CZĘŚĆ I 

PSYCHOPOLIS

.

Szósty zmysł

mleczny wieczór

nad domem siateczka

z gałązek jak druciki

jak mapa nieba

na otwartym mózgu

na wierzchu stoję

z mózgiem otwartym

od plazm i choinek

odporny stadnie

na wszystko

jak jarzeniówkę nieba

wypalają mnie prądziki

filigran bez filtra

ryty w korze

bez pamięci stoję

czarne niebo z mleka

otwarty mózg świata

czuję operację

całym sobą

jakby rano stało

nieludzkie nieboskie

ja nieczysta natura

w innym zmyśle

.

Centrum handlowe
nocą lub bliżej dnia

za Charlesem Bernsteinem

w zapleczu centrum

białkowe demolki

w sensie świadomości

wżartej fanatycznie

w otoczenie dają

ulice powlekane błotem

polityczna tapeta

oblazłe plakaty anty

nie wnikam

grafik blaszaka

hamburger pad thai

małe astronomie

pożarte o g

olejowej grawitacji

ze sterty śmieci wyjdzie

uzwojona logistyka

w strzaskanym zapleczu

mam umysł karmiący

przepraszam już wnikam

ni stąd może będzie

w nasłuchu tych nisz

ludzkie zowąd

.

Późna refleksja

1.

my się od ciebie

wydzieliny

w złym kraju

trzesz proszki

się ja ty my

twardo nie oni

sterydy my

bryłki z pamięci

naród

mięśniowej

2.

mienisz się

kohorta wirusowa

lub nią

twórcza materia ty

niereal

my z ciebie

wodzimy

wieki wieków

popsute narracje

sole mózgowe

rzecz sama sobie

encefalodysgrafie

.

Przemkowi Owczarkowi

Pisanie jest kryzysem, wejściem w kryzys, obeznaniem się, obyciem, oszustwem, zdradą, unikiem, wyprzedzeniem, ominięciem. Zawsze było, ale nie wiedziałem. Jego podejrzana proweniencja, kondycja, ten stan jasny a druzgocący, do cna strute lekarstwo. I jazda na całego, gładka, świetlista, sprężona pominięciem pytań: co to znaczy, po co, dla kogo, o czym, na jakiej prędkości, w jakim tonie, z jaką amortyzacją kosztów, za jakie grzechy, po jakie reperkusje (głęboki kapitalizm, korespondencja z zarządem). Zarząd się dziwi, ale sekretnie spija, pasie się, dobrze mu, jak mojemu przyjacielowi, który jeździ na wakacje do Szwajcarii, kiedy ja się wędzę w dymie przyprawianego marychą ogniska w chaszczach Beskidu, słucham o życiowych zakrętach kaskaderów literatury, o wyrywaniu sobie ciała, żeby złożyć daninę władzy, ale dzięki temu pisać. Później w Łodzi idziemy z tym moim przyjacielem do dobrej restauracji i mówimy o drogich szwajcarskich zegarkach (mój przyjaciel ma taką obsesję: potrafi godzinami oglądać na YouTubie filmiki o konstrukcjach drogich zegarków). A ja mam w sobie tamten dym, wilgoć, która wlazła mi we włosy, w język przez deski. Pisanie jest kryzysem życia w kablozie, klimatycznej boreliozie (a pamiętacie wirusa? naprawdę wam się zdaje, że nie było go w powietrzu wcześniej, że sezonowe schizy polityczne już dawno go nie wybłagały?). Zważcie na parametryczny vorteks, admin bez świetlistego detalu, który działa na stężeniu pychy, łajdactwa, kurestwa, arogancji, abnegacji, nienawiści, klanowości (naprawdę wam się zdaje, że oni rządzą, a nie przypadkiem leczą się, spełniają rytuał przerażenia nakazany mrocznym labiryntem, w którego budowie uczestniczyli, sukcesywnie przegapiając jego powstawanie?). Więc z tym przyjacielem, którego kocham (choć mu tego nie mówię), bo jestem mu tyle winien (nie tylko pieniędzy), rozbijamy się jego volvo w automacie, żeby poczuć, jak wypalenie i wydrążenie były nam dane w pakiecie tranzycji ustrojowej, żeby z niego się wzięła fenomenalna skuteczność skokowa silnika. Ale nie mówię mu o dymie i leśnej jeździe innego przyjaciela, którego kocham (choć mu tego nie mówię), który wykroił sobie kawał siebie z siebie, zamienił środowisko literackie na puszczańskie, żeby wyrzec się klanowości, dać słowo biogenom, za mnie pisać wielość, o jakiej nie śniło się teoretykom wielości (ona go za chwilę rozszarpie). Ja natomiast, który nie mogę się dać rozszarpać, który zdradzam wszystkich, w tym siebie, mam taką obsesję, że przyglądam się jednemu modelowi absurdalnie drogiego zegarka Longines (to są tysiące złotych, dziesiątki tysięcy złotych za zegarek), który googluję, żeby zmylić boty i ochronić nieznane mi życie psyche, być w nim obok, na innym biegu (jak ten gość, co umiera i w całym opowiadaniu nie może umrzeć, nigdy nie umrze, tylko wróci do blasku śniegu, majacząc o śniegu, z gangreną, która mu weszła i dała pisanie) pisać, czego nie napisałem. Ale w kolejnym obiegu sam się łapię, boty mnie mają i gapię się w ten obrzydliwie drogi zegarek, i gdyby nie biologia, już bym się do niego masturbował, i nienawidzę siebie za to. Ale wtedy przez pomyłkę klikam coś w kompie i kindle otwiera mi Lacana o autoagresji, więc spokojnie przechodzę do wykładu, który piszę od miesiąca, o odmianach gospodarki, technologiach odnawialności, obecności poetów nowojorskich i łódzkich w mojej głowie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Książki Kacpra Bartczaka
w Biurze Literackim

Świat nie scalony. Estetyka, poetyka, pragmatyzm (2009)

Pokarm suweren (2017)

Ciemna materia (2018) / Rae Armantrout
(przekład)

Naworadiowa (2019)

Świat w ogniu (2020) / Charles Bernstein
(przekład)

Widoki wymazy (2021)

POEZJE 264

KACPER BARTCZAK: Czas kompost

OKŁADKA, SKŁAD I PROJEKT TYPOGRAFICZNY • Artur Burszta

REDAKCJA I KOREKTA • Joanna Mueller

Copyright © by Kacper Bartczak, 2023
Copyright © by Biuro Literackie, 2023

BIURO LITERACKIE

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-67706-85-8

KONWERSJA: eLitera s.c.