Maria Konopnicka

POEZJE TOM II

Wydawnictwo Avia Artis

2023

ISBN: 978-83-8226-951-2

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (https://writeapp.io).

Noce letnie

W cień owinę się

W cień owinę się, jak w rąbek,
Księżyc przyćmię, gwiazdy zdmuchnę,
Skrzydła wezmę dwa bieluchne —
I polecę — jak gołąbek!
Mój gościniec — mleczna droga;
Mój przewodnik, co tam mruga,
Gwiazdka jedna, gwiazdka druga,
Co się pali u stóp Boga.
Tyle smutków przez dzień cały,
Tyle troski, tyle nudy...
Witaj, witaj, druhu biały
Czarodziejskich snów, ułudy!
Gdzie polecę, gdzie popłynę,
Nim mnie ranek schwyci szary?
W step szeroki? W mórz głębinę?
Pod błękitnych zórz kotary?
Cisza wabi, cisza nęci...
O! bodajto, chociaż we śnie,
Zbyć się myśli i pamięci,
Co udręcza tak boleśnie!
Dość, dość skarg tych! Dość tych żalów!
Noc tak cicha, pełna woni...
Czuję srebrną mgłę na skroni,
A w źrenicy błysk opalów!...

Kto tam płacze? Kto tam wzdycha?
Precz, ty czasie, z rdzawą kosą!
Wznieśmy toast z róż kielicha,
Nabranego świeżą rosą!
Ktoś się biedzi z dawnym bólem,
Ktoś z swą nędzą, ktoś z tęsknotą...
Zbudź się, powstań, jesteś królem,
Wznosisz czarę szczerozłotą!
Czyżby słuchał świat rachunków,
Z gorętszego serca drżenia?
Co to? — Skargi? — Co? — Westchnienia? —
Nie, to szmery pocałunków!
Chór majowych dzwonków w lesie
Pieśń uroków pełną niesie...
Któż mi wzbroni na tej ziemi,
Noc prześpiewać razem z niemi?
Chwilę szczęścia trzeba chwytać,
Jak złotego ptaka w locie...
Mamże we łzach i w tęsknocie
Czekać, aż dzień pocznie świtać?
Serce, nie bijże tak głośno...
Ty wiesz przecie, że nie wolno!
Co? Piosenkę chcesz miłosną?
»...Pokochałem różę polną...«
Nie, nie! proszę ciszej, ciszej!
Sen ucieknie mi ułudny...
Nuż się zbudzi, a usłyszy
Ranek zimny, ranek nudny!
Jak namiętnie noc ta pała!
Ileż blasków w tej ciemności!
Ach, do ciebie, różo biała,
Toast szczęścia i miłości!

Radosnym biesiadnikom

Radosnym biesiadnikom z uwieńczoną głową,
Z piersią pokrytą strojnie chlamidą
godową,Dzień słoneczny, co w żarach kąpie swoje oczy,
Wino niechaj w kielichy róż szkarłatnych toczy!
Błyski słońca nie nużą wesołej źrenicy,
Uśmiechy szczęścia lecą, jako strzały złote...
Lecz kto w piersiach ma smutek, a w sercu tęsknotę,
Ten czeka nocy, jako cichej powiernicy.
Łzami zmęczone oko mruży się przed słońcem,
Skroń blada, jak kwiat, więdnie pod tchnieniem gorącem,
Duch się zwija sam w sobie, jak nocne powoje...
Lecz gdy gwiazdy zabłysną w błękitnem przeźroczu,
Podobne do spojrzenia ukochanych oczu,
Jakże błogo im zwierzać łzy i smutki swoje!

Ach! oszukałaś ty mnie

Ach! oszukałaś ty mnie, nocna ciszo!
Ach! oszukałaś mnie, ciszo kojąca,
W której się róże uśpione kołyszą,
W blaskach miesiąca!
Wierzyłam tobie, słuchając milczenia
Lasów, co do snu bez szumu się kładły,
I wód, co swemi srebrnemi zwierciadły
Odbiły gwiazdy bez drżenia.
Wierzyłam tobie, patrząc w błękit cichy
I w sennych kwiatów zamknięte kielichy
I na tę łąkę, od mgieł lekkich jasną...
Wierzyłam tobie — ach! i nadaremnie!
Bo oto burza zerwała się we mnie...
O ciszy nocna! kiedyż duchy zasną?

Jak motyl drżący

Jak motyl drżący nad lampy płomieniem,
Duch mój uderza w skrzydła i ulata,
Gdzie wiekuistość bezsennem spojrzeniem
W ciemnościach czuwa nad nędzami świata...
I przez rozbitych słońc lotną mgławicę,
Co się wskróś nieba rzuca mleczną drogą,
Chciałby przeniknąć bytu tajemnicę,
Jak ci, co wierzyć chcą, ale — nie mogą!
O Panie! przebacz mi! Tyś Bóg, Tyś wielki!
Z błysków masz szatę, a z gromów koronę,
A stopy Twoje na słońcu są wsparte!
Łzy ludzkie, cóż są? — Ach! rosy kropelki,
A przecież wszystkie masz je policzone...
Co?... policzone? — co? — i nieotarte?

O nocy cicha

O nocy cicha, o nocy majowa,
Korony Boga blada, chłodna perło!
Ty, jak tęsknoty bezsennej królowa,
Nad ziemią wznosisz srebrne swoje berło...
O! miłościwą bądź ty dziś dla ducha,
Co w twych przeźroczach tajemniczych tonie,
I zadumanej ciszy twojej słucha
I zapomnienia szuka na twem łonie!
O miłościwą bądź!... Zarzuć zasłonę
Na smutki ziemi tej nieukojone,
Na wielką nędzę istnienia!
Ja nic nie żądam, ja o nic nie proszę;
Za wszystkie sny twe, za wszystkie rozkosze,
Cienia chcę tylko... ach, cienia!

W miesięcznych blaskach

W miesięcznych blaskach nocy Twojej stoję
I gwiazdom zwierzam tęskne niepokoje,
O czuwający! o Boże!
Widzisz tę ziemię u nóg Twoich śpiącą,
Ufną, bezbronną i we snach się rwącą
Tam, kędy wzlecieć nie może?
Błękitne mary wieją nad jej głową,
Razem z jasnością bladą, księżycową,
Która palące łzy studzi...
Zbrodniarz, skazaniec, nędzarz i sierota
Śni, że się zbliża świt z róż i ze złota,
I że do szczęścia go zbudzi!
A przecież jutro, Ty wiesz o tem, Panie,
Uderzy w niebo płacz i narzekanie,
Ockną się krzywdy ludzkości...
Czyżby nie lepiej było już na wieki
Położyć na te zamknięte powieki
Śmiertelną pieczęć nicości?

Usta, co we dnie

Usta, co we dnie z rozpaczą bluźniły,
Bez głosu, napół otwarte goreją,
Jak kwiat spalony, co nie ma już siły
Poić się rosą-nadzieją.
Srebrne złudzenia i błękitne mary,
Co niegdyś ducha rzeźwiły wśród znoju,
Stoją przede mną, jako puste czary,
Bez jednej kropli napoju!
I próżno wołam: pragnę!... i daremnie
Podnoszę oczy w gwiaździste błękity,
Z których zwątpienie odarło tajemnie
Cudów zachwyty...
Imię Twe, duchów uciszonych Boże,
Zamknąć ust moich płonących nie może,
Jak pieczęć złota...
I jedno tylko, jak śmierć, smutne słowo
Rzuca się na nie łuną purpurową:
Wieczna tęsknota!

Błogosławiona bądź

Błogosławiona bądź, o nocy cicha,
Miesięczna nocy, bądź błogosławiona!
W cieniu twym wolniej, swobodniej oddycha
Dusza zraniona!
Błogosławione bądźcie, o wspomnienia,
Co jako kwiaty srebrne, z łez utkane,
Wschodzicie na mej drodze zadumane,
Roniąc westchnienia!
Błogosławiona bądź, o gwiazdo blada,
Co patrzysz na mnie oczyma cichemi...
Duch się mój smutny przed tobą spowiada
Z bólów tej ziemi!
Przez co cierpiałam — i szczęśliwą byłam,
Przez co z upojeń złotej czary piłam,
Przez co konałam z pragnień i niemocy,
Uśmiechy szczęścia i łzy nieliczone,
Bądźcie, o bądźcie mi błogosławione
Tej cichej nocy!...

Rozsypana perłami

Rozsypana perłami po wrzosach na łące,
Rozbita w lotne cienie i w błyski mdlejące,
Spadasz, nocy majowa, nad bezsenną skronią
Chórem pieśni słowiczych i jaśminów wonią.
Chceszże ty upojeniem uśpić mego ducha,
Co w namiętnych porywach i żalach wybucha?
Chceszże w sercu, co w piersi drży smutne i chore,
Uroków zapomnienia dać pełną amforę?
O, nigdy! Ja źrenice me niepocieszone
Odwracam od twych czarów, jakby od trucizny,
I przez mgły twoje srebrne, na ziemię rzucone,
Widzę świeże jej rany i dawne jej blizny
I łzy jej i upadki i więzy i winy
I nędzę myśli bożej w posągu tym — z gliny!
Ach, próżno mnie chcesz łudzić urokiem twej ciszy!
Okrzyk ginących w walce ucho moje słyszy,
Przenikliwy, rażący, jak strzała, co leci,
By paść kędyś u celu odległych stuleci...
O! daj mi w nim zatonąć całą mą istotą!
Zgaś nademną te gwiazdy, które igłą złotą
Haftują ciemny lazur w lotne arabeski...
Spokój twój jest złudzeniem dla tych, którzy drzemią,
A całunem śmiertelnym nad pełną łez ziemią
Jest ten srebrem utkany cichy strop niebieski.
O różo! cofnij usta koralowe swoje!..
Precz od piersi z uściskiem, błękitne powoje!
Słowicza pieśni, zmilknij! Zwiej się, mgło rozlotna!
Wy mi w skrzydła uderzcie, lasów ciemnych szumy,
I niechaj ja zostanę wśród mojej zadumy
Tak, jako zawsze byłam: smutna i samotna.

O gwiazdy złote

O gwiazdy złote!
Po toż świecicie nocami cichemi,
By wrażać w serce uśpionej tej ziemi
 Wieczną tęsknotę?
Ach! kto raz dotknął czary upojenia,
Stojąc samotny wśród nieskończoności,
Ten nie ukoi już nigdy pragnienia
W zmąconych źródłach nicości!

 Ciche przestrzenie!
Kiedyż, ach, kiedyż płonące źrenice
Odgadną waszą srebrną tajemnicę,
 Przenikną cienie?
Lekka, przejrzysta mgieł waszych zasłona,
Co się rozwiewać zdaje z ust mych tchnieniem,
Czyż tak na zawsze będzie rozciągniona
Pomiędzy prawdą a ludów sumieniem?

 Ciemne błękity!
Czemuż wschód słońca tak jeszcze daleki?
Czy ujrzą kiedy stęsknione powieki
 Nowych zórz świty?
Czy patrzeć mają, wiecznie wytężone,
W tę rozjaśnioną lekko wschodu stronę,
Kędy przez chmury łez ludów perłowe
 Słońce podnosi swą głowę?

 O nocy smętna!
Ty, co uciszasz łkającą pierś świata,
Czemu w bezsennych porywach ulata
 Dusza namiętna?
Jestże to klątwą, czy dolą jej błogą,
Że gdy śpi ziemia, tęsknoty wybuchy,
Co niezrodzonych wieków budzą ruchy,
Usnąć, ucichnąć nie mogą?

Blaskom twym

Blaskom twym moje otwieram okienko,
 Nocy źrenico!
Usta mi płoną wezbrane piosenką,
 Serce — tęsknicą!
W mgliste przestrzenie wyciągam ramiona,
 Cicha i drżąca...
A dusza moja omdlewa i kona
 Bez swego słońca!
O życie, czaro upojeń! o życie,
 Męko pragnienia!
Ileż ty w każdym zużywasz zachwycie
 Siły istnienia!
Na żużle w twoich uniesień pożarze
 Duch się wypala...
Ofiarę ognia biorą twe ołtarze,
 Jako Baala!
Ty umiesz płomień podawać w kielichu
 Białych powoi...
Spragnionym ustom ty szepcesz po cichu,
 Że żar napoi...
Ty w ogień umiesz zamieniać powietrze
 Błękitne, chłodne...
I łuny rzucasz na róże najbledsze,
 W noce pogodne...
O życie! twoje kipiące puhary
 Śmierć mają na dnie!
Nieszczęsny, komu pragnienie z twej czary
 Gasić przypadnie...
A jednak — oto ja wyciągam dłonie
 Do ciebie! Oto
Duch się mój trawi pragnieniem i płonie
 Wieczną tęsknotą!
I w łez jasności, jak w srebrnej kaskadzie,
 Skąpana stoję,
A noc miesięczna na głowę mi kładzie
 Odblaski swoje...
I pić mi daje z perłowej swej czary
 Napój marzenia
I zmienia mgliste, wilgotne opary
 W srebrne widzenia...
Jakiś świat cichy, promienny i biały,
 Wstaje — zaklęty...
Płomień tężeje w przeźrocze kryształy,
 A łzy — w djamenty.
Obłok tęsknoty, w puch lekki rozbity,
 Przewiał nad głową,
Jak pąk róż białych, rzuconych w błękity
 Z rosą perłową...
Skrzydła swe szerzej i wyżej rozwinął,
 Wzbił się do góry...
I jako orzeł w dal jasną popłynął
 Srebrzysto–pióry
Majestat ciszy usta mi zamyka...
 Gdzież wyraz, który
Godnym jest, by mu wtórzyła muzyka
 Sennej natury?
O nocy błoga! ty chłodzisz swem tchnieniem
 Skroń rozpaloną...
Ty kryjesz żary przed mojem spojrzeniem
 Białą zasłoną...
Wszystko, co ziemskie, aż do serca bicia
 Uciszasz we mnie
I unoszącym mnie porywom życia
 Mówisz: »Daremnie!«
I tak mnie trzymasz, jakby urzeczoną,
 W swej srebrnej mocy,
Aż duszę moją ukoisz wzburzoną,
O cicha nocy!

Kto czuwa

Kto czuwa ze mną?...
 W noc cichą, w noc ciemną,
Gdy zmrok przejrzysty nad ziemią zapada,
Niosąc sny lekkie, z mgły srebrnej utkane,
Gdy tylko gwiazda oczy zadumane
Otwiera, w ciemnych lazurach drżąc blada,
 Kto czuwa ze mną?
Czy ty, o morze, co bezsenne łoże
Porzucasz, wiecznym parte niepokojem,
I czołem bijesz o brzeg dziki, pusty,
I skargi gorzkie spienionemi usty
Ciskasz pod niebo — i rwiesz się przebojem...
 Czy ty, o morze?...
Czy ty, płonąca pustynio bez końca,
Co nad spalonem okiem nie masz powiek
I suchą, wiecznie otwartą źrenicą,
Z beznadziejnego pragnienia tęsknicą,
Patrzysz w niebiosa z rozpaczą, jak — człowiek,
 Czy ty, płonąca?
Czy ty, o ciszo, którą duchy słyszą,
Jak w lekkie skrzydła uderzasz nad światem
I oblatujesz senne widnokręgi
I śpiewasz hymny z gorejącej księgi
Nocy i szepcesz z białej róży kwiatem...
 Czy ty, o ciszo?
Czy tęskne szumy, które pieśń zadumy
Ponad lasami uśpionemi niosą
I nocą idą, jak tułacze smutni,
Co nie zabrali z domu nic, prócz lutni,
O strunach pełnych łez, lecących rosą...
 Czy tęskne szumy?
Czy wy, powoje, co kielichy swoje
Powiewom nocy otwieracie rade
I jakby gwiazdy, co na ziemi kwitną,
W zmierzchu wschodzie jasnością błękitną
I w srebrnych blaskach chwiejecie się blade...
 Czy wy, powoje?
Czy ty, daleki, co tęskne powieki
Samotny wznosisz w gwiaździste błękity...
A lecąc myślą tam, gdzie wszystko świętsze,
Czystsze, jaśniejsze, trwalsze i gorętsze,
Chwytasz promyczek z przeszłości odbity...
 Czy ty, daleki?...

Ciemność żałobny

Ciemność żałobny wianek wije ziemi
 Na blade skronie...
Ostatnia gwiazda błyskami mdławemi
 W pomroce tonie...
Wytężam oko — i dojrzeć nie mogę
 Przez cieniów morze,
Jaką dla świtu wyznaczasz Ty drogę,
 Światłości Boże!
Czy mu przyjść każesz, jak idą pioruny
 W błyskawic szacie,
Wpośród przerażeń i klęsk krwawych łuny.
 W burz majestacie?
I będziesz ludy unosił wichrami,
 Jak lasów dęby,
Nań dalekiemi budując wiekami
 Słoneczne zręby?
Czy przyjdzie jako wybuchy wulkanów,
 Z drżeniem złowieszczem,
Wstrząsając łkaniem piersi oceanów,
 A ziemię dreszczem,
Aż to, co w bólach i w łzach się stopiło
 W płomienne lawy,
Z przepaści buchnie z tragiczną w świat siłą,
 Jako dzień krwawy?
Czy wzejdzie cicho w te ciemne przestworza,
 Nad wieki śpiące,
Szląc wszystkim ludom, od morza do morza,
 Złociste gońce?
I błękitniejąc, jak prawda odwieczna,
 Bez walk, w pokoju
Wzejdzie nam, jako słoneczność konieczna
 W ludów rozwoju?
Jakkolwiek przyjść ma, daj nam go już, Panie!
 Zaklinam Ciebie
Przez tęskność, która przyszłości świtanie
 Nieci na niebie!...
I choćby tylko mógł jedną przyjść drogą —
 Przez serce drżące,
Niech śpieszy! niechaj zdepce je swą nogą
Wschodzące słońce!

Na dwóch skrzydłach

Na dwóch skrzydłach zawieszony,
Jako złoty ptak się waży...
Lewe — gore w tęcz miljony
I w miljony skier się żarzy...
Szlakiem ognia, przez niebiosy,
Do przyszłego rwie się słońca...
Brylantami sypie rosy,
Mgły przejrzyste na dół strąca
I w purpurze jasnej miga,
Jako sztandar na gór wierzchu...
Prawe niknie i zastyga
W płowych cieniach, w silnym zmierzchu...
Konające gwiazdy blade
Na zachodnie strząsa stoki
I perłowych piór kaskadę
Cieniem rzuca na obłoki...

Gdzież obróci lot swój dzielny?
Czy się dźwignie przez ogromy
Zórz słonecznych — nieśmiertelny?
Czy zapadnie w cień — znikomy?
Waży się, roztacza pióra...
Rozperlone drży powietrze...
Ze snu wstaje róża biała,
W łunach gore wschodni szczyt...
Rwie się, wzlata, gdzie purpura
Przepłomienia chmurki bledsze...
Pierwsza złota pada strzała...
 To świt!

Cisza... Świat uśpiony marzy
O tej walce, co się toczy
Ponad jego senną głową
Między światłem a ciemnością...
Przez sen bije głos nędzarzy...
A zamknięte smutnych oczy
Poprzez chmurę łez perłową
Poglądają za przyszłością...
Ci, co cierpią, ci, co płaczą,
Pierwsi budzą się o świcie,
Patrząc, czy też nie obaczą
Nowej zorzy na błękicie...
Od jutrzennych snów ludzkości
Łuny biją dookoła...
Wschód pokoju, wschód miłości
Przepromienia blade czoła...
Poza nami już łez morze,
Poza nami wieków cienie...
Z wyżyn widać już promienie
I tlejące nowe zorze!
Dalej, dalej, wyżej jeszcze!
Choć świat tonie w nędz ogromie,
Widzą dzień już duchy wieszcze,
Czuwające na wyłomie!
Coraz jaśniej nam nad głową...
Głuchych cieniów nikną mary...
Oto niknie gdzieś w oddali
Konający nocy zgrzyt...
Już chorągiew rubinową
Słońce wznosi nad świat stary...
Już się wschód jasnością pali...
To świt!!

Myśli

Kto ma wspomnienia

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dopóki ziemia

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Mojżesz

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

To my!

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Kocham cię

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Na skrzydłach pieśni

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Co się stało?

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Fragmenty

O Psyche

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Jeżeliś cieniem

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nigdy ja na tej

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Czy ty pamiętasz

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ty będziesz silnym

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nie płaczcie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O dniu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O człowieku

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Samotna idę

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O ludy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Do młodej braci

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nadzieja

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wichrem porwany

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ktoś mnie czeka!

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Urywek. Nie wam, słowiki

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W ciszy nocy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Po grudce ziemi

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ave!

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Jestże pewnem?

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wieczorne pieśni

Zmierzch przejrzysty

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pójdę ja

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

A żebyś ty

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

A kiedy odchodzi

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

A kto ciebie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Czemuż ty mi

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Jeżeli kochasz

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Urywek. Jak orchideje

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ja się nie skarżę

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Urywek. O kobieto

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Na progu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Przygrywka

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Na fujarce

Ach, co tęsknot

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

A czemuż wy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Rozlegnijże się

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Oj, matusiu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Jakże cię mam brać

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

A czy też urok

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

A czegóż rżysz

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

A kto ciebie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Albo mi ptaszkowie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wsiałem ci ja

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Świecą gwiazdy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Oj, zaszumiały

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zaświadczże mi

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

U okienka

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Gore!

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Jesienią

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z łąk i pól

Rozbłysły oczy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Mgła przejrzyste

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Hej, mruga na mnie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Idzie cichy wiatr

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Przeorały raz i drugi

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Kołysz mi się

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Temu tylko

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

A czy po tobie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Przyjdzie zorzeńka

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Chodziły tu Niemce

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Trzy ścieżki

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zaszumiał las

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W imionniku

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pójdź ze mną!

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Staremu teorbaniście

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Na cześć J. Kochanowskiego

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Łzy i pieśni

Strumieniste jary

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Otrzyj czoło

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ścieżyna się wije

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Idzie lirnik

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Co ja sieję?

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nie nasza!

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Modlitwy

Boże! Boże!

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zeszlij nam, Panie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Jeśli, o Boże

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Po ciszy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pieśń noworoczna

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Przed Bogiem

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z daleka

Z blizka widziałam

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Gdzie ptak

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Szumiące zdroje

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nieraz pytam się

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ty tutaj, słonko

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Jako ten jeleń

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wejdź! wejdź

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wieczorny dzwon

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zgubionej w cichym

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Księżyc przyszedł

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ktoby mi to dał

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O poranku

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nad morzem

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z ksiąg prorockich

In exitu Israel

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Modlitwa Ezdraszowa

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Demos Cezarowi

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pieśń Żyrondystów

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Fragmenty

Nie mogę mówić

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W starości swojej

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O wy, co cierpieć

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Do zwartych bram

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W gorzkiej zadumie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Życie jak woda

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Połóż rękę

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O, wiem

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Kiedy wspominasz

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z długiej się nocy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Poco śpiewać

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Stare proroki

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

A choćbyście

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Tęskno mi

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Gdyby nam tyle

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O, czemuż dęby

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Przeklęty los

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Fragmenty wiosenne

Wiosno, tyś hymnem

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O, zmartwychwstanie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Kto policzył

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Contra spem spero

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Kwiaty

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pamięci St. Grudzińskiego

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nowy Rok

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Fragment. Stare szyderstwo

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Toast

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W Weronie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pamięci Zaleskiego B.

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pod Dogali

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Matce

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z oddali

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Obrazki

Sclavus saltans

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Czy zginie?

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Jaś nie doczekał

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dwie wiosny

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z szopką

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Na dnie przepaści

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Chłopskie serce

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Maria Konopnicka

POEZJE TOM II

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Marii Konopnickiej .

Autor: Leopold Bude

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

© Wydawnictwo Avia Artis

2023