Juliusz Słowacki

BENIOWSKI

Wydawnictwo Avia Artis

2020

ISBN: 978-83-66362-64-2

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (http://write.streetlib.com).

Pieśń pierwsza

I.

Za panowania Króla Stanisława
 Mięszkał ubogi szlachcic na Podolu,
Wysoko potém go wyniosła sława;
 Szczęścia miał mało w życiu, więcéj bolu;
Albowiem była to epoka krwawa
 I kraj był cały na rumaku, w polu;
Łany, ogrody leżały odłogiem,
Zaraza stała u domu za progiem.

II.

Maurycy Kaźmierz Zbigniew miał z ochrzczenia
 Imiona; rodne nazwisko Beniowski.
Tajemniczą miał gwiazdę przeznaczenia,
 Co go broniła jako Częstochowski
Szkaplerz, od dżumy, głodu, od płomienia,
 I od wszystkich plag — prócz śmierci i troski;
Bo w życiu swojém namartwił się bardzo,
A umarł choć był z tych co śmiercią gardzą.

III.

Młodość miał bardzo piękną, niespokojną.
 Ach! taką tylko młodość nazwać piękną,
Która zaburzy pierś jeszcze niezbrojną,
 Od któréj nerwy w człowieku nie zmiękną,
Ale się staną niby harfą strojną,
 I bite pieśnią zapału nie pękną.
Przez całą młodość pan Beniowski bujnie
Za trzech ludzi czuł — a więc żył potrójnie.

IV.

Wioseczkę małą miał — ale dziedziczną,
 Dwadzieście miał lat — był u siebie panem.
Spraszał do domu szlachtę okoliczną,
 Fortunka jego ciągle ciekła dzbanem.
Miał nadto proces i sprawę graniczną;
 A prędzéj sprawę wygrałby z szatanem,
Niż z ową psiarnią wtenczas palestrantów
Słowem że przyszło do długów i fantów.

V.

Pozbył się naprzód klinów i futorów,
 Potém i konie wyprzedał z uprzężą —
Nie znano wtenczas jeszcze w Polsce szorów,
 O które żony dziś mężów ciemiężą —
Pozbył się potém swoich białozorów,
 Regentowi dał charty — w rękę xiężą
Ostatnie grosze dwa za ojca duszę,
I na ornaty dwa ojca kontusze.

VI.

Z tych majątkowych ostatnich konwulsii
 Nie zyskał, jedno wyrok przeciw sobie;
Wyrok w którym rzecz była o expulsii.
 Mało o to dbał (tracąc na chudobie,
Dzisiaj są ludzie młodzi stokroć czulsi)
 Lecz pan Beniowski rzekł: ja sam zarobię
Na drugą wioskę et si non mi noces
Fortuna — z wioską nabędę i proces.

VII.

I znowu mój syn będzie miał przyjemność
 Z palestrą jadać i być Akteonem;
I na przyjacioł wzdychać niewzajemność,
 I stać, tak jak ja, pod ciemnym jesionem
Który mój ojciec sadził... O! nikczemność!
 Tu pan Kazimierz jęknął harfy tonem,
I na szumiący jesion łzawo spojrzał.
W téj chwili zyskał trochę — trochę dojrzał.

VIII.

Trochę skorzystał w sobie jako prawnik,
 Trochę skorzystał jak człowiek odarty
Na którego sam Pan Sędzia, Zastawnik
 I Regent — niby trzy głodne lamparty,
Lub jako muły puszczone na trawnik,
 Lub jak na duszę rozsierdzone czarty,
Wpadli, ogryźli i na pocieszenie
Rzecz zostawili słodką — doświadczenie.

IX.

O! doświadczenie — ty jesteś pancerzem
 Dla piersi w której serce nie uderza;
Jesteś latarnią nad morskim wybrzeżem,
 Do któréj człowiek w dzień pochmurny zmierza;
O! doświadczenie — jesteś ciepłém pierzem
 Dla samolubów; tyś gwiazdą rycerza,
Bawełną w uszach od ludzkiego jęku —
Dla mnie, śród ciemnéj nocy — świecą w ręku.

X.

Lecz pan Beniowski liczył lat dwadzieścia,
 O doświadczenie jak o grosz złamany
Nie dbał — wolałby mieć wioskę i teścia;
 To jest ślubem być dozgonnym związany
Z Panną Anielą. — Téj sztuka niewieścia
 Sprawiła, że był srodze zakochany,
Na gitarze grał i rym śpiewał włoski,
I wszystko dobrze szło — dopóki wioski

XI.

Nie stracił... wtenczas po włosku: addio!
 Po polsku: pisuj do mnie na Berdyczów.
Okropne słowa! jeśli nie zabiją
 To serce schłoszczą tysiącami biczów.
Panna Aniela, dziewczę z białą szyją,
 Była z rodziny dostatniéj A.... wiczów...
Kochała wiernie — wierność była w modzie...
Lecz ojciec — ten stał jak mur na przeszkodzie.

XII.

Mimo to jednak Aniela, jak róże
 Co nad wysoki mur liściem wybiegną
Patrzéć na słońce — oczy miała duże,
 Czarne. — Jak róże co się nad mur przegną,
I mimo czujne ogrodowe stróże,
 Zerwaniu chłopiąt i dziewcząt ulegną,
A potém gorzki los tych niewiniątek
Więdnąć na włosach i sercach dziewczątek;

XIII.

Aniela — mimo ojcowskie czuwanie
 Widywała się ze swoim Zbigniewem. —
Kronika milczy czy to widywanie
 Odbywało się pod jaworu drzewem,
W godzinę kiedy słychać psów szczekanie,
 Kiedy słowiki wywołują śpiewem
Xiężyc z pod ziemi; — lecz pozwól Asindziéj
Że się nie mogli widywać gdzie indziéj...

XIV.

Zwłaszcza o innéj porze... Ojciec srogi,
 Do tego wielki oryginał, splennik;
Djabeł wié jakiéj wiary: w Rzymskie Bogi
 Wierzył i wierzył w proroctwa i w sennik,
Chrystusa także krwią oblane nogi
 Całował; zwał się Cessarzów plemiennik...
Słowem, była to dziwna meskolancya
Świętości, złota, folgi — jak monstrancya,

XV.

To porównanie pojąłbyś od razu
 Gdybyś go widział w złocistym szlafroku,
Z łbem łysym, gdzie jak z Rembrandta obrazu
 Odstrzeliwało słońce; kiedy w mroku
Adamaszkowych purpur, stał jak z głazu
 Kłaniającym się ludziom na widoku;
I stał jak martwy, niczém się nie wzruszył,
Lecz widać było, że żył — bo się puszył.

XVI.

Zamek jego stał nad rzeczką Ladawą
 Na skale — a pod skałą staw był wielki.
W tym stawie widać było twarz jaskrawą
 Słońca, i białe łabędzie Anielki,
Grobelka z młyńską u końca zastawą,
 Za groblą kościół Panny Zbawicielki
Z trzema wieżami baniastymi w złocie;
I chat okienka niby oczy kocie.

XVII.

Wszystko to było dziwnie piękne, cudne!
 Zwłaszcza że szlachcic, wielki oryginał,
Góry uczynił do przebycia trudne,
 Wężowe w skałach ścieżki powycinał,
I między róże, co rosły odludne,
 Postawiał golce Rzymskie. — Ten puginał
W ręku swym trzymał i twarz miał brodatą —
Skąd łatwo było poznać że to Kato.

XVIII.

Apollo w morzu zostawił koszulę,
 I na Starosty górach stał bez listka.
Daléj w egipskich katakombach, ule;
 Daléj posągi, którym koniec świstka
Wyłaził z gęby i przemawiał czule
 Do Pana zamku jak do Antychrystka...
Albowiem wszystkie te pomysły pańskie
Nie katolickie były — lecz pogańskie.

XIX.

W ogrodzie stała jakaś larwa niema.
 Czarna, ogromna, rozrosła szeroko,
Był to krzesany dąb na Polifema.
 Jedno w koronie miał wybite oko,
A tyle widział nieba, co obiema,
 I nad sadzawką coś dumał głęboko,
Patrząc tém jedném okiem w ciemną wodę,
Na deszcz miał czarny wzrok, jasny w pogodę.

XX.

Na przeciw była bardzo ciemna grota,
 Przed nią się nieraz siwy rybak skłoni,
Gdy go na stawie ogarnie ciemnota,
 A sieci pluszczą śród spokojnych toni;
Albowiem w grocie Matka Boska złota,
 Z wieńcem różanych lamp na jasnéj skroni,
Jako Dyanna o poranku biała,
Na staw z różanéj tęczy wyzierała...

XXI.

Słowem — było to istne głupstwa wzgórze,
 Zwierciadło czyste cnego Antenata,
Na którém meszty świeciły papuże,
 Rzymska purpurą bramowana szata,
Przy ucztach często na łysinie — róże,
 A w ręku czara, ze śmiercią Sokrata,
Tak dobrze, wiernie wykowana rylcem —
Że kto pił, zdał się mędrcem — nie opilcem.

XXII.

Z tego wszystkiego pan Kazimierz śmiał się.
 Lecz zakochany w cudownéj Anieli,
Wyjawić szczerze swoich myśli bał się;
 Polubił nawet te posągi w bieli,
Te groty od lamp różane — i stał się
 Nabożnym bardzo w każdéj skalnéj celi;
W każdéj albowiem była jego droga,
I w każdéj po niéj została część Boga. —

XXIII.

Woń jakaś, jakiś duch nieprzenikliwy,
 Co myśli wtrącał i duszę w marzenia.
Każdy z nas miał kraj młodości szczęśliwy,
 Kraj, co się nigdy w myślach nie odmienia.
Ja sam, com widział Chrystusa oliwy,
 Góry z marmuru i góry z płomienia,
Wolę — i sądzę najpiękniéjszą z krajów
Jedną maleńką wieś, pełną ruczajów,

XXIV.

Pełną łąk jasnych, gdzie kwitnie wilgotna
 Konwalja, pełną sosen, kalin, jodeł;
Gdzie róża polna błyszczy się samotna,
 Gdzie brzozy jasnych są kochanką źródeł —
A zaś przyczyna temu jest istotna,
 Że na tych bagnach, gdzie potrzeba szczudeł,
Jam wtenczas bujał na młodości piórach
Jasny i chmurny — jako xiężyc w chmurach.

XXV.

O! Melancholjo! Nimfo! skąd ty rodem?
 Czyś ty chorobą jest epidemiczną?
Skąd przyszłaś do nas? Co ci jest powodem
 Że teraz nawet szlachtę okoliczną
Zarażasz? — Nimfo! za twoim przewodem
 Ja sam wędrówkę już odbyłem śliczną!
I jestem dzisiaj — niech cię porwie trzysta! —
Nie Polak — ale istny Bayronista...

XXVI.

Trochę w tym wina jest mojéj młodości,
 Trochę — tych grobów co się w Polszcze mnożą,
Trochę — téj ciągłéj w życiu samotności,
 Trochę — tych duchów ognistych co trwożą
Palcami grobów pokazując kości,
 Które się na dzień sądny znów ułożą,
I będą chodzić skrzypiąc, płacząc, jęcząc;
Aż wreszcie Pana Boga skruszą — dręcząc.

XXVII.

Prześliczna strofa! mógłbym zacząć od niéj
 Nowy poemat, jak sąd ostateczny;
I przy Eumenid pokazać pochodni,
 Jak jest grzech każdy dziwnie niebezpieczny;
Jak w jasném niebie daleko jest chłodniéj
 Niż w piekle, kędy płonie ogień wieczny;
Lecz wolę dzieło to rzucić na późniéj,
Bo do porządku mnie wołają Woźni...

RESZTA TEKSTU DOSTĘPNA W PEŁNEJ WERSJI.

Pieśń druga

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pieśń trzecia

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pieśń czwarta

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pieśń piąta

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Juliusz Słowacki

BENIOWSKI

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Juliusza Słowackiego.

Autor: Juliusz Zuber

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

©Wydawnictwo Avia Artis

2020