1 Lena

– Królowa cię wzywa. – Moja asystentka, Dominika, wsunęła głowę przez szklane drzwi biura. Była ostrzyżoną na krótko brunetką, w nosie miała okrągły kolczyk. Odwróciłam twarz od ściany, zamykając pokrywę srebrnego laptopa. Wzięłam ze sobą swój ulubiony planer w biało-czarne szlaczki. Założyłam zamszowe szpilki, które trzymałam pod biurkiem i poprawiłam skórzany blezer.

W dobrym nastroju, stawiając nogę przed nogą, mijałam biurka na ołpenspejsie, by dotrzeć do gabinetu Izy. Nie mogłam się pozbyć wrażenia, że wszyscy się na mnie gapią.

Kurtuazyjnie zapukałam w matowe szkło na końcu sali.

– Wejść.

– Wracać do pracy! –      Zerknęłam przez ramię, sprawiając, że wszyscy zaprzestali szeptów i skupili wzrok na swoich monitorach. Nacisnęłam klamkę i wślizgnęłam się do biura szefowej.

Iza była dojrzałą kobietą z rudymi włosami. Pół roku temu awansowała mnie na stanowisko dyrektora kreatywnego i przyznała najfajniejsze biuro na całym piętrze.

– Wzywałaś mnie.

Byłam gotowa przyjąć entuzjastyczne gratulacje. Przedwczoraj w nocy dopięłam wysokobudżetową kampanię prezerwatyw. A dzisiaj rano załatwiłam z siecią kin pierwsze próbki materiałów reklamowych na Dzień Dziecka.

– Musimy porozmawiać. – Iza zdjęła okulary. Przetarła zmęczoną twarz.

Uśmiechnęłam się w odpowiedzi i usiadłam na zamszowym pikowanym fotelu.

– Co się dzieje? – zapytała, patrząc mi w oczy. – Jesteś przemęczona?

– Nie. – Wzruszyłam ramionami. Wypiłam dwie kawy i energetyka, więc miałam siłę, żeby pchnąć projekty dalej.

Izabela pokręciła głową z niedowierzaniem.

– Musisz popracować nad podejściem do współpracowników – oznajmiła, a w jej tonie zabrzmiała niebezpieczna nuta. Aha. Już miałyśmy taką rozmowę, po tym jak wylałam jednego z grafików. Koleś pomylił czerwony z koralowym, do druku poszły złe pliki, więc nie miałam dla niego litości.

– Przecież się poprawiłam – powiedziałam defensywnie. Od dwóch tygodni nikogo nie zwolniłam.

– Lena, Lena... – Iza pokręciła głową. – A co się wydarzyło wczoraj?

– Wczoraj? – zapytałam, nie tracąc ani na chwilę profesjonalnej miny.

– Tak, wczoraj. – Przytaknęła szefowa z matczyną troską. Odchyliłam się na oparcie i założyłam nogę na nogę.

– Dzień jak co dzień, rano miałam spotkanie z klientem, potem pomagałam działowi kreatywnemu w budowaniu makiety.

Iza klepała chwilę w klawiaturę komputera, a potem znowu na mnie spojrzała.

– Pomagałaś działowi kreatywnemu? – Uniosła brwi z zainteresowaniem. – W budowaniu makiety?

– Właśnie to powiedziałam. – Kiwnęłam głową.

Iza przerzuciła rudą kitę do tyłu, strzeliła kostkami i włączyła coś na laptopie. Potem go przesunęła tak, abym ja też widziała, co się dzieje na ekranie. Film przedstawiał monitoring z sali konferencyjnej numer pięć.

– Specjalnie poprosiłam dział IT o to nagranie – powiedziała, bawiąc się długopisem.

Na filmie było widać, jak wchodzę do sali, wszyscy milkną i stają na baczność wokół projektu. Młody stażysta, który zapewne wyciągnął najkrótszą zapałkę, produkował się na temat makiety. Ja z powierzchownym zainteresowaniem stanęłam u szczytu stołu, następnie zadałam parę pytań i zastanawiałam się w skupieniu. Potem wzięłam w ręce projekt i wrzuciłam do kosza.

Spojrzałam na Izę bez cienia skruchy.

– Był do dupy.

Iza przyjęła ten komentarz ze spokojem, po czym włączyła kolejny film. Nachylałam się nad ramieniem młodej dziewczyny i czytałam coś na komputerze, kilka sekund później zamknęłam pokrywę laptopa i wskazałam jej drzwi.

– Daria już tu nie pracuje – skwitowała z kwaśną miną Iza.

– Przecież jej nie zwolniłam – powiedziałam z oburzeniem.

Szefowa bez słowa przeciągnęła suwak postępu wstecz i włączyła dźwięk. Słychać było jak mówię: „Naucz się, czym różni się profesjonalny copywriting od wodolejstwa, a potem wróć”.

– Ten tekst się do niczego nie nadawał – usprawiedliwiałam się. – Powtórzenie goniło powtórzenie...

Iza wypuściła powietrze, mamrocząc coś o cierpliwości i włączyła kolejny materiał. Wkurzona machałam na nim rękami, wskazując na draft plakatu perfum i krzyczałam coś o liściach kapusty.

– Widziałaś, co oni tam wstawili? – zapytałam, modląc się o ciut zrozumienia z jej strony. Na filmie właśnie przykładałam jedną wersję plakatu do lewego ucha głównego kreatywnego i drugą do prawego. Mówiłam: „Powtarzaj za mną, z lewej liść z prawej liść, a w środku… głąb”. Facet, blady jak ściana, powtórzył po mnie obelgę. – „Miały być liście tropikalne!”.

Izabela zamknęła laptopa z westchnieniem.

– Jesteś dobra, to fakt. Masz wyniki, ale na Boga, Lena! W tym tygodniu dostałam już trzy wypowiedzenia, a mamy wtorek.

Na język cisnął mi się bezczelny komentarz, że powinna lepiej wybierać pracowników, ale się powstrzymałam. Zagryzłam zęby i policzyłam w głowie do trzech.

– Postaram się bardziej panować nad sobą i mieć do nich więcej cierpliwości – obiecałam, patrząc na złoty zegarek na przegubie. – Muszę lecieć.

Już wstawałam, ale zatrzymał mnie jej głos.

– Siadaj! – wrzasnęła.

Z rozszerzonymi z szoku oczami klapnęłam z powrotem na krzesło. Iza wycelowała we mnie palec z eleganckim czerwonym paznokciem.

– Mam tego dosyć.

Uznałam, że to zły pomysł, żeby pytać ją o markę i numer lakieru. Nie wiedziałam, co powiedzieć, więc tylko patrzyłam na nią, czekając, aż się wygada i mnie puści. Robota sama się nie zrobi.

– Niepokoją mnie twoje metody. Wysyłamy cię na urlop – obwieściła, piorunując mnie wzrokiem.

Miałam wrażenie, jakby wykrzyczała mi ostatnie słowo wprost do ucha, a ono rozeszło się echem po całym umyśle. Urlop, urlop, urlop...

– Daj spokój – powiedziałam po tym, jak w końcu się otrząsnęłam. – Naprawdę będę już uważać.

– Ja nie żartuję – syknęła, a jej zielone oczy zamigotały.

– Ale ja nie chcę na urlop. Nie lubię urlopu – jęknęłam i nachyliłam się na siedzeniu ku niej.

Byłam pracownikiem idealnym, w ogóle nie brałam wolnych dni, nie odbierałam nadgodzin. Pracowałam również w soboty i święta, choć tu tylko rano. Ta praca była dla mnie całym życiem.

– Otóż to – powiedziała szefowa. – Masz ponad sześćdziesiąt dni zaległego urlopu. Rozmawiałam z kadrami i musisz go wybrać do końca roku.

– To jeszcze mam trochę czasu... – Machnęłam ręką, licząc, że sprawa rozejdzie się po kościach.

– Masz też nieruszony urlop z tego roku – przypomniała Izabela, patrząc w papiery.

– Wykreśl mi go – wzruszyłam ramionami.

– To nie podlega dyskusji – oznajmiła stanowczo, wracając do komputera. – Od jutra cię tu nie widzę.

– Ale ja mam nieskończone projekty – zaprotestowałam.

– Nie oszukujmy się. Jest czerwiec, więc teraz będzie luźniej. Dominika przejmie twoje obowiązki.

Normalny człowiek pewnie by się cieszył z takiego obrotu spraw, ale nie ja. Wykorzystywałam wakacje, żeby przygotować się do następnego sezonu. Zawsze miałam opracowanych kilka koncepcji do wyciągnięcia z szuflady w czarnej godzinie. Izabela mogła próbować mnie odsunąć, ale ja nie zamierzałam się ugiąć.

– Jeśli dowiem się, że zabrałaś komputer służbowy, wlepię ci dyscyplinarkę – pogroziła.

Szlag! Przewróciłam oczami i fuknęłam z irytacją. Moja szefowa ścisnęła nasadę nosa, co było oznaką frustracji.

– Wykorzystaj ten czas, może pojedź do rodziców czy coś. Wyluzuj i odpocznij, OK? – powiedziała, siląc się na cierpliwość.

Najeżyłam się. Nie lubiłam rozmawiać o domu, Iza jako jedyna wiedziała, skąd pochodzę i to tylko dlatego, że miała wgląd w moje dokumenty.

– Jasne – mruknęłam z obrażoną miną i wstałam.

Szłam przez ołpenspejs do mojego biura, a głowy pracowników odwracały się za mną z kpiącymi uśmieszkami. Mogłam się założyć, że zaraz po moim wyjściu wyciągną szampana.