Tytuł oryginału: Fałszywe tropy

© Copyright by Katarzyna Wolwowicz, 2022
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Zwierciadło sp. z o.o.,
Warszawa 2022

Redakcja i korekta: Joanna Wysłowska

Skład i łamanie: Sylwia Kusz, Magraf s.c., Bydgoszcz

Zdjęcie okładkowe: iStock/Rockaa

Projekt okładki: Eliza Luty

Redaktor inicjująca: Blanka Wośkowiak

Dyrektor produkcji: Robert Jeżewski

Wszelkie podobieństwa do zdarzeń, instytucji i osób są przypadkowe i niezamierzone. Podobna historia nie wydarzyła się naprawdę. Nazwiska osób występujących w powieści są fikcyjne, a ich ewentualna zbieżność jest przypadkowa. Opowieść stanowi literacką fikcję.

Wydawnictwo nie ponosi żadnej odpowiedzialności wobec osób lub podmiotów za jakiekolwiek ewentualne szkody wynikłe bezpośrednio lub pośrednio z wykorzystania, zastosowania lub interpretacji informacji zawartych w książce.

Wydanie I, 2022

ISBN: 978-83-8132-435-9

Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o.
ul. Widok 8, 00-023 Warszawa
tel. 603-798-616

Dział handlowy:
handlowy@grupazwierciadlo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie, w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Konwersja: eLitera s.c.

21 STYCZNIA 2021, CZWARTEK

Droga wojewódzka nr 358 pomiędzy Świeradowem-Zdrojem a Szklarską Porębą

Łzy lały jej się po zaczerwienionych ze złości policzkach. Ten wieczór okazał się jakimś koszmarem. W życiu nie spodziewała się, że będzie miała tego typu problemy. Usiłowała poskładać strzępki docierającej do niej rzeczywistości. Czy to się stało naprawdę? Nie mogła uwierzyć. Dłonie drżały jej z nerwów. Jej zrozpaczona twarz odbijała się w szybie, bo na zewnątrz panowała głucha noc, a wnętrze auta lekko oświetlały jedynie kolorowe przyciski na desce rozdzielczej. Samochód jechał zdecydowanie za szybko, kiedy na drodze warunki były iście zimowe. Śnieżne zaspy niemal napierały z obu stron, a jezdnia zdawała się świecić niczym szklana tafla. Styczniowe mrozy doskwierały mieszkańcom tych górskich miejscowości już od kilkunastu dni i nie zapowiadało się, żeby miały odpuścić. Po obu stronach rozpościerały się zarówno złowieszcze, jak i piękne lasy, których iglaste gałęzie pokryły się śnieżnymi płaszczami. Wyjeżdżali ze Świeradowa-Zdroju już sporo po dwudziestej pierwszej. Chcieli być pewni, że dzieci nie będą marudziły w podróży. Pół godziny przed wyjazdem podali im clemastynę i kiedy tylko chłopców ogarnął błogi sen, Andrzej przeniósł ich z hotelowego łóżka do auta.

Lubił mieć spokój, gdy prowadził. Ale tym razem nie miał. A nie miał, bo Monika płakała. Nie wiedziała, co ma zrobić z tą informacją, którą przed chwilą otrzymała. Poczuła się, jakby dostała w twarz albo jakby ktoś wbił jej nóż w plecy. I to nie byle jaki ktoś, tylko jej własny mąż, który powinien kochać ją i troszczyć się o nią całe życie. Chce rozwodu. Zakochał się. Ich małżeństwo i tak jest już od dawna fikcją. Tak bywa. Nie oni pierwsi i nie ostatni na świecie. W głowie jej boleśnie pulsowało. Twarz płonęła, choć przez ciało przechodziły dreszcze. Czuła się, jakby na siłę poskładano ją z kilku niepasujących do siebie części. W pierwszym odruchu chciała go błagać, żeby z nią został. Nie może przecież tak po prostu pozbyć się jej jak niechcianej części garderoby. Starej, zużytej, rozciągniętej bluzy. Faktycznie, po bliźniaczej ciąży jej ciało było rozciągnięte i nie chciało wrócić do poprzedniej formy. Być może jemu przestało się już podobać. Jej zresztą też. Kiedy stawała nago przed lustrem, czuła do siebie coś w rodzaju obrzydzenia. Rozstępy na fałdach brzucha, obwisłe piersi, włosy, które przerzedziły się po karmieniu i nigdy już nie nabrały dawnej objętości. Ale rozwód? Nie rozumiała, jak można tak po prostu powiedzieć komuś, że już się go nie chce. Jak można unieważnić przysięgę, którą składało się na całe życie? Jak?! Przecież stał tam, przy ołtarzu dziesięć lat temu i patrząc jej głęboko w oczy, powtarzał za księdzem: „I że cię nie opuszczę aż do śmierci”. Wracała myślami do momentu, kiedy ksiądz zapytał ich: „Czy chcecie wytrwać w tym związku w zdrowiu i w chorobie, w dobrej i złej doli, aż do końca życia?”. „Chcemy”, odpowiedzieli zgodnie... Była wtedy taka szczęśliwa. Wiedziała, że złapała go na dziecko, ale to nie miało żadnego znaczenia. Przecież gdyby jej nie chciał, toby się z nią nie żenił. Nie przekonaliby go nawet jej rodzice, którzy postanowili kupić im z tej okazji mieszkanie. Tamtą ciążę straciła, a do ślubu i tak doszło. Musiał ją wtedy kochać, inaczej by tego nie zrobił. A teraz? Czy teraz jej już nie kocha? Powiedział, że kocha inną. Nie! Że jest zakochany. A to przecież różnica. Istnieje wielka różnica pomiędzy głupim zakochaniem, ulotnym i nietrwałym, a prawdziwą, dojrzałą miłością. Uznała, że powinna być ponad to. Musi mu pokazać, że ich małżeństwo to coś więcej niż seksualne fanaberie z jakąś małolatą. Ile ona może mieć w ogóle lat? Nie, nie. Nie będzie o niej myślała. O kimś zupełnie nieistotnym dla ich związku. O przelotnej zabawce. Powiedziała mu, że to przetrwa, że poczeka. Zniesie wiele, by udowodnić mu, co jest w życiu naprawdę ważne. Ryczała i błagała o niewnoszenie pozwu rozwodowego. Przecież razem jakoś to przepracują.

– We trójkę? – odpowiedział jej z sarkazmem. – Chcesz się bawić w trójkąty? Jakoś nigdy nie byłaś zainteresowana niczym więcej poza misjonarską pozycją w łożu małżeńskim.

Nie wytrzymała. Strzeliła mu plaskacza w twarz, chociaż jechali samochodem i mogło to spowodować wypadek. Ale to i tak nie byłaby przecież jej wina. To on ją zdradził. To on chce odejść i to on za wszystko odpowiada. Samochód zjechał na sekundę na drugą stronę drogi, przecinając podwójną ciągłą, ukrytą gdzieś pod padającym ciągle śniegiem. Na szczęście z naprzeciwka nic nie jechało.

– Opanuj się – wycedził przez zaciśnięte zęby. – Obudzisz dzieci.

Obróciła głowę do tyłu i popatrzyła na ich śpiące twarzyczki. Spokojne, zrelaksowane, niewinne. Długo się starali. Trzy lata naturalnych prób i dwa lata in vitro. Nie liczyła nawet, ile utraconych zarodków. W pewnym momencie Andrzej oświadczył jej nawet, że już tego nie chce. Że powinni przestać, ale właśnie wtedy się udało. Czy synów też ma zamiar zostawić? Nigdy więcej nie mieszkać z nimi w jednym domu? Czy porzuci ich wszystkich?

– Rozumiem, że jesteś wzburzona, ale musisz ochłonąć i pogodzić się z sytuacją.

Niby jak ma się pogodzić z czymś takim? I dlaczego, do cholery, postanowił jej to oznajmić podczas powrotu do domu z rodzinnego wypadu w góry? Dlaczego w ogóle z nimi wyjechał? Pocierała intensywnie skronie trzęsącymi się z nerwów dłońmi. Myślała. Jeszcze kilka godzin temu nic nie zapowiadało nadchodzącej katastrofy. Tak, był ostatnio jakiś inny. Bardziej napięty i drażliwszy niż zwykle. Nie odbierał przy niej telefonów. Zabierał komórkę do łazienki, nawet jak szedł pod prysznic. Ale nie łączyła tego z możliwą zdradą. Światowe giełdy działały nawet w nocy i trzeba było trzymać rękę na pulsie. Wiedziała, że ma dużo na głowie. Problemy w pracy spędzały mu sen z powiek. Akcje kilku spółek, w które zainwestował spore pieniądze swoich klientów, spadały na łeb na szyję. Swoje odpowiedzialne i stresogenne zajęcie niestety często zabierał do domu. Ostatnio nie szło mu najlepiej i niewątpliwie odbijało się to na ich małżeństwie, ale mimo to stać ich było na wyjazd do ekskluzywnego hotelu kupionym niedawno lexusem.

– Musimy sprzedać dom – powiedział nagle tonem nieznoszącym sprzeciwu.

– Jak to sprzedać? – Otworzyła usta ze zdziwienia. – Przecież dopiero rok temu go kupiliśmy. Nie dość, że nas zostawiasz, że odchodzisz do innej, to chcesz nas jeszcze pozbawić dachu nad głową?

– Wyjedziecie do rodziców na jakiś czas. Już dziś was do nich odwiozę. Ja się tu wszystkim zajmę – mówił coraz bardziej nerwowo, co rusz sprawdzając lusterko wsteczne.

Dziwiła się, dlaczego to robi. W tej ciemności i tak nic by nie zobaczył. No, może tylko oślepiający blask reflektorów, gdyby coś za nim jechało. Ale nie jechało.

– Andrzej, ja nic nie rozumiem. Porozmawiaj ze mną! – niemal wykrzyczała mu w twarz. A właściwie w bok jego twarzy, bo siedział na fotelu kierowcy, uporczywie patrząc przed siebie i kurczowo trzymając kierownicę. Pomimo swojego młodego wieku wyglądał dużo dojrzalej niż powinien. Jego trzydziestoczteroletnia ruda broda prószyła się siwizną. A przy kącikach oczu pojawiały się pierwsze zmarszczki. Pomyślała, że to cena za odpowiedzialną pracę.

– Zakończmy to z klasą. – Ton jego głosu nie pozostawiał wątpliwości. On nie chce rozmawiać. Przekazał jej wiadomość i na tym chce zakończyć. Ona ma się dostosować. Jak zwykle.

Obraz rozmywał jej się od napływających łez, których nie była w stanie powstrzymać. Mąż nacisnął mocniej pedał gazu. Z pewnością chce być jak najszybciej w domu, bo nie może wytrzymać z nią w tak ciasnej przestrzeni.

– Przecież wczoraj się kochaliśmy... – spróbowała jeszcze raz wzbudzić w nim jakiekolwiek uczucia, ale na próżno. Nie odpowiedział. Nawet na nią nie spojrzał.

– Uważaj! – krzyknęła i mimowolnie złapała go za ramię. – Tam coś leży!

Pisk opon hamującego samochodu na lodzie rozległ się po uśpionych lasach. Mężczyzna, nie chcąc najechać na leżące na drodze zwierzę, skręcił gwałtownie w prawo, a potem w lewo, tracąc panowanie nad kierownicą. Auto wpadło w poślizg, obróciło się kilka razy wokół własnej osi i spadło z urwiska wprost na rosnące na zboczu drzewo.

22 STYCZNIA 2021, PIĄTEK

Mieszkanie w kamienicy przy ulicy Marii Konopnickiej, Jelenia Góra

Olga Balicka podniosła głowę znad sedesu, do którego właśnie zwróciła śniadanie. Spuściła wodę i podeszła do umywalki. Odbicie w lustrze nieco ją zasmuciło, choć nie spodziewała się ujrzeć promiennej piękności. Ten, kto powiedział, że ciąża to taki cudowny, błogosławiony czas, musiał być niezłym świrem. Od ponad dwóch miesięcy codziennie rano jej ciałem wstrząsały konwulsje, a zawartość żołądka lądowała na zewnątrz szybciej, niż wpadła do środka. I jeszcze te łzy. Nie wiedziała, dlaczego zawsze, gdy wymiotowała, jej oczy zalewały się łzami. Nie było jej wcale do płaczu, tak się po prostu działo. Przemyła wodą twarz i umyła zęby. Zapach cytrynowej pasty delikatnie podrażnił jej żołądek, ale nie powodował tak silnych reakcji jak miętowy. Okej, powiedziała do siebie i wyprostowała bolące od dawna plecy. Będzie dobrze... Szesnasty tydzień dobiegał końca i miała nadzieję na rychłe zakończenie tych tortur.

Weszła do kuchni, gdzie na ciepłym parapecie wygrzewała się niezmiennie jej ruda kotka. Lufa spojrzała z niesmakiem na swoją panią, po czym przewróciła się na drugi bok, jakby chciała powiedzieć: „Sama jesteś sobie winna, więc nic mi do tego”.

– Pewne rzeczy nigdy się chyba nie zmienią... – Olga zaśmiała się pod nosem.

Wstawiła wodę w czajniku bezprzewodowym i zaczęła szukać zwykłej, czarnej herbaty w szafce kuchennej. Zawsze lubiła earl grey, ale od jakiegoś czasu nie mogła znieść tego aromatu kiepskich perfum. Ledwie powąchała, a od razu musiała biec do toalety. Nawet sok malinowy nie nęcił jej tak samo jak zwykle. Znalazła ostatnią torebkę, wyciągnęła z szafki miód, a z lodówki cytrynę i nalała wrzątku do kubka. Zawiązała mocniej poluzowany szlafrok i zasiadła z piciem na kanapie, kładąc nogi wysoko na fotelu obok. Włączyła telewizor. Ostatnio w Jeleniej Górze nic specjalnego się nie działo. Powiedziałaby nawet, że po rozbiciu siatki przestępczej, w której głównym dowodzącym okazał się naczelnik wydziału Centralnego Biura Śledczego Marcin Rogalski, jej miasto stało się nagle wzorem obywatelskiego ładu i porządku. Normalnie pewnie by ją to drażniło. Byłaby żądna zagadek i pościgów, morderstw i zasadzek, ale teraz... Teraz cieszyła się, że kiedy ona jest uziemiona, inni też nie mają kogo ścigać. Przynajmniej każdy nudzi się po równo.

Ku swojemu zdziwieniu w regionalnej telewizji Dami zobaczyła drogę na Świeradów. Na ekranie podnoszone podmuchami śnieżnej zamieci falowały policyjne taśmy oddzielające kilku gapiów od miejsca jakiegoś zdarzenia. Zabójstwo? Jej serce zabiło żwawiej na to przypuszczenie, a do krwi przedostał się nagły wyrzut adrenaliny. Pierwszy raz od tygodni poczuła, że żyje. Nie widziała jeszcze, co się tam stało, ale to mało istotne. Ważne, że się wydarzyło, a ona nie miała zamiaru siedzieć i oglądać tego z perspektywy salonu. Chwyciła telefon i wybrała szybko numer Mirka – policjanta ze Szklarskiej Poręby, z którym prowadziła ostatnie dochodzenie w sprawie uprowadzonych dzieci. Z rozbawieniem dostrzegła go w grupce innych policjantów, opatulonego grubym szalikiem, w puchówce i czapce z pomponem. Jednak jego specyficzną wychudzoną posturę rozpoznałaby wszędzie.

– Cześć! Mogę oddzwonić za chwilę? Jestem akurat w środku... czegoś – zawahał się przed powiedzeniem prawdy. Zdawał sobie sprawę z jej temperamentu i wiedział, że gdyby się dowiedziała, zjawiłaby się w Szklarskiej w pięć minut. A z tego, co się orientował, przebywała ostatnio na zwolnieniu lekarskim i nie można było jej denerwować.

– I ty, Brutusie, przeciwko mnie? – odparła z wyrzutem.

– Już wiesz?

– Obróć się nieco w prawo i uśmiechnij szeroko! – Zaśmiała się.

– Co? Nie mów, że już tu jesteś? – Rozglądał się energicznie, ale oczywiście jej nie zobaczył.

– Bardziej duchem niż ciałem. Możesz teraz pomachać do kamery. – Podniosła do góry dłoń i pomachała nią, tak jakby i on mógł ją widzieć.

– Dobra, masz mnie – przyznał ze śmiechem. – Obiecaj, że nie przyjedziesz, a ja obiecam, że odwiedzę cię na dniach i wszystko ci opowiem.

– Masz moje słowo, ale Mirek?! – zdążyła jeszcze wykrzyczeć, zanim się rozłączył.

– No?

– Czy to zabójstwo?

Usłyszała głośne westchnięcie.

– Zwykły wypadek. Możesz odpoczywać spokojnie.

Tego właśnie nie chciała. Miała już dosyć odpoczywania. Przez to odpoczywanie cały czas czuła się zmęczona. Bo ile można nic nie robić? Spać, jeść, wymiotować, spać, jeść, wymiotować. I tak w kółko. Życie ciężarnej to mordęga. Oczywiście nie życzyła nikomu źle i nie chciała, żeby ludzie ginęli, zwłaszcza z ręki kogoś innego, ale skoro i tak takie rzeczy działy się na świecie, to ona chętnie zgłosi się na ochotnika, by szukać mordercy.

W pokoju rozległ się cichy dźwięk komórki, którą nadal trzymała w ręku.

– Tak? – odebrała pospiesznie, nie patrząc na wyświetlacz. Właściwie było jej wszystko jedno, kto dzwoni. Ostatnio miała tak mało do roboty, że każdy telefon i kontakt z drugim człowiekiem uważała za szalenie interesujący.

– Jak się czujesz? – Ciepły, choć lekko drżący ze zdenerwowania głos Kornela wybrzmiał jej w uszach, rozchodząc się echem po całym ciele.

Nie odpowiedziała od razu. Nie wiedziała, czy chce z nim rozmawiać. A nawet jeżeli wiedziała, to nie była pewna, czy może. Czy jej wypada? Kornel wrócił do żony i córki, gdy tylko zakończyło się ostatnie śledztwo. Nie chciała babrać się w takich historiach. Gdyby wtedy jej nie oszukał, mówiąc, że jest rozwiedziony, nigdy nie posunęłaby się dalej niż poza granice zwykłej koleżeńskości. A przynajmniej tak jej się teraz wydawało. Ludzie lubią się wybielać, pamiętając tylko wygodne dla siebie szczegóły. Może i ona robiła to samo?

– A ty? – postanowiła odpowiedzieć pytaniem na pytanie. – Jak mała?

– Dziękuję. Dobrze. Robi duże postępy na rehabilitacji. Zaczęła chodzić. Ma jeszcze niewielkie problemy z napięciem mięśniowym, ale fizjoterapeuta mówi, że to wszystko minie.

– Cieszę się – przyznała po cichu.

Trzymała kciuki za tę dziewczynkę, choć jej przebudzenie ze śpiączki odsunęło Kornela od niej na odległość kilkuset kilometrów. Bzdura! Skarciła się w myślach. To ona sama go od siebie odsunęła, zachodząc w ciążę z innym mężczyzną. Nie chciała teraz o tym myśleć. Nie teraz, kiedy tak źle się czuła. Nie będzie sobie dokładała psychicznych zmartwień. Ich relacja była obecnie dosyć skomplikowana.

– Olga, musimy porozmawiać.

– My? Ale o czym? – Nie wiedziała, czy jest gotowa usłyszeć odpowiedź. Nie była też pewna, czego tak naprawdę od niego chciała, czego oczekiwała. Ale z jednego zdawała sobie sprawę: nie może już nigdy więcej go nie zobaczyć, a słowa „musimy porozmawiać” wskazywały na jakiś rodzaj pożegnania. Z drugiej strony, czy byłaby w stanie się z nim tylko przyjaźnić?

– Nie przez telefon. Mogę cię na chwilę odwiedzić w ten weekend?

Na chwilę... te słowa wybrzmiały w jej głowie wręcz rozpaczliwie... Jego głos złagodniał i posmutniał zarazem, a ona właśnie sobie uświadomiła, że to będzie ostateczne pożegnanie. Poczuła nagłe ukłucie w sercu, ale resztki rozumu podpowiadały jej, że musi pozwolić mu odejść. Niedługo urodzi dziecko. I nie będzie to jego dziecko, ale Adama Pawłowskiego, z którym spotykała się wcześniej. Z nim też nie będzie, bo ten facet jest zwykłym palantem, w dodatku z niewyjaśnionymi powiązaniami w półświatku, działający pod przykrywką prokuratora. Choć był czas, że za nim szalała. Boże! Jak to możliwe, że ona – zawsze rozważna i odpowiedzialna – znalazła się nagle w takiej życiowej sytuacji? Trudno. Powinna się z tym pogodzić. Pogłaskała się ręką po lekkiej wypukłości pod pępkiem. Dla tego maleństwa musi zacząć od nowa układać ich własne szczęście.

– Przyjedź. Znajdę chwilę.

Głośne burczenie w jej brzuchu rozbrzmiało w salonie równo z dzwonkiem do drzwi. Nie spodziewała się dzisiaj gości. Nie była z nikim umówiona. Popatrzyła na zarzucony na siebie niewizytowy, szary szlafrok w małe różowe serduszka, który dostała pod choinkę od swojej szalonej siostry Elwiry. Pod spodem miała równie niewyjściową szarą, bawełnianą piżamę. Jej włosy – czarne, długie – opadały w nieładzie na ramiona i plecy. Przypomniała sobie poranne odbicie w lustrze. Twarz z podkrążonymi oczami, wychudzone policzki. Ewidentnie stan błogosławiony jej nie służył, ale czy to wystarczający powód, aby nie otwierać? Podeszła do drzwi powoli i spojrzała przez wizjer. Westchnęła głośno, zastanawiając się, czy życzy sobie tego spotkania. Nie. Jednak wiedziała, że od tego nie ucieknie. Mówią, że jeżeli masz zrobić coś, co jest ci niemiłe, lepiej zrobić to szybciej niż później, by mieć to z głowy. Zebrała się w sobie i otworzyła.

Pawłowski stał w korytarzu ubrany w elegancki granatowy płaszcz, pod którym krył się równie elegancki granatowy garnitur. Wydał jej się jeszcze wyższy niż zwykle, choć to pewnie dlatego, że to ona garbiła się od ciągłego poczucia zmęczenia i nudności. I wręcz nieznośnie wypacykowany. Ewidentnie zszokował go jej widok. I choć zwykle był wygadany, tym razem po prostu patrzył na nią i milczał.

– Tak – odezwała się, przerywając niezręczną ciszę. – Zapewne zastanawiasz się, czy nie pomyliłeś drzwi. Ale to tutaj. Tak...

– Nie, ja... – nie mógł wydusić z siebie zdania.

– No, jeżeli tak pięknie składasz wyrazy na sali sądowej, to szczerze współczuję twoim klientom.

– Jestem prokuratorem, Olga, nie mam klientów. – Popatrzył na nią z politowaniem.

– Racja. – Podniosła do góry palec wskazujący. – W takim razie szczerze zazdroszczę twoim przeciwnikom.

– Widzę, że język ci nie ucierpiał w przeciwieństwie do reszty ciała.

– Jak zwykle szarmancki... – Zrobiła gest zapraszający go do wnętrza. – Wejdziesz?

Wszedł. Zatrzymał się w przedpokoju przy długiej komodzie. Nie wiedział, czy ma jej przekazać trzymany w rękach kosz prezentowy czy położyć go na meblu. W końcu wybrał tę drugą opcję.

– To dla was. Jest ciężki, więc kładę tutaj.

– Dla jakich nas? – Zastanawiała się, czy mówi o niej i Kornelu. Czy wiedział, że nie są razem, czy nie miał o tym pojęcia i przyniósł prezent w geście pojednania? Ostatnio, gdy znajdował się w tym mieszkaniu, Kornel strzelił mu w twarz za niewłaściwe zachowanie. Wspomnienia wróciły do niej z siłą wodospadu. Poczuła nagłą tęsknotę za mężczyzną, który jak nikt inny poruszył jej serce. Ale jego tu nie było. Przyjedzie w weekend, żeby ostatecznie się z nią pożegnać. Jest za to Pawłowski i musi zebrać wszystkie resztki sił, żeby z nim porozmawiać.

– No, dla ciebie i dziecka. – Popatrzył na nią ze zdziwieniem. – Naszego dziecka.

– Adam, ja... – Nie wiedziała, jak ma mu to powiedzieć.

– Widzę, że teraz ty nie możesz znaleźć języka w buzi. A to zupełna nowość. – Zaśmiał się naturalnie i bez zbędnego sarkazmu, co sprawiło, że i ona się uśmiechnęła.

Ściągnął buty i płaszcz i wszedł do kuchni jak kiedyś. Jakby te ostatnie tygodnie bez kontaktu w ogóle nie istniały. Kiedyś przychodził tu regularnie, a ona to lubiła. Ale czasy i relacje międzyludzkie potrafią się szybko zmienić.

– Mogę zrobić sobie kawy? – zapytał, wlewając wodę do czajnika.

Pokiwała potakująco głową i usiadła na kanapie. Próbowała zebrać myśli, a im dłużej on będzie zajęty w kuchni, tym więcej będzie miała na to czasu.

– Ty też chcesz?

Zdziwiła się, dlaczego to pytanie ją zaskoczyło. Zwykłe i oczywiste, ale zdała sobie sprawę, że odkąd dowiedziała się, że jest w ciąży, a Kornel wyjechał do Warszawy, nikt dla niej niczego nie zrobił. Owszem, kiedy odwiedzała znajomych, ci obskakiwali ją z każdej strony. Ale w domu pozostawała sama, zdana na własną opiekę. Zrobiło jej się zarówno smutno, jak i miło. Jednocześnie nie chciała widzieć tu Pawłowskiego, jak i była mu wdzięczna za choćby strzępki troski o nią i dziecko.

– Nie, dziękuję. Ale to miło z twojej strony. – Popatrzyła na niego ze łzami w oczach. Chciała je jakoś ukryć, ale w ostatnim czasie nie panowała nad swoimi emocjami. Rozum jedno, a hormony drugie...

Pomimo jej odmowy i tak przygotował dla niej kubek gorącego napoju.

– Znalazłem w szafce bezkofeinową, najwyżej nie wypijesz. – Postawił kubek na ławie w salonie. Przez chwilę lustrował ją wzrokiem, a na jego twarzy malowało się autentyczne przejęcie. – Nie wiedziałem, że jest aż tak źle... – Upił łyk kawy i usiadł na fotelu naprzeciw niej.

– Masz na myśli mój wygląd? – zażartowała, choć wiedziała, że w tym żarcie jest sama prawda.

– Mam na myśli wszystko, Olga. – Rozejrzał się dookoła po mieszkaniu, które wyglądało jak krajobraz po burzy. – Porozmawiajmy.

– Świetnie – parsknęła. Zmówili się czy co? Tyle tygodni żaden się nią nie interesował, a dziś obaj oczekują poważnych rozmów.

– Olga? Co się z tobą dzieje?

Zabrzmiał na tyle poważnie, że odechciało jej się żartować. A więc to ta chwila, kiedy będą ustalać swoje przyszłe relacje. Dni widywania dziecka, alimenty, oficjalną wersję dla dalszych znajomych oraz to, co oboje powiedzą najbliższej rodzinie. Wiedziała, że musi z nim to przegadać. Wiedziała też, że nie da sobie rady sama z dzieckiem, pracując w policji. I nie chodziło tylko o finanse. Chociaż to też ważny aspekt, bo jej pensja nie starczy na opiekunkę dla dziecka ani nawet na żłobek. Chciała pracować, ale nie będzie mogła, wychowując samotnie dziecko. Nie. Poprawiła samą siebie. Nie samotnie, a w samodzielnym rodzicielstwie. W sumie żadna różnica, gdyby tak przyjrzeć się temu z bliska.

– Adam, jestem w ciąży. Niestety czasem tak bywa, że ciężarne kobiety dobrze ani nie wyglądają, ani się nie czują, więc wybacz, ale nie chcę słyszeć przytyków typu: „Gdzie się podziała ta seksbomba?”! – zdenerwowała się. Doprawdy, mężczyźni dbają tylko o własne zachcianki, ale nie będzie tego znosiła.

– Przestań – zganił ją i chwycił jej dłoń w swoją. – Źle mnie zrozumiałaś.

Nie poradziła sobie z emocjami. Początkowo chciała się wyrwać, ale ciepło drugiego człowieka, nawet jeżeli był nim Adam Pawłowski, podziałało na nią kojąco. Nie spodziewała się tego. Do tej pory skrycie tęskniła za Kornelem, chociaż przeczuwała, że nie ma dla nich żadnej przyszłości.

– Powiedz mi tylko jedno. – Popatrzył jej głęboko w oczy. – Czy z Mureckim to już skończone? – Odpowiedź zobaczył w jej spojrzeniu. Taki ogrom żalu i tęsknoty poruszyłby niejedno serce, ale na pewno nie jego. Od początku zdawał sobie sprawę, że Kornel to niezły skurwiel. Zgrywał świętoszka, a w Warszawie miał żonę i dziecko w śpiączce.

– Wiesz, że nie musi tak być? Wiesz, że moja propozycja jest cały czas aktualna?

Popatrzyła na niego ze zdziwieniem. Siedział przy niej wypachniony i elegancki. Skłonny łaskawie przyjąć ją z powrotem. A ona zastanawiała się, co ma z tym faktem począć. Była w ciąży. Będą mieli dziecko. Sama nie da sobie rady. Pawłowskiego raczej nie pokocha, ale w przeszłości się dogadywali, więc może i przyszłość z nim nie przedstawiałaby się najgorzej. Choć jeszcze przed chwilą nie wyobrażała sobie życia u jego boku, teraz zaskoczył ją nie tyle samą propozycją, ile troską o nią i maleństwo. Uświadomiła sobie nagle, że ona wcale nie chce być heroiczną matką Polką, wiecznie walczącą z przeciwnościami losu. Nie chce być ciągle zdana na siebie. Chce, żeby ktoś się nią zaopiekował i zrobił jej tę cholerną czarną herbatę, gdy położy się na kanapie wykończona wymiotowaniem.

– Ale jak ty to widzisz? Chcesz udawać, że nic się nie stało? Że ja nie spotkałam na swojej drodze Kornela, a ty nie zachowałeś się jak zwykły palant? Adam, przecież nawet jakbyśmy cofnęli się w czasie, to doskonale wiesz, że nasza relacja opierała się wyłącznie na przyjemności. A to nic trwałego. Ot, dwoje dorosłych ludzi, którzy mając dobijająco ciężką pracę, muszą gdzieś odreagować, i tyle. – Wolała postawić sprawę jasno. Nie może budować niczego na kłamstwach i udawaniu.

– A ty musisz być zawsze taka dosadna? – zirytował się i wstał z fotela. Zaczął chodzić nerwowo po mieszkaniu. – Relacje są różne, owszem. Ale gdy pojawia się dziecko, trzeba w końcu dorosnąć.

– Chcesz mi powiedzieć, że jestem niedojrzała? – Niemal parsknęła śmiechem. – Ja? A gdzie byłeś przez ostatnie tygodnie? Gdzie i z kim szlajałeś się, gdy ja niemal spałam z głową przy sedesie?! – krzyczała do niego. – Gdzie byłeś, gdy robiłam dziecku USG po tym, jak zaczęłam krwawić i drżałam z niepokoju, czy zobaczę bijące serduszko? No, gdzie? Bo z tego, co wiem, to opalałeś się z pewną stewardesą na Karaibach!

– Myślałem, że jesteś z Kornelem. Ale okej – odpuścił. – Nie denerwuj się, bo mu zaszkodzisz. – Pokazał ręką w stronę jej brzucha.

Będzie ją teraz pouczał. Co za tupet. Cały Adam, pomyślała. Zawsze wiedział, jak odwrócić kota ogonem.

– Zapomnijmy o wszystkim i zacznijmy od nowa. Proponuję ci to, co nam najlepiej wychodzi.

– Seks? – ironizowała.

– Nie. Przyjacielski układ. Zamieszkajmy razem. Będę się tobą opiekował, a jak urodzi się dziecko, zaopiekuję się wami. Tak jak przystało na prawdziwego mężczyznę.

Popatrzył na nią takim wzrokiem, że zrozumiała, że mówi poważnie. Usiadła. Postanowiła wysłuchać do końca jego propozycji.

– Zamieszkamy u mnie albo kupimy coś nowego. Ja i tak myślę, że gdy pojawi się dziecko, trzeba będzie kupić dom. Będziesz miała swój pokój, żebyś nie czuła się przy mnie skrępowana. Będziemy razem chodzili na wszystkie badania i na zakupy dla małego lub małej. – Uśmiechnął się. – Niczego wam nie zabraknie. A jak zaczniesz mi ufać i będziesz chciała, to weźmiemy ślub i będziemy żyli długo i szczęśliwie.

– Długo i szczęśliwie – powtórzyła po cichu.

Jakoś w to nie wierzyła, ale musiała przyznać, że propozycja Adama była bardziej niż w porządku. Uczciwie postawił sprawę. A ona też chciała, żeby dziecko wychowywało się z ojcem. Być może Pawłowski okazałby się całkiem dobrym ojcem. Zauważyła, jak po twarzy przebiegł mu cień wzruszenia, gdy powiedział „małego lub małej”. Czy ona ma prawo odmówić swojemu dziecku prawdziwego domu? Ona, która wychowała się w patologicznej rodzinie w jeleniogórskich slamsach i wie, jak w życiu może być ciężko? Nie ma.

– Daj mi trochę czasu. Muszę to przemyśleć – odpowiedziała wymijająco.

– Dobrze. Ale nie myśl za długo. Czasem po prostu lepiej coś zrobić, niż o tym gdybać.

– Dziękuję.

– Za co? – Wstawał już z fotela, ale opadł z powrotem zdziwiony.

– Za twoją propozycję. Naprawdę ją doceniam. Po prostu potrzebuję trochę czasu, żeby to sobie poukładać, ale jestem szczerze wzruszona, że tu przyszedłeś. W przyszłym tygodniu wylatuję ze Starym na Maltę. Od dawna planował osiąść tam na emeryturze i w końcu się doczekał.

Popatrzył na nią skonsternowany. Rozmawiał z Kaweckim dzień wcześniej i ten nic się nawet nie zająknął o ich wspólnym wyjeździe. Nie chciał, żeby leciała, ale zdawał sobie sprawę z tego, że jeżeli jej zabroni lub będzie odradzał, to osiągnie efekt przeciwny do zamierzonego.

– Myślę, że dobrze ci zrobi zmiana klimatu. Może nawet pomoże na nudności.

– Adam, nie poznaję cię, naprawdę... – Pokręciła głową z niedowierzaniem.

– Ale to dobrze czy źle?

Doskonale wiedział, że dobrze. Musiał jednak grać ugodowego dupka, żeby jej do siebie nie zrazić. Inaczej ona nigdy nie będzie jego. Miał plan, który skrupulatnie zamierzał realizować. Już czas zadbać o wizerunek porządnego obywatela. Liczył, że nie będzie to zbyt trudne. Co prawda, znał Olgę i wiedział, do czego jest zdolna, ale przecież kobiety ciężarne zupełnie tracą rozum i myślą emocjami. Nie pamiętał, w jakim czasopiśmie, ale napisano tam, że ciężarnym spada IQ. A może to było w internecie? Uważał więc, że nie będzie mu tak trudno.

– Myślę, że nie muszę ci mówić. – Uśmiechnęła się. – Dam ci odpowiedź, gdy wrócę.

– Czyli kiedy?

– Nie będzie mnie dwa tygodnie.

– Nie będzie was dwa tygodnie.

Podszedł do niej i delikatnie, choć pewnie przytulił ją do siebie. Poczuła, jak nogi uginają jej się pod wpływem emocji, a do oczu znowu napływają łzy. Zapach jego perfum podrażnił jej żołądek i choć chciała zostać w tych objęciach, musiała jak najszybciej się z nich uwolnić i pobiec do toalety. Ledwo zdążyła.

W tym samym momencie Pawłowski poczuł wibrowanie telefonu w kieszeni.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki