Maurice Leblanc

ZWIERZENIA ARSENA LUPINA

Wydawnictwo Avia Artis

2022

ISBN: 978-83-8226-633-7

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (https://writeapp.io).

Kilka słów o t. zw. Literaturze senzacyjnej

Zmieniły się zupełnie gusta czytelników. Poszła w kąt poezja, powieści nawet zalegają setkami półki księgarskie. Jeden tylko typ ma stale rosnące koła czytelników: powieść senzacyjno-kryminalna.
Może to wpływ kina — może i wojny, która tak gwałtownie szarpnęła nerwami ludzi... Trudno powiedzieć. Faktem jest jednak, że ten rodzaj powieści właśnie cieszy się niesłabnącem uznaniem, a nakłady najcelniejszych utworów tego działu dochodzą w Paryżu do 400.000 egzemplarzy.
Trzeba jednak i tu umieć odróżnić plewę od dobrego ziarna. Trzeba wiedzieć, które utwory z literatur obcych zasługują na przyswojenie. W tym dziale wyróżnia się chlubnie Spółka nakładowa „ODRODZENIE“ we Lwowie, która wypuściła na rynek księgarski całą serję powieści pod zbiorową etykietą „BIBLJOTEKI DZIEŁ SENZACYJNYCH I KRYMINALNYCH“. Spotykamy tam najlepsze nazwiska i najbardziej wartościowe utwory ostatniej doby.
Prym wiodą pisarze francuscy, umiejący pomysłową a senzacyjną fabułę oblec we formę lekką, pełną nieraz humoru.
Więc najpoczytniejszy dziś na obu półkulach MAURYCY DEKOBRA daje nam w „PAMIĘTNIKACH WŁAMYWACZA“ z bajecznym humorem opowiedziane dzieje życia prawdziwego dziecka Paryża, od wczesnego dzieciństwa aż do chwili, gdy po tysiącach przygód bohater zmienia się z włamywacza w statecznego rentjera.
Jeszcze ciekawszy, a na wskroś oryginalny temat porusza MAURYCY RENARD w swych „DZIWACH DOKTORA LERNA“. Powieść tą czyta się jednym tchem, a niesamowity doktór Lerne, co pokusił się zmieniać wedle swej woli odwieczne prawa natury, pozostaje na długo w pamięci czytelnika.
Poczestne miejsce w tym zbiorze zajmuje ulubiony pisarz francuski GASTON LEROUX, którego aż cztery powieści ukazały się w tej Bibljoteczce. Bohaterem trzech powieści: „CZARNY ZAMEK“, „DZIWNE PRZYGODY MIŁOSNE ROULETABILLA“ i „ROULETABILLE W ZAKŁADACH KRUPPA“ jest genialny reporter paryski, który wespół ze swym nieodstępnym kompanem, poczciwym Candeurem dokazuje poprostu cudów odwagi. Pierwsze dwie powieści mają za tło ostatnią wojnę bułgarsko-turecką, w ostatniej akcja toczy się podczas wielkiej wojny światowej. Rzeczy naprawdę senzacyjne, a jednak czyta się je nietylko z napięciem, ale i z prawdziwą satysfakcją, gdyż opracowane są bardzo starannie dając apoteozą odwagi, ogromnej inteligencji i miłości ojczyzny.
„PRZEKLĘTY FOTEL“ tegoż autora, to tragikomiczna historia ...analfabety, który dziwnym zbiegiem okoliczności dostaje się na fotel „Nieśmiertelnych“ w Paryskiej Akademii. Na tem groteskowem niemal tle tem dobitniej rysuje się tragedia życiowa wielkiego uczonego Loustalota i jego nieszczęśliwego syna.
...Któż z nas nie słyszał i nie czytał o nieśmiertelnym prawie Arsenie Lupinie, gentlemenie-włamywaczu? Spotykamy go w dwóch tomikach: „GDY ZEGAR WYDZWONIŁ ÓSMĄ“ i „ZWIERZENIA ARSENA LUPINA“. Z dziwną sympatią czyta się senzacyjne przygody i przeżycia tego eleganckiego włamywacza, kierującego się jednak pewna swoistą etyką i szukającego niejednokrotnie nie materialnych korzyści dla siebie, lecz moralnego zadowolenia ze szczęścia drugich. „ODŁAMEK POCISKU“ tegoż autora, to splot najsenzacyjniejszych wydarzeń z czasów wielkiej wojny. Wstrząsające epizody walk na froncie, zdemaskowanie znakomitej służby szpiegowskiej Niemców, oto nić przewodnia ponurego dramatu, w którym nawet ex-cesarz Wilhelm odgrywa niepoślednią rolę.
Z literatury angielskiej narazie figuruje tylko nazwisko E. W. HORNUNGA. Jego „RAFFLES, WŁAMYWACZ DLA DOBREJ SPRAWY“ może godnie stanąć w jednym szeregu z francuskim Lupinem, zarówno pod względem senzacyjności tematu, jak i mistrzowskiego opracowania.
Nie dziw zatem, że każdy tomik tej popularnej dziś „BIBLJOTEKI“ cieszy się wciąż rosnącem wzięciem. Przyczynia się do tego niemało również i doskonała strona typograficzna: staranny druk, dobry panier, estetyczne barwne okładki. A cena naprawdę niska: z każdego tomu możnaby bez trudu stworzyć dwa czy trzy tomiki owych wydawnictw, rzekomo „groszowych“, a w rzeczywistości dużo droższych, jeżeli weźmiemy pod uwagę objętość każdego tomiku.

Sygnały słoneczne

— Lupin, opowiedz mi coś o sobie!
 — I cóż ci mogę opowiedzieć? Historję mego życia znają już wszyscy, — odparł Lupin, który drzemał, leżąc na otomanie w moim gabinecie.
 — Nieprawda, nikt jej nie zna! — zaprotestowałem. — Ludzie dowiadują się czasem z listów twoich, publikowanych w dziennikach, że byłeś wmieszany w taką a taką aferę, że jakaś tajemnicza historja dzięki twej interwencji została wyświetloną. Ale jaką ty w tem wszystkiem grałeś rolę, jakie było tło całej sprawy i jej rozwiązanie, tego nikt nie wie.
 — Oh, wszystko to głupstwa, nie przedstawiające żadnego zainteresowania.
 — Żadnego zainteresowania, powiadasz? A ten twój prezent 40 tysięcy franków żonie Mikołaja Dugrival? A odkrycie tej zawiłej tajemnicy owych trzech obrazów?...
 — Rzeczywiście oryginalna tajemnica, — odrzekł Lupin. — Mógłbyś zatytułować tę historję: Znak cienia.
 — A twoje intrygi miłosne i zdobycze na tem polu?... A tajemnica tych wszystkich dobrych uczynków? Wszystkie te historje, o których mi nieraz dyskretnie wspominałeś, dając im interesujące tytuły: “ Obrączka ślubna“, „ Śmierć czyha...“ itp. Tyle ciekawych, a nieznanych zupełnie rzeczy!... No, dalej, śmiało!
 Było to w tym czasie, gdy Lupin, już głośny i znany, ograniczał się jeszcze do drobniejszych, „kawałów“ i skromnych stosunkowo zysków, popełniając tak poprostu z dnia na dzień dobre i złe uczynki, po części z dyletantyzmu, po części zaś już z nawyczki, znajdując w tem pewnego rodzaju przyjemność i zadowolenie.
 Widząc, że milczy uparcie, próbowałem jeszcze raz go namówić:
 — No, Lupin, proszę cię bardzo!
 Ku memu zdumieniu odezwał się niespodzianie:
 — Mój drogi, weź ołówek i kawałek papieru.
 Posłuchałem go ochotnie, przekonany, że zacznie mi dyktować swe wspomnienia, które umiał tak barwnie i żywo opowiadać, a które, niestety, tyle tracą na wartości, gdy je następnie spisuję, obciążając je balastem obszernych, nudnych objaśnień i uzupełnień.
 — Gotowy jesteś? — spytał.
 — Tak.
 — Pisz zatem: 27 — 1 — 23 — 6 — 16.
 — Co? Jakto?
 — Pisz, powtarzam.
 Siedział na otomanie z oczyma zwróconemi ku otwartemu oknu, skręcając papierosa.
 Dyktował mi dalej:
 — 17 — 11.
 I znów po chwili:
 — 27 — 3 — 26 — 23 — 17 — 11 — 18.
 Czyżby dostał bzika? Przyjrzałem mu się uważnie i zauważyłem, że spojrzenie jego, dotychczas zupełnie obojętne, zmieniło się nagle. Oczy ożywiły mu się — zdawały obserwować uważnie gdzieś w oddali, coś niesłychanie interesującego.
 Dyktował mi dalej, z krótkiemi przerwami po każdej cyfrze:
 — 21 — 26 — 27 — 26 — 13 — 18 — 25 — 1 — 4.
 Przez okno widać było tylko szmat jasnego nieba i fasadę starego domu po przeciwległej stronie ulicy. Okiennice były tam pozamykane, jak zwykle; wszystko wyglądało dokładnie tak samo, jak co dnia, od całych lat...
 — 24 — 17 — 11 — 121 — 4.
 I nagle zrozumiałem... a przynajmniej zdawało mi się, że rozumiem. Bo i jakże to przypuszczać, aby Lupin, człowiek tak rozsądny, chciał tracić czas na podobne dzieciństwa? A jednak — tak, — nie było wątpliwości: to co Lupin liczył, były to przelotne, przerywane refleksy słonecznego światła, odbijające się na fasadzie owego starego domu, na wysokości drugiego piętra!
 — 1 — 23 — 23 —... — dyktował mi Lupin.
 Światełko zgasło, po chwileczce znów raz zabłysło — i znów zniknęło.
 Instynktownie obserwowałem je i rzekłem głośno:
 — 1 —...
 — Aha, zrozumiałeś i ty nareszcie? — uśmiechnął się drwiąco Lupin. Podszedł ku oknu i wychylił się, jakby chciał zdać sobie dokładnie sprawę, z którego punktu owe refleksy świetlne wychodziły. Potem wrócił na otomanę i kładąc się na niej wygodnie odezwał się:
 — No, teraz na ciebie kolej. Licz dalej.
 Usłuchałem bez wahania, czując, że Lupin musi to robić nie bez powodu. Zresztą wyznam szczerze, że zainteresowały mnie te pojawiające się w regularnych odstępach czasu i znów znikające refleksy słoneczne, niby tajemnicze sygnały jakiejś latarni morskiej.
 Musiały one wychodzić z któregoś domu po tej samej stronie ulicy, gdzie ja mieszkałem, gdyż słońce wówczas padało ukośnie do okien mego mieszkania. Wyglądało to tak, jakby ktoś z pomocą małego lusterka rzucał umyślnie odbicie słońca na ścianę starego domu naprzeciwko.
 — Jakiś dzieciak bawi się lusterkiem, — zauważyłem po chwili, nieco poirytowany, że na takie głupstwa czas tracę.
 — Nic nie szkodzi... Notuj dalej!
 Notowałem więc... liczyłem te przelotne odbłyski słońca, zjawiające się z prawdziwie matematyczną regularnością.
 — No i co dalej? — spytał Lupin po paru minutach zupełnej ciszy.
 — Zdaje mi się, że to już koniec... Już od kilki; minut nie widać nic więcej.
 Czekaliśmy jeszcze chwilę, ale napróżno. Próbowałem zażartować:
 — Coś mi się zdaje, że straciliśmy czas napróżno. Te kilkanaście cyfr na papierze, — to chyba nie zbyt obfita zdobycz!
 Lupin nie ruszając się z otomany, odezwał się:
 — Mój drogi, bądź tak dobry i spróbuj te wszystkie cyfry zastąpić odpowiedniemi literami alfabetu, licząc po porządku: A — 1, B — 2, C — 3 i td.
 — Przecież to głupie!
 — Zupełnie głupie, przyznaję. Ale człowiek robi tyle rozmaitych głupich rzeczy w życiu... Jedna mniej, jedna więcej...
 Zabrałem się więc do tej głupiej roboty i począłem wynotowywać odpowiednie litery: Z-A-T-E-M...
 Przerwałem, szczerze zdziwiony:
 — Uważasz: powstało całe słowo!
 — Idźmy zatem dalej, — odparł spokojnie.
 Wziąłem się więc dalej do roboty — i kolejno odcyfrowywałem całe słowa, jedno po drugiem. Ku memu zdziwieniu utworzyło się w ten sposób całe zdanie.
 — Gotowe już? — zagadnął mnie Lupin po chwili.
 — Gotowe... Choć jest tam parę błędów.
 — Nie zwracaj na to uwagi, to drobnostka... Może mi przeczytasz?
 Odczytałem mu tedy całe to niedokończone zdanie, które tu powtarzam dokładnie w tej formie, w jakiej je odtworzyłem:
 „ Zatem ni trzeba zbytnio ryzykować, unikać attaku, bezpłodej walka, bo...“
 Roześmiałem się głośno:
 — A co? Prawdziwie senzacyjne rewelacje, nieprawdaż? Przyznasz chyba sam, kochany, że te światłe i głębokie wskazówki i rady niewiele nas mogą pouczyć!
 Lupin milczał; zerwał się z otomany i ujął w ręce ową kartkę papieru.
 Pamiętam, że w tej chwili przypadkowo rzuciłem okiem na zegar, — była godzina 5.18.
 Lupin stał trzymając papier w ręku, — na twarzy jego malowało się tysiące sprzecznych uczuć. Ale po dwóch głębokich bruzdach na czole poznałem niechybnie, że pracuje całym wysiłkiem myśli i inteligencji. Upłynęła długa chwila w kompletnej ciszy. Wreszcie Lupin położył na stole ów papier...
 — Dzieciństwo! — szepnął lekceważąco.
 Wybiło właśnie wpół do szóstej.
 — Jakto? znalazłeś już rozwiązanie? — krzyknąłem zdziwiony. — W ciągu dwunastu minut?
 Przeszedł się parę razy po pokoju, — zapalił papierosa.
 — Mój kochany, — zwrócił się do mnie, — bądź tak dobry połączyć się telefonicznie z baronem Repsteinem i uprzedzić go, że zjawię się u niego dziś o dziesiątej wieczór.
 — Barona Repsteina? — powtórzyłem niedowierzająco. — Męża owej słynnej baronowej?
 — Tak jest.
 — I to na serjo mówisz?
 — Zupełnie na serjo.
 Nie wiedziałem, co myśleć o tem. Mimo wszystko jednak wyszukałem w spisie abonentów potrzebny numer telefonu i ująłem słuchawkę. Ale Lupin chwycił mnie za ramię:
 — Nie, daj lepiej spokój!... Lepiej go nie uprzedzać... Jest tu coś ciekawszego i dziwnego... co mnie intryguje... Czemu to zdanie jest niedokończone?... Czemu niedokończone do licha?...

RESZTA TEKSTU DOSTĘPNA W PEŁNEJ WERSJI.

Ślubna obrączka

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Znak cienia

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Piekielna pułapka

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Jedwabna szarfa

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Edyta o łabędziej szyji

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Małżeństwo Arsena Lupina

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Maurice Leblanc

ZWIERZENIA ARSENA LUPINA

Tłumaczenie:

Kazimierz Rychłowski

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Maurice’a Leblanca

Autor: anonim

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

© Wydawnictwo Avia Artis

2022