Janusz Korczak

DZIECKO SALONU

Wydawnictwo Avia Artis

2021

ISBN: 978-83-8226-447-0

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (https://writeapp.io).

Pudel

Śniło mi się, że jestem pudlem.
 Miałem sierść wygoloną. Było mi cokolwiek chłodno w tym stroju, ale widziałem, że mój pan jest ze mnie zadowolony, więc wesoło machałem ogonem i patrzałem mu w oczy.
 Na szyi miałem ładną, błyszczącą, cokolwiek ciasną obrożę — i znak, że jestem opłacony, że mam właściciela, który mnie karmi i poi, że należę do klasy uprzywilejowanej.
 Było mi dobrze na świecie. Pchły mnie nie gryzły: codziennie mnie czesano. Ani kłopotów, ani obowiązków. Jednakże musiałem być posłuszny i wierny, a przytem w miarę roztropny, gdyż żąda się tego od każdego psa zwyczajnego, a cóż dopiero — od pudla.
 Mój pan nie prowadził mnie na smyczy podczas wspólnych przechadzek. Mogłem wyprzedzić go o kilka kroków, zboczyć, lub cofnąć się i biedz za nim; mogłem zatrzymać się dla obwąchania ściany domu lub latarni; mogłem pędzić za dorożką i szczekać na konie, — oglądać się za przechodzącemi suczkami, lub zaglądać do bram i sklepów, obok których przechodziliśmy.
 Od czasu do czasu mój pan szukał mnie oczami, a wówczas nadbiegałem pośpiesznie, okazując mu obłudnie wielkie zadowolenie, aby nie bronił mi owych niewinnych rozrywek; stanowiły one jedyną rozmaitość w nudnej przechadzce po ludnych ulicach miasta, gdzie co krok musiałem zręcznie wymijać przechodniów, by nie być potrąconym lub nadeptanym. Już to ludzie strasznie są nieuważni.
 Wprawdzie, ten i ów zwracał na mnie uwagę, cmoknął ustami, obejrzał się za mną, lub pogłaskał. A ja, stosownie do wrażenia, jakie wywierał na mnie przygodny znajomy, przebiegałem obok obojętnie, machnąłem mu w podzięce ogonem, a czasem cichutko warknąłem. Warczałem cicho, by nie słyszał ani on, ani, co najgłówniejsze, mój pan. Bo mój pan był niezmiernie wrażliwy na każdy przejaw złego wychowania mej pudlej osoby.
 Zdarzało się jednak i tak, że ktoś z przechodniów silniej mnie zajął i odrazu zyskiwał moją sympatję. Wówczas biegłem za nim kilkanaście kroków, ale wnet powracałem do swego pana, łasząc się i patrząc mu w oczy, by nie wzbudzić w nim podejrzeń co do mej psiej wierności i wdzięczności i nie narazić się na gniew, który był mi niemiły.
 Przedewszystkiem ceniłem spokój i pogodę.
 Sny bywają bajecznie nielogiczne. Już sam fakt, że człowiekowi śni się, że jest pudlem — wydaje mi się dziwny. Jednakże druga część snu była jeszcze mniej zrozumiała.
 Oto razu pewnego, jeden z przechodniów spojrzał na mnie, i miast rzec: „jaki to ładny piesek“ — powiedział poważnie, z głębokim smutkiem w oczach:
 — Ten pies ma kaganiec na duszy.
 Jest to coś przekraczającego wszelkie granice logiki.
 Po pierwsze, nigdy żadnemu człowiekowi nie przyszłoby do głowy zastanawiać się nad duchową istotą pudla, lub boleć nad jego upodleniem; po drugie, jeśliby się coś podobnego zdarzyło, pudel nie zrozumiałby przecież jego ludzkiej mowy.
 A ja nietylko zrozumiałem znaczenie przenośni, ale i odczułem ją głęboko.
 W jednej chwili prysło całe moje zadowolenie z życia; to co uważałem dotychczas za naturalne i zupełnie słuszne, wydało mi się nieznośnem i wstrętnem. Zmieniłem się nie do poznania. Posmutniałem, stałem się opryskliwym i nieposłusznym; straciłem apetyt i sen. Nie smakowało mi jedzenie wykwintne, nie odczuwałem zadowolenia, gdym rozciągał się na spoczynek na puszystym, ciepłym dywanie przy piecu; nie cieszyły mnie pieszczoty mego pana i jego rodziny. Nie chciałem wykonywać tak łatwych dla mnie, uczonego pudla, sztuczek, jakiemi są: chodzenie na dwóch łapach, aportowanie, lub trzymanie na własnym nosie cukru, gdy ktoś z obecnych grozi mi palcem, powtarzając: „nie rusz, nie ru–u–sz“. Uważałem, rzecz śmieszna, że to mnie poniża, — i unikałem ludzi.
 Stosunki moje z domem mego dobroczyńcy z dnia na dzień się pogarszały. Aż doszło do tego, że podczas wymierzanej mi kary, ugryzłem pana mego w rękę.
 Był to wypadek tak niezwykły, tak nielicujący z moim dotychczasowym charakterem, tak niezrozumiały wobec starannego wychowania, które otrzymałem, tak wreszcie potworny, jeśli zważymy cały ciężar jego dla mnie dobrodziejstw, — że postanowiono mnie bez zwłoki zastrzelić, a jego natychmiast odwieźć pod obserwację do doktora Palmirskiego.
 Pan mój zdjął ze ściany dubeltówkę, wycelował i wystrzelił.
 Zdaje mi się, że nie trafił...
 I obudziłem się.

Pierwszy dzień w gnieździe rodzinnem

Moja rozmowa ze Stefcią.
 Stefcia liczy siedemnastą wiosnę życia.
 — O tak, rozumie się. To jest wielki poeta: pisze bardzo ładne wierszyki. Choć z drugiej znów strony...
 — Co z drugiej strony?
 — Nic z drugiej strony. Ja tylko tak sobie powiedziałem. Pani ma słuszność.
 — Mam słuszność? Kiedy pan wcale nie wie, o czem ja mówię.
 — Ależ wiem. Pani mówi o wielkim poecie.
 — A czy on żyje?
 — Rozumie się, że żyje. Dlaczegoby wielki poeta nie miał żyć?
 — No, to niech pan powie, jak on się nazywa.
 (Jesteś, moja mała, taka śliczna, że wszyscy wielcy poeci całego świata tyle mnie obchodzą, co zeszłoroczna zima).
 — No, widzi pan. Czy to tak ładnie? Nie słucha pan, daje pan odpowiedzi ni przypiął ni przyłatał. I wogóle tak, jakby mi pan łaskę robił.
 — A panna Stefcia gniewa się na mnie?
 — Rozumie się, że się gniewam.
 — I panna Stefcia nie chce już ze mną rozmawiać?
 — Rozumie się, że nie.
 — No, to niech panna Stefcia weźmie jeszcze kawałek mięsa.
 — Nie chcę; dziękuję bardzo... Doprawdy, co się z panem zrobiło? Taki pan jakiś dziwny.
 — A pani nie pamięta, że ja zawsze byłem taki jakiś dziwny?
 — Ale dziś pan taki jakiś zamyślony, zamiast się cieszyć.
 — A dlaczego to panna Stefcia każe mi się cieszyć?
 — Niby pan nie wie. Przecież to pana siostry zaręczyny.
 — Ale przecież moja siostra nie dziś się zaręczyła.
 — Ale to są oficjalne zaręczyny.
 — No, kiedy to są oficjalne zaręczyny, to niech panna Stefcia weźmie jeszcze łyżeczkę kompotu.
 — Niech mnie pan przestanie nazywać ciągle panną Stefcią.
 — A dlaczego ja nie mam nazywać panny Stefci panną Stefcią?
 — Bo nie mam dwunastu lat.
 — A ile panna Stefcia ma lat?
 — Ile mam, to mam.
 — Więc jakże ja mam nazywać pannę Stefcię, kiedy panna Stefcia, ile ma — to ma — lat.
 — Proszę mnie wcale nie nazywać.
 (Czuję ogromne zadowolenie z gadania od rzeczy. Żal mi dzieciaka, ale nie mogę inaczej. Jaka to już kobieta).
 — Naprawdę, taka jestem zła na pana. Tyle czasu nie widzieliśmy się. Tyle pan podróżował, tyle pan widział.
 — To ja mam opowiedzieć wszystko, co widziałem?
 — Myślę, że to byłoby ciekawsze, niż takie bajanie.
 — Kiedy ja nie mogę wszystkiego opowiedzieć.
 — Ciekawa jestem bardzo, dlaczego?
 — Bo by się pani mama na mnie gniewała.
 — O, niech się pan nie obawia.
 — To mama by się nie gniewała?
 — Panu się ciągle zdaje, że jestem dzieckiem. A pan to niby taki dojrzały człowiek.
 — Rozumie się, że jestem dojrzały.
 — Ciekawam bardzo, dlaczego?
 — No, bo ja mam już wąsy, a panna Stefcia nie ma jeszcze wąsów.
 — To chyba.
 — Bo ja palę papierosy, a panna Stefcia nie pali papierosów.
 — Jakbym chciała, tobym paliła.
 — A panna Stefcia nie chce?
 — Nie chcę.
 — No, to niech panna Stefcia weźmie bardzo dużo lodów. A potem będziemy pili wino szampańskie.
 — Ale pan tyle już pił.
 — Muszę pić, bo to są przecież oficjalne zaręczyny siostry.
 — A pan powie toast?
 — Pan nie powie toastu.
 — A jak ja pana poproszę?
 — To także nie powiem.
 — A jak ja pana bardzo poproszę?
 — To panna Stefcia umie bardzo prosić? A jak to się — bardzo prosi?
 — Jaki pan niedobry.
 (Rozkosznie zepsuty dzieciak. Tak mało wie, a tak wiele przeczuwa).
 — Czy pani umie flirtować?
 — Niech pan nie nalewa, bo nie będę piła.
 — To pani tak kocha Jadzię; to pani tak dobrze życzy mojej siostrze? Bardzo ładnie... O, widzi pani, mama patrzy na panią i kiwa głową. Mama pozwala.
 — Nie potrzebuję, żeby mama pozwalała, albo nie pozwalała. Jak zechcę, to sama będę piła.
 — A pani bardzo mamę kocha?
 — O, widzi pan. Niech pan teraz nic nie mówi.
 (Pierwszy toast).
 — A teraz na pana kolej.
 — Ale proszę wypić cały kieliszek.
 — A powie pan toast?... Doprawdy, że to nieładnie: wszyscy wiedzą, że pan jest poeta.
 — A czy ja także jestem wielki poeta?
 — Nie, mały, uparty i nieznośny. Niech pan nie dolewa... Cicho.
 (Drugi toast: nasz lekarz fabryczny).
 — Czego się pan śmieje?
 — Bo bardzo lubię pannę Stefcię i tak się z tego cieszę.
 — Jest z czego.
 — I tak mi okrutnie wesoło, że aż strach.
 — Bo mnie wcale.
 — To panna Stefcia smutna? Biedna panna Stefcia.
 — Bardzo proszę. Mówiłam, że pan za wiele pije.
 (Trzeci toast).
 — O, widzi pani, — teraz za gospodarzy. To zupełnie co innego. Teraz trzeba już wypić calutki kieliszek.
 — Więc pan nic nie powie? Bo zaraz wstaną.
 — Kiedy teraz już nie mam o czem. Jak pani bardzo chce, to powiem taki toast, żeby się cały świat mył naszemi mydłami i perfumował naszemi perfumami. To pani tatuś i mój tatuś zarobią bardzo dużo pieniędzy. Dobrze?
 — Fe! jaki pan nieznośny.
 — No widzi pani: fe!
 — Niech się pan odsunie. Patrzą na nas.
 — A gdyby nie patrzyli?...
 Wstajemy.
 Ogólne wrażenie:
 Ptaszyno mała, jesteś urocza ze swą wstążeczką białą w czarnych włosach i swemi błękitnemi oczętami, patrzącemi z niezdrowem zaciekawieniem na świat przeczuwany; z policzkami, zarumienionemi drganiem nieznanych żądz.
 Całowałbym, całował, całował — bez opamiętania.

II.

 Mama Stefci:
 — Cóż, panie Januszu? Jakże moja córa? Gąsiątko jeszcze? Nic nie spoważniała... Obserwowałam was (was — z naciskiem). Zdaje mi się, że pan pokpiwał z niej trochę. Straszny to dzieciak. Pan jej rok cały nie widział?
 — Panna Stefanja bardzo spoważniała.
 — O, bo pan ogromnie się zmienił. Nic dziwnego: zagranica szalenie kształci. Ja wszystko zawdzięczam zagranicy.
 — ?
 — Cóż pan zamierza dalej czynić?
 — Jak dotychczas, nie wiem jeszcze.
 — Burzy się pan? Tak, ja rozumiem młodych.
 — ?
 — Długo pan bawił w Wiedniu?
 — Tydzień.
 — Cudowne miasto. Zwiedzał pan galerje, muzea? Ile razy przejeżdżam, zawsze muszę się zatrzymać. Ale pan pędził dalej. Rozumiem młodych.
 — ?
 — Ach, pan bawił dłuższy czas w Krakowie... Poznał pan tak zwaną Młodą Polskę.
 — Niekoniecznie.
 — Prawda, pan taki nietowarzyski... Czy pan sądzi, że z tego się coś wykluje?
 — Owszem, bardzo być może.
 — Ale nie Mickiewicz i nie Słowacki... Jakże Warszawa? — Czy pan ma zamiar pozostać już w kraju?
 — W tej chwili sam nie wiem jeszcze.
 — Tak. Po zagranicy trudno się przyzwyczaić do Warszawy. Choć z drugiej znów strony, ciągnie rodzina, stosunki. Jak to mówi przysłowie: wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej... Sądzę, że pan znów będzie u nas częstym gościem...
 — Poczekaj, babo, — ze swojem: „rozumiem młodych“; — będziesz siedziała w powieści, i to na honorowem miejscu. Tylko twego starego trzeba zmienić.

III.

 — Cóż poeto, myśleliśmy, że nam palniesz mówkę? Ja, stary, musiałem gadać za was, młodych. I to, panie, młodzież — młodzież z dyplomami, uniwersytetami, zagranicami, lichami. Wstyd!
 („Jowialnie“).
 — Cóż robić? Takie teraz czasy.
 — Czasy, nie czasy, tylko młodzież djabła warta. Nie czasy robią ludzi, ale ludzie — czasy... Cóż? nawłóczyliśmy się, a teraz znowu do orki? Ja tam pana zawsze broniłem. Cóż to złego, że sobie młody zrobił wakacje? Niech papa trząśnie workiem.
 Klepie mnie po ramieniu.
 — No co? Nie pogadasz pan ze starym przyjacielem? Jakoś głupio w rodzinie po rocznem fiu! fiu!... Ha, ha, ha, ha — co?
 — Myli się pan. Ciepło rodzinne bardzo mile mnie grzeje.
 — A grzeje, grzeje... Oj! filut z pana. Wiem ja coś o tem. No, chodźmy na cygarko.
 I on rozumie młodych.

IV.

 Pan doktór:
 — Cóż, kolego, jako syn marnotrawny, powracacie na łono medycyny?
 — Być może.
 — Nie — może, a musi i powinno.
 — Chyba na brak lekarzy pan doktór nie ma powodu się żalić.
 (Myśli sobie: poczekaj smarkaczu, dam ja ci za to).
 — Ha, powołanych dużo, ale wybranych mało. Ale po zapale, z jakim, mimo protestów ojca, wziął się kolega do naszej biednej medycyny, — należałoby się spodziewać, że nasza biedna medycyna zyska w koledze, jeśli nie fundament, to choć filar.
 (I pojednawczo).
 — Nie macie pojęcia, co tu teraz chorób. Bronchitis, pneumonja, tyfus. Aż strach pomyśleć... Tak. Poezja i medycyna nie dadzą się połączyć żadną miarą. Tu trzeba pracować, pracować i jeszcze raz pracować. Niema czasu na marzenia. Zobaczycie sami: niewdzięczny zawód.
 (Wwąchuje się w dym cygara, — cynicznie wytworny).

V.

 — Bójcie się Boga. Panny w salonie, a młodzież i kochany gospodarz junior siedzą tu sobie w najlepsze... No, powiedz no pan kilka świeżych, zagranicznych anegdotek — i jazda do panien. No, gadaj pan... prędzej.
 — Zaraz. Muszę sobie przypomnieć.
 — Otóż to. Takich rzeczy nie wolno zapominać. Ja w pańskim wieku miałem do tego specjalny notesik. Nie radzę panu, coprawda, bo po ślubie, licho wie jak — dostał się do rąk mojej żony. Miałem ja za swoje. No, jazda młodzi. Panie mecenasie, panowie, siadamy? — Jeżeli dziś przegram, to jak Boga kocham, kart już do rąk nie wezmę. Wczoraj dostałem tak w główkę, że proszę siadać. Trzydzieści rubli bez małych kopiejek djabli wzięli. Cały ten tydzień. Panowie, prędzej, bo czasu szkoda.

VI.

 — A ty, smyku, dlaczego jeszcze nie śpisz?
 — Prosiłam Jadzi, żeby poprosiła mamy, i mama mi pozwoliła. Jutro i tak nie pójdę na pensję.
 — A pałek masz dużo?
 — A jakże — pałek. Żeby nie ta żydówa — Zilberhornówna, tobym była pierwsza. Ale mama wzięła mi znów szwabkę, i ona zjedzie ze swojego pierwszego miejsca... Słuchaj, Janek: prawda, że ty znowu wstąpisz na uniwersytet? Tatuś zapłacił wpis, bo pisali w kurjerze, że drugoroczni muszą zaraz płacić, bo ich wyrzucają inaczej.
 — A ty zkąd wiesz o tem wszystkiem?
 — Bo jabym okropnie chciała, żebyś znowu włożył mundur. Tak ci paskudnie w tem ubraniu.

 Nie chce mi się już pisać.
 Po rocznem oddaleniu wszystko żywiej wpada mi w oczy.
 Jacy oni niesmaczni i obcy.
 Nie wiem jeszcze, co to ma być, ale chciałbym ich tak trochę pokąsać, wydrwić, odebrać im tę pewność siebie, i strącić uśmiech bezmyślnego zadowolenia.
 A, naprawdę, chwilami tęskniłem za nimi — tam.
 Znów ten sam pokój, ten mój pokój.
 Ciekaw jestem, kto zacz ów pan narzeczony.
 Chciałbym, żeby Jadzi było dobrze.
 A ja? — Znów? — A potem, w nagrodę — Stefa.
 Tfu, tfu, tfu! Spać mi się chce. Znużyła mnie podróż i — to tam wszystko.

Dusza moja ziewa

Ojciec miał dziś ze mną „poważną“ rozmowę.
 Wszedł. Mina stanowcza, ale jeszcze nie groźna. Usiadł na krześle.
 Usiadłem na krześle naoklep, wsparłem ręce na poręczy, na rękach oparłem brodę — i czekam.
 Milczenie.
 Wydobywam z bocznej kieszeni papierośnicę, powoli ją otwieram; wyjmuję i zapalam papierosa.
 Zagajenie:
 — Wpis zapłaciłem.
 — Szkoda wielka.
 Długa chwila milczenia.
 — Co masz zamiar robić?
 — Nie wiem jeszcze...
 — Zagranicę już nie pojedziesz.
 — I nie pragnę wcale.
 Jeszcze dłuższa chwila milczenia.
 — Masz lat dwadzieścia trzy...
 — I miesięcy pięć.
 — Ja w twoim wieku...
 — Od siedmiu lat sam na siebie pracowałem — wiem o tem.
 Długie, ponure milczenie.
 — Jesteś... pasorzytem.
 — I gorzej jeszcze. Pasorzyt tylko się karmi na koszt swego gospodarza, a ja się jeszcze ubieram, jeżdżę zagranicę i szukam rozrywek...
 — Widzę, że nieźle spędziłeś ten roczek.
 — Niekoniecznie dobrze.
 — Bo nie rozjaśniło ci się w głowie za tą granicą.
 — Widocznie zadługo żyłem w ciemności.
 — Acha — filozofja.
 — Nie lubię, gdy kto używa wyrazów, których nie rozumie.
 Pauza. Burza wisi w powietrzu.
 Ziewam.
 — Wiesz: wolałbym cię widzieć ostatnim łajdakiem, niż takim niezdecydowanym błaznem.
 — Tylko marny i nieuczciwy lekarz woli ciężkie i nieuleczalne cierpienie, byle mu to ułatwiło postawienie djagnozy.
 Cisza.
 — Widzę, że ci się zupełnie przewróciło w głowie...
 — Bez najmniejszego wątpienia.
 — Z lenistwa, z braku obowiązku, z dobrego bytu.
 — Ojciec ma zupełną słuszność...
 — Powiedz mi, czego ty chcesz?
 — Chcę wiedzieć przedewszystkiem, czego ojciec chce ode mnie.
 — Chcę, żebyś był człowiekiem.
 — Poco?
 Ojciec wstaje z krzesła i chodzi po pokoju.
 — Wstyd mi przynosisz.
 — Wobec kogo?
 — Wobec wszystkich.
 — A kto są ci wszyscy?
 — Ci wszyscy, to są ludzie.
 — A co znaczy: być człowiekiem?
 Ojciec staje przy oknie i bębni w szybę.
 — Bo jeżeli być człowiekiem — znaczy zarabiać ileś tysięcy rubli rocznie, ożenić się, mieć dzieci, wychować dzieci na pasorzytów, a gdy te dzieci pytają w swoim czasie, co znaczy być człowiekiem — zamiast odpowiedzi bębnić w szybę, — to takie człowieczeństwo ani trochę mnie nie pociąga.
 — A czem jest twoje człowieczeństwo?
 — Nie wiem i szukam.
 — Acha. Chcesz być mądrzejszym od miljonów ludzi?
 — Czy jest w tem coś złego? Gdyby ktoś jeden nie chciał być mądrzejszy od miljonów innych i nie zaczął wyrabiać mydła z gliceryną, toby nie istniały wcale na świecie glicerynowe mydła.
 — ...Te mydła glicerynowe dają ci jeść i pić; mydła glicerynowe ciebie wychowały — rozumiesz?!...
 — Mydła wychowały mnie widocznie źle, kiedy ojciec jest ze mnie niezadowolony.
 Atmosfera ciężka, jak paka mydeł.
 — Tak dalej nie będzie!
 — I ja tego pragnę...
 — Chciałeś być doktorem, pozwoliłem ci być doktorem; chciałeś być nagle filozofem, pozwoliłem ci być filozofem; chciałeś być zagranicznym chemikiem, wysłałem cię dokąd chciałeś. Ale jeżeli chcesz być nieukiem i błaznem, to bądź sobie bez mojej pomocy.
 — Ja właśnie nie chcę być błaznem.
 — Ale nim jesteś!
 — Ależ zapewniam ojca, że ojciec się myli. Doprawdy, ojciec się myli...
 La bonne papa trzasnęła drzwiami i wyszła.

 Ojciec przemawiał do rozumu, matka — do serca.
 — Swojem postępowaniem zabijasz ojca.
 Nie odpowiadam.
 — Czy ty naprawdę straciłeś dla nas zupełnie serce? Cośmy ci złego zrobili? Miałeś wszystko, czegoś chciał. Przecież niczego ci nie brakowało. Powiedz: może naprawdę — może my nie wiemy. Przecież widzisz, że się staramy, żeby wam dogodzić; przecież my nic innego nie robimy, tylko o was myślimy. Ojciec chciał, żebyś był chemikiem. Nie, to nie. Bądź sobie doktorem... Słuchaj, Janku, — jeżeli ci ojciec powiedział coś takiego, to nie powinieneś mu brać za złe. Zawsze mężczyzna jest bardziej prędki. Skąd ty możesz wiedzieć, jakie on ma kłopoty i zmartwienia? Ty niby taki psycholog, powinieneś to rozumieć... On nie powie, bo tacy ludzie, co wszystko zawdzięczają własnej pracy, — są skryci i zamknięci w sobie. Ty tego nie możesz rozumieć, boś ty się wychował w zupełnie innych warunkach. Ty wszystko bierzesz po swojemu... Może ty naprawdę więcej wiesz i więcej umiesz. Ojciec nie miał czasu ani tyle czytać, ani tyle pracować nad sobą. Pomyśl tylko, jak on musi cierpieć, jak widzi, że ty mu się marnujesz... Straciłeś rok — no dobrze. Ale teraz powinieneś znowu wziąć się do pracy.
 Chwila milczenia.
 — I żebyś był jakiś niezdolny, albo chorowity — no, to trudno. Ale tak: wiesz, jak to ludzie umieją wszystko, szczególniej, jak się komu lepiej powodzi. Tacy zaraz kontenci. A kto dziecku lepiej życzy, niż rodzice?
 Pauza.
 — Ja nie rozumiem, zkąd nagle takie zniechęcenie... Ja nie chcę, żebyś odrazu coś postanowił. Teraz zajęci jesteśmy Jadzią. Pomyśl sobie jeszcze; tylko cię proszę: oszczędzaj ojca. Bo powinieneś rozumieć, że on nietylko do ciebie należy i, jakby mu się, broń Boże, coś przez ciebie stało, to jesteś przed nami wszystkiemi odpowiedzialny.
 Pocałunek serdeczny, macierzyński i znów wir myśli.
 Przypomniał mi się wiersz, bardzo gdzieś dawno czytany:
 Leży lew w klatce. Za chwilę rozpocznie się przedstawienie. W uszach króla pustyni brzmią poszumy jego wolnej ojczyzny. Oto wytaczają klatkę na arenę. Do klatki wchodzi pogromca. Lew wita go rykiem, opiera się jego rozkazom, — pełen nienawiści i buntu. Ale pogromca błyska w powietrzu stalowemi końcami kańczuga. Chwilę krótką patrzą sobie groźnie w oczy. Lew cofa się w głąb klatki, jeży grzywę, groźnie przykuca — i na dane hasło...
 Hop! i przez kijek przeskoczył.
 Czy istnieją specjalne mikroby, które zabijają wolę, a lęgną się w atmosferze niewoli?

 Nie koniec jeszcze.
 Rozmowa z panem Andrzejem, mecenasem, Jadwigi panny narzeczonym, rodziców moich przyszłym zięciem, a moim niezadługo szwagrem.
 Wyciągnął mnie na „kawalerski“ kieliszek.
 — Panie Janie, pragnąłbym z panem pomówić, ale się obawiam, aby pan nie sądził, że czynię to z polecenia, lub za namową rodziców... Nie... Ja mam dla was wszystkich bardzo wiele życzliwości, i przykro mi, że bez ważnego powodu dręczycie się wzajemnie.
 — ?
 — Idzie o to, że — o ile się nie mylę — pan chce się poświęcić dziennikarstwu... Panie Janie, co to jest u nas dziennikarstwo?
 — Są tacy, którzy zarabiają po kilka tysięcy rubli rocznie.
 — No tak, ale to są wyjątki.
 — Czemu ja właśnie nie mam być takim wyjątkiem?
 — Pan jest za wielkim idealistą. To przeszkadza.
 — Nietylko w dziennikarstwie.
 — I przytem pan się w ten sposób wykoleja.
 — Proszę pana, o ile ani myślę zostać dziennikarzem, o tyle całą duszą pragnę się wykoleić.
 Ogromne zdziwienie.

 Ząb mnie boli; jestem wściekły.
 Przyszedł mi na myśl początek powieści: taki miły, dobrze wychowany, posłuszny i wierny pudel — budzi się nagle z upodlenia i gryzie...
 Doznaję wrażenia po tych dwóch dniach, przeżytych na łonie rodziny, — jakbym je przespał w kurzu i spiekocie; — aż oczy palą, w gardle zasycha, i jakoś brudno w całej istocie.
 Iść w ślady dziadka i w łeb sobie palnąć? Gotowi pomyśleć, żem się zakochał nieszczęśliwie w szwajcarskiej krowie...
 Ilekroć wpadnie mi w rękę nudna powieść, rzucam ją bez skrupułów w piec, albo na piec, i nie czytam dalej. A przecież tak nudnej książki, jak moje życie — nie spotkałem jeszcze. Takie rozpaczliwe ubóstwo treści.
 I czytam to życie, jak się czyta arkusz powieści, znalezionej w szalecie, pozostawionej tam przez poprzednika. Nie znam autora, ani tytułu, ani początku; bohaterowie mnie nie zajmują, a końca się nigdy nie dowiem.
 I mdli, oddechu brak — i dusza ziewa.
 Zapewne przez tydzień będzie dyplomatyczna cisza.

Bez nadziei

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dziecko salonu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wróżba

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Precz

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Bez steru

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Grzech marzyć

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pierwszy rozdział powieści

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Juraś nie wiedział

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Kondycja

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z życia

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W gąszcz życia

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Na Solcu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wykolejony

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ich poezja

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dziwny świat

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Łzy mówią

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

* * *

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Tomek bityś

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Przed świętami

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dziadek

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O gramatyce

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dyplom

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nie „milusińscy“

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ono...

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Bal

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Na skrawkach

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wicher

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

... Bo pokąsam

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Janusz Korczak

DZIECKO SALONU

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Janusza Korczaka

Autor: Anonim

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

©Wydawnictwo Avia Artis