Aleksander Dumas (ojciec)

JÓZEF BALSAMO CZĘŚĆ III

PAMIĘTNIKI LEKARZA

Wydawnictwo Avia Artis

2021

ISBN: 978-83-8226-435-7

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (http://write.streetlib.com).

TOM VII

LXX

POWRÓT

Wśród tych tysiącznych nieszczęść i wypadków pan Taverney ocalał jakby cudem.

 Niezdolny oprzeć się unoszącemu go tłumowi, zdołał utrzymać się w samym środku jakiejś uciekającej gromadki i szczęśliwie wydostał się na bulwar, wolny od wszelkiego niebezpieczeństwa.
 To, co teraz mamy powiedzieć, wydałoby się przesadą, potwornością, gdybyśmy już oddawna nie byli nakreślili, z całą prawdą i dokładnością, głównych cech charakteru pana Taverney. Otóż, przez cały czas trwania niebezpieczeństwa, pan de Taverney myślał tylko o sobie; drżał tylko o całość swojej osoby.
 Ale znalazłszy się już na bulwarze, gdy uczuł zupełną swobodę ruchów, gdy minęła pierwsza chwila zadowolenia, baron przypomniał sobie córkę i krzyknął boleśnie:
 — Gdzie córka moja! Moja córka!...
 Stanął nieruchomy, jak skamieniały, starając się zebrać w pamięci wszystkie zdarzenia, od początku katastrofy i rozstania się z dziećmi.
 — Biedny człowiek! — szepnęło kilka litościwych głosów kobiecych.
 Wkrótce baron został otoczony przez ludzi, gotowych żałować go szczerze, a przedewszystkiem ciekawych historji wypadku.
 Pan de Taverney spojrzał na otaczających, wyrwał się z ich koła i postąpił parę kroków zpowrotem, w stronę placu.
 Ale ruch ten machinalny, spowodowany prawie bezwiednie przywiązaniem ojcowskiem, natychmiast zwalczony został przez rozsądek. Baron zatrzymał się.
 Widział zupełne niepodobieństwo powrotu na miejsce niebezpieczeństwa. Zresztą mógł-że kto rozpoznać i odnaleźć jedną kobietę wśród stutysięcznego tłumu.
 Nakoniec nadzieja, nie opuszczająca nigdy serca człowieka, zaczęła mu ukazywać nieszczęście w jaśniejszych kolorach.
 Wszak sam znalazł się tu bez szwanku, on, starzec słaby, bez niczyjej pomocy; Andrea zaś nie była przecie sama, był przy niej Filip, bronił jej i niezawodnie musiał ją obronić.
 Baron, jak każdy samolub, w tej chwili zdobił Filipa we wszystkie cnoty, których sam nie posiadał, w szaloną odwagę, poświęcenie bez granic i bez cienia nawet samolubstwa. Każdy egoista poczuwa się sam tylko do tej wady, zawsze gotów korzystać, a nawet domagać się od każdego dowodów poświęcenia.
 Za chwilę, zupełnie uspokojony, baron zwrócił kroki w stronę ulicy Coq-Héron, przekonany, że Filip najprzód ocalił Andreę, poczem rzucił się w tłum, starając się odnaleźć ojca, następnie wrócił do siostry i prawdopodobnie oboje już w domu być muszą.
 Ale gdy zbliżał się do domu, spotkał na ulicy Nicolinę, która w najwyższym niepokoju oczekiwała powrotu państwa.
 Rzuciła się do barona.
 — Gdzie panna Andrea, pan Filip?...
 — O mój Boże! Czyż niema ich jeszcze w domu? — zapytał przerażony.
 — Nie, nie, panie, nikt ich dotąd nie widział.
 — Może zostali gdzie zatrzymani, lub też poszli dalszą drogą — rzekł baron i pozostał na ulicy, oczekując powrotu dzieci, obok Nikoliny, zanoszącej się od płaczu.
 — Pan Filip idzie! — ze strachem krzyknęła Nicolina, widząc, że wraca sam, bez siostry.
 Filip stanął zadyszany i zrozpaczony.
 — Czy jest Andrea? — krzyknął zdaleka.
 — O! mój Boże! — zawołał baron przerażony.
 — Andrea! Andrea! — powtarzał młody człowiek, głosem rozpaczliwym. — Gdzie jest Andrea?
 — Nie widzieliśmy jej! niema jej tu panie Filipie! — odpowiedziała Nicolina, zanosząc się od płaczu.
 — Wróciłeś bez niej! — krzyknął baron w gniewie.
 W odpowiedzi Filip zbliżył się i ukazał zakrwawioną twarz i złamaną rękę, która wisiała bezwładnie przy jego boku.
 — O Boże! mój Boże! moja biedna Andrea! — jęczał boleśnie baron.
 — Znajdę ją ojcze, żywą czy umarłą — odrzekł Filip posępnie.
 I zawrócił z gorączkowym pośpiechem, dążąc na plac. Nieczuły na ból, wsunął za kamizelkę złamaną lewą rękę, a gdyby miał w tej chwili siekierę, bez namysłu byłby ją odrąbał, aby mu już nie przeszkadzała.
 Wtedy to właśnie błądząc po placu, spotkał Rousseau i odnalazł Gilberta.
 Gdy się Rousseau oddalił, zostawiając mu latarnię, Filip dalej czynił poszukiwania, trzymając w ręku ów kawałek sukni Andrei, wyjęty z rąk wpółumarłego Gilberta.
 Nakoniec o wschodzie słońca Filip, bezsilny, upadający, bledszy od trupów, leżących na placu, chwiejnym krokiem zwrócił się ku ulicy Coq-Héron.
 Przed domem ujrzał stojącego ojca i służbę i pojął w tej chwili, że siostry dotąd nie było.
 Baron poznał wracającego.
 — I cóż? — zapytał.
 — Czy Andrea nie wróciła? — zapytał Filip.
 — Niestety, niema jej! — odpowiedziały mu trzy głosy razem.
 — Więc nic, żadnej wiadomości?... żadnej nadziei! — jęknął Filip, padając na kamienną ławkę; baron krzyknął przeraźliwie.
 W tejże chwili, przed domem ukazała się dorożka, a w oknie widać było bladą twarz omdlałej kobiety.
 Drzwiczki się otwarły, wysiadł mężczyzna, niosąc na rękach bezwładne ciało Andrei.
 Filip rzucił się ku niej.
 — Nieżywa! Trupa jej nam odwożą — zawołał boleśnie.
 — Nieżywa?... Panie, czy ona doprawdy już nie żyje? — pytał trwożnie baron.
 — Zdaje mi się, że panowie jesteście w błędzie, panna de Taverney jest tylko omdlałą, — odrzekł człowiek, trzymający na rękach Andreę.
 — A! czarownik! czarnoksiężnik!
 — Hrabia Balsamo! — szepnął Filip.
 — Tak, to ja sam, panie baronie, bardzo szczęśliwy, że udało mi się poznać i uratować pannę de Taverney z tego strasznego niebezpieczeństwa.
 — Gdzie ją pan znalazł? — zapytał Filip.
 — Niedaleko muru.
 — Rozumiem.
 Potem, przechodząc z radości w niedowierzanie, zapytał:
 — Dlaczegóż to dopiero teraz odwozisz ją nam, panie hrabio?
 Balsamo odrzekł spokojnie:
 — Gdy wyniosłem z tłumu nieprzytomną panną de Taverney, udałem się do mieszkania margrabiny de Savigny, tuż obok stajni królewskich. Wtedy ten zacny człowiek, który pomagał mi przenieść panienkę... Proszę cię, przyjdź tu, Comtois...
 Z dorożki wysiadł i zbliżył się człowiek w dworskiej liberji.
 — Wtedy ten zacny człowiek, należący do służby stajennej królewskiej, poznał panienkę, gdyż odwoził ją kiedyś do domu z dworskiej uroczystości. Posłałem po dorożkę i zabrawszy go z sobą dla wskazania mi drogi, odwożę państwu pannę de Taverney, może mniej cierpiącą niż państwo sądzicie.
 To mówiąc, ostrożnie składał w ręce ojca i Nicoliny bezwładne ciało Andrei.
 Baron pierwszy raz w życiu poczuł łzę rozczulenia pod powieką, nie otarł jej i stoczyła się zwolna po zmarszczkach twarzy.
 Filip podał zdrową rękę hrabiemu, mówiąc:
 — Panie hrabio, wiesz, gdzie mieszkam i jak się nazywam, uważać będę za największe szczęście, jeśli kiedykolwiek pozwolisz mi uiścić się choć w części z zaciągniętego dziś długu wdzięczności.
 — Spełniłem tylko obowiązek — skromnie odrzekł Balsamo.
 I, skłoniwszy się, chciał już odejść, nie zwracając uwagi na barona, który zapraszał go, aby zechciał wejść do domu. Wtem zwrócił się jeszcze do Filipa i rzekł:
 — Zapomniałem zostawić panom adresu margrabiny de Savigny; mieszka w swoim pałacu, ulica Saint-Honoré. Może panna de Taverney, przyszedłszy do zdrowia, uzna za stosowne odwiedzić ją.
 Dokładność i ścisłość tych wszystkich szczegółów dowodziły takiej delikatności w postępowaniu, że Filip, a nawet i stary baron, był nią rozczulony.
 — Panie — rzekł baron — córka moja zawdzięcza ci życie.
 — Wiem o tem! i jestem z tego dumny i szczęśliwy zarazem.
 Skłoniwszy się raz jeszcze, Balsamo wyszedł, za nim Comtois, który nie przyjął sakiewki, ofiarowanej mu przez Filipa.
 W chwili gdy zniknął Balsamo, Andrea otworzyła oczy.
 Pozostała przez chwilę w milczeniu, oczy miała obłąkane, straszne.
 — Czyżby Bóg miał nam ją oddać tylko w połowie, byłażby obłąkaną? — szepnął Filip przerażony.
 Zdawało się, że Andrea usłyszała te słowa, mimo to jednak nie mówiła nic, wstrząsnęła tylko przecząco głową. Wzrok jej błądził dalej w przestworzu, jakby gonił za jakiemś zjawiskiem.
 Stała z ręką wyciągniętą w stronę ulicy, w której zniknął Balsamo.
 — Filipie, podaj rękę siostrze i chodźmy do pokoju.
 Tu dopiero powróciła jej mowa.
 — Filip!... Mój ojciec! — zawołała.
 — Poznaje nas, poznaje nas, ojcze!
 — Naturalnie, że was poznaję. Ale powiedzcie mi, proszę, co się ze mną stało?
 Andrea zamknęła w tej chwili oczy i zasnęła snem spokojnym.
 Służąca rozebrała Andreę i położyła ją do łóżka.
 Gdy Filip wszedł do swego pokoju, zastał tam już doktora, którego zawezwał służący, dbały o zdrowie pana.
 Ręka Filipa nie była złamana, lecz wybita ze stawu; doktór nastawił ją dość prędko, choć nie bez bólu. Opatrzył potem ranę na czole; a Filip, niespokojny o siostrę, poprowadził doktora do jej łóżka.
 Doktór, zbadawszy puls i oddech Andrei, rzekł do Filipa:
 — Siostra pańska śpi spokojnie, w jej stanie nic niema zatrważającego. Niechaj się wyśpi, widać bardzo potrzebuje spoczynku.

LXXI

PAN DE JUSSIEU

A teraz wrócimy na ulicę de la Plâtrière, dotąd pan de Sartines miał wysłać jednego ze swoich najzręczniejszych agentów.

 Gilbert, słaby i nieprzytomny, spoczywał na materacu Teresy; wokoło niego krzątali się Rousseau z żoną i kilkoma sąsiadami, przyglądającymi się tej małej próbce wczorajszej katastrofy.
 Gilbert otworzył oczy. Zdawało mu się widać, że jest na placu, bo ciekawie patrzył przed siebie.
 W rysach jego, najprzód odmalował się wielki niepokój, potem wielka radość, potem smutek głęboki i ten pozostał już na jego twarzy.
 — Czy cierpisz? — zapytał Rousseau, z czułością biorąc go za rękę.
 — I któż to mnie uratował? Kto myślał o mnie biednem, samotnem stworzeniu?
 — Uratowało cię to, że znaleziono cię, żywym jeszcze, między trupami, a myślał o tobie ten, który nie zapomina o nikim.
 — Zawsze jednak to głupota leźć w taki tłum! — mruczała pod nosem Teresa.
 Sąsiedzi powtórzyli po niej:
 — Tak, to wielka głupota!
 — Nie jest niedorzecznością iść tam, gdzie nie grozi wyraźne niebezpieczeństwo, a tego przecież nikt się nie spodziewa, gdy idzie patrzyć na sztuczne ognie. W takim razie, gdy zdarzy się niebezpieczeństwo i ugodzi, nie jest się niedorzecznym, ale nieszczęśliwym; wszak to samo mogło się i nam wydarzyć.
 Gilbert, poznawszy, że się znajduje w pokoju pana Rousseau, chciał coś powiedzieć.
 Ale, zamiast głosu, krew rzuciła mu się nosem i ustami, stracił na nowo przytomność.
 Rousseau, uprzedzony przez Marat’a, że to mogło nastąpić, nie przestraszył się wcale tym razem; w przewidywaniu, że tak będzie, przyniósłszy go do domu, zamiast położyć do łóżka, umieścić kazał na materacu.
 — Teraz — rzekł do Teresy — będziemy mogli położyć do łóżka tego chłopca.
 — Gdzie?
 — Tu, na mojem łóżku.
 Gilbert usłyszał te słowa; nadzwyczajne osłabienie nie pozwalało mu przemówić zaraz, po chwili dopiero rzekł:
 — Nie, nie tu, na górę!
 — Chcesz wrócić do swojej izdebki?
 — Tak, tak, proszę o to.
 Rousseau, posuwający do przesady tkliwość, zrozumiał zapewne myśl Gilberta, gdyż rzekł do niego łagodnie:
 — Dobrze, dobrze, moje dziecko, przeniesiemy cię zaraz na górę. Boi się, aby nam tu nie zawadzał, poczciwy chłopczyna, — dodał, zwracając się do Teresy.
 Odniesiono tedy Gilberta na strych i ułożono, jak się dało najwygodniej.
 Około południa przyszedł Rousseau i usiadł przy chorym; ten, wypocząwszy trochę, słabym głosem opowiadał mu szczegóły katastrofy.
 Zamilczał jednak, co go pociągnęło na plac, składał wszystko na zwykłą ciekawość.
 Rousseau ze swej strony nie podejrzewał go o nic innego, nie wspomniał ani słowa o Filipie i kawałku białej sukni, znalezionym w jego ręku.
 Ale choć obydwaj pomijali przedmioty najważniejsze, rozmowa jednak żywo ich zajmowała.
 Wtem głos Teresy dał się słyszeć na schodach.
 — Jakóbie! Jakóbie! — wołała.
 — Czego tam chcesz ode mnie? — odezwał się Rousseau.
 — Może to jaki książę przychodzi dowiedzieć się o moje zdrowie! — z bladym uśmiechem powiedział Gilbert.
 — Jakóbie, zejdźże prędzej, pan Jussieu, dowiedziawszy się, że cię wczoraj widziano na placu, przyszedł zapytać, czy ci się tam co złego nie przytrafiło.
 — Poczciwy Jussieu! tak jak wszyscy ludzie, których wrodzona skłonność ciągnie do badania natury, ma serce tkliwe i zdolne do przyjaźni. Leż spokojnie, nie ruszaj się mój chłopcze, niebawem wrócę do ciebie. — Rousseau wyszedł.
 Zaledwie drzwi się za nim zamknęły, młody chłopiec wstał i, wlokąc się powoli, podszedł do okna, aby spojrzeć co się działo w pokoju Andrei, ale, gdy z trudnością — dostał się na stołek, zaszumiało mu w uszach, krew rzuciła mu się ustami i ciężko upadł na podłogę.
 W tejże chwili właśnie Rousseau otwierał drzwi izdebki, prowadząc z sobą swego przyjaciela, pana Jussieu.
 — Przyszliśmy cię odwiedzić, Gilbercie! Ale gdzież on się podział? Wstał widać?
 Wtem spostrzegł otwarte okienko i Gilberta leżącego na ziemi. Już miał go zburczeć po przyjacielsku, gdy Gilbert, zbierając wszystkie siły, rzekł:
 — Brak mi było powietrza.
 Niepodobna było się gniewać, cierpienie wyryte było na bladej twarzy młodzieńca.
 — W istocie jest tu bardzo gorąco i duszno; pokaż-no mi twój puls, przyjacielu. Ja także jestem doktorem.
 — I lepszym może od wielu innych — rzekł Rousseau gdyż, lecząc ciało, nie zapominasz o duszy.
 — Zbyt wielki to dla mnie zaszczyt, panie!... rzekł Gilbert, starając się ukryć w łóżku przed wzrokiem doktora.
 — Pan Jussieu sam ofiarował się ze swoją przysługą — mówił Rousseau. — Co mówisz o stanie piersi tego chłopca, doktorze?
 Znakomity anatomista dotykał kości i opukiwał starannie chorego.
 — Nic niema złamanego! Ale powiedz mi, mój przyjacielu, któż to ściskał cię tak silnie?
 — Zapewne śmierć, panie, — odpowiedział Gilbert.
 Rousseau, zdziwiony, popatrzył na młodego człowieka.
 — Tak, jesteś zgnieciony i zmęczony, mój chłopcze; trzeba ci spokoju, wypoczynku, a wszystko przejdzie niedługo.
 — Tylko nie mówmy o wypoczynku, nato nie mam czasu... — mówił Gilbert, patrząc na pana Rousseau.
 — Co to ma znaczyć? — zapytał Jussieu.
 — Gilbert jest pilnym pracownikiem — odrzekł Rousseau.
 — Tak, ale któż mówi o pracy, w takim stanie?
 — Ten, kto z pracy żyć musi, nie może wypoczywać.
 — Jeść niewiele będziesz, a ziółka nie będą drogo kosztowały.
 — Choćby najmniej kosztowały, jałmużny przyjąć nie mogę.
 — Oszalałeś, Gilbercie! dumę posuwasz do przesady. A ja ci mówię, że będziesz musiał zastosować się do przepisów doktora. Wyobraź pan sobie, że błagał o to, abym nie wzywał nikogo.
 — Dlaczego?
 — Bo nie chce mnie na najmniejszy narażać wydatek. Jest strasznie dumny.
 — Ale, przyjacielu — rzekł Jussieu, z przyjemnością wpatrując się w piękne, pełne wyrazu rysy młodzieńca — pomimo największej odwagi i dumy, niepodobna jest robić tego, na co nam brak siły. Czyż możesz myśleć o jakiejś pracy wtedy, gdy jesteś tak osłabiony, że upadasz, chcąc okno otworzyć?
 — To prawda — rzekł Gilbert — czuję, że jestem bardzo osłabiony.
 — A więc wypoczywaj, potrzeba ci najbardziej moralnego spokoju, zresztą masz szczęście być gościem człowieka, z którym wszyscy liczyć się muszą, prócz tego kto u niego mieszka.
 Rousseau, zadowolony ze słów, pełnych delikatności, w milczeniu uścisnął rękę przyjaciela.
 — Zresztą teraz staniesz się przedmiotem starań ojcowskich króla i książąt.
 — Kto? ja? — zawołał Gilbert.
 — Tak jest, ty, przyjacielu, który jesteś jedną z ofiar tego nieszczęśliwego wypadku. Delfin wpadł w zupełną rozpacz, gdy się o tem dowiedział; żona jego, która miała jechać do Marly, pozostaje w Trianon, aby być bliżej i w pogotowiu niesienia pomocy nieszczęśliwym.
 — Doprawdy? — rzekł Rousseau.
 — Tak jest, a teraz wszyscy mówią o liście, napisanym przez delfina do pana de Sartines.
 — Nie słyszałem o tem.
 — Oto jak się rzecz miała: Delfin pobiera miesięcznie dwa tysiące skudów. Dziś spóźniał się posłaniec z pieniędzmi; delfin pytał o niego kilkakrotnie; przybył nakoniec i oddał je księciu, który natychmiast odesłał je panu de Sartines z poleceniem, ażeby je użył na wsparcie dla nieszczęśliwych. Czytałem to przed chwilą.
 — Widziałeś się pan dziś z panem de Sartines? — rzekł Rousseau, mierząc podejrzliwym wzrokiem swojego gościa.
 — Tak, tylko co wyszedłem od niego, obiecał mi dać nasion — mówił trochę pomieszany Jussieu — arcyksiężniczka tedy pozostaje w Wersalu, gdzie zajęta jest pilnowaniem swoich chorych i rannych.
 — Swoich chorych i rannych? — zapytał zdziwiony Rousseau.
 — Tak jest — odpowiedział Jussieu — tym razem nie sam lud ucierpiał; wiele osób między szlachtą zostało w tej katastrofie poranionych, a nawet pozabijanych.
 Gilbert słuchał chciwie i z natężoną uwagą.
 Zdawało mu się, że lada chwila dowie się czegoś o pannie de Taverney; nadzieja zawiodła go tym razem.
 Jussieu powstał i zaczął się żegnać.
 — Więc już skończona porada lekarska? — zapytał Rousseau.
 — Jak na teraz nauka nic innego przepisać mu nie może, tylko spokój, wypoczynek, trochę ruchu, powietrze leśne. Ale... omal nie zapomniałem...
 — O czem?
 — Czy nie zechciałbyś mi towarzyszyć w niedzielę, w stronę Marly, chciałbym zbadać roślinność tego lasu. Nasz chory pewno będzie dość silny, aby ci towarzyszyć, zabierz go z sobą, będzie to bardzo dobre dla niego.
 — Tak daleko?
 — Zajadę po was... dojedziemy gościńcem książęcym do Luciennes, a stamtąd do Marly; wysiądziemy w lesie, my będziemy zbierali rośliny a chory napełni tymczasem płuca świeżem powietrzem leśnem.
 — Jesteś pan pełen dobroci i uprzejmości! — rzekł Rousseau, bardzo zadowolony z projektu.
 — Ależ pozwól, panie Rousseau, ja mam w tem także własny interes; wiem, że pan posiadasz już pewną klasyfikację mchów, a ja jeszcze dotąd postępuję na ślepo; będziesz pan moim przewodnikiem.
 — O! — rzekł Rousseau, okazując więcej zadowolenia, niżby sobie życzył.
 — W lesie przygotują nam skromne śniadanie, będziemy mieli powietrze, cień, prześliczne kwiaty. Mogę liczyć na pewno?
 — Na pewno, panie! cieszę się już naprzód na tę przyjemność — mówił Rousseau uradowany, jak dziecko.
 — A ty, młody przyjacielu, postaraj się wzmocnić swe siły do niedzieli.
 I dwaj botanicy wyszli razem, pozostawiając Gilberta, pogrążonego w myślach i trwodze.

LXXII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXVIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXIX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXXI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXXII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXXIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXXIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXXV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

TOM VIII

LXXXVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXXVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXXVIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

LXXXIX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XC

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XCI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XCII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XCIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XCIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XCV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XCVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XCVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XCVIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XCIX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

C

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

TOM IX

CV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CVIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CIX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CXI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CXII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CXIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CXIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CXV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CXVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CXVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CXVIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CXIX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

CXX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Aleksander Dumas (ojciec)

JÓZEF BALSAMO

CZĘŚĆ III

PAMIĘTNIKI LEKARZA

Tłumaczenie:

Anonim

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Aleksandra Dumas

Autor: Anonim

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

©Wydawnictwo Avia Artis

2021