Janusz Korczak

JÓZKI, JAŚKI I FRANKI

Wydawnictwo Avia Artis

2021

ISBN: 978-83-8226-450-0

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (https://writeapp.io).

Bardzo krótki wstęp

Niedawno ukończyłem opowieść o Mośkach, Joskach i Srulach. Wszystko, co robili chłopcy żydowscy w Michałówce, było tam dokładnie opowiedziane. Książka się podobała.

I jakże mogły się nie podobać ciekawe przygody aż stu pięćdziesięciu chłopców na wsi?
Opowieść o Józkach, Jaśkach i Frankach zapewne będzie jeszcze ciekawsza.
Po pierwsze las w Wilhelmówce jest wielki, więc chłopcy zbierają jagody i grzyby, a z gałęzi budują szałasy. — Z szałasów tych dwie powstały osady: Miłosna i Łysa Góra.
Po drugie, obok Wilhelmówki jest kolonia dla dziewcząt, Zofiówka; a stąd wiele ciekawych zdarzeń, jak naprzykład napad na domek Paulinki. — Bo i w Wilhelmówce jest stu pięćdziesięciu chłopców, a między nimi, jak się łatwo domyśleć, nie brak porządnych łobuzów.

I

Podróż. — Nudne opowiadanie, którego nie warto słuchać. — Ot, jutro będzie wesoło.

Pierwszy rozdział „Mośków“ poświęcony był opisowi, jak zbieraliśmy się na dworcu, ustawiali w pary, jak rodzice żegnali się z dziećmi, jak wreszcie ruszyliśmy w drogę.

 Tam dozorca wywołuje z kajetu:
 — Frydman, Miller, Grinbaum, Bromberg.
 A tu:
 — Kowalski, Górski, Frankowski, Trelewicz.
 Pozatem wszystko tak samo.
 W wilię podróży zbierają się chłopcy w biurze na Ś-to Krzyskiej; bada ich lekarz, szewc przymierza kolonijne obuwie, fryzyer strzyże, gdy kto ma zbyt długie włosy. W dzień wyjazdu tak samo dozorcy ustawiają ich w pary i po dzwonku prowadzą do wagonów.
 Dozorca i tu zapytuje:
 — Czy kto z was worka nie zgubił? — Nie wychylajcie się z okien.
 A chłopcy tak samo pchają się w wagonie do okien, wołając:
 — Odsuń się, to moje okno. Nie pchaj się, bo ci po łbie nakładę.
 Inaczej w powrotnej drodze, kiedy wszyscy już dobrze się znają. Wtedy każde okno zajmuje grupa przyjaciół i wzajemnie sobie ustępować będą:
 — Ty teraz trochę popatrz, potem znów ja popatrzę.
 I tu również chłopcy oddają pocztówki, żeby co tydzień pisać do rodziców, że dobrze się bawią; i tu podróży towarzyszą liczne i nadzwyczajne przygody. Jednemu węgiel wpadł w oko; kazali mu pluć, żeby węgiel wyleciał; gdy jednak to nie pomogło, dozorca rogiem chustki wyłowił węgiel z oka i chwalił się potem:
 — A widzisz, a nie mówiłem, żeby się nie wychylać; wiedziałem, że tak będzie.
 Tomaszewski powiewał workiem dla uczczenia pastuszków, którzy kłaniają się albo język pokazują pociągowi; sąsiad pchnął go i worek wyleciał. Inny znów chustką do nosa żegnał mieszkańców Wołomina, i chustka mu wyfrunęła.
 — O wrony, wrony... Ooo, bocian...
 I ani się domyślają, że obok na ławce siedzi Zygmunt Boćkiewicz, którego już jutro nazwą Boćkiem — bocianem.
 — O, ule, ule!
 I zaraz ktoś opowiada, jak poszedł do ula, kiedy był na wsi u stryja i jak go pszczoły pogryzły; mały był jeszcze wtedy i głupi.
 W Tłuszczu, gdzie pociąg się cofa przechodząc na inną linię, kolonijni bywalcy straszą nowicyuszów:
 — Do Warszawy jedziemy, o, nazad wracamy.
 A im bliżej Goworowa, tem częściej rozlega się niecierpliwe pytanie:
 — Czy jeszcze daleko?
 Bo ciekawi są zobaczyć kolonię, i każdy inaczej ją sobie wyobraża. Jeden myśli, że mieszkać będą na wsi w chałupach, drugi, że kolonia podobna do domu w Warszawie, i z długiego korytarza prowadzą drzwi do małych pokoików, gdzie sypiać będą po kilku razem. A już nikt nie wie, co to jest weranda, o której tyle słyszeli.
 Leon Kopeć, którego Achcyk później nazywał Kopiejką, — poczuł głód srogi, Lewiński dał mu pięć obwarzanków; a Boćkiewicz zajada chleb z masłem i mówi trochę do siebie, a trochę na próbę i do dozorcy:
 — Ja nigdy jeszcze nie jechałem koleją.
 — A przyjemnie jechać koleją?
 — Przyjemnie, — mówi Boćkiewicz i zajada chleb z masłem.
 Mały Sulejewski, nie przeczuwając zgoła, że niezadługo będzie mężnym kapitanem okrętu — popłakuje z cicha i nos rękawem wyciera: siostra przyrzekła, że na kolonię go odprowadzi, tymczasem poszła, samego zostawiła. Och, losie, losie!
 — O, patrzcie, jak owies.
 — To żyto, ośle, nie owies.
 — A ty co?
 Pociąg z hukiem wielkim przez most przejeżdża — i zaraz ktoś zapytuje: „Jak się ta Wisła nazywa?“
 Słupy wiorstowe liczą, spierają się, czy mila ma siedm, czy czternaście wiorst — i coby się stało, gdyby tak chłopak wyleciał.
 — Stacya Goworów!
 Malcy siadają na fury; starsi pójdą pieszo, bo do Wilhelmówki niezbyt daleko.
 Słońce zachodzi, chłodny wietrzyk wieje. — Dalej w drogę.
 Kto ma w Zofiówce siostrę, albo kuzynkę, ten zapytuje, czy przechodzić będziemy koło Zofiówki i czy dziś jeszcze pójdziemy do dziewcząt.
 — Czy dziś jeszcze dostaniemy kolonijne ubrania?
 — Czy jutro listy będziemy pisali?
 — Kiedy pierwszy raz wydadzą łopaty do kopania?
 Bo o łopatach opowiadali chłopcy z poprzedniego sezonu.
 Pytają się panów, ale jeszcze nieśmiało, ale tylko na próbę, żeby zobaczyć, czy się nie obrażą.
 — Proszę pana, czy na kolonii są zmory?
 — Zmory? Cóż to ma być takiego?
 — A no, złe duchy... Bo mówią, że kolonia jest w lesie, a w lesie są zawsze duchy.
 — Nie, na kolonii niema złych duchów; są tylko dobre duchy, — wszystkie najłaskawsze i najdobrotliwsze. A w lesie są grzyby, poziomki, jagody — nie zmory.
 Z boku, trochę na lewo od szosy, czerwieni się gmach murowany.
 — Już?
 — Nie, to dopiero Zofiówka; tam są dziewczynki.
 Wybiegły przed las i zdaleka powiewają chustkami.
 — Wiwat! — krzyczą chłopcy.
 Chętnieby się zatrzymali, ale w domu czekają z kolacyą.
 Jeszcze mostek, kawałek lasu, łąka, polanka. Jesteśmy.
 — Patrzcie, piecuchy: wyście na furach jechali — a myśmy pieszo przywędrowali.
 — Kolacya, modlitwa — umyć się z drogi i jazda do łóżek. A wtedy opowie się, co będzie jutro.
 Spiesznie się myją i raz wraz któryś daje nurka do łóżka — bo ciekawi, co też im pan o dniu jutrzejszym opowie. Spiesznie się myją i spiesznie kładą, bo się jeszcze nie znają i nic nie mają sobie do powiedzenia. Spiesznie idą do łóżek, bo jeszcze są skrępowani i grzeczni, bo to pierwszy wieczór dopiero.
 Wprost nie wypada pierwszego zaraz wieczora wleźć pod łóżko i przechodzących łapać za nogi, albo ukryć się w szatni i udawać stracha, albo schować Tomkowi poduszkę, niby że mu ją skradziono.
 — Czy wszyscy już leżą?
 — Wszyscy.
 — A więc zaczynam.
 I zaczął pan opowiadać co będzie jutro.
 — Rano hałasować nie wolno, dopóki nie wejdę na salę i nie powiem dzień dobry; ubrania wydamy, ważyć was będziemy, paznokcie wam się obetnie, kolonię pokaże.
 Potem pan zaczął coraz nudniej mówić:
 — Trzeba sobie wzajemnie ustępować, nie bić się, przezwisk nie dawać, ubrań nie niszczyć, zwierząt nie męczyć, dziewczynkom nie dokuczać. — Zawsze w pierwszym tygodniu dużo broją chłopcy: i pocóż — czyż nie lepiej dobrze się sprawować?
 Ale że to co pan mówi, nie jest zajmujące, a chłopcy zmęczeni drogą, — więc coraz mniej tych co słuchają, a więcej tych, co zasnęli.
 Spostrzegł pan wreszcie, że wszystkich uśpił długą przemową; poszedł do swego pokoju, tylko na wszelki przypadek zostawił okienko na salę otwarte.
 A sosny już wiedzą, że nowa partya dzieci przyjechała i mówią:
 — Ot, jutro będzie wesoło.

II

Minister w niebieskiej koszuli. — Już znają Boćka. — Kosieradzki dostał skąpą bluzę, a Zaremba dał dęba.

Godzina piąta rano. Po wczorajszej podróży zapewne śpią jeszcze wszyscy? — Jakbyś zgadł: już pół sali rozmawia, śmieje się, biega — niecierpliwie czeka na hasło rannego wstania.

 — Ty gdzie mieszkasz? — Ty jak się nazywasz? — Ty który raz na kolonii?
 Odbywa się ważna praca w tym szepcie, przerywanym śmiechem: grupa rozgląda się po sobie, zapoznaje z sobą, — na złe, czy na dobre?

Dylu — dylu na badylu,
Nie potrzeba smyczka.
Czarne oczy u dziewczyny,
Czerwona spódniczka.

 Snać piosenka się spodobała, bo rozlega się śmiech głośniejszy.
 — Chłopaki cicho, pana obudzicie.
 — No to co? Proszę pana, niech pan przyjdzie, co pan tak długo śpi?
 — Kukuryku, wstawajta chłopaki. Świeże bułeczki czekają. Kukuryku!
 Mocny sen pana, który nawet przez otwarte na salę okienko nic nie słyszy, dobrze usposabia chłopców. Zgadły sosny kolonijne: coraz weselej na sali. Teraz się pojedynek na ręczniki odbywa: słychać głuche ich uderzenia.
 — Poczekajcie, jak pan przyjdzie, to powiem, że nie dajecie spać.
 — Idź, powiedz. Patrzcie go: ubrał się w niebieską koszulę i przewodzi. Minister: panu powie.
 — Minister poczty.
 — Lizuch! Skarżypyta!
 Teraz jeden mówi półgłosem, coś ciekawego zapewne, bo cisza zaległa: słuchają. Na sali, powtarzam, odbywa się ważna robota, grupa zapoznaje się z sobą i nie wiedząc wcale, już wybiera tych, którzy jej przewodniczyć będą, — tylko czy w dobrem, czy w złem?
 — No, chłopcy, zaśpiewajcie; ja wam pozwalam.
 — Cicho, bąki Wilanowskie.
 — Ty sam bąk.
 — Te, piąty tam przy drzwiach, czego spać nie dajesz?
 Ktoś goni się po sali, inny klaszcze w ręce.
 — Patrzcie chłopaki, na dole jest karuzela.
 Wszyscy biegną do okien, żeby karuzelę zobaczyć.
 — Idź głupi! To kierat od studni: konia się wprzęga i wodę się kręci.
 — A jakże: konia. — Może nie? Widzisz, tam ośka wisi, co się konia przyprzęga. — To się nie ośka wcale nazywa. — A jak? — Ja sam nie wiem. — Jak nie wiesz, to nie gadaj. — A wiem, bo ośka jest przy kołach.
 — Chłopcy, wróćcie do łóżek — ostrzega ktoś przezornie. — Pan mówił, żeby nie wstawać, aż pan przyjdzie i powie dzień dobry.
 — Dziś pierwszy dzień, to wolno.
 Niezupełnie jednak są przekonani, że wolno, bo niechętnie wprawdzie, ale powracają do łóżek.
 — Proszę pana, niech pan wstanie, nam się przykrzy.
 Trzy minuty trwa cisza, może zasną jeszcze?
 Złudne nadzieje, — znów stanął któryś na środku sali i mówi grubym głosem:
 — Dzień dobry chłopcy, wstawajcie.
 A inny, zapewne minister poczty:
 — Poczekaj, pana przedrzeźniasz. Wszystko panu powiem.
 Do szóstej brak wprawdzie dwudziestu minut, że jednak nikt już nie śpi, a roboty pierwszego dnia dużo, więc można wcześniej rozpocząć.
 — Dzień dobry chłopcy.
 — Dzień dobry.
 Otwierają oczy, podnoszą głowy, — oto spali przykładnie, a pan ich obudził. Zupełnie, jak w powiastce dla grzecznych dzieci. — Ach, jaki ten pan głupi, że niczego się nie domyśla.
 — A który to z was jest ministrem w niebieskiej koszuli?
 Piorun z jasnego nieba! Pan udawał, że śpi i wszystko słyszał. Co będzie teraz? Okropne, straszne, przerażające. Sam nawet minister poczty się stropił.
 Ale pan się śmieje. Wszystko słyszał, a śmieje się. Wszystko słyszał i wcale się nie gniewa. — Pan chodzi po sali wesół, tryumfujący, jak Napoleon po wygranej bitwie: jednym udanym atakiem zdobył zaufanie dzieci, bez którego nietylko książki o dzieciach napisać nie można, ale nie można ani ich kochać, ani wychowywać, ani dozorować nawet.
 Ośmiu chłopców, którzy śpią przy oknach, będą dyżurnymi okien: obowiązkiem ich okna rano otwierać. Ci, którzy najlepiej łóżka pościelą, będą dyżurnymi łóżek, — po jednym na każdy z pięciu rzędów.
 — No, wstawać i myć się porządnie, bo będę uszy oglądał.
 Zygmunt Boćkiewicz przeciąga się leniwie, zapytuje sennym głosem:
 Czy ja mam także wstać? Bo jabym jeszcze trochę pospał.
 Zbiegło się pół sali, by obejrzeć chłopca, któryby jeszcze trochę pospał, — już wiedzą, jak się nazywa, — już Boćkiem go przezwali — już Achcyk, przyszły woźny kolonijnego sądu, wyraża przypuszczenie:
 — On bocian, to pewnie się żabów najadł i taki teraz ciężki.
 A Łazarkiewicz poprawia poważnie:
 — Nie mówi się: żabów, tylko żab.
 Kiedy pół sali skupiło się koło Boćka, drugie pół sali słucha ciekawego opowiadania Olka Ligaszewskiego. Obok Olka śpi Wiktor. Budzi się w nocy Olek, patrzy, a tu niema kołdry — i zląkł się; myślał zapewne, że kołdra wyfrunęła przez okno, jak chustka do nosa z pociągu. Zaczyna budzić Wiktora; Wiktor patrzy, a jego kołdra leży po drugiej stronie łóżka. Kołdra spaść musiała, a on był zaspany, ściągnął kołdrę z Olka i sam się w nią owinął.
 — A ja, proszę pana, spadłem w nocy z łóżka.
 — A mnie, proszę pana, komar ugryzł.
 — To musiał być wściekły komar, proszę pana, bo mu taki duży bąbel wyskoczył.
 Biegną do umywalni, gdzie są dobre i złe krany, w złe krany dmuchają, żeby więcej wody leciało.
 — A moje uszy czyste, proszę pana?
 — A moje czyste? Eee, pan jemu długo uszy oglądał, a mnie tylko tak po łebku.
 — Och, jak mi mokro w uszach, — wzdycha ktoś, otrząsając się srodze.
 Teraz każdy staje po prawej stronie łóżka, dozorca rozdaje bieliznę, potem spodnie z szarego płótna, wreszcie szelki i bluzy.
 — Oo, szelki z knota zrobione.
 — Oo, jaka luźna dziurka.
 — Proszę pana, — mówi smutnie mały Kosieradzki ze łzami w oczach, — ta bluza na mnie za skąpa.
 Zaremba nie czekał na bluzę, bez bluzy i czapki poleciał na werandę. Sprowadzono zbiega, a pan taki czterowiersz ułożył:

Łobuz wielki imć Zaremba:
Złapał szelki i dał dęba.

 Wiersz spotkał się z uznaniem, nie mniejszem, niż chustki do nosa.
 — O, chustki w tym roku ładniejsze, bo ze szlakiem.
 — A moja bez szlaka.
 — Ale twoja większa.
 — Chcesz zamień się. — A twój jaki szlak? — Niebieski. — Ja chcę czerwony. — Idź głupi: niebieski lepszy. — A nie, bo czerwony. — A najlepiej bez szlaka.
 Trąbka wzywa na modlitwę poranną.
 — Na werandę — brzmi komenda.
 Dyżurny sali zamyka drzwi na klucz.

III

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

IV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

V

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

VI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

VII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

VIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

IX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

X

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XVIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XIX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XXI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XXII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XXIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XXIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XXV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Janusz Korczak

JÓZKI, JAŚKI I FRANKI

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Janusza Korczaka

Autor: Anonim

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

©Wydawnictwo Avia Artis