Korekta

Barbara Cywińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

©michaeljung/Shutterstock

© F8 studio/Shutterstock

Tytuł oryginału

Puddin’

Copyright © 2018 by Julie Murphy.

Published by arrangement with Folio Literary Management, LLC and GRAAL Ltd.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2019 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-7001-2

Warszawa 2019. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Dla Ashley. Nasza przyjaźń

to moja ulubiona komedia romantyczna.

1

Millie

Uwielbiam robić listy. Spisywać. (Oczywiście wyłącznie przeznaczonymi do tego celu żelowymi cienkopisami w określonych kolorach). A potem realizować kolejne punkty. I wykreślać. Nie ma nic bardziej satysfakcjonującego niż notes pełen drobiazgowo zrealizowanych list.

Dawno temu postanowiłam zrobić listę wszystkiego, na co mam wpływ. W efekcie sprowadzała się do jednego punktu: moje nastawienie. Prawdopodobnie dzięki temu zdołałam sobie wmówić, że wymaganie ode mnie pobudki o 4.45 to akt w pełni humanitarny. Żeby nie było: jestem rannym ptaszkiem, ale jednak 4.45 nie kwalifikuje się według mnie jako poranek. Mimo pozytywnego podejścia!

Wyłączam drzemkę w telefonie, gramolę się z łóżka i wkładam kosmaty różowy szlafrok z pełną zawijasów literką M wyhaftowaną na kołnierzu. Przeciągam się, ziewam ostatni raz, a potem zasiadam przy biurku i sięgam po notes w kwiecistej okładce. Złotymi literami jest na niej napisane: PLANUJ, a pod spodem, kursywą, MILLIE MICHALCHUK.

Mlaskam, żeby pozbyć się z ust smaku snu. Jestem zdeklarowaną zwolenniczką mycia zębów po wstaniu, ale parę dni temu Amanda przeczytała gdzieś w Internecie, że na blokadę pisarską najlepsze jest zapisywanie pierwszej rzeczy, jaka przychodzi do głowy po przebudzeniu, zanim mózg zacznie działać na trzeźwo. Trzymam więc w dłoni miętowy ołówek z napisem SZEFOWA i przyglądam się poskreślanym pierwszym zdaniom, które już zanotowałam w tym tygodniu.

Wierzę w moc pozytywnego myślenia.

Większość znanych mi ludzi nie wie, czego chce i myślę, że dlatego tkwią w miejscu. A ja? Wiem doskonale!

Słownik Webstera definiuje dziennikarstwo jako czynność lub pracę polegającą na zbieraniu, zapisywaniu i publikowaniu artykułów opartych na faktach w gazetach, magazynach, telewizji czy radiu. Według mnie dziennikarstwo to…

Przewracam kartkę i czekam. Wpatruję się w pustą stronę i mam nadzieję, że linie same zmienią się w słowa, ale nie, trwają w doskonałym bezruchu.

Jestem dobrą uczennicą. Może nie tak wybitną jak Malik albo Leslie Fischer, która już w pierwszej klasie podstawówki, po tym, jak wygrała konkurs literowania na poziomie klasy trzeciej, została mianowana uczennicą przemawiającą na ceremonii ukończenia liceum, ale wszystkie przedmioty zaliczam na poziomie zaawansowanym i idzie mi lepiej niż większości rówieśników. Pytania na egzaminach albo tematy esejów rzadko sprawiają mi problem. Tak samo testy z trygonometrii. Ale ten tekst okazał się wyzwaniem. Kiedy próbuję pisać, czuję się jak chodząca porażka, a nie szefowa.

Po dziesięciu minutach nie mogę się pochwalić niczym oprócz kilku zamazanych słów oraz rysunku dwóch ludków z kresek, które są na randce i może, ale tylko może, przedstawiają mnie i pewnego wyjątkowego Kogoś. Poddaję się i chowam notes do szuflady.

Jutro. Jutro nadejdzie dzień, w którym znajdę właściwe słowa. Otwieram laptopa i przeglądam zbiór filmów, aż natrafiam na Kiedy Harry poznał Sally. To jeden z naszych hitów z mamą. Możemy szastać cytatami obudzone w środku nocy, chociaż mama nadal przewija scenę orgazmu (oglądamy na kasecie VHS, którą nagrała sto lat temu). Nie wie jeszcze, że pełną wersję oglądam w Internecie.

Nad komputerem wisi haft krzyżykowy, który skopiowałam z Pinteresta. Skomplikowany kwiatowy wzór oplata się wokół słów: TWÓJ DZIEŃ TRWA RÓWNIE DŁUGO CO DZIEŃ BEYONCÉ. (Zrobiłam taki sam dla Willowdean, tylko że zamiast Beyoncé wstawiłam „Dolly Parton”. Moim skromnym zdaniem obydwie są boginiami).

Poza tym mam tu kawałek drewna z decoupage’em i cytatem: MOJA PRZYSZŁOŚĆ JEST TAK JASNA, ŻE AŻ RAZI – OPRAH WINFREY. Wyżej wisi drugi haft z napisem: ŻYCIE JEST ZBYT SKOMPLIKOWANE, ŻEBY MIEĆ BAŁAGAN – MARTHA STEWART. To tylko kilka z moich dzieł.

Miłością do inspirujących cytatów, haftu krzyżykowego i rękodzieła ogólnie zaraziła mnie mama. Nasz dom pełen jest poduszek z wyhaftowanymi cytatami oraz akwarelek z wersetami z Biblii, które są tak udane, że mogliby je sprzedawać w Księdze, miejscowej księgarni chrześcijańskiej.

Jesteśmy z mamą jak dwa ptaszki, które wiecznie coś znoszą do gniazdka. Urządzanie nigdy nie dobiega końca, ale z każdym drobiazgiem czujemy się coraz bardziej u siebie. W każdym razie tak było do niedawna. Od kilku miesięcy moje marzenia i nadzieje zmierzają w przeciwnym kierunku niż plany mamy co do mnie. Zaczynam zmieniać wystrój mojego pokoju.

Hafty i decoupage na moich ścianach zastępują inspirujące cytaty dotyczące odchudzania, którymi otaczałam się przez osiem wcześniejszych lat, kiedy to całe wakacje spędzałam na Obozie Odchudzającym na Ranczu Stokrotka. Najbardziej lubiłam ten: NIE MASZ NIC DO STRACENIA. POZA WAGĄ.

Obóz odchudzający. Tak, jeździłam na takie. Ale to już przeszłość, bo w tym roku, pierwszy raz od dziewięciu lat, nie spotkam się tam z przyjaciółmi ani z panią Georgią. Udział oraz zdobycie tytułu wicemiss w Wyborach Miss Nastolatek Niebieskiego Łubinu zmieniły wszystko. Zrobiłam rzeczy, które wydawały mi się niemożliwe. Grałam na ukulele przed salą pełną ludzi i kroczyłam po scenie w pięknej sukni, nie mówiąc już o pokazie kostiumów kąpielowych! Poszłam nawet na tańce z chłopakiem. Wszystko to w ciele, które mam! Dlatego nie zniosę już kolejnego lata traconego na ważeniu się co rano, jedzeniu króliczej karmy i nadziei, że pierwszego dnia szkoły ktoś zauważy, że schudłam dwa i pół kilo.

Muszę to jeszcze wytłumaczyć mamie. Wtedy będę gotowa na podbój świata! Millicent Michalchuk, uwielbiana prezenterka wiadomości, pojawi się na twoim ekranie!

Żeby jednak zakwalifikować się na Warsztaty dla Dziennikarzy Telewizyjnych organizowane przez Uniwersytet Teksaski w Austin trzeba najpierw napisać ten zakichany esej o sobie.

Wiem, że nie wystarczą te jedne letnie zajęcia ani nawet całe studia. Potrzebne są staże i lata żmudnej pracy. Ale jestem gotowa, bo zamierzam być twarzą, którą ludzie co wieczór goszczą w swoich domach. Oraz głosem, któremu mogą zaufać. Który ich inspiruje. A może nawet zmienia świat. Może to głupie, oczekiwać czegoś takiego po prezenterce wiadomości, ale weźmy na przykład moich dziadków. Oni traktują lokalne wiadomości z tak religijną czcią jak… no właśnie, jak religię!

Kiedy mówią, co tam słyszeli, często mi się wydaje, że żyjemy w alternatywnych rzeczywistościach. Doszłam do wniosku, że czasem chodzi o coś więcej niż fakty. Ważne jest także to, jak się te fakty przedstawi. Na przykład, gdy zostały zalegalizowane małżeństwa homoseksualne, wszystkie moje programy informacyjne mówiły o tym jak o wielkim osiągnięciu. I słusznie! Ale potem poszłam do dziadków i w ich telewizorze mówili o tym tak, jakby na nasz kraj napadła obca cywilizacja.

Pewnie nie każdy tak ma, ale postrzeganie świata przez moich dziadków zależy od tego, kto czyta wiadomości. To prawdziwa odpowiedzialność i traktuję ją bardzo poważnie.

Tak, wiem. W wiadomościach nie ma grubych dziewczyn. Ale dotąd nie było ich też w Wyborach Miss Nastolatek Niebieskiego Łubinu. Wszystko się kiedyś zdarza po raz pierwszy, więc czemu nie ja miałabym zacząć?

Zdejmuję lokówki i wkładam czarne leginsy oraz miętową bluzę, którą przygotowałam sobie wieczorem. Powstała w ramach przemijającej już naszej z mamą tradycji: sobota – ręczna robota. Odkąd pracuję dla wujka Vernona, nie mam czasu. Na bluzie jest obrazek szczeniaczka z motylem na nosie, częściowo namalowany farbami do tkanin, a częściowo naprasowany. (Wygląda równie rozkosznie, jak brzmi).

Maluję usta różowym błyszczykiem i zamykam laptopa. Harry i Sally muszą zaczekać. Na koniec włączam ekspres do kawy, żeby rodzice mieli gotową, gdy wstaną, i jadę do pracy.

Jest 5.45 rano. Clover City dopiero zaczyna się budzić. Jedynym znakiem życia jest migoczące światło wylewające się z kawiarni Przerwa na Kawę i Pączki oraz kilkoro biegaczy, których widzę w okolicy parkingu przed Nokautem, siłownią bokserską wujka Vernona i cioci Ingi.

Tata próbował im sugerować, że to trochę dołująca nazwa, ale nie chcieli słuchać. Wujek Vernon i ciocia Inga poznali się na forum dla fanów Rocky’ego. Inga przyleciała z Rosji i mieszkała w Filadelfii. Pierwszy raz spotkali się na rozsławionych przez Rocky’ego schodach przed Philadelphia Museum of Art. (Wbrew protestom całej rodziny, w której nikt poza mną nie był sobie w stanie wyobrazić, że można się zakochać przez Internet).

Nigdy nie byłam w Filadelfii, ale Inga obiecała, że pojedziemy tam po zakończeniu roku. Na dziewczyński wyjazd. Mam tylko nadzieję, że w imię miłości nie będę się musiała wspinać po siedemdziesięciu dwóch schodkach.

Parkuję tuż przed wejściem. Inga zawsze dręczy Vernona, żeby nam po znajomości rezerwował miejsca z przodu, ale ja lubię myśleć, że to wyróżnienie dla mnie jako dla pracownika miesiąca. Nieważne, że jestem jedynym pracownikiem. Kurczę, pensja jest marna, muszę szukać jasnych stron, gdzie się da.

Mamy lokal w narożniku centrum handlowego, a nad oknami wisi neon z nazwą i rysunkiem rękawic bokserskich. Niżej widać cień po literach, które tworzyły kiedyś napis: KLUB ŻYCIA I FITNESSU.

Otwieram drzwi i pod sufitem słyszę pikanie. Rzucam się pędem do lady, żeby wyłączyć alarm.

Potem robię to, co zawsze po otwarciu: przeliczam kasę, temperuję ołówki, drukuję formularze dla nowych członków, sprawdzam, czy w szatniach są czyste ręczniki i papier toaletowy, a potem szybko przechodzę przez salę i rzucam okiem na sprzęty. Popycham gruszki i bawię się w uskakiwanie przed nimi. Potem balansuję na palcach i ostatnim dwom zadaję szybkie ciosy.

Dzwoneczek daje znać, że ktoś wszedł.

– Nieźle, Millie!

Zawstydzona zerkam przez ramię.

– Cześć, Vernon.

Wujek był chłopakiem, którego bali się wszyscy rodzice córek. Mięśniak z jasnymi loczkami. Ostatnimi czasy wygląda raczej na torturowanego brakiem snu świeżo upieczonego ojca niż na małomiasteczkowego łobuziaka. W rudawej brodzie pojawiło się kilka siwych kosmyków, a zmarszczki od uśmiechu są jakby głębsze. Jest jednak napakowany jak zawsze.

– Całkiem niezła postawa – chwali. – Nie chciałbym się z tobą spotkać w ciemnym zaułku.

Otrzepuję dłonie.

– Tak się tylko bawię – zapewniam i wracam do lady, z której biorę kluczyki. Boks to jeden z punktów na mojej długoterminowej liście marzeń, ale najpierw muszę się zakwalifikować na warsztaty dziennikarskie i pocałować chłopaka. (No co, Oprah zawsze mówi, że trzeba jasno formułować cele, a ona mnie nigdy nie zawiodła).

Wujek wzrusza ramionami. Ma zapuchnięte oczy i wczorajszą koszulkę, więc wnoszę, że całą noc siedział z bliźniakami. Na dodatek siłownia ostatnio leży i kwiczy. Aż do ubiegłego miesiąca była franszyzą Klubu Życia i Fitnessu, firmy, która na skalę krajową prowadziła wyspecjalizowane kluby sportowe (korty tenisowe i sale do crossfitu czy halowej piłki nożnej). To oznaczało dodatkowe środki na reklamę, sprzęt oraz sponsoring lokalnych drużyn.

Ale firma bez słowa ostrzeżenia ogłosiła w zeszłym miesiącu upadłość, więc wujek Vernon i ciocia Inga zostali sami, bez żadnej siatki bezpieczeństwa. Ponieważ poczynili pewne inwestycje, a na dodatek urodziły im się bliźniaki, powodzenie biznesu stało się ważniejsze niż dotąd. Kiedy ostatnio u nich byłam, wpadł mi w oko stosik wezwań do zapłaty rachunków za wodę i prąd. Jakoś nie mogę zapomnieć tego widoku. To miejsce jest ich ostatnią nadzieją, a ja nie zamierzam ich zawieść.

Wskazuję na ślady po wymiocinach na ramieniu Vernona.

– W biurze masz czyste koszulki.

Zerka na plamę.

– Nie mam. Ta była ostatnia. – Schyla się i wali głową w blat. – Już nigdy nic nie będzie czyste. Luka i Nikolai mieli wczoraj radioaktywną sraczkę. Możliwe, że będziemy musieli zburzyć dom. Nie ma nadziei. Akupolipsa zawładnęła umysłami.

Próbuję nie parsknąć śmiechem, ale uśmiechu nie mogę powstrzymać. Vernon jest jedyną osobą w mojej rodzinie, która przeklina i dzięki temu, że się z tym przede mną nie kryje, czuję się doroślejsza i jakby fajniejsza.

– Wczoraj uprałam twoje koszulki razem z ręcznikami.

Podnosi głowę, a ja korzystam z okazji, żeby go porządnie obwąchać. Toksyczne, miał rację.

– Może przy okazji pójdziesz pod prysznic? Pierwsi ćwiczący przyjdą najwcześniej za dwadzieścia minut.

Podnosi rękę i wącha się pod pachą.

– Może faktycznie dobrze by było nie odstraszyć potencjalnych nowych klientów.

Uśmiecham się zachęcająco.

– Właśnie! A teraz słuchaj: wiesz, gdzie są pakiety dla nowych członków, tak? I ruszamy z promocją Zielonych Witamin. Ulotki są na twoim biurku. Pamiętaj…

– …nie przyjmuj odmowy – kończy służbowe kredo Ingi. (A może jej życiowe kredo).

– Właśnie.

– Ostatnio Inga siecze budżet jak szalona. Mogłaby zostać gwiazdą w naszym autorskim horrorze. Albo zostać wrestlerką. Niepokonana Inga, Morderczyni Budżetów. – Szurając nogami, rusza w stronę pryszniców. Zwiesił ramiona. Postanawiam nie wspominać o niewiadomego pochodzenia brązowej plamie na plecach.

– Wrzuć tę koszulkę do kosza z brudnymi ręcznikami! – wołam tylko i wychodzę.

Wsiadam do minivana i zerkam na neon, w którym wypaliło się N. Muszę to dopisać do długiej listy koniecznych napraw.

Wyjeżdżam na ulicę i wciskam przycisk na kierownicy.

– Zadzwoń do Amandy! – krzyczę.

– Dzwonię do pandy – odpowiada głos robota.

– Nie! Zakończ połączenie. Nie dzwoń do pandy. Zadzwoń do Amandy.

– Szukam telefonu do Panda Express.

– Nie! – jęczę. Wyłączam radio i próbuję jeszcze raz, w ciszy: – Zadzwoń do Amandy.

Po dłuższej chwili milczenia robot odpowiada:

– Dzwonię do Amandy.

– Wreszcie – burczę.

Rozlega się kilka sygnałów i z głośników słyszę senny bulgot Amandy.

– Dzień dobry, moja piękna! – wołam. – Jesteś mądra. Jesteś utalentowana. Jesteś dobra.

– W porankach nie ma nic dobrego – protestuje, a jej głos dochodzi jakby zza stosu poduszek. – Ale przynajmniej z urodą trafiłaś. Bo nad mądrością, talentem i dobrem muszę jeszcze popracować.

– Wszystkie poranki są dobre – zapewniam. – To popołudnia wszystko psują. – Chichoczę bezwstydnie, ale milczenie Amandy uświadamia mi, że jej to chyba nie bawi. – Codzienne afirmacje. Czytałam o nich w zeszłym tygodniu. Mówi się na głos rzeczy, do których się dąży. Uznałam, że będzie łatwiej, jeśli będziemy się afirmować wzajemnie. Podkręcimy trochę atmosferę.

– Może być – przyznała. – Czyli mam ci powiedzieć coś dobrego i już?

– Poniekąd.

– Jesteś talerzem placków ziemniaczanych. Jesteś gofrem. Jesteś bułeczką cynamonową.

– Amanda! – Przewracam oczami. – To ma być na serio?

– A co? Jestem głodna i przecież nikt tego nie traktuje poważnie – mruczy do słuchawki. – Jedziesz już? – pyta, a potem nagle wrzeszczy: – Wyjdź stąd! Przepraszam. To mój brat.

– Czekaj przed domem. Muszę zdążyć na poranne ogłoszenia. – Potem się szeroko uśmiecham. – Bądź o dziesiątej, to może się gdzieś zatrzymamy na śniadanie.

– Już nie śpię! – wrzeszczy znowu. – Błagam cię, szybko – szepcze.

– Jesteś mi winna trzy afirmacje! – przypominam i dodaję gazu. Przyjaciółka w potrzebie potrzebuje przyjaciółki.

2

Callie

Siedzimy z Melissą w rozkroku naprzeciwko siebie. Stykamy się stopami. Trzymamy się za ręce i rozciągamy, przeciągając się raz w jedną, raz w drugą stronę. Melissa się pionizuje, a kucyk w kolorze ciemnego burgunda kołysze jej się na czubku głowy, gdy ciągnie mnie za sobą. Staram się nie oddychać, bo podłoga śmierdzi jak męskie gacie.

– W przyszłym tygodniu treningi mamy w sali prób orkiestry – informuję ją.

Podnosi wzrok.

– Jaja sobie robisz!

– Nie. Trener Spencer kombinuje, bo hala dla futbolistów jest jeszcze niegotowa, więc przerzucają wszystkich z miejsca na miejsce, żeby drużyna miała do dyspozycji salę gimnastyczną i ciężarki.

– Ale w sali prób nie ma miejsca! Co oni takiego zrobili, żeby zasłużyć na własną salę do treningów?! Poza tym to nawet nie jest sezon futbolowy!

Wzruszam ramionami.

– W Clover City zawsze jest sezon futbolowy.

Melissa zdmuchuje grzywkę z oczu.

– Jezu, chrzanić ich.

– Wreszcie się w czymś zgadzamy.

Ciągnie mnie do siebie tak mocno, że kładę się górną połową ciała na podłodze. Mięśnie bolą, ale milczę, bo ona świetnie wie, co robi. Sprawdza mnie, a ja nie zamierzam okazać słabości.

To nie tak, że jej nie lubię. Znamy się pół życia i chociaż żadna z nas nie jest mistrzynią w przyjaźni – zwłaszcza ja – zawsze dobrze nam szło odgrywanie przyjaciółek. Melissa nie zdaje sobie sprawy z jednego: żebym ja odniosła sukces, ona musi przegrać. W każdym razie jeśli chodzi o nasz zespół taneczny, Koniczynki z Clover City High School. Na razie jesteśmy przyjaciółko-wrogami, w pozytywnym znaczeniu. Ale w przyszłym roku tylko jedna z nas zostanie kapitanką zespołu.

Odwracam głowę i trwam z policzkiem nad podłogą. Tak, śmierdzi tu gaciami. Nad nami wiszą transparenty upamiętniające zwycięstwa w zawodach okręgowych, a kilka nawet z mistrzostw stanowych.

Największy to moje rodzinne dziedzictwo. Pierwsze miejsce na mistrzostwach kraju w 1992 roku zajęły Koniczynki! To nie tylko jedyny raz, kiedy nasza szkoła wygrała zawody krajowe w jakiejkolwiek dyscyplinie, ale także jedyny, kiedy Koniczynki zakwalifikowały się do zawodów tej rangi! A najbardziej niesamowite jest to, że kapitanką drużyny była wówczas moja mama. W tym samym roku wyszedł na jaw skandal w sędziowaniu na zawodach tanecznych we wszystkich stopniach, od okręgowych po krajowe. Wiele drużyn zostało zdyskwalifikowanych, ale nie szkodzi, bo widziałam nagrania. W 1992 roku Koniczynki naprawdę wymiatały!

Barany, nasza drużyna futbolowa, ma najgorsze wyniki w Teksasie, ale to oni dostają nowiutką, pachnącą i wypasioną salę treningową, podczas gdy Koniczynki, najbardziej utytułowana drużyna w szkole, będzie trenować w salce dla orkiestry! Jak to mawia moja mama, coś tu śmierdzi.

– Sam znowu się spóźnia – oznajmia Melissa, przekrzykując kakofonię damskich głosów.

– Chcesz po nią iść? – pytam.

Melissa przewraca oczami i kręci głową. Sam jest kapitanką naszej drużyny i kończy w tym roku szkołę. Melissa nie rozumie, że Sam się spóźnia specjalnie. Bo nas sprawdza. Melissa i ja jesteśmy jej zastępczyniami, asystentkami kapitanki, co oznacza, że znajdujemy się w drugiej kolejności do tronu, ale tylko jedna zostanie koronowana. A ja nie przegrywam.

Na razie musimy zgodnie współpracować jako zespół. W każdym razie do momentu, gdy Sam postanowi wyznaczyć następczynię.

Ale jesteśmy nie tylko konkurentkami. Miałyśmy też epizody prawdziwej wspólnoty. Na przykład kiedy w dziewiątej klasie rodzice Melissy się rozwodzili, przez trzy miesiące mieszkała u nas, bo w jej domu panowała masakryczna atmosfera. Albo kiedy pani Gutierrez, mama Melissy, zaczęła do mnie mówić po hiszpańsku, bo się dowiedziała, że jestem w połowie Meksykanką. Strasznie się wstydziłam, bo rozumiałam tylko kilka słów, a już na pewno nie czułam się dość pewnie, żeby rozmawiać. Melissa pochodzi z dużej, tradycyjnej meksykańskiej rodziny. Mieszkali tu, zanim Clover City uznawano w ogóle za część Teksasu. Melissa mogłaby mówić po hiszpańsku, czytać po angielsku i tańczyć układ Koniczynek, wszystko naraz, przysięgam. Ale kiedy zobaczyła, że robię się czerwona, włączyła się do rozmowy i zaczęła dyskretnie tłumaczyć, co mówi jej mama. I nigdy do tego nie wracała. Zachowywała się, jakby nic się nie stało.

Ciągnie mnie jeszcze mocniej.

– Po treningu idziemy do pani Driskil – przypominam. Potem wyrywam się i wstaję.

– Możemy iść. Ta kobieta i tak tylko ściemnia. Ma gdzieś, że jest naszą opiekunką. Interesuje ją tylko wycykanie stypendiów od rady okręgu.

– I dobrze. Byłoby gorzej, gdyby się naprawdę przejmowała – zauważam. – Pamiętasz, jak nagle się ocknęła, że nasz układ z myciem samochodu w bikini jest nieprzyzwoity i kazała nam zatańczyć w płaszczach przeciwdeszczowych?

Melissa wybucha śmiechem.

– Tak, to była masakra! Ale ty byłaś genialna, jak wycięłaś dziury na cyckach i tyłku. Nie wiedziała, co powiedzieć! – Śmieje się, a potem oskarżycielsko celuje we mnie palcem i zaczyna naśladować panią Driskil: – Widać twoje atuty, młoda damo!

Trącam ją biodrem.

– Przynajmniej było na co popatrzeć. Tytuł Najlepszego Tyłka trzy razy z rzędu, a w tym roku Najgorętszego Towaru. Nie zapominaj! – wyliczam.

Przewraca oczami.

– Tak, wiem. Nie pozwolisz nam zapomnieć. Wszystkie składamy pokłon tyłkowi Callie Reyes!

Uśmiecham się triumfalnie, a potem klaszczę, żeby uciszyć resztę dziewczyn.

– Uwaga! Zaczynajmy. Sam się trochę spóźni, więc nie będziemy tracić czasu. Melisso! – wołam. – Włącz muzykę.

Kręcę biodrami, żeby je rozluźnić.

– Przypominam, że zawody stanowe już za trzy tygodnie, a przed nami sporo pracy. Na regionalnych wymiotłyśmy, ale bądźmy realistkami, ta konkurencja nie była tak silna, jak będzie na stanowych. Przećwiczmy układ ze dwa, trzy razy, a potem powiem, co musimy dopracować.

Rozlega się muzyka. Idealny miks piosenek popowych, które wszyscy znają na pamięć, oraz dance’u, którego nikt nigdy nie słyszał. Sam ma dobry gust. Zaczyna się od Bad Girls M.I.A.

Zamykam oczy i prawie czuję na twarzy wiatr w San Francisco. Chociaż go nie znam, bo jedyną osobą z mojej rodziny, która wyjechała na zachód dalej niż do Nowego Meksyku, jest moja starsza siostra, Claudia. Jeszcze w liceum była w San Diego na konkursie dla śpiewaków operowych. Ale ponieważ w tym roku zawody krajowe są właśnie w San Francisco, wkrótce się to zmieni. W zeszłym roku zajęłyśmy zabójcze drugie miejsce na zawodach stanowych, ale w tym roku Cooper Hill, drużyna, która wtedy wygrała, jest w totalnej rozsypce, bo połowę dziewczyn przyłapano na koceniu pierwszaków.

Zamierzam się co najmniej zakwalifikować do mistrzostw kraju, żeby wcześnie zacząć budować formę na przyszły rok. A może zajmiemy jakieś miejsce? Potem, w przyszłym roku, kiedy będę w ostatniej klasie, pojedziemy do Miami i poprowadzę drużynę do zwycięstwa. Zostanę przyjęta do każdego college’u, jaki sobie wybiorę i zniknę z Clover City, zanim jeszcze dobrze wyschnie tusz na dyplomie. Taki jest plan.

Wychodzę na scenę – no dobrze, na środek sali gimnastycznej – i staję w drugim rzędzie wśród dziewczyn. Pierwszy przebieg jest kiepski, ale to dlatego, że dopiero zaczynamy, a wczoraj miałyśmy wolne. Czuję jednak, że Melissa robi się wściekła. Gdyby to zależało od niej, już by na dziewczyny naskoczyła. Dlatego uważam, że będzie gównianą kapitanką.

– No dobrze! – wołam, gdy cichnie muzyka. – Potraktujmy to jako rozgrzewkę, a teraz musimy przyśpieszyć. Wydaje mi się, że kilka z nas wciąż ma problem z potrójnym piruetem. Jess, mogłabyś wyjść na środek i pokazać, jak to poprawnie zrobić?

Jess, wysoka czarnoskóra drugoklasistka, zostanie kapitanką, kiedy ja będę się ewakuować z tego zadupia. Teraz wychodzi naprzód. Wiruje i nieruchomieje bez wysiłku. To dlatego, że przeprowadziła się tutaj z Dallas, gdzie chodziła do supersnobistycznej szkoły baletowej. Większość naszej grupy chodziła do miejscowej szkółki Tańcząca Lokomotywa, która nie słynie z kształcenia dobrych tancerek.

Jess prezentuje piruet raz jeszcze, wolniej, odpowiada na kilka pytań dotyczących momentu wybicia, ułożenia ręki i lądowania, a później przerabiamy układ jeszcze kilka razy. Następnie Melissa i ja siadamy, obserwujemy i robimy notatki.

– Nadal nie jestem przekonana co do tego zestawu jeté – stwierdza Melissa. – Wyskakujemy nierówno. Jess skacze za wysoko. Musi się dostosować do reszty.

Ta choreografia to moje oczko w głowie i Melissa o tym wie.

– Może nie chodzi o to, żeby zmieniać choreografię, tylko żebyśmy tańczyły lepiej? Jak Jess. – Odwracam się do niej. – A może to omówisz z Sam?

Melissa kręci głową.

– Nie, masz rację.

Zgłaszamy uwagi, a potem, zanim się rozejdziemy do szatni, stajemy w kręgu i się obejmujemy.

– Co za śliczne jędrne tyłeczki! – woła Sam i podbiega. Wygląda jakby – w przeciwieństwie do mnie – mogła być spokrewniona z moją jasnowłosą mamą i jeszcze jaśniejszą młodszą siostrą. Czuję, że w głębi ducha jej za to nienawidzę. Jest wysoka, z jasną cerą i włosami w kolorze truskawkowego blond, a do tego o sylwetce stworzonej do baletu i noszenia sukienek, które lekką chmurką otulają ciało.

Wciska się do kręgu.

– Przepraszam za spóźnienie, dziewczyny. Miałam kilka papierkowych spraw do załatwienia.

Odsuwam się, żeby ją wpuścić. Klucz do bezbolesnego przekazania władzy? Znać swoje miejsce.

Uśmiecha się do mnie.

– Dokończ trening, Cal. To był twój dzień.

Melissa się jeży, ale nie rusza mnie to.

Zamykam krąg i mówię:

– Pamiętajcie, w przyszłym tygodniu występujemy w ratuszu na ceremonii Amerykańscy Bohaterowie. I pilnujcie ocen! Nawet nie chcę słyszeć, że któraś z was ma tuż przed wyjazdem na stanowe szlaban z powodu stopni. Jeśli trzeba, ściągajcie! W zeszłym tygodniu Jill na sprawdzianie miała słówka wypisane na udzie!

Dziewczyny wybuchają śmiechem, ale Jill, niska drugoklasistka z jasnobrązowymi loczkami, tylko wzrusza ramionami.

– Trochę się rozmazały, ale zdałam. Zdaje się, że powiernik, to „człowiek zaufany”, nie „zadufany”.

– I o to chodzi! – wołam. – No dobra, dajcie ręce. I na trzy! Raz, dwa, trzy!

– San Fran albo życie! – wrzeszczymy chórem.

Zerkam na jasnoczerwony transparent rzucający na nas cień. UWAŻAJ, 1992! JUŻ PO CIEBIE IDZIEMY!

Dziewczyny rozchodzą się do szafek, a ja, Melissa i Sam siadamy na trybunach.

– Dzięki, że poprowadziłyście trening – zaczyna Sam.

Kiwamy z Melissą głowami.

– Wiesz co? – odzywam się. – Może zastanowimy się jeszcze nad tym jeté. Jess genialnie skacze i wyglądamy przy niej jak totalne łamagi.

Melissa się do mnie odwraca i uśmiecha tak, że gdyby wzrok mógł zabijać, padłabym trupem.

– Zgadzam się – dodaje sucho.

Sam mruży oczy, jakby przeglądała w głowie przebieg układu.

– Super, że to zaważyłaś, Callie. Pomyślimy o tym jutro.

Cóż mogę powiedzieć? Niektórzy są urodzonymi przywódcami.

– Słuchajcie, Driskil sama tutaj przyjdzie, ale już wiem, o co chodzi.

– No? – dopytuje Melissa.

Sam przewraca oczami.

– Kojarzycie tę zapyziałą siłownię, która nas sponsorowała?

Obie kiwamy głowami.

– Wycofali się.

– Kurde! – wołam. – Co to oznacza?

Zwykle promiennie uśmiechnięta Sam pochmurnieje.

– Przygotujcie się, Driskil będzie udawała, że nic się nie stało.

Drzwi się otwierają i do sali gimnastycznej wchodzi pani Driskil we własnej osobie.

– Ale tak naprawdę jesteśmy w czarnej dupie – dodaje Sam szeptem.

– Dzień dobry, dziewczęta. To zajmie tylko chwilkę.

Pani Driskil jest myszowatą kobietą w długiej spódnicy, którą zbiera kurz z podłogi, i w oblezionym kocimi kłakami swetrze wyglądającym, jakby go ściągnęła z jakiegoś dziadka. Ma też broszkę na każdą okazję, do tego zmarszczki wokół ust jak kocie wąsy i wychodzi na to, że nie tylko jest starą panną i stukniętą kociarą, ale i wygląda jak kot. W sumie jest całkiem miła i trzyma się na dystans, co nam doskonale pasuje. Jej nazwisko widnieje w całej naszej dokumentacji, ale to my prowadzimy ten biznes.

– Dzień dobry, pani D. – mówię. – Jaki ładny sweter!

– Och! – mówi słodkim głosem. – Należał do mojej ciotki Dolores. Już prawie byśmy ją w nim pochowali, ale znalazłam jej ulubiony kardigan, w samą porę na wystawienie trumny.

– Co za… wzruszająca historia – mówi Melissa i odchrząkuje.

– Co panią sprowadza aż na salę gimnastyczną? – pytam.

Pani Driskil zakrywa usta i kaszle.

– No cóż, właściwie to jeden z waszych sponsorów. Są zmuszeni wycofać dotacje, a wygląda na to, że to wasz główny sponsor. Mówię o tej małej uroczej siłowni dla bokserów. Jak ona się nazywa, Nokaut?

– Chwileczkę – udaję zaskoczoną. – Jak mamy to rozumieć?

– Wygląda na to, że właściciel ma problemy finansowe i tnie koszty. – Pani Driskil mówi powoli i wyraźnie, jakby myślała, że naprawdę jej nie rozumiem.

– No dobrze. Ale czy w takim razie nie możemy znaleźć innego sponsora? Tata mojego chłopaka ma kilka salonów samochodowych. Na pewno chętnie by nas wsparł.

Sam kręci głową.

Driskil składa ręce.

– To nie takie proste. Według regulaminu sponsorzy muszą zostać zatwierdzeni przed rozpoczęciem roku szkolnego, a wszelkie dodatkowe koszty ponoszą uczniowie. W związku z tym obawiam się, że musicie same opłacić przejazd i nocleg na zawodach stanowych i krajowych.

Przerażenie odbiera mi oddech, ale nie zamierzam tego pokazać.

– A kogo na to stać? – pytam.

– Na pewno nie mnie – mruczy Melissa.

Pani Driskil kontynuuje:

– Wygląda na to, że mamy niemal połowę kwoty potrzebnej na zawody stanowe, ale jeśli przejdziecie dalej, będziecie musiały jakoś zebrać fundusze.

Aż mnie zatyka.

– Ale… Ile będzie kosztował wyjazd na zawody krajowe? – Koszty tak drogiej imprezy są dla mnie niemal równie abstrakcyjne, jak czesne za college.

– Tanio nie będzie – informuje Sam. – Już jeden kostium to duży wydatek. Bilety lotnicze do Kalifornii to astronomiczny koszt. Może mogłybyśmy wynająć autokar, ale wtedy dojazd zająłby nam o wiele więcej czasu i na to też musiałybyśmy dostać zgodę.

Zapada cisza, przyswajam nowe informacje.

Pani D. odchrząkuje.

– Uważam, że nie ma się co martwić. Oczywiście macie wszystkie wielki talent, ale… Teksas to duży stan.

Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem. Nie sądziłam, że stać ją na taką szpilę. Ale podziw szybko przegrywa z wściekłością.

– Drużyna się już raz zakwalifikowała. W zeszłym roku byłyśmy blisko – przypomina Melissa. – Nie możemy się wycofywać tylko dlatego, że jakaś głupia siłownia się na nas wypięła.

Kiwam głową.

– To nasz rok. Czuję to. Poza tym to ostatni rok Sam. – Kręcę głową. – Nie, nie ma opcji, żebyśmy zrezygnowały. Nie, dopóki mam coś do powiedzenia. Jak drużyna futbolowa wyjeżdża na mecz, to jakoś nikt nie histeryzuje, że trzeba za to zapłacić. A jak chłopaki dotrwają choćby do fazy posezonowej, to całe miasto będzie w nich rzucać pieniędzmi i majtkami.

Czekamy, żeby pani Driskil coś powiedziała, ale ona tylko patrzy z litością. Jestem na nią tak wściekła, że trzęsą mi się ręce. Gdyby nie była tak przyzwyczajona do tego, że ludzie traktują ją jak gówno, nie pozwoliłaby, żeby i nas tak traktowano.

Sam wstaje i nie czekając na koniec spotkania, rusza do szatni. Ja i Melissa idziemy za nią.

– Dziewczęta! – woła pani Driskil. – Dziewczęta! Najlepiej będzie, jeśli na razie nic nie powiemy reszcie drużyny! Możliwe, że w ogóle nie ma się czym martwić, a tylko się niepotrzebnie zdenerwują. Powinnyśmy coś zaplanować!

Ale my idziemy dalej.

Koniec wersji demonstracyjnej.