Podróż do pracy

Dzień pierwszy

W metrze raz przewracasz oczami. To trwa wieczność.

Przewrócone oczy wiecznie powiększone.

Musiałaś być wyrzucona z pociągu. Wygląda na to, że umierasz.

Mimo że umierasz, myślisz. Mimo że umierasz, słuchasz.

Co jest nie tak z tą kobietą? Ludzie. Przechodzą obok.

Jesteś kawałkiem wyrzuconego śmiecia. Odpadem, który się ignoruje.

Gdy tylko pociąg odjeżdża, podchodzi do ciebie starszy mężczyzna.

Dyskretnie wsuwa czarne paznokcie w twoje spodnie.

Chwilę później kradnie ci torebkę.

Podchodzi dwóch gimnazjalistów. Grzebią ci po kieszeniach.

Kopią. Klikają migawki aparatów fotograficznych.

Na komórkach chłopców pojawia się twoje pogrzebowe zdjęcie.

Patrzysz, zwyczajem zmarłych, jak panorama rozwija się przed tobą.

Twój wzrok skierowany na zewnątrz zmierza teraz do rozległej przestrzeni wewnątrz ciebie.

Śmierć to coś, co wdziera się z zewnątrz. Wszechświat wewnątrz jest większy.

Jest głęboki. Wkrótce unosisz się we wnętrzu.

Ona leży tam. Jak para porzuconych spodni.

Kiedy podciągasz lewą nogawkę, prawa nogawka ucieka daleko, niezszyte ubrania,

ubrania bez zamka wirują wokół. Na rogu tunelu stacji metra w godzinach porannego szczytu w drodze do pracy.

Żałosne. Kiedyś otulały dziewczynę, jak kości otulają szpik,

otulały ją, jak stanik przywiera do piersi.

Podmuch prowadzi czarne włosy tam i z powrotem. Jedyny strój.

Z ciała kobiety zaraz wyjdzie dinozaur.

Ona otwiera szeroko oczy. Ale nie ma już wyjścia.

Kobieta jest martwa. Zgasła jak nocne słońce.

Teraz łyżkę kobiety można wyrzucić.

Teraz cień kobiety można złożyć.

Teraz buty kobiety można zdjąć.

Uciekasz od siebie. Jak ptak oddalający się od swojego cienia.

Postanawiasz uciec od nieszczęścia, jakim jest życie z tą kobietą.

Krzyczysz: Nic nie czuję do tej kobiety!

Raz przewracasz oczami tej kobiety w prawdziwym życiu

i dalej jedziesz do pracy. Jedziesz bez swojego ciała.

Czy zdążę do pracy na czas? Kierujesz się w stronę życia, którym nie będziesz żyć.

.

Kalendarz

Dzień drugi

Biały królik umiera i staje się czerwonym królikiem.

Krwawi nawet po śmierci.

Wkrótce czerwony królik staje się czarnym królikiem.

Gnije nawet po śmierci.

Ponieważ jest martwy, może z łatwością stać się duży lub mały.

Kiedy jest ogromny, jest jak chmura, a kiedy jest malutki, jest jak mrówka.

Próbujesz wepchnąć sobie mrówko-królika do ucha.

Po całkowitym zjedzeniu szerokiego pola trawy w uchu

mrówko-królik rodzi dwa króliczki większe od chmury burzowej.

Twoje uszy są przytłumione. Każdy dźwięk jest przytłumiony. Ucho umiera. Królik umiera.

Czasami martwy królik powraca jako zakrwawiona podpaska.

Od czasu do czasu wyciągasz martwego królika z majtek.

Co miesiąc wyciągasz martwego królika i wieszasz go na ścianie.

Na ścianie wieszasz płacz, który pachnie jak królicze uszy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Spis treści

Podróż do pracy. Dzień pierwszy

Kalendarz. Dzień drugi

Zdjęcie. Dzień trzeci

Oprzyj się o wodę. Dzień czwarty

Słońce o północy. Dzień piąty

Kiedy odchodzisz. Dzień szósty

Tybet. Dzień siódmy

Sierota. Dzień ósmy

Każdego dnia jutro. Dzień dziewiąty

Imienniczka. Dzień dziesiąty

Motyl. Dzień jedenasty

Zaćmienie księżyca. Dzień dwunasty

Kamienna spódnica. Dzień trzynasty

Gniazdo. Dzień czternasty

Śmierć magicznie zakrzywia przestrzeń. Dzień piętnasty

Nagie ciało. Dzień szesnasty

Grób. Dzień siedemnasty

Czarne koronkowe rękawiczki. Dzień osiemnasty

Uśmiech zimy. Dzień dziewiętnasty

Chcę się dostać na tę wyspę. Dzień dwudziesty

Zapach. Dzień dwudziesty pierwszy

Seul, księga umarłych. Dzień dwudziesty drugi

Brak powietrza. Dzień dwudziesty trzeci

Sekcja zwłok. Dzień dwudziesty czwarty

Powtarzalność dni. Dzień dwudziesty piąty

Matka śmierci. Dzień dwudziesty szósty

aeiou. Dzień dwudziesty siódmy

Już. Dzień dwudziesty ósmy

Co dziś na kolację? Dzień dwudziesty dziewiąty

Dar. Dzień trzydziesty

Czkawka. Dzień trzydziesty pierwszy

Kłamstwo. Dzień trzydziesty drugi

Nad rzeką formaliny. Dzień trzydziesty trzeci

Całe roje śmierci. Dzień trzydziesty czwarty

Opuszczanie trumny. Dzień trzydziesty piąty

Broń Panie Boże. Dzień trzydziesty szósty

Kołysanka. Dzień trzydziesty siódmy

Lot wrony nad kukułczym gniazdem. Dzień trzydziesty ósmy

Okulary z sopli. Dzień trzydziesty dziewiąty

Tak bolesna halucynacja. Dzień czterdziesty

Granatowe pióra. Dzień czterdziesty pierwszy

Imię. Dzień czterdziesty drugi

Twarz. Dzień czterdziesty trzeci

Lalka. Dzień czterdziesty czwarty

Zaświaty. Dzień czterdziesty piąty

Uduszenie. Dzień czterdziesty szósty

Wygnanie serca. Dzień czterdziesty siódmy

Księżycowa maska. Dzień czterdziesty ósmy

Nie. Dzień czterdziesty dziewiąty

Oblicze rytmu

Karta redakcyjna

AZJA 2

KIM HYESOON: Autobiografia śmierci
z języka koreańskiego przełożyli
EWA SUH, LYNN SUH i KATARZYNA SZUSTER-TARDI

PROJEKT OKŁADKI • Julia Koźmin

RYSUNKI • Fi Jae Lee

REDAKCJA I KOREKTA • Joanna Mueller

PROJEKT TYPOGRAFICZNY ŚRODKA KSIĄŻKI • Artur Burszta

Copyright © by Kim Hyesoon, 2016
Copyright © by Fi Jae Lee, 2023
Copyright © by Ewa Suh, 2023
Copyright © by Lynn Suh, 2023
Copyright © by Katarzyna Szuster-Tardi, 2023
Copyright © by Biuro Literackie, 2023

BIURO LITERACKIE

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-67706-88-9

This book is published with the support of the Literature Translation Institute of Korea (LTI Korea)

KONWERSJA: eLitera s.c.