Hadriana, zupełnie jakby moje wszystkie pragnienia zmaterializowały się w podziemiach Hadesu, by wbić mi ostrze w serce. Gdy Tristan uniósł wzrok, od razu doszłam do siebie i usiadłam. Dostałam kilka kawałków kurczaka i ziemniaki, które natychmiast wpakowałam do ust.

Tristan oparł się o ścianę i przyglądał mi się podejrzliwie, a ja w duchu błagałam go, żeby wyszedł, bo jego okrutne podobieństwo do Hadriana zabierało mi siły, które postanowiłam w sobie zebrać, by przetrwać ten koszmar. Nagle zrobił kilka kroków w moim kierunku, a ja zamarłam z pełnymi ustami. Tristan trzymał ręce za plecami. Moje serce zaczęło bić jak szalone i już miałam wypuścić talerz z rąk, by chwycić flakonik z mocą Hadriana, kiedy chłopak powoli postawił przede mną dzban wody.

– Popij, bo jeszcze się zakrztusisz – mruknął. Zorientowałam się, że były to jego pierwsze słowa do mnie, odkąd mnie porwał.

– Pomyślałby kto, że tak cię to obchodzi. – Wzięłam łyk wody. – Jedzenie jest zimne.

– Poproszę Samiego, żeby następnym razem to on przyniósł ci posiłek. Myślę, że wtedy kurczak będzie piekielnie gorący. Nie wiem, czy będziesz z tego zadowolona.

– Sami?

– Ten z tatuażami. – Wyszedł, z impetem trzaskając drzwiami, by kilka minut później znów się w nich pojawić, tym razem z drugą osobą za swoimi plecami. Widząc ciemną sylwetkę w długim płaszczu, przeżyłam atak paniki, że to Książę Cieni przyszedł na pogawędkę, lecz chwilę później mój strach zamienił się w zaskoczenie.

– Chodź, udało mi się przekonać Tristana, że potrzebujesz normalnej toalety – powiedziała wróżka Dalia, odgarniając z ramion swoje długie, czarne włosy. Choć, jak szybko się o tym przekonałam, Książę Cieni nie pokazywał się na korytarzach nawet własnego przybytku, to w cieniu chowało się wiele znajomych twarzy.

– Co ona tu robi?! – krzyknęłam z niedowierzaniem.

– Mieszka? – odpowiedział Tristan.

– Od początku o wszystkim wiedziałaś?!

– O czym wiedziałam? – odparła spokojnie Dalia, niewiele robiąc sobie z mojego wzburzenia.

– O tym, że spotykam się z Hadrianem! Że walczy przeciw Hadesowi! Cały czas sama na niego polowałaś!

– Posłuchaj – powiedziała, a w jej głosie usłyszałam lekką irytację – ja na nikogo nie poluję. Jestem wolnym strzelcem i tak się składa, że akurat spędzam parę miesięcy w Hadesie.

– To brzmi, jakbyś przyjechała tu na rajskie wakacje.

– Mówiłem, że to głupi pomysł. Chodźmy już – wtrącił Tristan.

– Daję ci ostatnią szansę. Możesz iść ze mną i skorzystać z łazienki w moim pokoju albo gnić tu dalej – powiedziała wróżka i utkwiła we mnie wyczekujące spojrzenie. Tym razem jej twarz była nienaturalnie blada, a czarna farba, którą wymalowała się ostatnim razem, gdy spotkałyśmy się w budce na plaży, zniknęła. Odniosłam wrażenie, że kobiecie przybyło zmarszczek, że wyglądała na zmęczoną i słabą. Jej ruchy były wolne i wyważone, jednak brakowało im tej posągowej majestatyczności, którą wcześniej raziła ofiary swoich złowieszczych wróżb. Może i ona znalazła się tu wbrew własnej woli?

– Idę, idę – powiedziałam, przełykając ostatni kawałek kurczaka. – Ruszyłam w stronę Dalii, lecz Tristan nagle zastąpił mi drogę.

– Będziesz iść z pochyloną głową – rozkazał surowo. – Masz na nikogo nie patrzeć. Nie robić żadnych niepotrzebnych ruchów i kroków. A jeśli spróbujesz uciec, wrzucę cię do takiej celi, że ta wyda ci się luksusowym hotelem, zrozumiano?

Pokiwałam głową.

– Za mną – zarządziła Dalia i pierwszy raz przekroczyłam próg mojego więzienia, wchodząc w podziemne korytarze. Cuchnęły zgnilizną, a co kilka kroków w ścianie odznaczały się drzwi identyczne jak te prowadzące do mojej celi. Cień przywarł do nich, wijąc się i kotłując. Nie mogłam oprzeć się pokusie i gdy Tristan skręcił, a ja zostałam sama z Dalią, w końcu uniosłam głowę. Zobaczyłam na ścianie lampy w kształcie czaszek, z których ust i pustych oczodołów wyzierało chłodne światło. Wolałam nie wiedzieć, jak czaszki się tu znalazły. Korytarz wieńczyły wąskie schody prowadzące w górę Hadesu, którymi po chwili zaczęłyśmy się wspinać.

Prowadziły w sam środek podziemnego siedliska, gdzie rozciągało się dużo obszerniejsze pomieszczenie. Na podłodze leżały zardzewiałe łańcuchy. Moja noga zaplątała się w jeden z nich, potrącając kawałek ukruszonej, szarej kości. Słyszałam ten sam syk, co w mojej celi, i wyczułam w pobliżu obecność kilku osób, jednak nie rozglądałam się, mając w pamięci wytyczne Tristana.

Chwilę później znów zagłębiłyśmy się w kamienne korytarze, aż w końcu stanęłyśmy przed drzwiami, które Dalia otworzyła ogromnym kluczem.

Czarne, ozdobne meble zlewały się w całość z ciemnymi, kamiennymi ścianami. Światło ogromnego żyrandola zwisającego z wysokiego sufitu wydawało się docierać tylko do połowy wysokości pokoju, pozostawiając wąskie łóżko i nocną szafkę w niemal zupełnej ciemności. Po przeciwległej stronie pokoju dostrzegłam biurko i krzesło o niezwykle wysokim oparciu, z którego zwisało kilka peleryn i sukienek. Na samym środku blatu stała kryształowa kula, a obok niej stare, zniszczone skrzypce.

– Moja jedyna rozrywka – wyjaśniła Dalia, zatrzaskując drzwi.

– Myślałam, że w wolnych chwilach straszysz ludzi swoimi przepowiedniami.

– Przymusowy urlop. Tu masz ręcznik. – Rzuciła w moją stronę granatowy kawałek spranego materiału, jednocześnie wskazując drzwiczki obok biurka. Choć dostałam tylko małą, bezzapachową kostkę mydła i wiadro z gorącą wodą, to spędziłam w łazience dobre pół godziny.

Gdy w końcu owinęłam się sztywnym ręcznikiem, ten wydał mi się najcudowniejszą tkaniną na świecie.

Spojrzałam w okrągłe lustro wiszące tak wysoko, że aż musiałam stanąć na palcach, by dojrzeć swoją twarz. O dziwo nie wyglądałam tragicznie – spodziewałam się ujrzeć szare wory pod oczami, ziemistą cerę i zadrapania po walce, jednak moja skóra, choć wysuszona, nie wyglądała najgorzej, a rany już niemal się zagoiły. Gdy przeczesywałam włosy dłonią, Dalia ponaglająco zapukała do drzwi.

– Już wychodzę! – krzyknęłam i zaczęłam wciągać na siebie ubrania.

– Pospiesz się, to nie łaźnia.

– Jest w porównaniu z moją łazienką – zażartowałam i niechętnie wróciłam do pokoju wróżki. – Nadal nie mogę uwierzyć, że należysz do Hadesu.

– Już wspominałam, jestem wolnym strzelcem. – Dalia westchnęła, opierając się o biurko i wpatrując się w kryształową kulę.

– Co masz z nimi wspólnego, skoro jesteś wolnym strzelcem? Ja nie chciałabym tu przebywać, nawet gdyby płacili ciężarówkami złota.

– Ja też jestem związana z tą historią, Alicjo. Może nawet bardziej, niż bym sobie tego życzyła. Znałam matkę Hadriana i Tristana, gdy jeszcze była w ciąży. To ja odkryłam, że Felicja nosi dwójkę dzieci. Przepowiedziałam, że urodzą się bliźniaki, a Laurenty jest od tego momentu przekonany, że moja moc jest powiązana z braćmi i ciążącą nad nimi klątwą.

– Widzisz w tej kuli, który z nich wygra? – zapytałam słabo.

Dalia utkwiła wzrok w kuli, przez chwilę pozwalając błądzić swojemu spojrzeniu. Westchnęła, jakby myśląc nad odpowiedzią.

– Nie – odparła, a ja poczułam, że kamień spada mi z serca. – Niestety nie potrafię tego przewidzieć, ku niezadowoleniu całego Hadesu. Czas już wracać, Alicjo – dodała, wciąż stojąc przed biurkiem i nie spuszczając wzroku z kryształowej kuli. Podeszłam bliżej i stanęłam obok wróżki. Opuszkami palców musnęłam struny skrzypiec, a one wydały ciche, ponure jęknięcie.

– Hadrian powiedział mi kiedyś, że tylko nieliczni i najbardziej utalentowani magicy potrafią czytać z kryształowej kuli.

– Dokładnie tak. Ja jestem tylko oszukującą naiwnych uliczną wróżką.

– Chcesz powiedzieć, że ty też tego nie potrafisz?

– Z wielkim trudem, jednak Laurenty jest przekonany, że mogę wszystko, i każe mi tu siedzieć, żebym codziennie wypatrywała przyszłości Hadriana i Tristana. Poza twoją nową przyjaciółką, Stellą, i Okulusem mało kto potrafi wyczytać coś z kuli. Sama zobacz, to tylko kłęby ciemnego dymu.

– Tak, Stella… Poczekaj, ojciec Hadriana i Tristana też tu jest?!

– Za dużo pytań, Alicjo. Odprowadzę cię.

– Ale…

– Już!

Przez twarz wróżki przebiegł cień irytacji, więc szybko wyszłam z pokoju. Dalia prowadziła mnie bez słowa, zatopiona w myślach. Po ciepłej kąpieli korytarze Hadesu wydały mi się jeszcze zimniejsze, a moje wilgotne włosy chłonęły lodowate powietrze.

Nagle Dalia położyła dłoń na moim ramieniu.

– Poczekaj tu. Tylko nigdzie się nie ruszaj, zrozumiano?

Przytaknęłam bez słowa.

Dalia wróciła do swojego pokoju, a ja zostałam na korytarzu sama i zdezorientowana. Nie chciałam tkwić wśród demonicznego mroku, jednak nie zdążyłam nawet zaprotestować. Przysunęłam się do ściany, lecz gdy dotknęłam dłonią zimnego kamienia, ten rozżarzył się i zaskwierczał, a w szczelinie obok zaświeciły pomarańczowe oczy, złowieszcze i odrażające. Odsunęłam się i podeszłam do przeciwległej ściany, a wtedy wyłoniła się z niej smuga gęstego mroku. Demon zawirował i stanął przede mną, ukazując swoje zgniłożółte ślepia. Gdy otworzył paszczę, ujrzałam ostre jak brzytwy kły i uciekłam bliżej oświetlonej komnaty. Odejdź – myślałam, ściskając kieszeń. Demon wówczas jakby stracił mną zainteresowanie i rozpłynął się w ciemności. Stałam tam przez kilka sekund, kiedy usłyszałam głosy dobiegające z komnaty z łańcuchami. Dobiegały do mnie tylko stłumione, pojedyncze słowa.

– I co teraz zrobi?

– Czeka, aż on się załamie i przestanie myśleć o walce. Wtedy wyjdzie z cienia.

– I to ma być dobra strategia?

– Najwyraźniej najlepsza.

– To słowa Eryn czy twoje?

Powoli zbliżyłam się aż do samego końca korytarza i ukryłam się w ciemnym zakamarku, do którego nie dochodziło światło czaszek. Wyciągnęłam szyję i udało mi się dojrzeć dwie osoby. Blondyna z włosami sięgającymi pasa widziałam po raz pierwszy, obok stał Ignis. Mimowolnie przypomniałam sobie słowa Hadriana, że chłopak, zanim wkroczył do Hadesu, był przyjacielem Diany. Wspomnienie jej okrutnej i zupełnie bezsensownej śmierci spłynęło po moich policzkach w dwóch łzach.

Eryn. Słyszałam to imię już drugi raz. Okulus z pewnością wypowiedział je na starym dworcu. Znów odniosłam wrażenie, że w otaczającej nas rzeczywistości brakuje wielu elementów układanki. Trzymałam ich zaledwie garść, a do całego obrazka brakowało jeszcze tysiąca. Po kryjomu liczyłam, że może właśnie tutaj znajdę kilka brakujących elementów.

– Masz, tobie bardziej się przyda. – Dalia bezszelestnie wyłoniła się z mroku i rzuciła w moją stronę koc.

– Dziękuję – odparłam zaskoczona, nerwowo wyskakując z cienia, by nie pomyślała, że szpieguję. – Chociaż nie wiem, czy długo go poużywam. Zanim… Zanim zniknę.

– Pamiętasz, którą kartę dostałaś oprócz króla kier?

– Waleta. I trójkę pik, symbol…

– Chaosu i ciemności.

– To się akurat sprawdziło. – Zaśmiałam się nerwowo.

– Trójka pik to zła karta, ale nie karta śmierci. Dlatego przestań się trząść i czekaj na swojego króla kier, aż cię stąd wyciągnie. A teraz się pospiesz, bo obie będziemy miały kłopoty.

Kiedy dotarłam do celi, Dalia jeszcze przez chwilę wpatrywała się we mnie, po czym zatrzasnęła drzwi. Znów zostałam sama. Jeszcze raz przeczesałam włosy palcami, czekając, aż moje oczy przyzwyczają się do ciemności. Broniłam się przed paniką, smutkiem i wizją, że już nigdy nie zobaczę słońca. Starałam się nie snuć scenariuszy, że odmęt ślepi demonów będzie ostatnim, co ujrzę na tym świecie, i znów usiadłam w kącie celi. Moje plecy tętniły tępym, przeszywającym bólem od twardego, wyboistego oparcia. Zaburczało mi w brzuchu, zesztywniał mi kark i rozbolała głowa. Czułam się coraz gorzej.

Gdy próbowałam znaleźć pod zimną ścianą jak najwygodniejszą pozycję, dostrzegłam w pokoju coś bardzo dziwnego. W ścianie naprzeciwko mnie, tej z drzwiami, widziałam smugę światła, której wcześniej tam nie było. Podniosłam się i podbiegłam w jej kierunku. Z przyspieszonym biciem serca dotykałam szczeliny. Nie mogłam w to uwierzyć. Drzwi były uchylone na mniej niż centymetr, a rygiel zamka utknął między kamieniami.

Dalia nie domknęła celi.

Ciąg dalszy w wersji pełnej