Pomysł serii: Agnieszka Sobich i Agnieszka Stelmaszyk

Tekst: Agnieszka Stelmaszyk

Ilustracje: Jacek Pasternak

Ilustracje: „black gear”

Redaktor prowadzący: Agnieszka Sobich

Korekta: Agnieszka Skórzewska

Projekt graficzny i DTP: Bernard Ptaszyński

© Copyright for text by Agnieszka Stelmaszyk, 2013

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Warszawa 2013

All rights reserved

ISBN 978-83-7895-577-1

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 96

tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

ROZDZIAŁ I
Dramatyczne wezwanie

Ania obudziła się z krzykiem na ustach. Usiadła i nieprzytomnym wzrokiem powiodła po ciemnym pokoju. Staroświeckie łóżko z baldachimem zatrzeszczało lekko gdy wstała, żeby napić się wody Z rogu sypialni spoglądała na nią rzeźba Tutanchamona. Młodziutki faraon patrzył na nią w mroku nocy przenikliwym wzrokiem, jakby chciał ją przestrzec przed klątwą. Na sąsiedniej ścianie, jak w całym ogromnym zamczysku Highclere, stały liczne egipskie figurki. Ania poczuła się dziwnie, jakby ktoś jeszcze był obecny w jej pokoju. Próbowała się uspokoić, ale okropny sen, który nawiedzał ją od chwili przyjazdu do tego domu, wciąż napawał ją lękiem. Postanowiła pójść do Bartka. Jego sypialnia znajdowała się na końcu długiego korytarza. Ania narzuciła szlafrok, wsunęła bose stopy w białe puszyste kapcie w kształcie króliczków i pomaszerowała ciemnym korytarzem do pokoju brata.

Tutanchamon

został królem Egiptu w wieku około dziewięciu lat. Władzę sprawował przypuszczalnie w latach 1333-1323 p.n.e. Zmarł przedwcześnie, być może na skutek infekcji po źle leczonym złamaniu nogi. Był synem Echnatona, faraona XVIII dynastii, który dokonał przewrotu religijnego w Egipcie, zrzucając z piedestału wiele egipskich bóstw i ustanawiając wiarę w jednego boga Atona. Tutanchamon przywrócił dawny porządek i kult boga Amona. Przeniósł stolicę z Achetaton, którą wybudował jego ojciec, do Memfis.

Po śmierci został pochowany w Dolinie Królów w Tebach Zachodnich, w słynnym grobowcu KV62. 4 listopada 1922 roku angielski archeolog Howard Carter i lord George Carnarvon odkryli pełen skarbów grobowiec Tutanchamona.

Jedyny grobowiec faraona zachowany w całości i nie splądrowany.

Zamek lady Ginevry Carnarvon za dnia wydawał się cudowny i niesamowicie ciekawy. Ale w nocy Ania miała wrażenie, że wszystkie cenne pamiątki przywiezione przez słynnego przodka lady ożywały i niosły ze sobą jakąś utajoną, starożytną przestrogę. Dziewczynka wiedziała, że legendy o egipskiej klątwie to wierutne bzdury, ale nic nie mogła poradzić na to, że nocą wyobraźnia zaczynała płatać jej figle. Lady już kilka razy zapraszała Anię i Bartka do swojego zamku, lecz dopiero tym razem udało się ten wyjazd doprowadzić do skutku. Rodzeństwo nie posiadało się z radości, że spędzi kilkanaście dni w rezydencji samego lorda Carnarvona. Lady Ginevrę młodzi Ostrowscy poznali przy okazji przygód w Egipcie i od tamtej pory bardzo się ze starszą panią zaprzyjaźnili. Najwspanialsze było jednakże to, że w pokojach na przeciwko spali również Mary Jane, Jim i Martin Gardnerowie.

Gdy Ania weszła do sypialni Bartka, drzwi głośno zaskrzypiały, lecz jej brat nadal smacznie spał.

– Bartek, Bartek…

Ania delikatnie potrząsała go za ramię.

– Co? – mruknął, nie otwierając oczu.

– Boję się…

– Znowu? – wymamrotał brat. – Mówiłem ci, że tu nie ma żadnych strachów.

Bartek ułożył wygodnie głowę na poduszce i ponownie zasnął.

– Ale ciągle mam ten koszmar! – Ania nadal tarmosiła go za rękaw piżamy.

Bartek wreszcie otworzył oczy. Ziewnął, zapalił lampkę stojącą na nocnym stoliku i zerknął na zegarek.

– Jest środek nocy! – jęknął. – Jeśli się boisz, to możesz spać ze mną – wielkodusznie dodał po namyśle.

Ciekawostki ze świata

Lord George Carnarvon był bogatym brytyjskim kolekcjonerem egipskich antyków. Finansował wiele badań archeologicznych, między innymi wykopaliska w Dolinie Królów. Razem z Howardem Carterem poszukiwał grobowca Tutanchamona. Ich wysiłki zostały zwieńczone ogromnym sukcesem. Lecz kilka miesięcy później, lord Carnarvon niespodziewanie zmarł. Niektórzy uważali, że śmierć ta była wynikiem działania egipskiej klątwy i zemsty faraona, któremu zakłócono wieczny spokój. Dawna siedziba Carnarvonów, zamek Highclere, również skrywa wiele tajemnic i zagadek. Obecnie zamek znowu jest sławny, a to dzięki popularnemu serialowi Downtown Abbey, którego akcja dzieje się na terenie tej pięknej posiadłości.

– Naprawdę? – Ania tylko na to czekała. Wskoczyła na drugą połowę łóżka i umościła się wygodnie pod ciepłą kołdrą.

– Tylko się nie wierć! – przestrzegł Bartek. Obiecał rodzicom, że będzie się opiekował młodszą siostrą. Jednak Ania, od przyjazdu tutaj, wciąż nie dawała mu się wyspać i zaczynało go to irytować.

Westchnął głęboko, po czym ułożył się na boku i po chwili zaczął powtórnie zasypiać. Lecz tym razem jego sen zakłócił wibrujący dźwięk komórki. Wyświetlacz rozbłysnął światełkiem i telefon zaczął tańczyć po powierzchni nocnego stolika, kręcąc się jak bąk.

– Ktoś dzwoni! – Ania potrząsnęła brata za ramię.

– Słyszę – jęknął niezadowolony.

Telefon brzęczał jeszcze kilka sekund. Kto mógł dzwonić o tej porze? Rodzice nigdy tego nie robili. A może jednak coś się stało? Byli przecież w dalekich Chinach, gdzieś w rejonie Kotliny Syczuańskiej. Bartek poderwał się, chwycił komórkę i sprawdził numer. Był mu zupełnie nieznany Więc to chyba nie rodzice.

Kotlina Syczuańska

położona w środkowym biegu rzeki Jangcy, w prowincji Syczuan.

– Pewnie pomyłka – uznał.

– Odbierz! – Ania nalegała.

Bartek przyłożył telefon do ucha.

– Słucham?

W aparacie rozległy się suche trzaski, a w dali usłyszał jakby zbliżające się groźne okrzyki.

– Ratunku!

Spomiędzy nich przedarł się do słuchawki czyjś przerażony, znękany głos.

Bartek zamrugał oczami.

– Panna Ofelia? – zapytał.

Wydawało mu się, że to właśnie jej głos usłyszał. Ania usiadła obok brata i przystawiła ucho do jego telefonu. Znów rozległy się tam krzyki, jakby nawoływania, a potem zduszony głos szepnął do aparatu:

– Pomóżcie mi! Jestem w pułapce. Wezwijcie wujka Ryszarda i…

Głos zawisł w próżni. Było za to słychać czyjeś kroki, jakby panna Ofelia chowała się w jakimś miejscu, a tuż obok przechodził jej prześladowca.

– Panno Ofelio! – Bartek szepnął. – Jest tam pani jeszcze? Gdzie pani jest?

– W Peru… Odkryłam coś… – i jak na złość nastąpiły zakłócenia – …ego… – głos panny Łyczko przebijał się jak z zaświatów. – Manuskrypt… ana… Przepowiednia Synów Słońca… pułkownik miał rację… Akakor.! Aaaa! – rozległ się nagle przerażony krzyk panny Ofelii.

Po nim nastąpiły wrzaski, wystrzały z karabinów i niemiłosierny jazgot. Bartek z Anią słyszeli jęki panny Ofelii i jej płacz. Potem ktoś jakby rozdeptał buciorem jej telefon i wszystko ucichło.

Ta cisza była jeszcze bardziej przerażająca.

– Panno Ofelio! Panno Ofelio! – Bartek potrząsnął telefonem, jakby to mogło pomóc w odzyskaniu połączenia.

– Co się stało? Gdzie ona jest? – Ania zaciskała dłonie w piąstki. Słyszała z tej rozmowy jedynie piąte przez dziesiąte, ale te krzyki nie pozostawiały złudzeń. Wydarzyło się coś złego.

Bartek zdezorientowany patrzył to na siostrę, to na telefon. Jego umysł pracował na najwyższych obrotach.

– Panna Ofelia potrzebuje naszej pomocy! – wyszeptał straszną prawdę, która dopiero teraz w pełni do niego dotarła.

ROZDZIAŁ II
Narada w środku nocy

– Co robimy? – Ania ściskała róg poduszki. – Musimy zawiadomić rodziców!

– Pannie Ofelii trzeba pomóc natychmiast, a rodzice są za daleko – przypomniał siostrze Bartek. – Pomyśl, są w dość odludnym miejscu. Zanim zorganizują podróż, panna Ofelia zginie!

Ania skinieniem głowy przyznała bratu rację. Mama i tata razem z panią Melindą i sir Edmundem Gardnerami wyjechali na badania archeologiczne do odległej prowincji w samym sercu Chin. Cieszyli się ogromnie na tę możliwość, ale Chiny nie były miejscem, gdzie mogli swobodnie podróżować. Z jakichś względów archeolodzy mieli tam przydzieloną eskortę, która wciąż im towarzyszyła i nie wolno im było przemieszczać się bez pozwolenia komunistycznych władz chińskich.

– Jeśli teraz poproszą o natychmiastową podróż do Ameryki Południowej, urzędnikom od razu wyda się to podejrzane i rodzice również mogą mieć kłopoty – Bartek głośno rozważał wszystkie za i przeciw. – Musimy porozmawiać z lady Ginevrą! – Postanowił niezwłocznie obudzić panią Carnarvon. Miał nadzieję, że wybaczy im pobudkę w środku nocy Telefon panny Ofelii był naprawdę rozpaczliwy i nie wróżył nic dobrego.

– Obudźmy też Mary Jane i chłopaków – Ania włożyła królicze kapcie. W długiej koszuli nocnej i narzuconym na ramiona szlafroku niczym zjawa sunęła do pokoju angielskiej przyjaciółki. Bartek poszedł obudzić bliźniaków. Chwilę później piątka przyjaciół spotkała się w pokoju Mary Jane, gdzie odbyli krótką naradę.

– Nie mamy wyjścia, musimy obudzić lady – postanowiła Mary Jane. To, co się wydarzyło, było tak niezwykłe, że nawet Gardnerowie czuli się wstrząśnięci. Panna Ofelia bardzo rzadko prosiła kogoś o pomoc. Musiało wydarzyć się zatem coś strasznego.

Nie zwlekając dłużej, dzieci wyruszyły długim korytarzem, a potem trzeszczącymi schodami na piętro, które zajmowała lady Ginevra. Zbliżały się właśnie do drzwi jej sypialni, gdy jak spod ziemi wyrósł przed nimi lokaj w staroświeckiej szlafmycy na głowie.

– Dokąd to? Czy to ładnie tak szwendać się po nocy? – spytał srogim głosem.

Ania chwilami zastanawiała się, czy James przypadkiem nie jest duchem. Zawsze pojawiał się w najmniej spodziewanym momencie, przyprawiając wszystkich o szybsze bicie serca.

– Musimy porozmawiać z lady – rzekł Bartek poważnym tonem.

– Od rozmów jest dzień! Noc jest od spania! – odparł na to niewzruszonym głosem lokaj.

– Pan nie rozumie, wydarzyło się coś złego! Musimy z nią porozmawiać natychmiast – Jim spróbował wedrzeć się do sypialni.

– Jamesie, co się dzieje? – Z pokoju dobiegł zaniepokojony głos Ginevry Carnarvon.

Lokaj nie zdążył nic odpowiedzieć, ponieważ dzieci naparły na niego i szturmem zdobyły drzwi. Wdarły się do sypialni i stanęły przy samym łóżku starszej pani. Totmesik, perski kot leżący w pościeli obok lady, popatrzył na nich zdziwiony.

– Cóż to się stało, że tak gromadnie mnie odwiedzacie i to w środku nocy? – Lady Ginevra zamrugała powiekami. – Chyba nie boicie się klątwy Tutanchamona?

– Ach, to nie o klątwę chodzi – Mary Jane zaczęła pośpiesznie wyjaśniać.

– Panna Ofelia ma kłopoty! – wykrzyknęła Ania, przerywając przyjaciółce.

– Jest w Peru i właśnie do nas zadzwoniła, mówiła coś o jakiejś przepowiedni, a potem ktoś ją złapał i chyba rozgniótł jej telefon. Błagała o pomoc – Bartek tłumaczył nieco chaotycznie.

– Powoli, powoli – lady próbowała nadążyć.

Bartek jeszcze raz, lecz znacznie składniej, opowiedział jej, co się przed paroma minutami wydarzyło. Lady Ginevra umościła się wygodnie na poduszkach i słuchała uważnie, głaskając jednocześnie ukochanego Totmesika.

– Ona musi być w wielkim niebezpieczeństwie – zakończył Bartek, zagryzając nerwowo wargę.

– Panna Ofelia jeszcze nigdy nie prosiła nas o pomoc – dodała Ania dla podkreślenia wagi sytuacji.

Mary Jane pokiwała głową.

– Zwykle to ona nam ratowała skórę – dorzuciła.

– Co zatem radzicie? – Lady popatrzyła z uwagą na dzieci.

– Wezwiemy wujka Ryszarda, tak jak prosiła – mówił Bartek. – Ale my możemy wyruszyć znacznie szybciej niż wujek i nasi rodzice z Chin.

Mary Jane kiwała energicznie głową na znak, że popiera Bartka.

– Chcecie jechać do Peru? – lady Ginevra spytała z niedowierzaniem.

– Właśnie tak. A pani nam w tym pomoże! – Bartek wykrzyknął z nadzieją.

– Mam wam pozwolić polecieć tam? – Lady przesuwała wzrok po twarzach dzieci, aby znaleźć na nich ślad żartów. One najwidoczniej jednak mówiły zupełnie poważnie.

– Poradzimy sobie! – zapewnił Jim.

– Jak to, poradzicie sobie? – Ginevra Carnarvon zamrugała powiekami. – Wykluczone, nie możecie tam lecieć same! Poza tym, Peru to duży kraj, jak chcecie znaleźć w nim pannę Ofelię? Przecież nawet nie wiecie, gdzie dokładnie zaginęła.

– Przeprowadzimy śledztwo, odnajdziemy ją! – Ania zapewniała ze łzami w oczach.

Na słowo „śledztwo” Mary Jane aż podskoczyła.

– Już wiem, kto może nam pomóc!

– Kto taki? – spytała lady Ginevra.

– Nasz przyjaciel, pan Gordon Archer! – wykrzyknęła uszczęśliwiona.

– Gordon Archer? – powtórzyła zdumiona lady Ginevra. Był to najsłynniejszy detektyw w Wielkiej Brytanii i oczywiście jego nazwisko nie było jej obce.

– Myślisz, że będzie chciał nam pomóc? – Bartek obawiał się, że tej miary człowiek nie zechce zawracać sobie głowy ich sprawą. Na dodatek w odległej części świata. – Przecież on nie lubi opuszczać Londynu – przypomniał.

– Ma kilka dziwactw – roześmiała się Mary Jane – ale jeśli on nam nie pomoże, to już nikt! Zadzwońmy do niego! – Chwyciła słuchawkę telefonu stojącego na rzeźbionej toaletce lady Ginevry.

Mary Jane zmarszczyła w namyśle nos, a gdy sobie przypomniała numer, zadzwoniła do detektywa.

Ania tymczasem pobiegła po Kronikę Archeo, którą na szczęście zabrała ze sobą. Postanowiła wykonać w niej krótką notatkę. Usiadła w fotelu i naprędce skreśliła kilka zdań. Pisanie przynosiło jej ulgę i pozwalało zebrać rozbiegane myśli.

Z Kronik Archeo

Stała się niesłychana rzecz. Nasze doskonałe wakacje w zamku lady Ginevry Carnarvon przerwał właśnie telefon, w samym środku nocy. To panna Ofelia rozpaczliwie prosiła nas o pomoc. Jest gdzieś w Peru. Coś się tam wydarzyło. Coś bardzo złego. Panna Ofelia nigdy nie płacze, a w słuchawce wyraźnie było słychać jej szloch. Musimy zorganizować wyprawę ratunkową i to sami, ponieważ nasi rodzice i państwo Gardnerowie są w tej chwili w Chinach. Zanim wrócą, może być za późno. Dlatego będziemy musieli wyruszyć bez nich. Poprosimy o pomoc wujka Ryszarda, tak jak radziła panna Ofelia. Ale on jest teraz w Polsce. Została więc tylko jedna osoba, która będzie nam mogła pomóc niezwłocznie. Nasz stary znajomy, detektyw Gordon Archer.

Tylko czy zechce opuścić Londyn?

Ania

ROZDZIAŁ III
Na kłopoty Gordon Archer

Znamienity londyński detektyw, Gordon Archer, przeraźliwie głośno zachrapał przez sen, aż zadrżały ściany jego domu przy ulicy Baker Street 122. Natarczywy dźwięk dzwonka telefonu brutalnie wdarł się w jego piękny sen. Odbierał właśnie odznaczanie od królowej Elżbiety i już, już przypinała mu je ona do pięknej wstęgi, gdy ręce Jej Wysokości zaczęły się oddalać i wyciągać jakby były z gumy.

– Och, nieee! – Archer próbował pochwycić te ręce. Ciągnął za dłonie królowej, aż jej ramiona stały się długie i cienkie jak makaronowe spaghetti. – Mój medaaal… – detektyw zawodził, aż wreszcie, nadal czując rozpacz w sercu, zlany potem, obudził się.

Dryń, dryń, dryń…!

Telefon wciąż uparcie terkotał.

– Watsonie, mógłbyś chociaż raz na coś się przydać! – Detektyw pociągnął nosem żałośnie. – Odbierz i powiedz, że mnie nie ma! – zażądał i z powrotem opadł na poduszki, nakrywając się kołdrą po czubek uszu.

Kwiatek geranium, nazywany przed Gordona Archera Watsonem, chował swoje listki w mroku pokoju. Nie miał najmniejszego zamiaru być służącym detektywa. Jak przystało na roślinę doniczkową, chciał po prostu sobie rosnąć i popijać wodę z podstawki doniczki. Detektyw najwyraźniej w końcu to zrozumiał, dlatego po chwili zwlókł się z łóżka.

Podszedł do telefonu i odebrał. W słuchawce usłyszał rozgorączkowany dziewczęcy głos:

– Panie Archer? To pan? Halo?

– Tak, to ja – potwierdził z godnością detektyw. – Ale to chyba nie jest zbyt stosowna pora na rozmowę – rzekł z naciskiem. Był przekonany, że jakiś niegrzeczny dzieciak robi sobie kawały.

– Panie Archer, to ja, Mary Jane! – głosik pośpiesznie wyjaśnił, obawiając się, że detektyw odłoży przedwcześnie słuchawkę.

– Mary Jane Gardner? – Archer przypomniał sobie. Przed oczami stanęła mu cała wyprawa do Japonii i przygody z nią związane. Jeśli to naprawdę dzwoniła córka sir Edmunda Gardnera, to mogło oznaczać tylko jedno: KŁOPOTY.

– Drogie dziecko, dlaczego dzwonisz o tej porze? Coś się stało? – zagadnął drżącym głosem.

– Panie Archer, mamy poważny problem! W Peru zaginęła panna Ofelia…

Detektyw słuchając uważnie tego, co mówiła Mary Jane, robił coraz to inne miny do drogiego Watsona, informując go na migi, że to bardzo poważna sprawa. Mary Jane opowiedziała o dramatycznym telefonie panny Łyczko i o tym, że potrzebna jest niezwłocznie pomoc detektywa.

– Jesteśmy u lady Ginevry Carnarvon w zamku Highclere – mówiła prędko Mary Jane. – Czy może pan do nas przyjechać?

– Teraz? O tej godzinie? – Archer wybałuszył oczy. – Nie wiem, co lady na to powie…

– Panie Archer – detektyw usłyszał nagle w słuchawce głos samej Ginevry Carnarvon. – Osobiście pana proszę o przybycie. To sprawa życia lub śmierci!

– Tak jest! – Detektyw ukłonił się przed telefonem.

Nie znał lady osobiście, ale przecież nosiła nazwisko Carnarvon. Gordon Archer również nie miał powodów, żeby wstydzić się swojego nazwiska, cieszył się przecież niezwykłym uznaniem w oczach Brytyjczyków i nie było jeszcze sprawy, której by nie rozwiązał. Jednak odkrycie grobowca Tutanchamona i nieprzebrane skarby w jego grobowcu stawały mu przed oczami, ilekroć słyszał nazwisko, które nosiła lady.

– Postaram się być najszybciej jak to tylko możliwe – obiecał. – Biedna panna Ofelia! – szepnął współczującym tonem, odkładając słuchawkę. Pamiętał przecież tę uroczą blondynkę. Jak to mogło się stać, że znalazła się w Peru? I że ją porwano? Czy była tam po prostu na wycieczce?

Gordon Archer, zaintrygowany sprawą, poszedł do łazienki, by wziąć prysznic, a potem starannie się ubrał. Podlał geranium i usiadł na chwilę przy biurku, żeby wypić gorące kakao. Sprawa była niecierpiąca zwłoki, ale kakao to rzecz święta. Nie mógł przecież wyruszyć w drogę o pustym żołądku.

– Watsonie, ty sobie śpisz, a ja czuję, że właśnie nadciągają dla nas kłopoty – rzekł z wyrzutem do roślinki, zazdroszcząc jej stalowych nerwów.

Geranium ani drgnęło.

Detektyw włożył do wewnętrznej kieszeni tweedowej marynarki notesik i długopis. Na wszelki wypadek odszukał też mapę Peru. Tak przygotowany wyszedł na paluszkach, żeby nie budzić drogiego Watsona, a potem wsiadł do samochodu swojego ponurego taksówkarza, Jaspera Grave’a, którego uprzednio wezwał. Niemal w milczeniu, jeśli nie liczyć głośnego pochrapywania Gordona Archera, tuż przed świtem dojechali do uroczego miasteczka Newbury, w hrabstwie Berkshire, gdzie znajdował się zamek lady Ginevry Carnarvon. Lokaj James otworzył drzwi.

– Lady czeka w bibliotece, tędy – poprowadził szacownego gościa schodami na piętro oświetlone elektrycznymi kandelabrami. Już z daleka Archer usłyszał głosy dzieci. Żywo o czymś dyskutowały, a lady raz po raz wtrącała jakąś uwagę.

Lokaj zaanonsował detektywa i Gordon Archer wszedł do biblioteki.

– Jest pan wreszcie! – Mary Jane z radością powitała detektywa.

ROZDZIAŁ IV
Decyzja zapadła

– Musi pan lecieć z nami do Peru! – Jim przyskoczył do Gordona Archera, gdy ten tylko przekroczył próg biblioteki.

– Ja? Do Peru? – detektyw złapał się za swój wydatny brzuszek opięty ulubioną marynarką w drobną, zieloną krateczkę. Jakieś okropne przeczucie skręciło mu żołądek.

– Tylko pan może nam pomóc! – Mary Jane błagalnie złożyła przed nim ręce.

– Zaginęła panna Łyczko, już pan o tym wie – włączył się do rozmowy Bartek i pokrótce zdał relację z ostatnich wydarzeń. Podkreślił to, co najbardziej wszystkich niepokoiło – w słuchawce wyraźnie słyszał, że ktoś napadł na pannę Ofelię.

Brwi detektywa unosiły się coraz wyżej i wyżej w zdumieniu. Choć Mary Jane wspomniała mu o tych wydarzeniach wcześniej, relacja Bartka wywarła na nim ogromne wrażenie.

– Dzieci, pozwólcie panu Gordonowi spocząć – lady Ginevra wskazała mu fotel i poprosiła lokaja o herbatę dla wszystkich.

Detektyw rozsiadł się wygodnie i spojrzał na Totmesika, który łypał na niego podejrzliwym okiem.

– Zacznijmy od początku. – Archer wyciągnął notesik i długopis. – Co panna Ofelia robi w Peru?

Młodzi Gardnerowie popatrzyli na Ostrowskich. Tylko oni mogli coś na ten temat wiedzieć. Lecz Ania bezradnie rozłożyła ręce:

– Nawet nie wiedzieliśmy, że tam pojechała!

– To pewnie jedna z tych jej sekretnych podróży – dodała Mary Jane. Obie z Anią znalazły przecież kiedyś jej notatnik i wiedziały już, że panna Łyczko odbywa podróże do Ameryki Południowej, nikomu o tym nie mówiąc.

– Sądzę, że ona nadal szuka tam swojego ojca – wtrącił Bartek. – Wiemy tylko tyle, że dawno temu zaginął. Był podróżnikiem. Podobno ruszył śladem pułkownika Fawcetta, był nim zafascynowany.

– Fawcett? Czy to ten, który szukał El Dorado? – zainteresowała się Ginevra Carnarvon.

– Ten sam – skinął Bartek.

Gordon Archer zamyślił się.

– Czy to możliwe, żeby panna Ofelia szukała tam El Dorado? – spytał.

– Raczej nie – Bartek odparł, przeciągając niepewnie ostatnie słowo. – Jeśli już, to szukała tam ojca. Musiała przypadkiem komuś się narazić. Może jakiejś mafii narkotykowej ukrywającej się w dżungli?

Na dźwięk słowa mafia, Archer wzdrygnął się mimowolnie. Nie lubił takich spraw. On wolał normalne, kryminalne dochodzenia, gdzie trzeba było wykazać się logiką i geniuszem, a nie bieganiem z bronią za bandą uzbrojonych po zęby mafiosów. Od tego były zupełnie inne służby. Miał serdecznie dość mafii, a szczególnie japońskich jakuzów.

– Słuchajcie, może jednak panna Ofelia szuka tam skarbu? – Martin uznał, że to nawet całkiem prawdopodobne.

– Sama? Chyba raczej nie – Bartek odparł, ale po chwili zaczął się nad czymś zastanawiać. – Zdążyła powiedzieć coś o Przepowiedni Synów Słońca, nie bardzo wiem, o co mogło jej chodzić, i o Akakorze.

– Ona szuka Złotego Miasta! – Jim stuknął ołówkiem w blat stolika. – I musi być blisko, skoro ją złapali.

– Musimy dowiedzieć się czegoś o tej przepowiedni, a wtedy stanie się jasne, gdzie powinniśmy jej szukać. Może ona mówiła szyfrem? – zasugerowała Mary Jane.

– Co nie zmienia faktu, że jak najszybciej powinniśmy polecieć do Peru – rzekł z naciskiem Bartek. – Poleci pan z nami? – skierował błagalne spojrzenie na Gordona Archera.

Detektyw sapnął. Poruszył się niepewnie w fotelu i zrobił szybką kalkulację zysków i strat. Gdyby rozwiązał tę sprawę i odnalazł pannę Ofelię żywą, jego sława znowu rozlałaby się po całym świecie. Ale jak znieść trudy tej podróży? Czekała go na pewno mordęga w górzystej dżungli. I opieka nad tymi dzieciakami. Może jednak przybędzie ich wujek i Archer będzie mógł spokojnie prowadzić śledztwo, nie opuszczając hotelu…

Tak, to byłoby najlepsze rozwiązanie.

– Czy wasz wujek Ryszard przyjedzie do Peru? – zwrócił się do Bartka z wielką nadzieją w głosie.

– Tak, zaraz do niego zadzwonimy!

Na pewno zrobi wszystko, żeby odnaleźć pannę Ofelię.

– W takim razie, zgoda! – Detektyw obwieścił swoją decyzję, aczkolwiek nie przyznał się do wszystkich swoich lęków i obaw.

– Hurra! – wrzasnęły chóralnie dzieci, aż zatrzęsły się mury zamku.

Lady Ginevra uśmiechnęła się. Wezwała Jamesa i poleciła:

– Przygotuj, proszę, nasze walizki, i transporter Totmesika też! – Przytuliła kocura. – Jedziemy do Peru! – powiadomiła kota z filuternym uśmiechem na ustach.

– Pani też jedzie? – dzieci spojrzały zdumione na starszą panią.

– Za nic nie przepuściłabym takiej okazji. Trzeba pomóc tej biednej pannie Łyczko, ktoś musi się także zająć wami, gdy wasz wujek będzie jej szukał, a detektyw prowadził śledztwo – lady Ginevra powiedziała wspaniałomyślnie. Nie dodała, że ogromnie kusiło ją również El Dorado. Chciała być świadkiem jego odnalezienia, gdyby przypadkiem zostało… odnalezione.