Zygmunt Krasiński

WIERSZE

Wydawnictwo Avia Artis

2021

ISBN: 978-83-8226-505-7

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (https://writeapp.io).

Błękit duszy

Myślałem nieraz — przez znak dotykalny

Wyrazić Tobie ten świat idealny,
Cudowny, skryty, własny twego ducha,
Zkąd życie twoje co chwila wybucha —
W którym twa dusza łamiąc się na dwoje,
Jakiemś podziemnem i wewnętrznem okiem
Patrzy przed sobą w własne myśli swoje,
Wiecznym z jej głębi rwące się potokiem!
A choć się w przepaść sama rozstępuje,
Zawsze się jedną, zawsze całą czuje.

Tak Eter niebios choć tylko promieniem
Gwiazd swoich widny — gwiazdy owe rodzi
Przedziela, łączy i wszystkie obwodzi
Rozbłękitniony wieczności pierścieniem!
Każda w nim żyje, kołuje, umiera —
One są jego myślami na niebie —

On ich rodzicem, a jednak sam siebie
W ich barwy stroi, w ich ognie ubiera —
Dopiero niemi roziskrzony cały
Zowie się niebem i drży w blaskach chwały!

Jak Eter w świecie, tak jest w twojej duszy
Błękit odwieczny, niebieski, kryjomy;
Co wtedy tylko staje się widomy,
Gdy się na poprzek rozedrze i wzruszy —
Gdy się w wir myśli rozbije, rozłamie,
I w myślach własnych, jakby w gwiazd szeregu
Ujrzy odwieczne światła swego znamie,
Sam siebie porwie do życia i biegu!
Lecz twój ten błękit, co wszystko kojarzy,
Co raz jest źródłem — to znowu łańcuchem,
Co razem z Tobą i nad Tobą marzy,
Wieszli ten błękit jak się zowie? Duchem!
Duch Twój na wieki Boskiego odnoga
Dzieli się w Trójcę, jak wielki Duch Boga
Nawzajem patrzy, i sam jest patrzony
I w każdej chwili życia ma trzy strony,
Z których się jedna na myśli rozkraja,
A druga patrzy — Trzecia wszystko spaja!
Lecz ciebie godząc połączeń miłością
I myśli Twoje odnosząc do Ciebie
Czyż duch ten trzeci nie jest Twą całością?
Gwiazd i błękitu zlaniem się na niebie!
...............

Boleść rozłączenia

Czyż z Tobą wtedy raz ostatni byłem?

Smutnem przeczuciem dusza mi się żali,
Bo na tym świecie wszystko co marzyłem
Przeszło jak chmura i znikło w oddali!

 I dla mnie rozdział jest godłem kochania
 Bom ile razy w życiu nienawidził,
 Los ze mnie wtedy połączeniem szydził,
 I gdziem przeklinał, nie było rozstania!

Tych tylko wiecznie ze łzami żegnałem,
Których me serce czciło lub kochało —
I teraz, patrzaj, podobnie się stało —
Znać, gdzieś została, tam kochać musiałem.

 Gdzież jesteś teraz? czy sama w komnacie
 Dumasz nad dniami ubiegłych radości?
 Gorżko ci w duszy po anielskiej stracie
 I rozpacz matki na Twem czole gości —

A możeś poszła chodzić po nad brzegiem
Wód źwierciadlanych, gdzie fala spieniona
Konając stopy głaskała ci śniegiem —
Ja byłem wtedy przy Tobie — jak ona!

 Jak ona, dzisiaj rozbity, daleki,
 Nie wiem gdzie jestem, przed ludźmi się kryję —
 Ona gdzieś w morzu przepadła na wieki —
 W Twojej pamięci czy ja dotąd żyję?

Ona szczęśliwsza, bo poszła w głębiny,
Nie czując żalu, nie znając miłości,
Dla niej nie było uroku godziny
I dla niej nie ma rozstania wieczności!

 Ona śpi teraz na koralu łożach —
 żaden jej wicher rozbicia nie wróży —
 A ja się błąkam po życia bezdrożach,
 Miota mną burza i skonam wśród burzy!

Co mi się marzy?

W starożytnym tym kościele

U stóp smętnych tych ołtarzy,
Ach! pamiętam o aniele!
Tyś klęczała z łzą na twarzy!

I w tym domku wiejskim, małym,
Kiedy nocna cisza była,
Tyś konając sercem całem
Gorżko także się skarżyła!

I tam później na wyżynach
Uwieńczonych ruinami,
Ty, siadając na ruinach
Hymn śpiewała — westchnieniami!

Dziś na brzegu mórz bez końca,
Gdzie świat w wiecznym kwitnie maju,
Tobie jednej nie ma słońca!
Ty samotna w wiosen raju!

Nad twą duszą jest potęga
Niewidzialna, która truje!
W przeszłość, w przyszłość po jad sięga,
Teraźniejszość jadem psuje!

W każdem miejscu, w każdej dobie
Pośród krzyżów świętych, święty
Nad twem sercem — jak na grobie —
Krzyż nieszczęścia — ach! zatknięty!

Boś z niebieskich gwiazd zesłana!
Więc na ziemi, gdzie aniele
Nie świat Boga — lecz szatana,
Łzy masz tylko, łzy w podziele!

Jeżli kochasz, nieszczęśliwa
Wiecznie będziesz — bo kochanie
Wszystkie związki z ludźmi zrywa,
Bolem tylko płaci za nie!

Ale jeżli kochasz święcie,
Choć ci serce w proch się skruszy —
Ty uczujesz — wniebowzięcie —
W każdym bólu twojej duszy!

I ja także już znękany —
Świat ten u mnie w poniewierce,
Odkąd hańbę wziąłem w serce,
I wróg okuł mnie w kajdany!

Gdzie niewola — tam w rozpaczy
Człowiek żyje na swej niwie,
Ciąg dni krótkich buntem znaczy,
I umiera nieszczęśliwie!

Mnie się marzy wśród wspomnienia
Snów przedziemskich, że gdzieś w niebie
Wśród mar błędnych przedstworzenia,
Jam Cię widział, jam znał Ciebie!

Mnie się marzy — żeś w koronie,
Z meteorów tam siedziała
W sukni srebrnej, na chmur tronie,
I żeś harfę w ręku miała —

Mnie się marzy — że księżyce
Pod twą stopą się tam lśniły
I że wszystkie anielice
Nie tak piękne, jak ty były!

Mnie się marzy, żeś twym śpiewem
Gwiazdy w biegu wstrzymywała
I umilkłszy, znów zalewem
W noc błękitną je rzucała!

Mnie się marzy, że w tem niebie
Tyś mnie zwała bratem, droga!
Dziś powraca brat do Ciebie —
Znów Cię woła w imię Boga!

Daj mi rękę, pójdziem razem
W puszcze wielkie, precz od ludzi,
Gdzie nas jednym śmierci głazem
Bóg przywali — nikt nie zbudzi!

Chyba słowik siądzie wiosną,
I konwalie tam porosną —
Chyba w nocy, jak gromnica,
Grób omignie błyskawica!

I znów potem cicho będzie
Nam obojgu — po nad czołem!
Kwiaty — błękit — wieczność wszędzie
Nad człowiekiem i aniołem!

Czas i wieczność

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Do Duchów (przy świetle księżyca)

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Do Pani D. P.

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Gdzie cisza?

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Miłość ideału

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nie wrócę już!

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Niewymarzona, a cudowna

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nowe życie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Postanowienie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pożegnanie Italii

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zdarte maski

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Bóg mi odmówił tej anielskiej miary...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Do...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Do Beatr...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Do kobiety

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dzień dzisiejszy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Fryburg

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

I słowik tylko po święty Wit śpiewa

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ja błagam Ciebie...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Jeśli mi kiedy przewodniczyć miały...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Kampania rzymska

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O biedna, czegóż ja mam życzyć tobie...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O morze wieków! Na każdej twej fali...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Później czy wcześniej, krzywda w los się wciela

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Przy bransoletce w dzień św. Katarzyny

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

To miasto wiecznym, w tych grobach jest życie...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Weź ten prosty krzyż biały...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z gór, gdzie dźwigali

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Znad wód, gdzie nigdy nie zaszumią burze...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Zygmunt Krasiński

WIERSZE

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Zygmunta Krasińskiego

Autor: Ary Scheffer

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

© Wydawnictwo Avia Artis

2021