Juliusz Verne

WYSPA BŁĄDZĄCA

Wydawnictwo Avia Artis

2020

ISBN: 978-83-8226-187-5

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (http://write.streetlib.com).

I

Dnia 17 marca 1859 roku, kapitan Craventy urządzał wspaniałe przyjęcie.  Nie był to bal, lecz serdeczne, miłe zespolenie się blizkich mu i znajomych, tych, co darzyli sympatją wyruszającą po cenne futra i żądne przygód Towarzystwo handlowe z kapitanem Craventy na czele.

 Pod nadzorem kaprala Zolifa i jego młodej żony forteca zmieniła się do niepoznania. Zamieciono izby, poustawiano ławy drewniane dla gości, ogromne stoły uginały się pod ciężarem naczyń z potrawami a poza jadalnią w sąsiednich pokojach porozwieszano wspaniałe futra. Były tam puszyste skóry szarych niedźwiedzi, białych, również przepyszne bobry, lisy srebrzyste i sobole. Bogactwo wiało z tych ścian obwieszonych skórami zwierząt północy i spoglądano z podziwem na dobór przeróżnych barw i odcieni.
 W środku salonu stał piec olbrzymi z żelazną rurą ogrzewającą corazto nowych przybyszy. A tymczasem na dworze rozpętały się żywioły: huczały przewlekle groźne wichry, szalała krew mrożąca w żyłach śnieżyca.
 Pod wpływem tej niepogody drżał dom, poruszały się sprzęty — nie przeszkadzało to jednak ludziom tutaj zebranym do zajadania ze smakiem i do prowadzenia wesołej, z wybuchami śmiechu rozmowy. Do burz i wichrów, do huraganów i zamieci przyzwyczajeni byli ci odważni, zżyci z naturą podróżnicy.
 Było ich tu dziewiętnastu, z porucznikiem Hobsonem na czele.
 Między stałymi mieszkańcami fortecy znajdowały się dwie kobiety przybyłe z Nowego Yorku w celu odbycia podróży. Jedna z nich, Paulina Barnett, była tu szczególniej szanowana i otaczana opieką.
 Sławna podróżniczka, nie raz jeden wyróżniana przez towarzystwa geograficzne, była kobietą lat średnich, wysokiego wzrostu, o oczach wyrazistych i twarzy nacechowanej niezwykłą energją.
 Wdowa od lat kilkunastu, lubowała się w podróżach i nadzwyczajnych przygodach.
 Przybyła tu ku wielkiemu zdziwieniu podróżnych z listem polecającym od dyrektora towarzystwa i zwróciła się do kapitana Craventy. Kapitan Craventy po przeczytaniu listu oznajmił przybyłej, że wyruszają aż do wybrzeży morza Północnego, nie wyobraża więc sobie, aby kobieta delikatna zdołała przetrzymać tamtejszy klimat i niewygody.
 Odpowiedziała mu, że w obecnej roli nie jest ona słabą i wątłą kobietą, lecz laureatką towarzystwa i żadne trudy nie zniechęcą jej do projektowanej podróży.
 W ten sposób weszła w skład personelu wyruszającego na północ.
 Towarzyszka jej Magdalena, zacna i całem sercem oddana powiernica, była na pół służącą na pół przyjaciółką.
 Starsza o lat kilka od swej pani przyjęła rolę opiekunki i otaczała ją troskliwością bez granic i opieką iście macierzyńską.
 Siedziały obok kapitana, wsłuchując się w wypowiadane przez niego projekty i cele podróży, zachwycone tą wymarzoną przez Paulinę Barnett daleką wycieczką i zatopione całkowicie w myślach o mającym się odbyć na drugi dzień wyjeździe, gdy naraz ciszę przerwał okrzyk groźny, przerażające wołanie o ratunek.
 Wskoczono od stołu, chcąc biedz na czyjś tak bardzo wymowny i rozpaczliwy krzyk, ale kapitan powstrzymał wszystkich w tym zamiarze, wysyłając jedynie sierżanta Longa aby wywiedział się, kto taki wzywa ich na ratunek.

II

Sierżant Long przybiegłszy do drzwi frontonowych, zawołał:  — Kto tam? Kto dobija się o tak spóźnionej porze? Hej!
 — Otwierać! proszę otwierać! Idzie o życie ludzkie! Prędzej! prędzej!
 Long otworzył bramę, ale zaledwie drzwi się rozwarły upadł, rzucony gwałtownie na podłogę.
 Zdziwiony, porwał się z ziemi i spostrzegł sanie zaprzężone w sześć psów, lecące z szalonym impetem przez podwórze. Otworzył dalsze drzwi, dopuszczając do ostatnich, w których stali podróżni, zaciekawieni tem niezwykłem dobijaniem się do fortecy.
 Tymczasem z sań wyszedł człowiek, od stóp do głów przyodziany w futra, zakrywające mu nawet oczy.
 — Czy to składnica Zjednoczenia? — spytał.
 — Tak jest. — Odparł kapitan.
 — Czy mam przed sobą kapitana Craventy?
 — Tak. A z kim mam przyjemność?
 — Jestem kurjerem z Kompanji.
 — Czy pan sam przyjechał?
 — Nie, przywiozłem podróżnego.
 — Podróżnego? Jakiż on ma do nas interes?
 — Chce zobaczyć księżyc.
 — Co? księżyc?
 Kapitanowi przyszło do głowy, iż ma do czynienia z obłąkanym, ale nie było czasu na rozważanie.
 Przybyły wyciągnął z sań jakąś nieruchomą bryłę coś w rodzaju worka pokrytego śniegiem i zabrał się do wnoszenia jej wewnątrz izby.
 — Cóżto za wór? — spytał go kapitan.
 — To mój podróżny, — odrzekł spokojnie zapytany.
 — Któż to taki?
 — Astronom Tomasz Black.
 — Ależ on zmarznięty!
 — To też niosę, żeby go odmrozić...
 Złożono nieszczęsnego astronoma w pokoju na pierwszem piętrze, gdzie temperatura była jeszcze możliwa do przetrzymania, z powodu rozpalonego do czerwoności pieca. Zdjęto kalosze i futra ze zmarzniętego, który zdawał się być już martwy i rozpoczęto przywracanie do życia.
 Tomasz Black mógł mieć lat pięćdziesiąt, tęgi, nizki, o posiwiałych włosach, oczach i ustach zaciśniętych, jakby były sklejone gumą, nie wydawał ani głosu, ani oddechu, leżąc przed ratującym go, jak nieruchoma bryła.
 Kapral Zolif obracał nim ma wszystkie strony, tarł, potrząsał i mówił:
 — Proszę pana, bardzo pana proszę! Cóżto? Nie myśli pan powrócić do przytomności?
 Gdy nawoływania te nie pomogły, porucznik Hobson kazał przynieść śniegu i wspólnemi siłami rozcierać pacjenta, na którym ukazujące się białe piętna, świadczyły o ciężkiem przemrożeniu i odbierały nadzieję uratowania astronoma.
 W pół godziny po zastosowaniu tych środków Tomasz Black poruszył się nerwowo, co wywołało wybuchy radości u zebranych przy łóżku podróżnych.
 — Żyje! żyje! — zawołał uradowany porucznik.
 Rozgrzewano go ponczem, wlewano szklankami, potrząsając nim jednocześnie, aż rumieńce ukazały się na policzkach, oczy rozwarły a usta poruszyły się powoli.
 Zdołał nawet unieść się zlekka i głosem bardzo słabym, zapytać:
 — Czy to forteca Zjednoczenia?
 — Tak jest, — odrzekł kapitan.
 — A pan jest kapitanem Craventy?
 — Tak, panie. A czy mogę wiedzieć, w jakim celu pan tu przyjechał?
 — Aby zobaczyć księżyc! — odpowiedział za niego kurjer.
 Astronom nie zaprzeczył, ale pomijając zapytanie kapitana, badał w dalszym ciągu:
 — Czy to porucznik Hobson?
 — We własnej osobie! — odpowiedział zapytany.
 — Jeszcze pan nie wyjechał?
 — Jak pan widzi.
 — A więc, — odrzekł Tomasz Black, — nie pozostaje mi nic innego, jak podziękować panom za ratunek i przespać się do jutra rano.
 Kapitan wraz z towarzyszącemi mu osobami odszedł pośpiesznie, pozostawiając tę oryginalną osobę w spokoju.
 Nazajutrz, gdy Tomasz Black przyszedł zupełnie do zdrowia, dowiedział się kapitan o nim wszystkiego. Był to słynny astronom z Greenwich, z obserwatorjum najlepszego na całym świecie. Studjował on przyrodę od lat 20-u, oddając wiedzy wielkie przysługi.
 Nie potrafił o niczem rozmawiać, jak tylko o gwiazdach i niebie, poza tem nie obchodziło go nic.
 Miało być zaćmienie słońca, a wiadomo, że w takich razach księżyc otoczony jest substancją świetlaną w formie wieńca. Z czego więc składa się owo światło, czy nie jest to tylko złudzenie lub odbicie promieni sąsiednich świateł — to zbadać miał Tomasz Black i poto przyjechał.
 Przebył Atlantyk, wylądował w Nowym Jorku, przeprawił się przez jeziora rzeki Czerwonej, z fortu do fortu, przewożony saniami pod opieką kurjera z Kompanji, pomimo zimy groźnej, pomimo mrozów straszliwych i niebezpieczeństw, aż znalazł się u kapitana Craventy w postaci zlodowaciałej bryły.
 Naturalnie przyjęto go już jako żywego entuzjastycznie.

III

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

IV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

V

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

VI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

VII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

VIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

IX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

X

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XVIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XIX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

ZAKOŃCZENIE

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Juliusz Verne

WYSPA BŁĄDZĄCA

Tłumaczenie:

Elwira Korotyńska

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Juliusza Verne

Autor: Felix Nadar

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

©Wydawnictwo Avia Artis

2020