Henryk Ibsen

PEER GYNT

Wydawnictwo Avia Artis

2023

ISBN: 978-83-8226-939-0

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (https://writeapp.io).

Osoby

AASA, wdowa po wieśniaku (należy wymawiać Oze)
PEER GYNT, jej syn
DWIE STARE BABY Z WORKAMI NA PLECACH
ASLAK, kowal
GOŚCIE WESELNI, KUCHARZ, GRAJKOWIE itd.
PARA WIEŚNIAKÓW, PRZYBYŁYCH Z ZA MORZA
SOLWEJGA, ich córka
HELGA, ich córka
CHŁOP Z HAEGSTAD
INGRYDA, jego córka
NARZECZONY i JEGO RODZICE
TRZY JUHASKI
KOBIETA W ZIELONEM UBRANIU
STARZEC Z DWORU
GALANT WIEJSKI, KILKU INNYCH GALANTÓW (parobczaków)
STROJNISIE WIEJSKIE
KILKA CZAROWNIC
DUCHY ZIEMNE, KARŁY, KOBOLDY itd.
BRZYDKI CHŁOPAK
GŁOS W CIEMNI
KRZYK PTAKÓW
KARI, żona chałupnika
MASTER KOTTON
MONSIEUR BALLON
PAN VON EBERKOPF
PAN VON TRUMPETERSTRAALE
ZŁODZIEJ i PASER
ANITRA, córka naczelnika Beduinów
ARABOWIE – NIEWOLNICE – TANCERKI – itd.
SŁUP MEMNONA (śpiewający)
SFINKS Z GIZEH (osoba nie ma)
PAN PIĘCIOWICZ, prof., dr. Fil., przełożony domu warjatów
HUHU, poprawiacz języka z wybrzeży malebaryjskich
HUSSEIN, minister na wschodzie
FELLAH z mumją królewską
KILKU WARJATÓW z dozorcami
NORWESKI KAPITAN OKRĘTU i
ZAŁOGA OKRĘTU
OBCY PASAŻER
DUCHOWNY
KONDUKT POGRZEBOWY
URZĘDNIK STANU
ODLEWACZ GUZIKÓW
OSOBA CHUDA.

Rzecz, rozpoczynająca się w początku wieku XIX, a kończąca się około roku sześćdziesiątego, dzieje się poczęści w dolinie gudbrandskiej i jej górach, poczęści na wybrzeżu marokańskiem, na pustyni Saharze, w domu wariatów w Kairze, na morzu itd.

Akt I

Zbocze przy zagrodzie Aasy,

liściastemi pokryte drzewami. Potok szumiący. Po drugiej stronie stary młyn. Skwarny dzień letni.

PEER GYNT, silnie zbudowany, dwudziestoletni mężczyzna, schodzi ścieżką na dół. AASA, matka jego, mała, wątła kobieta, postępuje za nim z wymówkami i złorzeczeniem.

 AASA: Pietrze, kłamiesz!
 PEER:  Nie, broń Boże!
 AASA: Więc przysięgnij!
 PEER:  A to naco?
 AASA: Fe! Przysięgnąć łatwo może
Człek poczciwy, nie ladaco.
 PEER: Poprzysięgam: prawda szczera.
 AASA: Co? I ciebie wstyd nie zbiera?
Obdartusie bez sumienia.
Zamiast wziąć się do koszenia,
Włóczysz się tygodnie całe,
Gdzieś po lasach, na zakałę,
Potem wracasz bez zwierzyny
I bez strzelby? Mój jedyny,
Te wykrętne, puste gadki
Nie uwiodą twojej matki!
Gdzieś go spotkał?
 PEER:  Z lewej strony
Od Gendynu.
 AASA: (z szyderczym uśmiechem) Ha!
 PEER:  Szalony
Huczał wicher, ja przed siebie,
Jak się w krzaki nie zagrzebię,
Za któremi…
 AASA: (j. w.) Ha!
 PEER:  W te tropy,
Słyszę, trzeszczy śnieg z pod kopy;
Z tchem zapartym patrzę, śledzę,
Aż tu ponad skalną miedzę
Gałęzisty błyśnie róg.
Nie oszczędzam swoich nóg,
Poprzez piargi, przez załomy
Pnę się po tej drodze stromej,
I w tej chwili — cud mnie zmógł:
Cap przede mną! Hej! Od lat
Piękniejszego nie znał świat.
 AASA: Nie? Naprawdę?
 PEER:  Raz się zmierzę,
I już kulkę miało zwierzę!…
Ledwie padło, a ja, wiecie,
Już na jego siedzę grzbiecie,
Chwytam je za lewe ucho,
Myślę sobie: będzie krucho,
Bratku, z tobą, mam cię już!
I po ostry sięgam nóż,
By mu pchnąć go popod bok.
Aż tu cap sierdzisty wskok,
Zerwie się na cztery nogi,
Wtył odrzuci bujne rogi —
Nóż mi z pochwą wypadł z rąk!
A on, niby w straszny krąg,
W przeraźliwe niby kleszcze
Zwarł mi uda, wpił się jeszcze
W moje łydki i tak w cwał
Stromą granią pędził, gnał.
 AASA : (mimowoli) Jezu Chryste!
 PEER:  Czy ty znasz
Grań Gendynu? Zblednie-ć twarz,
Oniemiejesz w jednej chwili,
Kiedy spojrzysz, jak z pół mili
Strzela wgórę, pod niebiosy,
Grzbiet, nie szerszy, niż grzbiet kosy.
A po jednej, drugiej stronie
Zieją czarne, nieme tonie —
Tysiąc łokci, dwa tysiące
Te jeziora leżą śpiące.
Popod nami — głębie wód,
W piarg zamknięte, w śnieg i lód!
Lecim, pędzim po tej zboczy,
Wicher skry nam sypie w oczy,
Przepadniemy snać do znaku!
Nie, na takim ja rumaku
Nie jeździłem! A tam, wdole,
Grzbiety orle, czy sokole
W szarej kąpią się mgławiźnie
I znikają, niby puch!
Człowiek stracił wzrok i słuch:
Lód o brzegi się ośliźnie,
Pęka, rwie się — człek jest głuchy,
Widzi li i słyszy duchy,
Jak się kłąb ich z wywierzyska
Wznosi wgórę, wije, ciska,
Tańczy, śpiewa…
 AASA: (nieprzytomnie) Chryste Panie!
 PEER: Aż tu naraz tak się stanie,
Że jakowaś kurka śnieżna,
Do tych urwisk przynależna,
Z swej kryjówki się wyrywa,
Przerażona, ledwie żywa,
Wpada prosto między nas,
Jak urwany z turni głaz —
Skrzeczy, gdacze, skrzydłem trzepie,
Bije w capa mego ślepie!
Cap w te tropy zmienił bieg —
Poprzez piargi, poprzez śnieg,
Wraz w piekielny runął żleb!

(Aasa chwieje się i opiera o drzewo; Peer Gynt mówi dalej)

Ponad nami śladu nieb,
Potrzaskane tylko turnie;
Popod nami groźnie, chmurnie
Mgieł bezdenny zieje lej!
I tak pędzim śród tych kniej,
Pędzim poprzez dżdżów tumany,
Potem znowu rozkrakany
Przecinamy ptactwa klucz —
Z krzykiem, z wrzaskiem pierzchły mewy,
A z głębiny, skroś wyziewy,
Zabłysnęła para ócz,
Zabielała pierś potwora:
Od samego dna jeziora
Nasza postać to wypadła.
Biegła ku nam od zwierciadła
Tej spokojnej, głuchej toni
Wprost przeciwnie, jak my do niej
Lecieliśmy zgóry wdół…
 AASA: Boże, ratuj!
 PEER:  Com ja czuł!
Kozioł zgóry, kozioł z dołu
Zetkły, zwarły się pospołu,
I w tej chwili mówię: chlap!
Leżym w błocie — ja i cap!
Ale chwila… a my stąd
Dostaliśmy się na ląd.
Cap się puści wpław, ja za nim
I ot jestem kosztem tanim.
 AASA: A on?
 PEER: (mlaska ustami) Biega gdzieś po świecie.
Jeśli tylko go znajdziecie,
To go chyćcie!
 AASA:  Boże drogi!…
Że masz jeszcze całe nogi,
Żeś tam karku gdzie nie skręcił! —
Oby mi się dzień ten świecił —
Powróciłeś zdrów do domu,
Bogu dzięki, a nie komu!
Prawda, w spodniach widzę dziurę,
O to mniejsza… Poniektóre
Gorsze rzeczy w taki taniec
Stać się mogą!…

(zastanawia się nagle, przypatruje mu się wielkiemi oczami i z otwartą gębą, przez chwilę nie może znaleźć słowa — wreszcie wybucha)

 A kaganiec
Włóż na mordę, psie nasienie!
Ja ci kłamstwa te wyplenię!
Stara piosnka! W one czasy,
Kiedy grały takie basy,
Ojciec twój był kawalerem!
Ja-ć odrzekę słowem szczerem
Na te żarty twe niewczesne:
On jedyny, Gundbrand Glesne,
Wydarzenie takie miał…
 PEER: I ja także…
 AASE:  Tak, naschwał
Można kłamne te igraszki
W różne stroić fatałaszki,
Tak od wątka snuć do wątka,
Aże chudość ich żołądka
W pstrej latance całkiem zginie.
Tyś tak zrobił, tyś to ninie
Wszystko upstrzył i upiększył,
Porozciągał i powiększył,
Orle grzbiety, czy sokole
Wręcz wywlokłeś, by mnie w pole
Wywieść, zmącić mózg mój stary.
Człek — naprawdę, nie do wiary! —
Już rozeznać się nie umie
W tem, co słyszał po stokrotnie.
 PEER: Wiesz ty! W głupim swym rozumie
Niech kto inny tak mi dotnie,
A sprawię go!…
 AASA: (z płaczem) Boże miły,
Lepiej zejść mi do mogiły,
Lepiej było się nic rodzić,
Niż tak prosić, tak zawodzić —
Raz na zawsześ zgubion, Pietrze!
 PEER: Niech matusia łzy obetrze!
Prawdę mówię, prawdę zgoła,
Jeno bądź mi znów wesoła —
Proszę ciebie…
 AASA:  Idź do czarta!
Cóż wesołość moja warta,
Gdy mam syna taką świnię?
Jak nie płakać w tej godzinie,
Kiedy serce biednej wdowy
Ma w nagrodę srom gotowy?

(zaczyna znowu płakać)

Pytać mi się dziś wypada,
Co zostało z bogactw dziada?
Któż w tym domu dziś utyje,
Odkąd Rasmus Gynt nie żyje?
Cóż się stanie dalej z nami?
Ojciec złoto siał garściami:
Gdzie grunt jaki był na świecie,
Wnet skupywał i w karecie
Paradował wyzłacanej.
Gdzież uciechy, gdzież te tany,
Które młodość ma pamięta,
Gdy w zimowe, huczne święta
Zbijał kielich, albo flaszę, —
Gdzież to całe szczęście nasze?
 PEER: Gdzież ostatni śnieg?
 AASA:  Bądź cicho!
Spojrz w zagrodę! Niech cię licho!
Szmaty w każdem niemal oknie,
Zdarte strzechy, bydło moknie,
Rozwalone wszystkie płoty,
Nikt się nie chce jąć roboty
W pustem polu, za podatki
Zabierają nam ostatki!
 PEER: Nie pleć! Nie bredź! Cóż to znaczy?
Gdzież jest powód do rozpaczy?
Że dziś szczęście się odwraca,
Jutro może…
 AASA:  Płonna praca:
Nie wyrośnie na tej schedzie
Żadne ziarno! Zginąć w biedzie!
Lecz ty, smyku, ty, dryblasie,
Zawsześ taki, jak w tym czasie,
Kiedy ksiądz ów z Kopenhagi
Nie mógł dosyć twej odwagi
Nachwalić się! Dobrze pomnę
Odpowiedzi twe przytomne:
„Jak się zowiesz?“ pyta klecha,
A zaś na to ma pociecha
Tak odrazu w nos mu utnie
Mężnie, śmiało, rezolutnie,
Że ksiądz rzecze: „Między braćmi
Przyznać trzeba, iż nie zaćmi
Go syn króla, lub książęcy!“
Ojciec, jakby sto tysięcy
Zyskał naraz, z tej radości
Jeszcze suciej klechę gości,
Dał mu konia, dał mu sanki.
Jakież były to hulanki!
Ksiądz, kapitan, a w ich ślady
Wszystkie inne darmozjady,
Ile kto wytrzymać może,
Żrą i piją w naszym dworze,
Aż pękały im kałduny!
Lecz niedługo żywe łuny
Z gęb im biły — przyjdzie nędza
wnet wszystkich powypędza.
Cisza wlazła w progi dworca
Z chwilą, kiedy „Jan od korca“
Przestał hojnym być podczaszym.

(ociera łzy fartuchem)

Lecz ty przecie w domu naszym
Jeszcze jesteś! Silny, tęgi,
Masz powstrzymać straszne cięgi,
Co na matkę twoją spadły!
Masz odwrócić los zajadły,
Masz spuścizny lichej bronić,
By tej resztki nie roztrwonić!

(płacze znowu)

Zamiast, żebym miała w tobie
Jaką pomoc, ty, nierobie,
Przepaskudzasz grosz i czas!…
Popatrz, w jakieś błoto wlazł!
Mówię — słyszysz? Nie przelewki:
Uciekają wszystkie dziewki,
Gdy w taneczny wejdziesz dom —
Wstyd dla matki, łzy i srom!
Spotkasz w drodze lada smyka,
I odrazu bijatyka.
 PEER: (odchodzi) Daj mi spokój…
 AASA: (idzie za nim)  Może kłamię?
Czy nie byłeś, podły chamie,
W Lunde, w karczmie, przy ostatniej
Krwawej bójce, gdzie, jak z matni
Wypuszczone wściekłe wilki,
Żarły się te draby?… Chwilki
Nie mam jasnej… Już to taka
Moja dola! Kto Aslaka
Oporządził? Kto mu uda
Pół wykręcił? Cuda! Cuda!
Może to był tylko palec?
 PEER: Głupie bajki!
 AASA: (z wybuchem) O! Zuchwalec!
Przecie baba chałupnika
Jęk słyszała…
 PEER: (pociera sobie łokieć) Mój!
 AASA:  Co? Bzika
Masz?
 PEER: Nie, guzów wziąłem dość!
 AASA: Ty?
 PEER:  Potrafi bić ten gość!
 AASA: Kto?
 PEER:  No, Aslak, kowal nasz.
 AASA: Fe! Ja tobie plunę w twarz!
Ten wycieracz cudzych kątów,
Pijak, złodziej — on tych mątów
Śmiał narobić? On cię zmógł?!

(płacze znowu)

 PEER: Jesteś warta czegoś więcej:
Czci od ludzi stu tysięcy!
Niechno tylko ja coś zrobię,
Coś wielkiego…
 AASA: (drwiąc)  Gadaj sobie!
 PEER: Co być może, nikt nie zgadnie.
 AASA: Jedno tylko widzę snadnie:
O swą własną troszcz się skórę,
W własnych portkach zaszyj dziurę!
 PEER: (gwałtownie) Jeszcze będzie ze mnie król
Albo cesarz!
 AASA:  Gębę stul!
Twój ci dowcip w piętę wlazł!
 PEER: Przyjdzie rada, wiesz, w sam czas.
 AASA: Tak przysłowie dawne gada:
Przyjdzie czas, to przyjdzie rada,
A zostaniesz królewiczem.
 PEER: Tak, jak dzisiaj jestem niczem;
Lecz zobaczysz!
 AASA:  Zamknij usta!
Głowa twoja całkiem pusta.
Zresztą mówię: jeszcze można
Dojść do czego, lecz zostrożna,
Bez tych żartów, bez tych bredni!
Miałeś kąsek niepośledni:
Dziewkę z Haegstad… tylkoś głupi!
 PEER: Co powiadasz?
 AASA:  Ano, juści
Stary kutwa nie popuści,
Jednak córce swojej rad,
Będzie mruczał, ale wślad
Pójdzie za nią, a Ingryda
Trzymać umie… Tu się przyda
Mieć rozumu, choćby trochę.

(płacze znowu)

Sprawy, Pietrze, to nie płoche:
Dziewka można, ród osiadły;
Gdyby-ć mózgu nie wyjadły
Twoje głupstwa, mówię święcie,
Jużbyś dzisiaj, w tym momencie,
Nie w podartym chadzał bucie,
Narzeczonym byłbyś…
 PEER: (prędko)  Kłucie
Niepotrzebne… Wraz po słowo
Idę…
 AASA: Dokąd?
 PEER:  Idę zdrowo
Do Haegstadtu.
 AASA:  Biedny Pietrze,
But napróżno ci się zetrze.
 PEER: A to czemu?
 AASA:  Kije-ć trzeba
Dać porządne, żeś się chleba
Nie chciał trzymać.
 PEER:  Jakto?
 AASA: (łkając)  Wtedy,
Gdyś dosiadał tego biedy,
Kiedyś jeździł na swym capie,
Miał Mac Moen dziewkę w łapie.
 PEER: To straszydło? Co? To zwierzę?
 AASE: Ona go za męża bierze.
 PEER: Ha, poczekaj!… Ja do stajni!
Siodłam szkapę…

(zabiera się do odejścia)

 AASE:  Najzwyczajniej
Znowu kpiny… do ołtarza
Idą jutro.
 PEER: Wraz się zdarza:
Nie za późno.
 AASE:  Chcesz, w tej chwili
Żeby jeszcze z ciebie drwili?
 PEER: Już ja będę w swojem prawie.

(chichocze)

Hejże! Szkapę pozostawię,
Na siodłanie czasu szkoda!

(porywa matkę na ręce)

 AASE: Puść mnie! Puść mnie!
 PEER:  Panna młoda
Wnet zobaczy, jak twój dzielny
Syn cię wnosi w dom weselny
Na tych rękach!…

(brnie potokiem)

 AASE:  Boże miły!
Utoniemy! Dodaj siły!
Ulituj się, stań w obronie!
 PEER: Co ma wisieć, nie utonie!
 AASE: Będziesz wisiał, podłe psisko!

(rwie go za włosy)

 PEER: Cicho, matko, tutaj ślisko.
 AASE: Ośle!
 PEER:  Pyskuj, to nie grzech,
Walny człek ma na to śmiech…
No, największy to był trud!
 AASA: Trzymaj mocno!
 PEER:  Istny cud!
Piotr na capie! Dobrze złap!

(puszcza się w cwał)

Tyś jest Pieter, a ja cap!
 AASA: Sama siebie nie poznaję!
 PEER: Jest i brzeg już — suche kraje!

(wychodzi z wody na brzeg)

Żeś tak wyszła cało stąd,
Daj mi pyska za ten ląd!
 AASA: (uderza go w twarz)
Masz przewoźne.
 PEER:  Oj, do czarta,
Taka jazda więcej warta —
To jest podłość!
 AASA:  Puść mnie!
 PEER:  Puszczę,
Gdy weselną ujrzę tłuszczę,
A ty zato, wrono stara,
Powiesz wszystkim, że psia wiara
Jest Mac Moen, truteń, pies!
 AASA: Puść!
 PEER:  Nie puszczę! Będzie kres,
Aż mi krzykniesz, że twój Piotr
Chwat jest tęgi, a nie łotr.
 AASA: Już ja dosyć mam sposobu,
By nawarzyć ci tam bobu.
Bądź mi pewien — bez zawodu:
Już ja dobrze ztyłu, zprzodu
Odmaluję twoją postać.
Ino między nich się dostać,
A poznają, żeś jest śmieć.
 PEER: Co? co?
 AASA: (tupie ze wściekłością nogami) Będę gębę drzeć,
Że nie gorsi nad cię zbóje,
Aż cię psami precz wyszczuje,
Jak włóczęgę, głupi cham.
 PEER: Hm!… Więc pójdę sobie sam.
 AASA: I ja również tam nadążę.
 PEER: Nie masz siły.
 AASA:  Co, mój książę,
Nie mam siły? Takam wściekła,
Żebym żarła głazy z piekła,
Gryzła krzemień! Puść mnie!
 PEER:  Owszem,
Lecz przysięgnij —
 AASA:  Nienajzdrowszem
Będzie takie balowanie,
Gdy usłyszą, ty, gałganie,
Co zacz jesteś!
 PEER:  Więc mateczka
Nie ruszy się…
 AASA:  Głupia sprzeczka!
Już ty na tej tam zabawie…
 PEER: Więc matusię tu zostawię —
 AASA: Co?
 PEER:  Na młyński dach wysadzę

(sadza ją na dachu młyna; Aasa krzyczy)

 AASA: Zsadź mnie z dachu!
 PEER:  Nie poradzę,
Uspokój się!
 AASA:  Kiep!
 PEER:  Bez złości!
 AASA: (rzuca za nim gałęzią)
Znieśże, Pietrze, stare kości
Z tego dachu…
 PEER:  Takeś chciała!
Niech matusia moja mała
Cicho siedzi, bez pamięci,
Niech mi się tu wciąż nie kręci,
Nie wywija nóżętami —
Głazy spadną i wy sami
Bęc na ziemię!
 AASA:  A, ty błaźnie!
 PEER: Nie kręcić się! To wyraźnie
Mówię matce…
 AASA:  Czemu raczej,
Jak bękarci płód sobaczy,
Nie przepadło to gdzieś w świecie!
 PEER: Wstyd! Co matka tutaj plecie?!
 AASA: Fe!
 PEER:  Fe! Syna błogosławić,
Nie przeklinać.
 AASA:  Już ja sprawić
Umiem ciebie! Mnie nie trwoga!
 PEER: A więc żegnaj, matko droga!
Siedź mi cicho na tym dachu!

(odchodzi — wraca jeszcze raz, grozi palcem — mówi)

Wrócę prędko, więc bez strachu.

(odchodzi)

RESZTA TEKSTU DOSTĘPNA W PEŁNEJ WERSJI.

Akt II

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Akt III

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Akt IV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Akt V

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Henryk Ibsen

PEER GYNT

Tłumaczenie

Jan Kasprowicz

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Henryka Ibsena .

Autor: Emil Orlik

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

© Wydawnictwo Avia Artis

2023