Mark Twain

ŚMIERTELNA GAŁKA

Wydawnictwo Avia Artis

2020

ISBN: 978-83-8226-089-2

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (http://write.streetlib.com).

I

Było to za czasów Oliwera Cromwell’a. Pułkownik Mayfair był najmłodszym oficerem swej rangi w całej armii Rzeczypospolitej, miał bowiem zaledwie trzydzieści lat. Pomimo to, był doświadczonym żołnierzem, bo wojskowe swe życie rozpoczął jako siedmnastoletni chłopak. W wielu bitwach brał udział, i wysokie swe stanowisko zawdzięczał jedynie swej dzielności na polu walki. Teraz jednak czarna zawisła nad nim chmura.

 Zapadł zimowy wieczór, i na dworze burza się srożyła, z wichrem i ulewą, w domu zaś smutne panowało milczenie. Pułkownik opowiedział już żonie o swoim zmartwieniu, razem odczytali rozdział z Biblii i odmówili wieczorne modlitwy, i nic im nie pozostało, jak siedzieć ręka w rękę spoglądając w ogień, myśląc — i oczekując. Że długiem czekanie to nie będzie, o tem wiedzieli oboje i pułkownikową dreszcz przebiegł, kiedy o tem wspomniała.
 Mieli oni jedno dziecko, siedmioletnią Abby, którą ubóstwiali. Wkrótce miała nadejść, by oddać dobranoc, to też pułkownik rzekł do swej żony:
 — Obetrzyj łzy i udawajmy przed nią wesołość, zapomnijmy przez tę chwilę o tem, co nas ma spotkać.
 — Dobrze. Zamknę to w mojem sercu, chociaż bliskiem jest ono pęknięcia.
 — A jednak wszystko z pokorą znieść należy, bo On wie co czyni.
 — Niech się jego święta wola spełni. Mówią to moje usta — oby Bóg dał by powtórzyć mogły i serce.
 — Cicho, kochanie, oto już ona nadchodzi.
 Złoto-włosa dzieweczka wbiegła do pokoju i objęła ojca za szyję. Ten ją przycisnął do piersi i ucałował kilka razy.
 — Ależ papo, nie powinieneś mnie tak mocno całować; rozpuścisz mi włosy!
 — Przepraszam cię moje dziecko! Czy mi przebaczysz? Tak mi to przykro!
 — Ależ naturalnie, papo! Ale czy ci naprawdę przykro?
 — Sama osądź, Abby! — i zakrywszy twarz rękami pułkownik udał że szlocha.
 Dziecko, przejęte skruchą, samo płakać zaczęło, ciągnąc go za rękaw.
 — Oh! Papo, nie płacz! Abby tylko żartowała, Abby nigdy już tego nie zrobi! Proszę cię papo! — I szarpiąc go za palec, spostrzegła spłatanego jej figla.
 — Ach! ty brzydki papo, ty wcale nie płaczesz! kiedy tak, to Abby pójdzie do mamy.
 Ale pułkownik objął ją ramieniem.
 — Nie, dziecko, zostań ze mną. Papa był niegrzeczny, i przyznaje to. Prosi Abby o przebaczenie, wszystkie łezki jej zcałuje — ot, tak — i za karę uczyni, co tylko Abby mu rozkaże.
 W jednej chwili twarzyczka się rozpogodziła, i klepiąc ojca po policzku dziecko zawołało:
 — Bajeczkę opowiedz! bajeczkę!
 — A jaką? wesołą?
 — Nie papo, straszną.
 Ojciec wolałby wesołą, ale Abby stała przy swoim, a danego raz słowa purytański żołnierz nie mógł przecież złamać.
 — Wszak nie możemy zawsze słuchać wesołych bajeczek, — tłomaczyła Abby, — niania mówiła, że mamy teraz wesołe czasy; czy to prawda papo?
 — Prawda kochanie. Musi czasem przyjść i zmartwienie. Smutne to, ale prawdziwe.
 — Opowiedz więc papo taką smutną bajeczkę, taką straszną, żeby aż nas dreszcz przechodził, i żebyśmy aż myśleli, że to o nas chodzi. Mamo, przysuń się tu bliżej, i weź Abby za rączkę, tak — teraz łatwiej będzie strach wytrzymać. Możesz już zaczynać, papo!
 — A więc było razu pewnego trzech pułkowników...
 — Oh! jak to dobrze! I ty jesteś pułkownikiem więc tak wyglądają.
 — Którzy podczas bitwy złamali dyscyplinę.
 Nieznane słowo mile połechtało uszy dziewczynki. Podniosła z podziwem oczy i spytała:
 — Czy to co dobrego do zjedzenia?
 Rodzice prawie się uśmiechnęli, a ojciec odpowiedział:
 — Nie dziecko, to zupełnie co innego. Przekroczyli oni przepisy.
 — Czy to coś....
 Nie, i to nie jest do jedzenia. Wydano im rozkaz, aby udali atak na pewnym silnym punkcie, tak, aby nieprzyjaciela do tego punktu ściągnąć i w ten sposób ułatwić wojskom Rzeczypospolitej cofnięcie się w porządku. Tymczasem, uniesieni zapałem, zapomnieli iż atak miał być tylko udanym, i rzuciwszy się naprawdę na nieprzyjaciela, wszystko szturmem wzięli. Bitwa została wygraną a Lord generał bardzo się rozgniewał, obsypał ich pochwałami, i odesłał ich przed sąd wojenny do Londynu, aby ich na śmierć skazali.
 — Czy to był generał Cromwell, papo?
 — Tak.
 — Oh! ja jego widziałam! Jak on tak przejeżdża na swoim wielkim koniu, wygląda tak — tak — niewiem jak, ale tak, jakby był niekontent, i widać, że wszyscy się go boją. Ale ja go się nie boję, bo on raz bardzo ładnie na mnie spojrzał.
 — Oh! ty szczebiotko! Otóż, gdy pułkownicy do Londynu przybyli, wzięto od nich słowo honoru, i pozwolono im odwiedzić rodziny po raz ostatni.
 W tej chwili dały się słyszeć kroki; nie stanęły jednak przed domem, lecz oddaliły się, a matka ukryła swą twarz na ramieniu ojca, aby dziecko nie zauważyło jej bladości.
 — Przyjechali dziś rano.
 — Jakto, papo! czy to prawdziwa bajka?

CIĄG DALSZY TEKSTU W PEŁNEJ WERSJI

II

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Mark Twain

ŚMIERTELNA GAŁKA

Tłumaczenie:

Anonim

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Marka Twaina

Autor: A.F.Bradley

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

©Wydawnictwo Avia Artis

2020